Aniets Log

88 jaar...

2012-02-12T11:57:00.000+01:00

Vandaag is de verjaardag van tante Anita...88 jaar! Wat een mooi getal, wat een leeftijd...en wat bijzonder, als je dan nog een feestje kunt en wilt bouwen...wat een leven. Boeiend vind ik het om ouderen (en ik ben zelf al een 50+ ondertussen) te laten vertellen over hun leven. Hoe wisselend kan een visie zijn, hoe wisselend kun je in het leven staan...wij gaan met elkaar dit heuglijke feit vieren. Met de meisjes erbij...Gisteren heb ik afstand gedaan van de laatste spullen (los van datgene dat naar zijn nieuwe huis gaat) van mijn vader. De nieuwe naam van zijn huis wordt trouwens - Nieuw Rijsenburgh - en ik vind het wel bijzonder. Zijn nieuwe adres is : Sperwer 559, 3245 VP Sommelsdijk. Vanaf 28 februari a.s. zal hij daar wonen...
En met het afstand doen van al die bezittingen, zet je ook ergens een soort van een punt. De boerderij is nu een herinnering voor mij. Een mooie...op enig moment wil ik ook vooruit kijken, en daar sta ik nu. En ik merkte gisteren dat ik enorm moe was. Moe van het opruimen, moe van het regelen en organiseren. Moe gewoon moe...een hele dag rondrijdend op Flakkee, spulletjes kopen, nadenken over hoe mijn vader daar zal wonen. Naast mijn vader zittend, was ik zomaar eventjes stil...En terwijl Floor heel mooi piano speelt achter mij, drink ik een nespresso en denk ik na over mijn leven, over de dingen die ik wil doen vanaf nu. Een soort nieuw vertrekpunt, over de reizen die ik wil maken, over de balans tussen werk en prive...en over onze eigen toekomst. En zomaar is dat fijn...is dat rustig, is dat een vorm van balans. Voor nu, voor jullie een citaat voor deze zondag van Coco Chanel 'je verliest heel wat zorgen als je beslist iemand te zijn in plaats van iets te zijn'. Dag, fijne dag, Anita

Goede doelen...en Yarden....

2012-02-10T19:49:00.000+01:00

Terwijl ik net mijn schnitzeltje gegeten heb, de meisjes gekomen zijn en weer weg, de tafel vol met 'leesvoer'ligt, kijk ik tevreden terug op een prachtige week. Een week waar het ging over confrontaties, over je verantwoordelijkheid nemen, over beoordelen en waarin ik zelf ook beoordeeld ben, bijzonder is dat. Een week, waar ik mijn tweede pianoles heb gehad en nog steeds het gevoel het van ''ga ik dit echt leuk vinden..."maar ook een week waar we bezig zijn geweest met de SamenLoop voor Hoop in Haarlem. Veel mensen op de been zien te krijgen voor een prachtig doel. Geld inzamelen voor KWF...en vandaag had ik een leuk gesprek bij het Leger des Heils, een oude klant van vroeger, een contact via een van mijn uitvaartverzorgers. Want hoe mooi is het niet, om als Yarden, een bijdrage te leveren aan onze medemens, of aan een prachtig doel als KWF....en hoe leuk is het niet dat Marga, aan het afvallen is en dat iedere kilo gesponsord wordt. En 3 kg lichter is 93 euro in de bus...een resultaat om trots op te zijn toch....ik ben het wel. Ik vind het prachtig om te zien, hoe mensen aan de slag zijn om met elkaar veel geld bijeen te krijgen voor dit soort mooie dingen. Dus ja...mijn week was mooi en is nog mooi. Vandaag zou mijn liefste moeder 80 jaar zijn geworden. Ik heb Arie een sms gestuurd en hij mij. En ik kreeg van Reynaud en Emmy een lief smsje. En mensen om me heen weten het, omdat ik het blijkbaar zoveel over haar heb. Mijn moeder die bijna 71 is geworden...zou vandaag 80 jaar zijn geworden. Hoe zou dat zijn geweest, als zij in goede blakende gezondheid zou zijn geweest al die tijd...onzin om er over na te denken. Want het is zoals het is. En vanavond zal ik samen met Annemarie een glas Stich op haar leven drinken. En iedere dag, ook vandaag weer, herhaalde ik woorden die zij altijd gebruikte...verwonder je maar kind! En met al haar wijsheid in mijn rugzakje, leef ik verder, in de lijn zoals zij dit graag zou hebben gezien. Met respect voor mijn medemens, optimistisch, nooit opgevend, en vooral te genieten van wat er wel is. Dank je wel mams, ik denk aan je. Liefs, van je dochter.

Speciaal voor jou wat woorden van mij :

Ma van Loon
Zo mooi als ik je vond
zo trots als ik naar je keek
zo intens kan ik je missen
zo blij kan ik je herdenken...

Ma van Loon
zo trouw als jij bent en was
zo trouw wil ik zijn
zo loyaal en ruimdenkend
zo wil ik op je lijken

Ma van Loon
zo vechtend voor je leven
zo zijn wie je bent
zoveel heb je mij gegeven
zoveel om trots op te zijn

Ma van Loon
ik kan nog zoveel zeggen
ik wil nog zoveel doen
en zomaar als een klein meisje
geef ik je nu een zoen

Je dochter, Anita

Theater...en Stich....

2012-02-05T18:30:00.001+01:00

Gisterenavond zijn wij, nadat we bij mijn vader en nog even bij tante Anita en oom De zijn langsgeweest, naar het theater geweest. Het stuk Jaloezie met Anne Wil Blankers in de Koninklijke Schouwburg en Emmy en Reynaud kwamen wij daar ook tegen. Annemarie had dit al verwacht....stilletjes. Dus eindigden wij bij Taste, met een glaasje Stich...welnu, je hebt een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland en je hebt een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland...Stich, een aromatische geur komt je tegemoet, mineralig, stuivend...een prachtig glas, wat een genieten zeg...ongekend...heerlijk gewoon. En daarbij een klein rundvlees kroketje van Piet van den Bergh...ik ken Piet niet, maar na het proeven die kroketjes, zou ik hem graag willen leren kennen. Wat een genot...vanmorgen bleef ik maar slapen en slapen...en nu, een zonnebankje, nadat wij bij nicht Sophie op bezoek zijn geweest in haar nieuwe kamer, leuk! Oh ja en Anne Wil ik fantastisch, maar dat ik dat vind, is al bekend....dus ga gerust naar dat nieuwe stuk. Het gaat over jawel...jaloezie, over relaties...prachtig! Fijne zondagavond...ik doe niet zo veel merk ik...ik vertraag wat...en dat voelt wel goed. Morgen een drukke dag, met veel rijden, van hier naar Amsterdam, van Amsterdam naar Haarlem, naar Flakkee en weer terug...genoeg toch? Anita

Een prachtige begrafenis in de sneeuw....

2012-02-03T17:44:00.000+01:00

En vandaag was de uitvaart van Wim. Een prachtige uitvaart waarbij de kist 'engels geschouderd' werd door zijn broer Vincent, door Thomas en andere familieleden terwijl de sneeuw met mooie zachte vlokken op ons neerdaalde...gladde wegen, enorme files, veel ongelukken onderweg en uiteindelijk na uren pas thuis. Niks geen vergaderingen meer gehaald, alleen maar gegleden, en ik ben echt geen held met dit weer. Dan wil ik de weg niet op, en toch moet het....auto's tegen elkaar. Zo ook onze rouwauto in Haarlem tegen een vrachtwagen aangegleden...gelukkig had onze chauffeur niets. Want uiteindelijk gaat het daar nu om...dat we allemaal weer veilig thuiskomen. Een prachtige uitvaart, waarbij zwager Klaas (hij is dominee) de voorganger was. En zijn teksten waren zo enorm aansprekend...ik heb geboeid geluisterd, wat een gave om zo iemand te kunnen beschrijven. Prachtig...Wim leefde naar god toe...ik vond die uitspraak zo mooi. Dat betekent dat je oog hebt voor de mensen om je heen, dat je in verbinding bent, dat je niet groots en meeslepend bent, maar een mensen-mens. Met oog en aandacht voor de wereld om je heen, voor de natuur, voor de dieren, de kinderen. We hebben het licht van Wim doorgegeven met kaarsen in de kerk, prachtig...al die kaarsen, die aandacht voor Wim, die verbondenheid. Ik vond het meer dan prachtig....
En dus hoop ik dat wij met elkaar niet van god af gaan leven, maar vooral naar god toeleven. Want lieve mensen wat zou de wereld er dan mooi uitzien, als wij met elkaar op deze manier ons leven invulling kunnen geven! Dus vandaag was een dag vol verwondering, een dag waar ik al weer zoveel moois heb mogen leren. Dank je wel Klaas...dank je wel Wim, moet ik eigenlijk zeggen...en rust zacht!

Anita

Koude start....

2012-02-02T19:44:00.000+01:00

En iedere ochtend is die auto, zo heel vroeg, zo heel koud...min 6 of min 7. Dikke jas aan, gelukkig is de weg mooi droog, want wat een kilometers rijd ik op dit moment weer. Wat een mooie week, een week met de jaarafsluiting voor Cluster West. Een resultaat wat aan het begin staat van nog meer moois...nog zat te doen, maar steeds meer krijgen we het goed met elkaar. Doen we mooie dingen en zetten we ook mooie dingen neer. Prachtige mensen, volop in verbinding, kortom de weg is geplaveid voor een goede toekomst. Dan de tweede leergang van de Politie, bomvol, 14 deelnemers. Trots bijna hierop, samen met Monique ga ik deze draaien. Leuk...een mooi project. Wie weet een derde...ik ben benieuwd...het gaat goedkomen, ik geloof het...ondertussen coach ik er lustig op los. Mooie gesprekken, mooie ontmoetingen. Veel businesscases nagekeken, gewoon lekker gewerkt. Nu me richten op de verhuizing van papa. Alles is uitgezocht, afspraken gemaakt. Arie is gisteren met Els naar het nieuwe appartement geweest. Het wordt heel mooi. Heel anders ook, maar wij gaan het met elkaar heel mooi maken, geloof me maar. Zodat hij de tijd die hem nog rest, en dat kan best nog een poosje zijn, geloof me, een mooie plek heeft om te wonen. Ondertussen werk ik gewoon iedere dag heel erg hard...pfffttt wat ben ik moe. Dus vanavond ga ik simpelweg naar Willem Alexander en Maxima kijken. 10 jaar geleden was ik met Ellen samen een weekend naar Schiermonnikoog, en toen trouwden Alex en Maxima....en vandaag stuurde Ellen mij een smsje hierover. Op de dag dat zij afscheid heeft genomen van haar vader, zijn crematie vond vandaag plaats. En morgen, morgen gaan wij samen Annemarie en ik naar het afscheid van Wim, de broer van Vincent. Heftig...afscheid nemen...loslaten, steeds maar weer...slaap lekker voor straks. Ik vertel eigenlijk niks over mijn eerste pianoles. Die was ook niet heel spannend, toonladders spelen, een beetje hardop noten opzeggen (zingen zegt die meneer) maar het is ook wel weer leuk. En mijn les is, dat ik een keer les krijg....boeiend om te constateren hoe ik hier mee omga. Eigenwijze donder ben ik wel...althans ik denk dat mijn moeder dit zou beamen....Dag, slaap lekker, Anita

Trouw blijven aan jezelf....

2012-01-29T19:52:00.000+01:00

En vandaag las ik 'Alle wegen die wegvoeren van wat je bent, leiden tot verwarring en wanhoop'. Een citaat uit een boekje dat ik gekregen heb van Annemarie's vader. Een boekje waarvan hij zei 'ik denk wel dat dit boekje je zal aanspreken'. Mooi he. En het is zo waar. Soms wil ik dingen doen, omdat het zo hoort, of omdat men dit van mij verwacht. En achteraf voelt dat niet goed. Doet me zo denken aan vroeger. Toen trok ik af en toe een jurk aan, omdat mijn moeder dit wel fijn vond. Zo was ik wellicht dat meisje, waar zij op gehoopt had. En ja, is was een meisje en ja, ik zag eruit als een meisje, maar ik gedroeg me niet als een meisje en vond dat rokje verrekte onhandig. En eigenlijk voelde ik me totaal ongelukkig in dat rokje. Ik had maar steeds het gevoel dat het niet klopte. En op enig moment in mijn leven, heb ik rokjes vaarwel gezegd. En vorig jaar bij Yarden, pasten wij ons nieuwe uniform. En toen heb ik voor de grap een rokje gepast...en toen ik mijzelf in de spiegel zag, moest ik grinniken en aan mijn moeder denken. Want wat zou zij dit leuk hebben gevonden, haar dochter in een rokje, met een shawltje en een blouse. Keurig bijna. En als ik nu in mijn favoriete zwarte leren Gerry Weber jasje loop, waar mensen me in uit kunnen tekenen, dan ben ik zo blij als een kind. Want dit ben ik. Het liefst met een coltrui, een zwarte of grijze, of soms (doe eens gek) een paarse. Meer niet. Ik wil trouw blijven aan mijzelf. Ook in dit opzicht. Lastig soms voor mijn wereld om me heen. Maar t werkt niet. Zo ook merk ik dit met de waarden waar ik voor sta in het leven. En respect, integriteit en zorgen voor de ander, zijn waarden die bovenaan staan. En lastig vind ik dan als mensen, of kinderen, niet respectvol zijn. In woorden en daden. Dat raakt me nu meer dan ooit. Zou dat ouder worden heten? Zou dat mijn leeftijd zijn. Ook op dit punt weer, moet ik denken aan mijn moeder, aan vroeger bij ons thuis. En ben ik zo blij hiermee. Zo dankbaar dat dit mijn basis is. Mijn zijn. Welnu, het is tijd om te stoppen. Lekker vroeg naar bed, tv kijken in bed. Ik heb er zin in. Dag, liefs, Anita....

De open haard brandt weer....

2012-01-27T21:28:00.000+01:00

En vanavond op deze vrijdagavond is de open haard weer lekker aan. Het is gezellig, een lekker glas sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland...Jeffrey's Bay, heerlijk...de meisjes zijn er, waren er en zijn er weer...allebei met hun eigen bezigheden. Het weekend ligt voor me, morgen naar Pa, even door zijn spullen heen en vervolgens proberen dingen uit te zoeken. Dan heerlijk naar Pa van Loon, zomaar even met hem samenzijn....en dan weer naar huis. Een weekend, en ik heb er zoveel zin in...ik heb zo waanzinnig hard gewerkt deze week! Ongekend...en eigenlijk realiseer ik me, hoe fijn het is, dat ik morgen weer naar mijn vader kan. Want de vader van Ellen mijn vriendinnetje is deze week overleden. En dat raakt me weer, omdat het dan zo verdomde dichtbij komt...afscheid nemen en loslaten. Condoleance deze week, omdat de uitvaart in besloten kring zal plaatsvinden...en weet je, ik ga natuurlijk naar Ellen toe, want hoe belangrijk is het niet, om bij je vrienden te zijn op dit soort momenten! Oh ja...en nog wat...a.s. dinsdagavond om negen uur heb ik voor het eerst sinds jaren weer pianoles. En ik heb er zoveel zin in....een stukje pianospelen. Genieten van de puurheid van het instrument. Genieten van mijn Kawai piano...waar ik zo trots op ben. Ik hou jullie op de hoogte...want dit betekent voor mij, tijd voor mezelf, mijn momentje...ik wens jullie een mooi weekend...liefs, Anita

Samenloop voor Hoop en nog meer moois...

2012-01-25T21:38:00.004+01:00

En na drie alweer hele intensieve dagen, vol prachtige vergaderingen, vol mooie ontmoetingen, heb ik vanavond hier thuis met iemand een leuk gesprek gehad, over uitvaarten, over transparant zijn en over samenwerken. Leuk....zomaar aan de keukentafel. En schreef ik al eerder over de Samenloop voor Hoop in Haarlem, welnu daar ontstaan prachtige gedachten en initiatieven, want deze 24-uurs wandelsponsortocht zal plaatsvinden vanaf 8 juni 16.00 uur tot 9 juni 16.00 uur. 24 uur lang wandelen wij met teams collega's, kinderen van collega's, vrienden en bekenden voor een prachtig doel, KWF. Het doel is om met elkaar zoveel als mogelijk geld bijeen te brengen voor dit prachtige doel, door deelnemers, want vanuit beweging komen we met elkaar tot een prachtig resultaat, maar ook doordat iemand uit mijn team nu een sponsoractie opzet voor zichzelf omdat zij gaat afvallen met een personal trainer. En zij wil per kilo gesponsord worden, geweldig toch...alleen het initiatief al. Ik ben zo trots op al dit soort initiatieven. Ook gaan wij een veiling organiseren waarbij we prachtige zaken bij opbod gaan verkopen. Een prachtig iets, waarbij wij ernaar streven om met elkaar zoveel als mogelijk geld bijeen te brengen. Waarbij ik lezingen ga verzorgen als survivor, vanuit hoop en optimisme...en waarbij ik de naam van Yarden op een prachtige manier ga verbinden aan dit initiatief. En iedereen mag meelopen, geef je naam maar door. 15 euro inschrijfgeld en een lichtzak waarin Yarden een 30 uur brandende kaars plaatst voor jouw dierbare, voor iemand voor wie jij wilt gaan lopen....de kaarszak mag je laten beschilderen, bestickeren, door je kinderen, het maakt niet uit...een wandeltocht, door een tunnel van licht, met muziek, met plezier, met verdriet, met emotie...een tocht voor een ieder die ons dierbaar is. Geweldig...ik ben er vol van! Er gebeurt veel, het leven lijkt op loslaten en verbinden, zo voelt het ook een beetje. En ondertussen geniet ik zomaar van een glaasje wijn, terwijl Annemarie geniet van haar boek. Hoe lekker zomaar samen thuis. Ondertussen zijn de spullen uit de boerderij gelost en in een loods gebracht. En samen met Reynaud heb ik maandagmiddag, alles doorgezocht en door mijn handen laten gaan....dozen vol herinneringen aan het leven van mijn ouders, dozen vol foto's, boeken, kopjes, en nog veel meer...dozen vol....voor mijn vader. Want 28 februari is het zover, dan zal hij wonen in een prachtig appartement. En dat zal er mooi uitzien, geloof me...ik gun hem zo dat hij het goed heeft. En dat hij mag genieten van alles wat er nog wel is. Samen met Els, op zijn eigen manier, en het is ook wel leuk om te bedenken dat zijn John Deer klok, die elk uur een andere tractor laat starten, daar zal hangen...en ik zal het zo leuk vinden als het schilderij van zijn boerderij, daar prachtig aan de muur zal hangen. Heerlijk....voor nu, liefs, en slaap lekker. Een mooie zin als toegift : Als de mensen geweest waren wat hun grafschriften vermelden, zouden zij reeds veel eerder gestorven zijn: van verveling. Deze zin is van Godfried Bomans....toevallig had ik het hier zondagmiddag over, dat wij de neiging hebben over de doden niets dan goeds te vertellen. Kan toch niet...het zijn toch ook maar mensen? Anita

En soms gaan de dingen anders....

2012-01-20T18:28:00.000+01:00

2012....het jaar waarin de dingen gaan veranderen, of anders gaan dan je je voorgenomen hebt.....het kan er allemaal zijn. Zo wordt dit het jaar waarin mijn vader gaat verhuizen....maandag komen zijn spullen van de boerderij uit de opslag. En dan gaat hij wonen in de nieuwbouw van De Samaritaan. Ik ben benieuwd...hoe dit zal zijn voor hem. Een eigen appartement....2012 is een jaar, waarin we met elkaar bij Cluster West hele mooie dingen aan het doen zijn. Samen werken aan een hoge kwaliteit...samen werken om te komen tot prachtige prestaties. 2012 is een jaar waarin er nu alweer hele mooie dingen gebeuren. Zo was ik vandaag bij het ISBW en mochten we leren van meervoudige intelligenties, boeiend, leuk en interactief. Genieten was dat...en daar kan ik ook wel weer iets mee doen in mijn andere trainingen. Samenwerkingsverbanden kunnen veranderen, 2012 is het jaar van de verandering, althans zo voelt het nu al...en het jaar is pas 19 dagen jong. 2012 wordt het jaar van de SamenLoop voor Hoop. Een prachtig initiatief, wat ik vanuit Cluster West, vanuit Yarden sponsor en waarbij wij zoveel mogelijk geld willen inzamelen voor KWF. Waarbij wij mee gaan lopen met een 24-uurs wandelestafette met zoveel mogelijk teams. Wij wandelen door een tunnel van licht...met elkaar, een wandeling door kaarslichten, en een wandeling waar ik kaarsen zal laten branden voor al die bijzonder mooie mensen die of hersteld zijn van kanker, of voor die mensen die mij, die ons ontvallen zijn...dus zal ik een kaars branden voor Ron, voor Freek, voor Leonoor, voor mijn moeder, voor collega Rob, een kaars voor jou...simpelweg, omdat het goed is stil te staan bij elkaar, bij de ander...ik hou jullie op de hoogte. Ik zoek dus mensen die mij willen sponsoren hierbij. Met een kleine donatie, of een grote. Mensen die mee willen lopen, 10 euro per persoon en daarnaast 5 euro per kaars...doe mee, vanuit Yarden Cluster West. Laat van je horen, laat je zien...fijn weekend! Liefs, Anita

De levensboom....

2012-01-15T15:17:00.000+01:00

Als ik naar buiten kijk, vanuit mijn keuken naar het terras, dan zie ik eengietijzeren symbool van een levensboom hangen, tegen de schutting. Een symbool waar ik regelmatig aan denk...want het leven betekent dat wij groeien, dat wij ons ontwikkelen en dat wij onze weg afleggen. En in mijn werk, kom ik met grote regelmaat tegen, dat mensen zomaar besluiten om deze weg zelf, en vrijwillig vanuit eigen keuze te stoppen. En dus hun leven te beeindigen. En als je hierover leest, of gesprekken voert met mensen die voor deze keuze staan en deze ook uitvoeren, dan heb je zoveel vragen. En als ik dan zo iemand heel rustig zie liggen, opgebaard in een door hem of haar uitgekozen kist, alsof iemand slaapt...dan zie ik weer dat gezicht van mijn moeder. Door pijn verteerd toen zij nog in leven was, kapot gemaakt door zieke cellen. En toen zij overleden was, was daar weer die rust, die vrede...en volgens mij, is dat waarom zelfdoding gezien wordt als iets wat mag. Als mens wil je de regie mogen en kunnen hebben over jouw leven en dus ook over de eindigheid ervan. Als ik in de Samaritaan ben, mensen zie die zijn verworden tot een kasplantje...kwijlend in de rolstoel zitten, dan weet ik nu al, dat dat mijn voorland nooit zal zijn. Op zo'n moment zou ook ik kiezen voor vrijwillig stoppen van mijn levensweg. En misschien, want dat hoor ik ook vaak, is het op dat moment weer anders en wil ik het wel. Ik wil alleen maar zelf die keuze kunnen maken...want hoe graag wil ik niet, zelf de regie hebben over mijn leven. Mijn keuzes. En hoe ingewikkeld is het niet, en hier ligt mijn leerdoel, als ik die regie uit handen moet geven....ik heb rustig gewerkt vandaag. Lekker...en geniet nu van mooie muziek...Buddha Bar - Travel impressions...een aanrader! Fijne zondag, Anita

Plannen, plangesprekken en nog meer....

2012-01-10T07:36:00.001+01:00

Goedemorgen! Na een dag vol plangesprekken, een beoordelingsgesprek, een gesprek met nabestaanden, is vandaag de dag vol vergaderingen. Leuk om elkaar weer te zien in Almere...maar eerst nog even wat dingen doen op mijn eigen kantoortje. Mijn eigen werkzaamheden hebben ook aandacht nodig, want het werken in de uitvaartwereld, vraagt veel van mijn tijd. En dat is niet erg, maar juist die vrijheid om te kiezen voor mijn eigen ding, mijn eigen coachopdrachten, past zo goed bij me...de energie die ik krijg, van een training, of een mooi gesprek...heerlijk! En hierdoor is er balans in alle opzichten...het mooiste van mijzelf komt dan naar boven. Een gemotiveerde, enthousiaste, vrolijke manager, die graag met haar team een prachtig resultaat wil neerzetten! Dus op deze 10e januari in 2012 gaan we daar voor met elkaar. En over al die andere plannen, praat ik jullie bij, zodra het mogelijk is....nog even niet. Het grootste project voorlopig is de spullen van de boerderij uitzoeken, en het appartement van mijn vader mooi inrichten. Zodat hij goed op zijn plaats komt te zitten, zodat hij simpelweg nog een beetje kan genieten. Iets meer vrijheid om alleen te zijn, iets meer rust, en eigen spullen om hem heen....Liefs Anita

Feest van Joyce....

2012-01-08T12:21:00.002+01:00

En na een mooi dagje met mijn vader, waarbij we ook weer met onze bakkersfamilie samen waren, zit ik hier nu met een kopje Nespresso aan de keukentafel...een beetje lui, terwijl ik veel te doen heb. Na Pa zijn we nog even bij tante Anita en oom De geweest. Altijd zo gezellig...toen ik in de auto stapte zei ik tegen Annemarie, dit is nu een beetje mijn ouderlijk huis. Als mens, verlang je altijd naar een ouderlijk huis volgens mij, of je nu 25 of 52 bent...zo'n plek, waar je gewoon even kunt zijn. Je verhaal kunt doen, ook even weer soms zomaar kind mag zijn. En eigenlijk mis ik dat het meest...mijn ouderlijk huis. En dat is niet die boerderij, maar die plek zoals ik het hierboven omschrijf. Nu ik groot ben, en de 50 gepasseerd, ervaar ik al deze dingen zo anders. En voel ik het gemis...gisteren vroeg een meneer mij of mijn moeder nog leefde. Hij was een aardappelhandelaar en kwam vroeger wel eens op de boerderij. En bij mijn vader op de kamer slaapt een jonge man. Hij heeft een ongeluk gehad, zijn rug gebroken en nog veel meer. Hij en zijn vrouw zijn door mijn moeder getrouwd...ik zal een foto voor hem opzoeken, zodra ik de spullen van de boerderij weer kan inzien. Zodra deze uit de opslag komen. Flakkee is een vat vol herinneringen, aan dingen en mensen, die ooit waren. Zo kent oom De mijn moeder vanuit diverse besturen en ambtelijke functies. En het is leuk om hem daarover te horen vertellen...ik zit daar dan, en geniet simpelweg. Zo ook in die Samaritaan. Door stil te staan bij hoe het nu is, ook met mijn vader, is het ook weer goed...het is een accepteren, dat er een volgende fase weer is aangebroken. En toen we thuiskwamen aten we soep met cantharellen...ik glimlach, want ik hou niet zo van soep. En Annemarie wel...en zomaar aten we samen soep. En daarna naar de mooiste kroeg van Voorschoten, Het Wapen van Voorschoten. Met een glimlach denk ik terug aan het feest van Joyce van gisteren daar, een superfeest, een knalfeest, met Feestband Toon, swingend met veel mensen die ik niet ken. Mooie ontmoetingen, verwondering nog steeds over die twee vrouwen en genietend van de goede sfeer. Leuke mensen, vrolijk, ongecompliceerd, geen poeha, gewoon zomaar heel lekker....op de fiets erheen en op de fiets weer terug...witte wijn met spa ernaast. En toen als een blokje in slaap gevallen...en nu pas op de benen. Heerlijk...en nu zit ik hier, met mijn professor brilletje op (een gek leuk klein brilletje met mijn oude glazen, hoornen montuurtje, beetje rond, net een professor) want mijn eigen bril ligt boven...vandaar! Vandaag staat in het teken van opdrachten, bijzonder ik krijg zomaar aanvragen voor nieuwe coachtrajecten, andere opdrachten, terwijl ik de afgelopen week dacht...laat ik alles maar eens loslaten dan zie ik wel wat er gaat gebeuren....deze week de kick off bij Tender. Geweldig....ik ben er klaar voor en heb er zin in...een fijne zondag, geniet met elkaar!
Anita

Een beetje laat maar toch...een gedicht voor 2012

2012-01-06T20:36:00.000+01:00

Lieve mensen en ergens in het oude jaar, vlak voor de jaarwissel kreeg ik van Jolanda, een bijzonder vriendinnetje van me...dit gedicht :

Nu dit jaar op een einde loopt

En alles is gezegd, geschreven en gedaan.

Weet dan dat boven aan de hemel

Die prachtige stralende sterren staan.

Deze sterren zijn getuige

Van onze lach en onze traan.

En zij kijken vast met trots

Naar hoe het dit jaar is gegaan.

Zij hebben ons het afgelopen jaar gevolgd

Zagen ons gevecht en ons verdriet.

Maar zij zagen ook de liefde

En dat de moed ons niet verliet

Zie daar die prachtige stralende sterren

Heel hoog aan de hemel staan

Zij zullen altijd naar ons kijken

Ook nu wij het nieuwe jaar ingaan

En ik word altijd zo blij van dit soort mooie gedichten. Nu, vrijdagavond 6 januari 2012...ga ik zomaar The Voice kijken, met mijn (zo bleek maar weer in de 'ken je collega quiz' die Annemieke voor Koos had gemaakt) witte sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland...en verder niet zoveel. Een dag vol prachtige gebeurtenissen, een nieuwe coachee ?????? Zou zomaar kunnen, een andere heel bijzondere opdracht en een bomvolle week voor me...

Het komt goed, de flow voor 2012 is goed. De gesprekken zijn intens. En ik, ik geniet...gewoon maar weer, alsof er geen jaarwissel is geweest...fijn weekend, en blijf kijken naar die prachtige stralende sterren. Morgen naar paps, met Annemarie....Anita

En die foto...onze tuinslang als het echt winter is....leuk he?

Zomaar een mooie dag.....

2012-01-04T23:29:00.001+01:00

En vandaag was zomaar een prachtige dag...een lange, dat wel. Een coachtraject afronden, een receptie bij Driehuis Westerveld...waar leuke bijzondere mensen rond lopen. Een dag met mijn eerste beoordelingsgesprek, de eerste van 53....mijn god, wat een klus! Een dag waar ik meters heb gemaakt, zoals ik het altijd zo mooi kan zeggen...een dag, waar mensen elkaar in de haren vliegen en emotioneel maken en raken. Een dag, vol regen en storm, een kerstboom midden op de weg, vuurwerk terugvinden in een container, en daarmee Reynaud blij maken...glimlachen om alles wat er is. Denken aan de wiskunde leraar meneer van Diggelen...zo'n man, die je eigenlijk dagelijks nog tegen komt, omdat hij in je allergie zit...en als kind kon je hier niet zoveel mee. En als volwassene is het nog steeds ingewikkeld, want mijn god hoeveel meneren van Diggelen kom je niet tegen in je dagdagelijkse leven. Of mevrouwen...ken je dat, veraf en dichtbij...en je hebt er maar mee te dealen...Oh ja, meneer van Diggelen zelf ken ik niet...dit is de wiskunde leraar geweest van een van mijn coachees. Maar iedereen kent wel een meneer van Diggelen in zijn of haar leven. Ik ken er wel een paar en zie die koppen voor me, terwijl ik er nu bij kan glimlachen...want je hoeft niet met iedereen koffie te drinken, je moet soms alleen maar met zo iemand werken in je omgeving...en terwijl ik dit schrijf, denk ik weer even aan Ma van Loon. Zij vertelde mij altijd 'kind weet je waarom je schouders rond zijn....daar kun je dingen vanaf laten glijden, waar je niets mee wilt...'. En toen ze dat tegen me zei, vond ik haar maar een rare vrouw...wat moest ik hier nu weer mee. Maar nu, vandaag de dag, denk ik aan al die uitspraken van haar. Die ik mezelf nu hoor gebruiken...want jeminee wat een wijze lessen heeft zij mij gegeven. En nu is het voor mij de kunst om met haar lessen in mijn binnenzak, mijn leven goed te maken, het goed te doen in mijn leven. Het lukt, daar ben ik van overtuigd...of het is al gelukt....maar af is het nooit.

Wat een rommelig stukje, gewoon de kop leegmaken, lekker is dat...wat een mooie dag...ik zag een mevrouw met prachtige rode laarzen op de receptie en verder veel grijze meneren en mevrouwen...ik zag een leuke jongeman, die gekke dingen doet met as, vanuit een vliegtuig, een luchtballon, of wat dan ook...sprankelend in de wereld van de uitvaart...authentiek, bijzonder...slaap lekker, ik zit al in mijn dikke trui, loop lekker op mijn sokken en ben zomaar simpelweg gelukkig. Liefs, Anita oh ja en die houtblokken vind ik gewoon mooi...hout vind ik mooi, zo puur eigenlijk.....

Nieuwjaarsbericht....het is 2012

2012-01-02T20:24:00.001+01:00

Oudejaarsdag was zo'n prachtige dag, met mooie intense ontmoetingen. Een bezoek aan Jan die 60 jaar werd. En daarna naar Pa. Waar Marcel, Elsbeth en Ronan kwamen. Marcel is de zoon van mijn nicht Leonoor (Leonoor is kort geleden overleden). En hij woont met zijn gezin in Ierland. En vroeger toen hij klein was, kwam hij vaak logeren op de boerderij. Als klein jongetje en dan was hij niet van de tractor af te slaan....hij genoot, en wilde nog langer blijven logeren. Een man nu, en nog steeds zo verbonden met mijn vader. Een omhelzing van man tot man. Prachtig emotioneel bijna, en het raakte me hoe Pa genoot. Ronan, de zoon van Marcel en Elsbeth, is 5,5 jaar. Een prachtig ventje, die ook mijn Pa een 'big hug' gaf. En het mooiste van alles is mijn Pa, die genoot, zo zichtbaar genoot...we dronken champagne en aten kaaskoekjes, we toasten op het leven, en op elkaar....wat een mooi moment. Zo kostbaar weer...en toen ik thuis kwam, was Rosanne druk met haar quizvragen. En later speelden wij een geweldige quiz in teams, heerlijk met Roos als quizmaster...wat een mooie laatste dag van 2011.....En na een prachtige jaarwissel met veel muziek en heerlijke champagne, met werkelijk schitterend vuurwerk in onze buurt, is het zomaar 2012 geworden. En hoe geweldig was het niet, om de eerste dag van het nieuwe jaar helemaal niets te doen. Tv kijken in bed, een boek lezen, een paar telefoontjes voor Yarden, maar verder alleen maar slapen, lezen en uitrusten. Heerlijk...in heel 2012 had ik niet eerder zo'n moment... En vanmorgen was er de nieuwjaarstoast van Cluster West in Haarlem, gezellig, niet al te druk met mooie muziek van Marcel...en daarna aan de slag, want het is druk, rommelig druk. Een gesprek in Alkmaar, en ontmoetingen in Haarlem...de eerste werkdag zit er ook weer op. En eigenlijk wil ik jullie wat mooie teksten geven, zomaar om te delen, teksten die verbinding hebben met uitvaarten, en afscheid nemen.....

Afscheid nemen
betekent achterblijven
omringd door stilte
en gemis.
Verdriet dat nergens
onderkomen vindt.
En teder aanraken van dingen
die onontvreemdbaar zijn.
Dat woord, die plek
en de herinneringen
vol warmte en innigheid.
Zoals de dagelijkse jas
die op een stoel is blijven hangen
en nu herbergt wat niet meer is.
De kamer wordt een schrijn
van pijn en hunker
naar oneindigheid.
Want alle armen zijn te kort
om voor altijd
het liefste te omarmen.

En dit gedicht draag ik op, aan al die mooie mensen die ons ontvallen zijn in 2011 :

Nu jij er niet meer bent
Ik zal het koud hebben
nu jij er niet meer bent.
Ik zal mijn kraag rechtop zetten
tegen het guur verdriet
maar helpen zal het niet.

Ik zal naar huis terugkeren
met mijn verkleumde vingers
rond mijn ziel.
En kamers vinden
onwerkelijk gevuld met leegte,
waar ik nochtans
je naam zal horen,
noemen, roepen, fluisteren, verzinnen.
Duizend maal misschien.

Ik zal je blijven zoeken
waar je vroeger was,
zelfs waar je nooit geweest bent.
En misschien op een dag
je ergens
in een onverwachte blik herkennen.
Of iets als verre adem voelen
in de wind langs mijn gezicht.

De dingen zal ik laten
waar ze achterbleven.
Zo lang, zo stil,
tot ik ermee verzoend ben
dat je de grenzen van bestaan
en al het kwetsbare van deze aarde
bent ontgroeid.
En dat de rust die je gevonden hebt
volkomen is.
Jij, in een hoekje,
badend in het licht.
En af en toe
voel ik je glimlach.

En deze, deze is voor morgen, voor jou, voor hem, voor haar, voor diegene die je dierbaar is :

De taal van liefde is onuitputtelijk.
Zij wikt niet en weegt niet.
Hoe oud ook, toch straalt ze van jeugdigheid.
Ze heeft zeer weinig woorden nodig,
al zijn ze vaak doorregen van poezie.
Ze is bedachtzaam en verdraagt de stilte.
Wat ze wil zeggen doet ze woordeloos.
Soms wordt het in het zand geschreven.
Ze durft het aan om arm te zijn.
Maar wie haar spreekt
maakt zij ontzettend rijk.

Uit : Voor wie woorden zoekt - Kris Gelaude.
Inspiratie voor grote en kleine momenten

Lieve mensen, op deze tweede dag van 2012, wens ik een ieder, liefde, geluk en veel gezondheid toe. Wens ik dat wij delen, wat ons bezig houdt, dat wij samenwerken om samen te werken, dat wij willen leren van elkaar, dat wij elkaar aanspreken, vanuit respect en liefdevolle zorg. Dat wij genieten van kleine dingen, van een woord, een stil gebaar, maar vooral van elkaar. Dat wij blijven ontdekken, hoe mooi en intens het leven kan zijn. Dat wij blijven verwonderen, steeds maar weer. Ik wens een ieder dit alles toe....vanuit liefde, Anita

2011-12-27T18:24:00.000+01:00

Thuiskomen, met Floor in de auto, na een intensieve dag...een dag vol indrukken, gesprekken, werk en samenwerken. Een dag om over na te denken....een dag, na alle kerstdrukte en kerstimpressies, een dag om gewoon weer lekker bezig te zijn. Vanuit een kantoor, waar het rustig is, maar waar ook verdriet voelbaar is, een schoonzus van een collega overleden en dan opeens is dood weer zo dichtbij. Een dag waarop mijn vader weer terug is gegaan naar de Samaritaan. Ik ben benieuwd hoe hij het daar weer heeft...een dag waarop er zojuist rakelings een kat overstak en ik maar net kon remmen. Een dag vol leven...zomaar, een dinsdag, de laatste dinsdag van 2011...Anita

Gedichtje....

2011-12-25T11:23:00.000+01:00

Zomaar een dag...
de kerstlampjes branden nog, maar...
eigenlijk hoeft het niet meer...
een krans nog aan de deur...
maar eigenlijk, mag alles
wel weer gewoon zijn,
net als altijd, en dan staan we
bijna aan de vooravond van 2012...
Zomaar een nieuw jaar...
voor jou, voor mij
voor ons, voor elkaar...
Een jaar vol gezondheid
liefde en geluk,
een jaar met denk ik zomaar
af en toe een traan..
een jaar waarin wij met elkaar
nieuwe wegen in gaan slaan...
Ik wens een ieder
al het goede dat je nodig hebt
voor 2012, voor jou, voor hem, voor haar
maar vooral met elkaar...

Anita

2011-12-25T11:21:00.001+01:00

Zo'n stille ochtend, zonder sneeuw...eerste kerstdag 2011...langzaam wakker worden en je realiseren dat er weer een kerstdag is aangebroken, die je samen met je vader mag vieren. Zomaar een bonus kerstdag volgens mij, een dag waarop hij stralend in zijn zorghotel in Veghel aanwezig is, met Els. Een kerstdag waarop ik mij weer realiseer, juist na het lezen van haar brief aan Rietje, hoe ik mijn moeder mis en altijd zal blijven missen. En toen ik mijn vanmorgen aan ging kleden, merkte ik dat als ik mij netjes aankleed, ik de stijl van mijn moeder heb...nee zij liep niet in een spijkerbroek, of in een oude polo...zij droeg een nachtjapon in bed...dus verschil is er wel degelijk, maar toch..ik lijk op haar. Oude mensen in de Samaritaan die haar hebben gekend, zien mijn moeder in mij. Ook wat bouw betreft, stevig, met twee benen op de grond, lijk ik op haar...
Wat kun je mensen missen, zomaar missen....en ook daar is kerst voor bedoeld, om hier eens eventjes bij stil te staan. Om vanuit rust je kaarten van het leven eens te bekijken, je te beseffen hoe goed en rijk je bent als je gezondheid goed is, als je mag zijn met diegenen die je lief zijn.En ook om stil te staan bij al diegenen die je ontvallen zijn en die je zo intens mist, nu, straks en ooit...Vooruitblikken, nadenken over wat je gaat doen of anders gaat doen in 2012..... En 2012 wordt voor mij dan ook het jaar waarin ik lekker ga opruimen, letterlijk opruimen, dingen weg doen, die ik niet meer nodig heb...genieten van de vriendschappen, familie, lekker eten, een goed glas wijn, maar lekker opruimen...tja en wat zal dat dan weer betekenen....geeft niet, we zien het wel. En het jaar waarin ik beter ga zorgen voor mijn lijf, mijn rug, mijn welzijn. Dus niet meer idioot vroeg op en ontzettend lange dagen maken..nee, balans vinden en houden....vanuit die rust...
Nu een kerstdag met de familie van Loon....wat heerlijk, en morgen een kerstdag met de familie Smitshuysen...zomaar samen zijn, de kaarsjes branden, de lampjes in de boom aan...de open haard die brandt, gezellig...dag, veel liefs, Anita

Veel verbinding met diegenen die je lief zijn....

2011-12-24T16:02:00.001+01:00

Mijmeren...en genieten...

2011-12-24T15:56:00.003+01:00

Vuurwerk in de achtertuin, zomaar omdat Annemarie 49 is geworden. Wensen doen en uitspreken, liefde en geluk en vriendschap in overvloed. Mooie mensen, die Annemarie een bezoek brachten, en een meer dan gezellige sfeer. Andrea die kwam...dank je wel! Dansend naar de klok van twaalf, de tantes van Annemarie waren erbij, op tante Roos na, jammer helaas. Zij heeft een slijmbeursonsteking in de arm geloof ik en dus wens ik haar beterschap...champagne flessen overal en een tafel vol happen. Een bende van jewelste, zoals iedere keer...maar oh wat is ze jarig. Mijn broer Arie erbij, en nichtje Noor, hoe blij kun je met je familie zijn. En hoe leuk is het niet, dat mijn vrienden allemaal zo blij waren dat Arie er weer is, weer gezond is...Dank jullie wel voor lieve felicitaties per mail, per sms, per post...mijn Annemarie is meer dan verwend. En ik, ik vind het heerlijk..ik heb genoten. Florine heeft ongekend goed geholpen, en gezorgd voor vele gevulde glazen. De glasbak was onze grote vriend vanmorgen...zo leuk om met een gezicht alsof het heel normaal is, ongekend veel lege flessen in die bak te gooien...Vrienden en vriendinnen die met elkaar naar de film gaan, die delen, wat is het leven toch leuk...en kerst staat voor de deur. Kerst is terugblikken, kerst zonder Ron, zonder Freek, zonder nicht Leonoor, kerst zonder de moeder van Ada, kortom dit jaar zijn veel mensen ons ontvallen. En kerst betekent dat ik voor al die mensen, die niet meer hier bij me zijn, een kaarsje brandt, en in Venetie...heb ik veel kaarsjes ontstoken in mooie oude kerken. Ik heb niet zoveel met de kerk, maar ik wil wel altijd een kaarsje branden. En hoe mooi, kwam Rietje gisteren met een brief van mijn moeder uit 1981, gericht aan Rietje...en vanmorgen las ik deze brief, de zorgzaamheid van mijn moeder...geweldig...hoe fijn was het om haar handschrift weer te mogen lezen. Vandaag een beetje rustig aan, een oliebol etend, een boekje lezen, een mooie cd beluisteren en zomaar samen zijn. De meisjes, in vertraagd tempo, gaan naar Hugo...en wij doen zomaar niets. Heerlijk....ik wens een ieder een prachtige kerst! Liefs, Anita...een kerst vol dromen, een kerst om van te dromen...een kerst vol liefde in je hart, een kerst die bij je past...

Een kerstwens....

2011-12-21T23:23:00.003+01:00

Dag, en vandaag was er een kerstborrel in Cluster West, met de OR als gast. Een mooie bijeenkomst, klein, sober maar goed en in een mooie sfeer. En hierbij mijn kerstwens, zoals ik deze vandaag heb voorgelezen aan mijn team, mijn mensen!Voor 2012 wens ik jou :Liefdevolle armen om je vast te houden, veel grappige, opbeurende en lieve kaartjes in je brievenbus, schandalige ladingen slagroom op je warme chocolademelk, adembenemende zonsondergangen hand in hand, broekpiesmomenten om helemaal niks, uitslaapochtenden op een koude winterdag, rust in je hoofd en rust in je hart, wijsheid bij moeilijke beslissingen, geduld op momenten dat dat slim is, grappige uitspraken van kinderen die heel wijs blijken te zijn, briljante carriere-moves, erkenning voor alle moeite die je doet, troost als je eens verdrietig bent, hoop als alles eens hopeloos lijkt, warme dekens, vuurkorf-avonden met al je favoriete mensen om je heen, een mooi liedje dat alleen voor jou geschreven lijkt, een gedicht dat alles voor je zegt, gezondheid ondanks alles, genoeg geld om te genieten, veel genot zonder dat het geld hoeft te kosten, verwondering over de kleine wonderen om je heen, veel ‘aha’ en weinig ‘ojee’, dromen die uitkomen en nog meer dromen om te blijven dromen, huppelen en schommelen gewoon omdat dat leuk blijft, tijd om na te denken over wat je belangrijk vindt, tijd om je te vervelen, tijd om lief te hebben, en bovenal natuurlijk, een heel gelukkig 2012!Dag, slaap lekker. Anita

Terugblik op een drukke week.....

2011-12-16T21:53:00.000+01:00

Terwijl 'the Voice of Holland'op tv te zien is, en ik zijdelings meekijk, zit ik lekker in de stoel, een glas Pouilly Fume bij de hand, de meisjes naar een feestje, mijn bril voorzien van nieuwe glazen, en het is alsof er een wereld voor me open gaat...ik moet gelijk denken aan broerlief, die nieuwe sterke lenzen kreeg en door de stad ging lopen, omdat hij zoveel moois zag..glimlach. De wereld is zo mooi als je deze goed kunt zien. De regendruppels op je auto, de bladeren aan de bomen, die geleidelijk aan rood worden, de etalages in de stad, de lichtjes aan de huizen, nu met al die kerstversieringen. En het is dus zomaar weer vrijdag. Een intensieve week ligt achter me. Heftige gesprekken, goede ontmoetingen, een vervolgopdracht bij de Politie, top werkelijk waar. Rijkswaterstaat, kortom prachtig perspectief voor 2012. Mijn italiaanse schoenen zijn mijn favoriete schoenen, zwart is weer mijn kleur, en ik voel me goed. Omdat het een gekke drukke week was, maar ik ook meters heb gemaakt. Heerlijk...de komende week is gek en druk, naar Groningen, voor het laatste grote MT dit jaar, met de totale directie erbij. Een kerstbijeenkomst en werkoverleg Cluster West met de OR erbij. Dan nog een hele dag in Assen, met avondprogramma en als klap op de vuurpijl een borrel hier thuis, voor de verjaardag van Annemarie, zij wordt vrijdag 49....En dan is het zomaar kerst, met tante Anita en oom De, Arie en Noor, naar Pa en Els in Veghel...heerlijk voor hem, dat hij weer op vakantie gaat. Vandaag kreeg ik hier thuis kerstrelatiegeschenken, mooie wijnen, een leuke boekje...een leuke kerstattentie van Yarden, kortom het is feest en dat voelt zo. En lieve mensen....ik heb zomaar een mooie zin voor jullie allemaal gelezen, die ik graag wil delen : 'Vraag niet wat de wereld nodig heeft. Maar vraag wat jou tot leven wekt. Ga dan. Want wat de wereld nu nodig heeft, zijn mensen die tot leven komen.' door Howard Thurman. En met deze zin wil ik al mijn mensen in Cluster West uitnodigen voor een geweldig 2012. Dus kom tot leven, en laten we alles doen wat in ons vermogen ligt, om Yarden, om ons bedrijf, nog mooier te maken dan nu al het geval is. Door trots en fier, vanuit onze kracht te opereren. En als iedereen, ongeacht waar je bent, waar je werkt, waar je voor staat, dit zou doen, wat zou de wereld, ons leven er dan prachtig uitzien. Blijf dichtbij jezelf...en leef vanuit je kracht. Ik wens jullie een fijne avond, een mooi weekend. Ik ga morgen lekker naar mijn papa. Liefs, Anita

Kerstversieringen enzo....

2011-12-11T18:19:00.001+01:00

Deze dag begon met werken, de Politie, mooie andere dingen. Mails, verslagen, examens oefenen. En ondertussen heeft Annemarie ons huis omgetoverd tot een mooi kersthuis. Met lichtjes, een mooie kerstboom, kortom een gezelligheid die je ziet, als je langs het huis rijdt en vooral als je binnenkomt. Deze donkere dagen, waarin er ook altijd van alles aan de hand is. Want ook is Annemarie jarig, een dag voor het kerstweekend en organiseren wij een kerstborrel hier. Gezellig...dan mijn vader, hij gaat weer naar zijn Zorghotel, en ik vind het leuk, want dit jaar gaan tante Anita en oom De met ons mee. Gezellig samen zijn en genieten van het feit, dat mijn vader met Els samen, geniet van een ontspannen manier van zorg. En 2012 staat voor mij in het teken van zijn verhuizing, zijn verhuizing naar een modern zorgappartement, een plek waar spullen van de boerderij kunnen staan. Waar hij zijn 'eigen plek' weer terug kan krijgen. Waar hij zijn schilderij van de boerderij weer op kan hangen. Waar hij zijn stoel, gekregen voor zijn 80e verjaardag, weer neer kan zetten. Zijn spulletjes, de foto van mijn moeder, kortom, het kan weer een beetje het huis van Pa van Loon worden. Modern, met zorg, maar ook een plek waar ik zomaar een dagje kan gaan werken. Gewoon dichtbij hem kan zijn, samenzijn met hem...hoe heerlijk en eenvoudig kan het leven zijn. Nu ben ik de kok, een ovenschotel, een glaasje sauvignon blanc, wat wil je nog meer...niet zoveel toch. Morgen examen Sociale Hygiene, een spoedcursus. Eerst even naar Yarden, kortom een drukke dag met aansluitend een diner bij de Authentieke vrouwen, in Woerden bij Domnique deze keer. Energiek, inspirerend, luisterend naar elkaars verhalen, samenzijn, een goed glas wijn, weer zo'n hoogtepunt in mijn bestaan. Fijne zondag, liefs, Anita

2011-12-10T10:57:00.001+01:00

Een zaterdag, beginnend met de Libelle, is volgens mij altijd een mooie zaterdag. En dat kan niet anders, want mijn vrijdag was heerlijk. Een intensieve lange Yarden dag. Met bezoek van Peter van Wageningen. Als je het hebt over leiderschap, dan voelt dat zo. Geweldig. Een man met wie ik nog heel lang hoop te mogen werken. Inspirerend, met visie, bescheiden en daardoor groots.

2011-12-10T10:55:00.001+01:00

Al een paar daar een storing, vandaar geen berichten. Wordt vervolgd. Liefs, Anita

Strategie en inspiratie uit het universum....

2011-12-09T06:12:00.003+01:00

Zondag kreeg ik van Pa Smitshuijsen een prachtig boekje - Gedachten uit een cursus in wonderen...inspiratie uit het universum - een boek vol prachtige citaten en met mooie foto's. Een boek wat hij wel passend vond voor mij. Lief, en bijzonder...hier zo'n citaat 'over het altijd open blijven staan voor leren' bijvoorbeeld : 'Mensen die er voortdurend van doordrongen zijn dat ze niets weten, en die openstaan om alles te willen leren, zullen leren. Maar telkens wanneer ze zichzelf vertrouwen, zullen ze niets leren. Ze doen hun motivatie om te leren teniet door ervan uit te gaan dat ze alles al weten.' Gisterenavond sprak ik over veranderende organisaties, tijdens de afsluiting van mijn module Organisatiekunde en wat de impact van veranderingen op mensen is. En met name dat stuk van 'wij doen het zo' omdat je anders moet loslaten, herken ik zo in dit citaat. En terwijl loslaten je zoveel ruimte geeft en nieuwe energie. Maar ook ik realiseer me, hoe moeilijk dit is.
Vandaag is een leuke dag. En bij een leuke dag hoort een leuke nieuwe trui vind ik, een paarse. Gisterenavond kwam ik thuis en toen had Annemarie twee hele gave nieuwe truien voor me gekocht. En die hele mooie diepe paarse coltrui heb ik vandaag aan. Speciaal voor mijn bezoek, de algemeen directeur. Hij komt meelopen in Cluster West en ik, wij voelen ons vereerd. Gewoon omdat er vanuit de top, daadwerkelijk veel interesse is, voor datgene wat wij doen. Het programma is gevuld...en ik, ik ben er klaar voor. Oh ja strategie. Afgelopen week heb ik als gast in 't Spant de nieuwe strategie voor Verzekeringen mogen vernemen. Mooi, er werd gewerkt met een klantenpanel. En wat was dat een goede sessie! Mooi staaltje leiderschap! Mooi oog en oor voor de klant....dag, 'Niets kan je krenken, behalve als je het daar zelf de kracht toe verleent'. Fijne dag, Anita

Ontbijten met vijf vrouwen vorige week zondag

2011-12-04T11:10:00.001+01:00

En straks gaan we zomaar ontbijten met vijf vrouwen. Vannacht is er een vriendinnetje hier blijven slapen, leuk vind ik dat...doet me denken aan mijn jeugd, waar altijd mensen mochten blijven logeren. En hoe gezellig het ontbijt dan was...samenzijn en delen. Een basisvoorwaarde in mijn leven, altijd geweest en altijd zal dit zo zijn...want samen ben je rijker, dan alleen...en zoals Tutu zei 'een mens is meer mens door andere mensen'. Vandaag een dagje met mijn nieuwe schoenen en nieuwe trui aan. Zwart, met mijn lievelingsspijkerbroek. Hoe simpel kan het leven zijn...ook dat doet me weer denken aan vroeger, ik wilde zo graag mooie schoenen, maar ik was dat volgens mijn moeder niet waard, want ik ging er net zo makkelijk mee slootje springen. Dus had ik door-de-weekse schoenen en zondagse-schoenen, en die laatste waren precies hetzelfde als die door-de-weekse, alleen netter. Niet afgetrapt, niet kaal, niet vies. Nooit heb ik me gerealiseerd, watvoor ingewikkelde vraagstukken er steeds weer zijn voor ouders, en nu als bonus-moeder glimlach ik als ik denk aan deze herinneringen. En ik merk hierdoor dat ik ouder word, gisteren zei tante Anita tegen me 'pas als je de 50 gepasseerd bent, ga je terugdenken aan vroeger'. En dat klopt wel, want tot dat moment leefde ik er gewoon lekker op los en nu merk ik, dat ik steeds meer denk aan mijn moeder, mijn ouders, mijn jeugd. Leuk...mooi en dankbaar denk ik hieraan terug. Maar ook merk ik, dat ik leef van dag naar dag, vooruit kijkend naar al wat komen gaat. Loslaten, en weer verdergaan en graag met andere mensen dichtbij me. Want die meneer Tutu heeft gelijk je bent meer mens, door andere mensen. Mooie rustige muziek hoor ik nu, een kopje nespresso, de rust is terug...heerlijk! Een fijne zondag, Anita

Weer terug na een paar dagen welverdiende rust....

2011-12-03T21:13:00.002+01:00

Zo, en hier ben ik weer. Een paar dagen niets van mij gehoord...na een geweldig diner, met prachtige wijnen op zondagmiddag, voor prachtige mensen, was ik zomaar uit de lucht. Rust, afstand nemen, loslaten en samenzijn met Annemarie. En het was meer dan heerlijk...de beelden spreken voor zich. En vandaag op weg naar Papa, naar Flakkee, naar mijn roots. Een mooie middag, met de familie Klootwijk, de bakkers die regelmatig in de Samaritaan zijn en waar wij mooie zaterdagmiddagen met elkaar doorbrengen. Met Bep, en haar man Leo, een echtpaar, waarvan de vrouw door MS niet meer thuis kan wonen, verdrietig...intens, en hij bezoekt haar dagelijks. Mijn vader genietend van zijn glas witte wijn, met gevulde speculaas van de bakker zelf...bakker Klootwijk natuurlijk. Mijn vader die zit te smikkelen en bonbons uitdeelt aan iedereen. Mijn vader, die zomaar stil naast me zit, en gelukkig is...daarna naar tante Anita en oom De, mijn tante van 87, die een staaroperatie heeft gehad en verzorgd wordt door haar man. Een gesprek over ouder worden en de beperkingen die daarbij horen. Een gesprek over het leven, over Freek, en zijn prachtige artikel in Trouw, wat een mooi mens. Direct vanuit de auto Lia gebeld...weet je, vanuit verbinding ben je soms met mensen samen, en die band is sterker dan woorden kunnen uitdrukken. Zielsniveau...heet dat zo? Ja zo heet dat...wat een rijkdom. Ondertussen mijn agenda bekijken en kijken waar ik de rust kan behouden, om door te kunnen gaan met alles wat mogelijk is, maar wel met meer respect voor mijn lijf. Want dat lichaam van mij is oud geworden, moe, vermoeid...en ik wil er beter voor zorgen. Dus ga ik een afspraak maken met de huisarts, om te kijken hoe ik het beter kan doen, dan ik het nu doe. Klaar om weer te gaan werken, bij Yarden, bij de Politie, bij...de Inspectie van Onderwijs, jawel...er gaat veel gebeuren. Bij OCW, bij Tender, kortom prachtige opdrachten liggen in het verschiet. En ik heb er zin in, maar wel gepast...en net zoveel zin heb ik, om Cluster West op een prachtige manier op de kaart te zetten. Vanuit zorgvuldigheid en rust...stap voor stap. Gefaseerd, gedegen, grondig. Met de juiste mensen aan boord...en terwijl ik dit schrijf, denk ik aan het artikel over Freek in Trouw. Waarin hij schrijft dat hij voorin de bus of de trein zit. En de trein rijdt door, en je kunt mee doen in die trein, op weg naar succes, of niet...dat mag ook. En ik, ik doe mee...geloof me. De rust heeft me goed gedaan. De uitnodigingen voor recepties, borrels komen binnen en ook daar heb ik zin in. Netwerken, praten, ontmoeten....ik ga een uitvaartonderneemster coachen. Geweldig toch...het beste van twee werelden...uitvaarten en coachen. Top....een training erbij, en klaar zijn we....liefs, fijne zondag...Anita

De knop staat op rust, ontspannen en genieten.....

2011-11-28T18:50:00.002+01:00

Dag, en op deze mooie winterse dag, zit ik zomaar eventjes op mijn kantoortje....wat administratie te verzorgen, wat te schrijven, wat te reflecteren op hoe de dingen gaan en zijn gegaan. Heerlijk. Een dag met mooie gesprekken, lieve mensen om me heen, leuke ontmoetingen. En nu, een stukje voor de weblog schrijven. Een paar prachtige teksten verzamelen voor deze blog, zoals deze : Je houdt van iemand omdat je van iemand houdt. Liefde kent geen redenen. Van mijn vriend Coelho natuurlijk.Tja en volgens mij werkt het zo. Je komt mensen tegen in je leven, van wie je zielsveel houdt, zomaar...ik had het er nog over met mijn vriendin Jannie, mijn beste vriendinnetje zeg ik altijd maar. Jannie en ik woonden in ons studentenhuis in Den Haag, toen ik 17 was en zij 18. En toen al hebben wij bedacht, dat als wij ooit oud en versleten zijn, wij samen gaan wonen, in een verzorgingstehuis, of wat dan ook, om niet alleen te hoeven sterven. Hoe grappig, dat als je 52 bent je het daar samen over hebt. We spraken over de zorg, die wij hebben voor onze ouders. De zorg voor dierbaren om je heen, de zorg voor hen die ooit voor jou gezorgd hebben. En hoe mooi het is, dat je dit als kind mag en kunt doen. En op dat moment realiseerde ik mij, dat ik zelf geen kinderen heb. En dat in mijn situatie dit wel eens heel anders kan zijn dan nu bijvoorbeeld bij mijn vader het geval is. Maar ja dan realiseer ik me direct, dat de manier zoals wij het nu doen bij onze ouders, wel een heel bijzondere manier is. Zo intens, zo samen. Zo vol liefde....en ach, wat ooit komt, komt ooit...en daar hoef ik niet bang voor te zijn. Kinderen, vandaag lunchte ik met een collega, en hadden wij het over een kinderwens. En hoe deze bepalend kan zijn voor jouw leven. En hoe je vanuit die wens, je leven richting geeft en hoe ontwricht je bent, als die richting anders verloopt, waardoor dan ook. Zo was ik ooit ervan overtuigd, dat ik een zoontje zou krijgen, Basje van Loon. Ik droomde ervan, het zou een jongetje zijn, als in de Calve-reclame. Zo'n blond knulletje, om op te vreten. Het zou natuurlijk een heel hip aangekleed klein Basje zijn...dat begrijp je. Zo'n manneke dat door de kamer heen scheurt met zijn fietsje...zo'n kereltje, waar ik stiekem heel erg om moet lachen, omdat hij doet wat ik deed, zijn goddelijke gang gaan. En die droom heb ik ooit laten varen...en ach, de richting die ik op ben gegaan, als bonusmoeder, als vrouw van Annemarie, als mens...heeft ervoor gezorgd, dat mijn leven uiteindelijk heel mooi is geworden. Gerijpt, geraakt, gevuld met prachtige dingen...dus, mijn richting ging anders, en Basje is er niet, en toch ben ik gelukkig, zomaar heel gelukkig. Met alles wat ik doe....een fijne avond, de knop staat op rust, ontspannen en genieten. Even niks....Anita

Deze nog : 'Als je met hart en ziel liefhebt en ergens in gelooft, voel je je niet alleen sterk, zo sterk dat je de hele wereld aankunt, maar ook rustig en kalm, omdat je weet, dat niets je geloof aan het wankelen kan brengen.' Paulo Coelho.

Rustig aan wakker worden....

2011-11-26T09:39:00.002+01:00

Hoe fijn was het niet, om gisterenavond, na mijn bezoek aan de kapper, samen boodschappen te doen bij Albert Heijn,voor mijn gevoel honderd jaar geleden dat ik daar mocht zijn. Heerlijk...en daarna heb ik gekookt. Want ik werk hard, maar Annemarie werkt misschien nog wel harder, nu zij drie dagen werkt voor haar baas, bezig is met haar kunst, de kinderen, het huis, het huishouden...het huiswerk van Roos, kortom...vrijdagavond zijn we simpelweg moe. En terwijl ik dit schrijf, glimlach ik, want ik ben deze week begonnen, met niet zo idioot vroeg op te staan, wat meer tijd voor mijzelf te nemen, wat meer rust in te bouwen. En dat voelt al beter...mijn lijf reageert...in positieve zin. En zo was ook deze ochtend, vroeg wakker, toen lekker onder de douche, de zonnebank en meezingen met de muziek. Een nespresso erbij...nu wat boodschapjes doen, voor morgen, en dan naar Papa...naar Lia eventjes, champagne halen bij Chris, kortom....zat te doen, maar wel allemaal leuk. Afgelopen week had ik een goed gesprek met een mannelijke collega op het hoofdkantoor en hij heeft mij, op zijn eigen wijze, een spiegel voor gehouden, en daar ben ik hem nu eventjes dankbaar voor. Daar in de kamer, genaamd Engeland. Soms is het nodig om te reflecteren op alles wat je doet...en dat hebben wij gedaan.Ik weet dat hij dit leest en nu glimlacht.....
Gisteren kwam het 'kerstboek' van Okhuijsen, de wijnhandel uit Haarlem, hier door de brievenbus....en dit is echt zo'n wijnhuis/handel, waar ik intens van kan genieten, de ene fles is nog mooier dan de ander...de kerstkist is een droom....een kist met wijnen voor een heel diner, welnu...zo had ik zomaar een kwaliteitsmomentje, een moment van genieten. En het leven kan zo simpel zijn, door alleen maar te lezen, door even in stilte te zijn. Gisteren was ook de dag van de mooie gesprekken, de dag van de balans...en lieve buurvrouw van de Oranjekade...dank je wel voor je lieve wijze kaartje,lief! Anita

Kwaliteitsdagje Yarden Alkmaar.....

2011-11-24T21:15:00.002+01:00

En vandaag, dankzij Silentio, dankzij DAMO, dankzij onze muzikant Marcel, dankzij Uitvaria, Family Cards, met mooie bloemen van Inge Quint, met kunst van Annemarie, was het een prachtige netwerkmiddag bij Yarden. Leveranciers kwamen,collega's kwamen, iemand van de Algemene Begraafplaats, een dominee, wat kleine uitvaartondernemingen, mensen van een zorginstelling, kortom het was een mooie kwaliteitsmiddag, zoals een van de aanwezigen opmerkte. Met gitaarmuziek, met tijd en aandacht voor elkaar. Een super compliment voor een van mijn uitvaartverzorgers, kortom....het was heerlijk. Een mooie ervaring rijker...Nu mijn sauvignon blanc en dan Ophra kijken, want als je inspiratie zoekt, kijk dan naar Ophra vanavond....geweldig. Vanuit mijn bed, ga ik lekker kijken. Moe maar voldaan. Liefs, Anita

Nieuwe dag, nieuwe kansen....

2011-11-23T07:10:00.003+01:00

Vandaag een wat rustige dag, een dag waarbij ik voor mijzelf wat rust in de agenda heb gebracht. Een dag, waar ik weer het meest optimale uit zal halen. Maar wel vanuit balans. En dus wens ik iedereen een mooie dag, een dag vol plezier, een dag vol mooie momenten. Ik las nog een mooi citaat : Drie essentiële zaken voor geluk in dit leven zijn, iets te doen te hebben, iets om van te houden, en iets om voor te te hopen.

Dus volgens mij heb ik geluk, want alledrie deze zaken zijn op mij van toepassing. Heb een mooie dag, kijk uit met rijden, want het kan zo mistig zijn. Anita

Zomaar.....

2011-11-22T21:32:00.002+01:00

Een dinsdagavond, nadat ik zomaar een hele dag bijna heb geslapen. Beroerd van de gordelroos, van de hoofdpijn, van....tja waarvan. En eigenlijk weet ik het heel goed. Van oneerlijkheid, van mensen die continue commentaar hebben, van mensen die en dit is echt heel erg, niet eerlijk zijn. Niet naar mij, niet naar de organisatie, maar vooral niet naar zichzelf. Naar negativiteit. En terwijl ik dit schrijf en vele gesprekken heb gevoerd, met mensen die dit juist helemaal niet zijn, ben ik bezig mijn koers te veranderen. Waarom...omdat de organisatie van mijn Cluster West nog niets is wat ik wil. En soms betekent dit, dat het team zal moeten wijzigen. Soms betekent dit, dat ik eerlijkheid wil bereiken. En als dit niet lukt, dan zal ik een andere stijl van leidinggeven inzetten. In een training noem ik dit situationeel leidinggeven. Voor de een is dit anders dan voor de ander. Want anders zouden de goeden last hebben en moeten lijden onder de kwaden. En vanavond hebben gesprekken en reflectieverslagen mij weer voldoende energie gegegeven om verder te gaan. Maar wel op een andere manier. Vanuit een vorm van rust. Overwicht, overzicht en zakelijkheid. Dan maar wat minder aardig...zoals ik nu terugkrijg van mensen. Lieve mensen...ik hou het hierbij. Ik geniet nog na, als ik aan Parijs denk, de zon op het terras. Morgen weer aan de slag...met een goede zalf voor mijn gordelroos. Het komt weer goed, geloof me. Liefs, Anita en slaap zacht...

Parijs....

2011-11-20T21:52:00.002+01:00

Terwijl mijn vrienden, Jannie en Tonnie en Niek zorgden voor mijn vader dit weekend, en nadat ik hem donderdagavond nog heb bezocht, vertrokken Annemarie en ik vrijdagochtend heel vroeg, via Dordrecht, om broerlief op te halen, naar Terneuzen, de crematie van mijn nicht Leonoor. Een vond ik, intens moment, verdrietig, om mijn oude tante zo te zien, om de kinderen van Leonoor vast te houden en om de man van Leonoor daar zo te zien zitten, alleen...en neef Henk nam broerlief mee terug en wij reden door naar Parijs. Een schitterend hotel vlakbij de Arc de Triomphe. Mooi, klein en lief om te zien, maar oh wat waren we moe, dus vrijdagavond sliepen we al heel vroeg, na een glas champagne in een wijnbar. Wat een heerlijk land, allemaal delicatessen ingekocht voor mijn wijnproeverij volgende week. God wat zalig, zomaar in een warenhuis even zitten en een glas champagne drinken, ik wou dat ik een fransman was...ik wist het wel! Maar ondertussen iets op mijn lijf, wat lijkt op gordelroos, een ontzettend vervelende plek op mijn heup, daar waar de band van je broek zit, blaasjes, rood, vurig, en het jeukt als een gek. Dus deze week even langs bij de dokter, want hier zit Anietje niet op te wachten. Ook houden mijn gedachten me bezig, of ik het vol kan houden, onder deze hoge druk te werken en vooral of ik dit wil. Gedoe, gezeik, mensen die een dienstauto gebruiken voor prive aangelegenheden, en het gaat hier volgens mij over normen en waarden. Over integriteit, over je verantwoordelijkheid snappen en nemen. En voor mij, gaat het over balans, over zijn, over het leven leven, over zorgen voor mijn welzijn en dat van diegenen die mij lief zijn...en dus denk ik nog maar eventjes na. Na een prachtig weekend in Parijs, met schitterende zon, mooie temperatuur, een bezoek aan de Mercedes shop op de Champs d'Elysee. Geweldig...een schitterend horloge gekregen van Annemarie...echt zo super....en toen wij terugreden doken wij zo een ernstige mist in, een file bij Rotterdam, kortom een temperatuur tien graden lager dan in Parijs, en nu weer thuis...vroeg naar bed, een heftige drukke week wacht. Oh ja, de beurs was leuk, op een uitvaartbeurs in Parijs kom ik bekenden tegen, de wereld van de uitvaart is klein...ik heb genoten, wij hebben genoten. Een fijne week gewenst...de Arc de Triomphe beklommen, 284 treden of waren het er 287? Geeft niet, het waren er heel veel en het uitzicht was prachtig....Anita

Het leven is meer dan ooit in beweging....heftig!

2011-11-17T22:47:00.002+01:00

Lieve allemaal....eindelijk weer een bericht. Toen ik een jaar of dertien, veertien was, ging ik met mijn nicht Leonoor en haar man Tonny kamperen in Cadzand, of ergens aan de Zeeuwse kust,zij hadden net een baby gekregen, achternichtje Monique. En nu, zomaar in haar slaap, is Leonoor overleden. Een triest verhaal...want nicht Leonoor, kreeg drie maanden na het overlijden van mijn moeder een zwaar herseninfarct, lag in coma en was ernstig gehandicapt, kon moeilijk praten en leefde sinds dat moment in een verzorgingstehuis, wat een verdriet, wat een leed. Dus eigenlijk is zij uit haar lijden verlost....maar hoe verdrietig voor tante Tanneke en oom Wim. Voor nicht Anne, die zomaar achterblijft. Voor man Tonny en hun vier kinderen, heftig...een gezin met littekens, een verdriet wat intens voelbaar is. Dit bericht bereikte mij tien minuten voor ik ging starten met module twee van de Politie. Bizar...want tijdens module 1, ging ik weg tussendoor voor de uitvaart van Freek, en hoe ingrijpend voelt verlies in 2011. Een jaar waarin een aantal prachtige mensen mij ontvallen zijn, Ron, Freek, tante Wim, Leonoor...een jaar waarin verdriet zomaar op de hoek op je wacht. Een jaar waarin ik teleurgesteld ben, gelukkig, verdrietig, blij, tevreden en ook weer helemaal niet. Een jaar waarin ik kei- en keihard gewerkt heb. En een jaar waarin ik me ook teleurgesteld voel, als ik denk aan hoe de lijnen lopen bij Yarden. Een jaar waarin ik blootgesteld ben aan kritiek, omdat er zoveel niet gaat zoals het moet. Maar daarnaast een jaar waarin ik keuzes maken mag en kan. Ga ik zo door, of kies ik voor rust, voor zelfstandigheid...want kei- en keihard werken is goed, als je resultaat ziet. Maar als ik nu de balans op maak van mijn werk bij Yarden, dan wil ik sneller dan mogelijk is, en zal ik uiteindelijk goed moeten afwegen, of ik zo wil doorgaan. Een situatie met de OR, waar ik niet gelukkig van word, integriteit die ik op sommige vlakken mis, betrokkenheid, verbinding...kortom tijd om de balans op te maken voor mijzelf. Een ingewikkeld traject kun je wel stellen.....verder de Politie, een aansprekend succes, een fijne samenwerking met Daphne, werken aan een module drie? Zou toch echt geweldig zijn of niet dan...kortom, er gebeuren prachtige dingen en dat geeft me zoveel energie. Dat af en toe een weglek wel opgevangen kan worden. En als ik dan weer denk aan juist al die prachtige mensen bij Yarden, waar ik wel blij mee ben, dan kan ik nog wel even verder. Morgenvroeg weg, Arie ophalen voor de uitvaart van Leonoor in Terneuzen. Dan via Antwerpen, Arie eruit op het station en dan door naar Parijs...voor de beurs Funeraire...een uitvaartbeurs vol noviteiten, en zomaar even slenteren door Parijs...goddelijk...kus, fijn weekend...net stond onze buurvrouw Jeannette voor de deur, met twee engeltjes van glas....en gisteren sprak ik over Engel. En iemand uit de groep agenten, kende Engel persoonlijk....de wereld is klein. Liefs, Anita

Een handvol geluk....

2011-11-11T17:33:00.002+01:00

Gisteren ben ik namens mijn vader op condoleance bezoek geweest bij tante Wim Mast - van den Doel. Tante Wim en haar man, die al lang geleden overleden is, oom Nels, waren vroeger heel goede vrienden van mijn ouders. Misschien wel de beste vrienden, en met hun zonen, hebben wij veel gespeeld. Toen mijn vader 80 jaar werd, was zij nog of weer van de partij. Mooi, hoe intens die levens met elkaar verbonden waren. En ook deze mevrouw kreeg op latere leeftijd kanker en werd heel ziek. En toen ik hiervan hoorde, besloot ik, namens mijn vader zijn condoleances over te brengen. En hoe prachtig was het, dat er mensen naar mij toekwamen en mij eerst voorzichtig vroegen wie ik was, en toen zij hoorden dat ik de dochter van Piet en Ina van Loon ben, kreeg ik steevast de reactie 'ach wat lijk je op je moeder'. En weet je, je kunt me niet blijer maken. Want mijn moeder was en is mijn rolmodel, mijn sterke krachtige en prachtige moeder. En op haar begrafenis zei ik 'ik, ik heb de mooiste moeder van heel Flakkee'en zo voelt het nog steeds. En nu, hier op mijn eigen kantoortje zittend, zie ik een boekje staan 'een handvol geluk' en geef ik jullie een citaat voor het weekend mee : 'Ver weg in het stralende zonlicht, liggen mijn hoogste ambities. Ik kan er weliswaar niet bij, maar ik kan omhoog kijken en zie hoe mooi ze zijn. Ik kan erin geloven en proberen de weg te volgen die ze me wijzen.' En met dit gevoel sluit ik deze werkweek af. Een week vol van werk, van mooie en minder mooie momenten, een week die me moe gemaakt heeft en soms verdrietig. Boosheid, en geluk, alles wisselde zich af. En steeds weer blijf ik geloven in mijn hoogste ambities. Fijn weekend, Anita

Inspannende dagen, momenten...en een mooie scan uitslag!

2011-11-08T22:40:00.002+01:00

Pfffttt en achtervolgd door een motoragent, jawel met een boete van 70 euro in mijn mik, kwam ik vanavond om bijna kwart voor negen thuis. Terwijl ik vanmorgen vroeg, om kwart over acht richting LUMC reed. Voor de uitslag van mijn scan. En jawel de uitslag is mooi en goed. Een rug van een oude dame, versleten, beschadigd weliswaar, maar niet nodig om te opereren op dit moment. Wel fysiotherapie en onder begeleiding werken aan mijn houding. Dus een soort veredelde sportschool, hier aan het einde van de straat, op doktersadvies, dus oefenen aan mijn houding, gestel, mijn lijf en leden. Welnu en eigenlijk vind ik dit wel ok. Dan ga ik proberen dat de rest van mijn lijf, niet een oude dameslijf gaat worden, maar strak en goed geproportioneerd (haha...nog genoeg te doen dus...)!En dit alles geregeld vanuit de zorgverzekering, mooi toch. En zo begon mijn dag, aansluitende scheurde ik met gepaste snelheid naar Yarden, om overleg te hebben met bedrijfsbureau. Om me zorgen te maken over mensen, om afspraken te maken voor de in de avond, met een ziek mens uit mijn organisatie. En aansluitend kwam ik vijf minuten te laat in een overleg aangesneld in Almere, en kwam ik uiteindelijk in een stevig overleg terecht met mijn collega clustermanagers en Sabrina, veel acties, veel gedoe en om half zeven eindigde ik in de file op de A1. Al bellend met collega's, over aantallen projecten, over cijfers, over rapportages, boos, geraakt en terugkoppelend, een diner maandagavond met mijn directeur. Want voor het eerst in mijn loopbaan heb ik het moeilijk, moeilijk omdat mensen anders willen dan ik. Leerzame momenten, ondertussen genietend van prachtige reflectieverslagen van de Politie, mensen die genieten, geraakt zijn, blij zijn met mijn boek over leiderschap. Mooie ontwikkelingen bij OCW, mooie mails ontvangend, buiten Yarden om en ondertussen ook genieten van goede gesprekken. Deuren openen zich en ik sluit ook deuren. Ik ervaar mijn leven als meer dan intens. Gesprekken met broerlief over zijn ziekzijn, over onze emoties. Meer verbonden dan ooit, doordat het niet zo goed met hem gaat. Terwijl hij gelukkig thuis is uit het ziekenhuis. Over mijn vader nadenkend, pratend over de boerderij, dromend over mijn ambities, sparrend met Monique over Yarden. Kortom een intensiteit, die er vanaf spat. Een leven dat vol is, vol van mooie dingen. Annemarie en ik samen aan een glas wijn, kaarsen aan....samen zijn. Haar schilderij 'unknown land' verkocht aan iemand die zomaar langs kwam in mijn uitvaartcentrum. Een kunstenaar pur sang is mijn vrouw...en zij maakt zulke prachtige dingen. En ondertussen heb ik het gevoel, dat mijn leven weer in de zoveelste versnelling is, of gaat...heerlijk ik ga mee met de flow....trapte zomaar in Amsterdam vol in de poep....een soort uitglijder van jewelste...bijzonder! En daarna die agent, die keurig deed wat hij moest doen...en bijzondere ontmoeting, en nog een ding, in januari ga ik mijn droom volgen, pianoles, zomaar een momentje voor mijzelf....dag, liefs, van een gelukkig mens...slaap zacht! Anita en ik realiseer me, dat het goed is dat ik het zomaar een keer moeilijk heb in een werkomgeving. Goed voor mij...een beetje knokken!

Mooie uitspraken....

2011-11-06T12:27:00.002+01:00

'Even stilstaan…, een hele vooruitgang'....

Prettige dag!
Anita

Update....

2011-11-06T12:12:00.002+01:00

Broerlief moet nog even in het ziekenhuis blijven, want zijn stollingswaarden zijn niet stabiel, dus gisteren begonnen in het ziekenhuis en daarna door naar Pa van Loon. Pa, die trots was op alle mooie kleding die door Annemarie voor hem is gekocht, mooie combinaties van hemden, broeken en truien/vesten. Mooie sokken erbij en hij vertelde het aan iedereen die het maar horen wilde. Het was een fijne middag, met Bep en Leo, met de familie Klootwijk, koekjes etend, wijn drinkend, en hij lachte en genoot. Een gesprek van vader tot dochter aan het einde, waarbij hij steeds weer zegt, hoe blij hij is, met mij, met ons contact. En iedere keer weer, als wij daar zo hand in hand zitten, dan realiseer ik, dat ook ik enorm geniet van dit contact. Het zomaar in stilte zijn, een moment van rust in mijn hectische leventje....en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik er aan toe ben, om ergens wat rust in te gaan bouwen. Wat meer zomaar een moment niks wil hebben, om eens te slapen, dat boek te lezen, zomaar thuis te zijn.....tja, het begint altijd met de gedachte, en nu is het de uitdaging om deze gedachte meer en beter vorm te gaan geven. Want mijn lijf protesteert, mijn rug, alles, ik slaap alleen nog maar op mijn zij, lang liggen, zitten, het doet zeer. Dus van Loon gaat aan de slag, om tijd voor zichzelf in te ruimen, meer dan nu het geval is....wordt vervolgd!
Een mooie spreuk 'Vrienden zijn als sterren, je ziet ze niet (altijd) maar je weet dat ze er zijn'is maar weer eens van toepassing. Want de komende tijd is het bezoek in het weekend voor mijn vader wat minder, doordat ik twee keer niet kan en op zo'n moment dan bel ik mijn vrienden, en die gaan dan voor mij, voor ons, naar mijn vader toe. Geweldig toch....juist in deze tijd, waarop ook Arie er niet kan zijn, doordat hij ziek is, is dit zo fantastisch. Dus als iemand dit leest, en hij of zij wil of het komend weekend, of de week erop, een keer op bezoek bij mijn papa, graag....
Voor nu, een kusje, zomaar...Anita

Groningen vice versa...

2011-11-04T20:26:00.003+01:00

Vanmorgen al heel vroeg reed ik richting Groningen om met mijn collega clustermanager Noord, mijn Yarden vriendin, te sparren over ons werk, en hoe we de dingen doen of nog niet doen. En dit dagje was heerlijk, een lunch samen met Suzanne, de manager van het Crematorium in Groningen en Jeannette, mijn collega uit Noord. Leuk om te kijken hoe de dingen daar gaan en in mijn hoofd maak ik steeds de vergelijking met mijn eigen werkgebied, met mijn eigen team. En steeds weer vind ik, dat wij het eigenlijk best al aardig doen. En dat het ene Cluster niet zomaar te vergelijken is met het andere Cluster....de rit heen en terug, bijna 600 km is veel voor 1 dag. En dus ben ik nu heel moe, hoorde ik op de radio dat Sven Kramer de 5000 meter geschaatst heeft in 6.19 een redelijke tijd voor zijn eerste race. Ook hoorde ik lekkere muziek en zag ik prachtige rode, roze luchten. En nu, lekker thuis, na een lekkere maaltijd, samen met Annemarie. Samen the Voice kijken. Morgen mag Arie misschien naar huis en morgen ga ik even bij hem langs en dan naar Pa. Annemarie heeft geweldig mooie nieuwe kleding voor hem gekocht, echt heel netjes, heel leuke combinaties. Wat zal hij er weer mooi uitzien, mijn lieve vader. En nu, zit ik zomaar in de stoel in de kamer, de tv staat aan. Straks een glaasje wijn en dan heerlijk slapen...want wat was deze week inspannend, en wat was er veel, twee keer op bezoek in het ziekenhuis, werken, coachen, praten, De Kunstlijn in Haarlem, Groningen en morgen Flakkee....dus dit weekend, vroeg naar bed, veel slapen en uitrusten. Heerlijk...het mooiste van deze week is de intense verbinding, die als een rode draad door mijn leven loopt. Mensen die vragen naar mijn broer, kaartjes sturen aan hem. Een prachtig lief kaartje van Lia, mijn gesprekken van vandaag...wat een mooi en intens leven mag ik leven...Ik wens jullie een heerlijk weekend, liefs, Anita

Kunst en scherven....

2011-11-03T22:09:00.002+01:00

5 jaar getrouwd! En terugblikkend op deze 5 jaar is genoeg om boeken en weblogs over vol te schrijven. Ervaringen, intense momenten, verdrietige momenten, ziek zijn, beter zijn, Pa van Loon, herinneringen, jeetje wat kan er veel gebeuren in vijf jaar tijd. En nu, 3 november 2011, zit ik hier zo rond een uur of tien op deze dag, na mijn broer te hebben bezocht in het ziekenhuis. Na een bezoekje aan zijn kind, mijn nicht Noor bij haar moeder, en ben ik moe en voldaan. Vandaag was mijn vrije dag en toch heb ik weer een uur of vier doorgebracht bij Yarden, samen met Annemarie. Zij was bezig met kunstenaars, met het inrichten van mijn Uitvaartcentrum, met glas, aluminium, vilt, en haar eigen werken. En terwijl zij een glazen kunstwerk aanraakte, spatte dit uiteen in duizend stukjes....volgens mij een symbool voor geluk. Een positieve wending, een teken...of bijgeloof. Het maakt niet uit...daar zijn verzekeringen voor. Ondertussen ziet mijn uitvaartcentrum er meer dan prachtig uit. Met mooie herdenkings/rouw-tekens van Silentio...met prachtige kunst, al met al een heel mooi iets. Ik ben benieuwd hoe men dit alles zal ervaren, deze kunst rondom de dood....een vilten lijkwade op een opbaarplank! Mijn broertje ligt nog in het ziekenhuis. Hij ziet er wat beter uit en wat mij betreft houden ze hem daar nog een paar dagen, totdat alles onder controle is. Zijn trombosebeen doet nog zeer. Zijn elastieken kous is aangemeten...het eten smaakt hem weer, kortom...het komt weer goed. Wat een zegen, fijn om zo met hem te praten, en even samen te zijn. Nu mijn sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland en morgen naar Groningen, leren van mijn collega uit Noord. Heerlijk ik zie er naar uit...slaap zacht. Als ik naast me kijk zie ik prachtige volle rozen, van Suzie Fleurs...zo'n hele dikke roos, die je hand bijna vult...prachtig! Kus, Anita

Broerlief...en andere beslommeringen....

2011-11-02T20:14:00.002+01:00

Dag allemaal....en ondertussen ligt broerlief in het ziekenhuis. En natuurlijk weet mijn lieve vader dit niet, en dit wil ik even zo houden....omdat hij zich anders onnodig zorgen maakt. Dus lieve oom Koos als u dit leest, wilt u hier dan rekening mee houden aub. Mijn broer is opgenomen en heeft een longembolie en een trombosebeen. Gisterenavond was ik bij hem en morgenavond weer. En gelukkig wordt hij goed onderzocht, vandaag een CT-scan gehad. Geen kanker, waar ik zo bang voor was. Geen aids, niks, een longembolie. Het goede nieuws is, dat hij zo ziek was en gestopt is met roken. Het goede nieuws is, is dat hij het roken wil laten...dus wie weet heeft dit nog een effect. En gaat hij vanaf nu wat gezonder leven. Hij blijft voorlopig nog wel een paar dagen daar, zodat ze kunnen onderzoeken wat er nog meer speelt. Heeft hij ontstekingen of wat dan ook...ik hou jullie op de hoogte. Kaartjes kunnen jullie sturen naar :
Albert Schweitzer Ziekenhuis
Locatie Dordwijk
Arie C. van Loon, afdeling C1
Albert Schweitzerplaats 25
3318 AT Dordrecht

Verder is het programma voor de Politie helemaal klaar en krijgen wij prachtige reacties op module 1. En vanavond hebben we het vervolg helemaal afgerond, echt geweldig! Coachtrajecten bij OCW gestart, verbouwing binnen Yarden loopt, nog niet gesmeerd, maar wel goed! En komend weekend Kunstlijn in Haarlem, met werk van Annemari en andere kunstenaars in mijn Uitvaartcentrum. Echt geweldig....meer dan trots ben ik. Dus hebben jullie zin om naar Haarlem te komen tussen 09.00 en 17.00 uur is mijn Uitvaartcentrum geopend voor publiek, om kunst te kijken....
Een groots podium voor Annemarie en voor datgene waar zij voor staat....morgen op mijn 'vrije dag' gaan we hiermee aan de slag. En tja...waarom ben ik morgen vrij. Omdat wij morgen 5 jaar getrouwd zijn, zomaar....5 jaar. Tropenjaren, heftige jaren, emotievolle jaren, maar ook prachtige intense rijke jaren...maar onze vrije dag, is gevuld met verplichtingen, afspraken en andere dingen...en zal eindigen in het ziekenhuis bij mijn broer en bij Noor. Met wie ik morgenavond nog even lekker ga praten, om gewoon dit lieve kind bij te staan, als tante van de familie....want ook voor Noor gebeurt er nogal wat in haar leventje. Oma overleden, opa in het verpleeghuis, papa in het ziekenhuis...gelukkig haha...heeft zij nog een hele sterke tante! Lieve mensen...ik stop, niks meer te melden...lekker een kopje koffie en dan zomaar de krant. Kus, liefs, en nog veel meer. Wordt vervolgd. Anita

Broer Arie.....

2011-10-30T12:34:00.002+01:00

En soms zijn er van die momenten in je leven, waarop je je afvraagt waarom de dingen zijn zoals ze zijn. En vandaag is weer zo'n moment....gisteren zag ik mijn zieke broer en dit beeld van hem, is me de hele dag en nacht bijgebleven, een beeld, dat me deed denken aan mijn moeder, dat in zichzelf gekeerde, dat stille, die diepliggende verdrietige ogen. Die pijn, dat hele magere, ik keek naar zijn ingevallen gezicht, zijn bleke huid, zijn dunne armen en kon wel huilen echt waar...want hij is ziek, pfeiffer zegt de dokter, veroorzaakt door stress, en volgens mij door nog veel meer. Want een prater is hij niet, een deler is hij niet, een echte genieter maar af en toe...maar wel een intens lieve broer, die eigenlijk in mijn beleving dit leven als zwaar ervaart. Ik sms hem dagelijks een paar keer, omdat ik me hartstikke veel zorgen maak. Omdat hij ziek is en meer dan pfeiffer heeft...zijn lever doet het niet of niet goed, zijn longen doen pijn, ja gelukkig hij is gestopt met roken, maar terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af, of dit nog op tijd is...want die longen, hebben zo genadeloos op hun lazer gekregen. En toen ik in de auto, met Annemarie samen naar Flakkee reed gisteren, kon ik wel huilen. Want hoe zal alles verder gaan. Arie moet rust nemen de komende tijd en mag en kan niet naar Pa toe. Hij heeft niet eens de energie...en mijn vader, aan hem heb ik verteld dat Arie pfeiffer heeft. En dat accepteert hij wel als bericht. Maar eigenlijk wil ik niet dat mijn vader zijn zoon zo ziet, zo ziek. Het zou hem zoveel zorgen erbij geven...en ik denk aan de woorden van mijn moeder 'je krijgt wat je dragen kunt kind...' en heb de neiging te willen protesteren. Want ja ik kan het wel allemaal dragen, maar ik zou soms wel eens een hele dag onder het dekbed willen blijven liggen, om even niets te hoeven dragen...om zomaar eventjes te mogen zijn. En na een fijn bezoekje gisteren aan tante Aniet en oom De, en aansluitend een heerlijk diner bij Ria en Hans, zijn wij vanmorgen blijven liggen. Kijken naar Harry Mens op zolder, vanuit ons heerlijke bed. Bekenden zien, de familie Klootwijk in de reclame van Tieleman Keukens. Meneer Tieleman zelf, met wie Pa en ik regelmatig in zijn grand cafe in Middelharnis, een glas wijn drinken. En zomaar niks hoeven...nu een stukje schrijven over Arie. Mijn eigen broer, mijn enige broer. De man met wie ik al mijn hele leven optrek, met wie ik veel gedeeld heb, en soms minder gedeeld heb, maar de broer van wie ik zielsveel hou...en met wie ik samen 'zorg' voor het voortbestaan van onze familie en onze familie-herinneringen. Arie die alles weet, tot op detailniveau van hoe ons leven vroeger was. Arie die namen kent en feiten, die ik, al lang niet meer weet. Arie het brein in onze familie, de denker, de intellectueel, die volgens mij ongekend veel lasten en lusten heeft gekend in zijn leven als het over zijn zusje gaat. Zijn 'zusje' die gewoon haar hart volgde en de hele wereld vertelde dat zij vrouwen net wat leuker vond dan mannen. En die dus hierdoor van alles naar het hoofd kreeg, maar niet boog. Zijn zusje die overeind bleef staan, daar waar hij het niet kon of durfde. En zo kijk je naar elkaar en zie je elkaar en zo help je elkaar in dit leven. Als broer en zus. Ruziemakend, blij zijn met elkaar. Samen ervoor zorgen dat je moeder netjes verzorgd opgebaard wordt, terwijl Ramses Shaffy voor ons zong 'zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' het lied van Ma van Loon. Samen zorgen voor de boerderij en alles wat daar moest worden ingepakt, opgeruimd. Anita weggooiend, Arie die alles wil bewaren, de opruimer en de verzamelaar. De optimist en de denker, de vrolijke ondeugende vrouw en de serieuze, ernstige man, broer en zus, tot in de eeuwigheid. Verbonden uit liefde, en verbonden door onze prachtige jeugd, daar onder de rook van Middelharnis...aan de Oostmoerse Scheidweg 1 te Stad aan t Haringvliet. Op die prachtige boerderij, met die mooie klokgevel...Arie en Anita van Loon. En dus lief broertje, hoop ik dat je nu echt lef laat zien, die arts op zijn flikker geeft en je helemaal laat onderzoeken, want ik wil niet dat je zo ziek bent! En anders, dan doe ik het wel...voor jou, omdat ik je zusje ben! Kus, Anita

En ik bedoel thanatopracteur

2011-10-29T07:20:00.002+01:00

Thanatopraxie is een behandeling die het ontbindingsproces van een lijk tijdelijk vertraagt en het besmettingsgevaar doet wijken. Op dit moment (2010) is thanatopraxie mogelijk in vele (onder meer België, Duitsland, Frankrijk en Engeland) landen. In Nederland is thanatopraxie middels een wijziging van de wet op de lijkbezorging sinds 1 januari 2010 toegestaan
Het woord `tijdelijk` geeft al het verschil aan tussen balsemen en thanatopraxie. Balsemen is een manier om overledenen een zo lang mogelijke tijd te bewaren, zonder dat het uiterlijk wezenlijk verandert. Men spreekt dan over conservering van een lichaam voor de lange termijn. Bij thanatopraxie is het doel van de behandeling een overledene voor enkele dagen te conserveren met een uitloop tot 10 dagen na het overlijden. Thanatopraxie is te verdelen in twee gebieden: de tijdelijke conservering en het cosmetisch gedeelte (het ‘restaureren’ van een overledene en het opmaken). Voor een goede restauratie is het eigenlijk noodzakelijk het lichaam eerst tijdelijk te conserveren, omdat de ingebrachte conserveringsvloeistof een eiwitverhardende werking heeft op de lichaamscellen. En thanatopraxie is vanaf heden dus ook een onderdeel van de dienstverlening van Yarden Uitvaartzorg Cluster West in de verpersoonlijking van Pien en Sabrina. Dag, Anita

Enerverend, intens en o zo prachtig.....

2011-10-29T07:00:00.002+01:00

Ja zo was deze week. Een week die bol stond van prachtige emoties en een week die in het teken stond van Freek, zijn afscheid, wat groots was en juist door de mens Freek ook weer zo klein. Een uitvaart Yarden waardig...althans volgens mijn droombeelden. Een samenzijn van mensen vanuit verbinding..En dit op de dag, dat ons programma bij de Politie van start is gegaan. De module zingeving, voor de eerste groep, en Daphne en ik waren betrokken, gespannen en vol verwachting en ach wat was dit een prachtige ervaring. 12 mensen, met ongekend veel bagage, opleiding en ervaring in de rugzak zo mooi zien bewegen. In een hotel in Made...twee en een halve dag, Henk die ingevlogen werd, zodat ik bij het afscheid van Freek kon zijn, Monique op de achtergrond, ons volgend per sms...simpelweg zijn met elkaar. Een week die enerverend was als het over Yarden gaat, de verbouwing van mijn verzorgingsruimte en koeling. Alles gestript, alles eruit, uitwijken naar UZ, naar Alkmaar en Bergen. Samenwerking, verder denken, en elkaar helpen. Weer die verbinding. Pien en Sabrina, mijn twee jonge dames, nu nog in Engeland, maar geslaagd voor de opleiding tot thantopracteur. Een uniek iets, een voorrecht, kortom....klaar voor alles wat komen gaat! En ik, als leidinggevende ben trots, trots op deze dames en zal hen maandag met bloemen ontvangen! Weer thuis zijn, weer hard werken, weer moe zijn, weer kramp hebben...deze week had alles. Eindigend met een concert van Paolo Conte, prachtig, met een tienkoppig orkest en een oude man, hij lijkt op een wat gerimpelde grijze voorovergebogen boer, met een raspende prachtige stem, in een taal die je niet verstaat maar voelt,het italiaans, zingt hij volgens mij over gewone dingen. Hij maakt geluidjes, zijn orkest speelt allerlei prachtige instrumenten, en de muzikaliteit knalt over je heen...en nu, op deze vroege morgen, bijna klaar voor het LUMC, mijn scan omdat die werveltjes van mij wat zeurderig zijn..... Dan, naar Arie mijn broertje, want hij is ziek. Dan naar mijn vader, en nog een glas wijn bij tante Anita. De familiecirkel is rond, even met elkaar zijn, want dit clubje is klein en kwetsbaar, dat realiseer ik me iedere dag...de familie van Loon geeft dan wel nooit op. Langzaam aan doet het verval zijn intrede...en terwijl ik dit schrijf glimlach ik en zomaar denk ik aan een zin van Daphne :
'als je iemands naam kent, kun je haar roepen. Als je iemand kunt roepen, kan zij naar je toekomen. Als zij naar je toekomt, kun je haar vasthouden. Als je haar kunt vasthouden, kun je haar weer loslaten....' prachtig he...en loslaten, omdat iemand nooit weg is, was het thema van deze week. Loslaten, en vanuit die nieuwe energie voelen en ervaren...dit weekend ga ik hiermee verder, door simpelweg te zijn!
Liefs, fijne dag...
Dit gedicht van Mary Frye werd voorgedragen door de zoon van Freek :
Do not stand at my grave and weep

Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.

I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.

I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.

I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.

Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die

Wat prachtig toch...liefs, Anita

Terug naar de Bron van Liefde zonder voorwaarde.....

2011-10-23T09:39:00.002+01:00

Wat een prachtige tekst, de tekst van de kaart van Freek. Want Freek is overleden op 20 oktober j.l. en de komende week zullen wij met blijdschap zijn leven gedenken...hoe prachtig is deze mens, slechts 50 jaar jong, en zo stond ook op zijn kaart 'echtgenoot,vader, pleegvader, visionair, inspirator en wereldverbeteraar'...hoe prachtig als je zo herinnerd mag worden. In onze vakantie in Egypte kreeg ik een telefoontje van Els, met deze mededeling. En direct heb ik Lia gebeld en haar gesproken, hoe intens kan het leven zijn. Terwijl wij genoten met zijn viertjes van een heerlijk weekje zon en slapen, van heerlijke temperaturen, zachte wind erbij en lekker water, had Freek een heftige nacht en keerde hij terug naar de Bron van Liefde zonder voorwaarde....
En op zo'n moment besef je hoe goed je leven is, en als je daartoe in staat bent, dan zit je denken heel dicht tegen danken aan. Dan leef je je leven vanuit een dankbaarheid, voor al wat is. Dan kun je bergen verzetten. En Egypte was en is prachtig, lieve mensen, mooie intense momenten en ondertussen hield ik een linkje naar de buitenwereld, alhoewel ver weg, en realiseerde ik me dat er ondertussen mensen uit mijn team heel hard werken om achterstanden in te lopen, zaken goed te doen met elkaar. Om te delen, te spreken, te bespreken en was Petra een achterwacht waar ik trots op ben, zomaar trots. Omdat zij van huis uit, van alles regelde en reageerde op stevige mails van mijn directie. Omdat zij dingen oppakt om mij te ontzien. Zo ook Daphne, die regelde dat ik bij de uitvaart van Freek kan zijn, om samen met zijn dierbaren zijn leven te gedenken, en ondertussen draait zij met Henk het programma samen door. Dank je wel lieve mensen, ik ben echt oprecht dankbaar met jullie te mogen zijn in dit leven hier. Ik voel me rijker dan een koning...Wat je aandacht geeft wordt groter, dus geef vooral voorrang aan alles wat goed en mooi is. En met dit standpunt in mijn gedachten stap ik deze week in. Treed ik een ieder tegemoet, vanuit geloof, vanuit positiviteit en vanuit kunnen....dank je wel, voor deze week. Voor vele uren slapen, voor slapen in de zon, de warmte op mijn huid...voor alles wat mij gebracht is. En ja natuurlijk mis ik mijn dierbaren als ik niet nabij ben, of in een ander land, maar ook dan ben ik dichtbij, altijd ben ik dichtbij...en zo, ga ik straks weer heerlijk naar mijn vader. Samenzijn met hem, misschien wel stil staan bij het leven van Freek, de prachtige man met de paardestaart, de man die zorgde voor zoveel glans in het leven van mijn vader...dank je wel Freek! Dank je wel Lia, dat je er zomaar was, op een moment dat mijn vader jou zo nodig heeft. Mooi om je te realiseren dat mijn vader met Lia zijn leven gedeeld heeft, haar dingen heeft verteld, die hem kwetsbaar en daardoor zo sterk maakten. Mooi als je dit mag ervaren in je leven, het delen van je diepste ziele roerselen. En mooi dat ook mijn vader dit heeft mogen ervaren in zijn leven...die prachtige man! Nog een zin voordat ik voor nu verder ga 'zet de ramen en de deuren in je hart open en zie hoe mooi het leven is'...ik wens jullie een fijne zondag. En voeg hier nog wat impressies vanuit Egypte aan toe. Liefs, Anita

Een laat blogje.....

2011-10-14T23:03:00.002+01:00

Onophoudelijk door willen gaan, berichten ontvangen dat mensen uit je leven je zijn ontvallen, zo is Mieke overleden...kanker, ja natuurlijk weer die rot kanker, een vrouw die bij mij op bezoek kwam, zij is niet meer hier...en Freek, en Jan, zij zijn nog wel hier...maar soms dan maakt dit alles me zo bang. En ik dan, ik, ik ga door, steeds maar weer, keer op keer. Dodelijk vermoeid, het Yarden lijflied zingend, met pijnstillers in mijn broekzak, want die rug is zo vervelend....ik schrijf over 'gedoekte mannen' en hoop deze te gaan zien. Ik, wij, jeetje wat werken wij hard...zonet komt een kind terug uit Barcelona, met blaren op haar voeten, enthousiast en blij....want wat kan een studiereis of hoe heet zoiets, ook leuk zijn. Deze week was geweldig, ongekend druk, trainen, coachen, nieuwe contacten, nieuwe opdrachten, kortom een week vol werk...ongekend veel werk, een nabestaande, die volop in de verhalen zit en alleen maar haar verhaal wil doen en dat dan op vrijdagavond in Zwaag....pfffftttt. En nu, nu ben ik zomaar thuis. Mijn sauvignon blanc gecombineerd met glaasje water, de laptop op schoot en eventjes hoef ik niets!!!! Klanten die niet betalen, of slecht betalen, een huurder die het moeilijk heeft, kortom geld is zomaar een issue...en daarnaast de wetenschap dat ook dit zich weer op gaat lossen. En over anderhalve week, dan begint de Leergang Leiderschap voor de Politie...wow samen met Daphne twee en een halve dag trainen. Werkelijk super, Annemarie heeft de mappen gemaakt. Prachtig, indrukwekkend, en dynamisch want deze mappen worden steeds weer aangevuld, door een ieder...samenwerking, dynamiek in optima forma! En wat ik nu wel voel, is dat ik mijn vader zomaar missen ga, mijn lieve papa van Loon. Dus mocht er iemand zomaar zin hebben, morgen heeft hij niet zoveel bezoek, dus wees zo vrij....het maakt hem blij, meer dan blij!!! Lieve mensen, collega's van Yarden, dank jullie wel, de week was intens en stevig en bijzonder. En met elkaar verzetten wij bergen, werken wij achterstanden weg, komen wij met elkaar tot ongekende hoogten. En ik, ik ga door, ik ga door totdat ik val...en dat, dat is nog lang.
Lieve mensen, de kwaliteitsdag bij Yarden, onder supervisie van Frank, was geweldig, meer dan geweldig. Een ware cd-opname, die ik op het feest van Cluster West, zal laten horen...geweldig, in een woord genieten. De intensiteit van die dag, spatte eraf...en ik, ik was meer dan trots op het prachtige schilderij 'kwaliteit cirkel van succes'van Annemarie. Dit schilderij gaat op tournee door Nederland. Op dit moment staat het schilderij in Haarlem, waar een ieder die hier gevoelig en vatbaar voor is, zich zomaar kan bezinnen op dit thema....hoe kunnen wij, in gezamenlijkheid, met de juiste verbinding tussen hoofd en hart, komen tot prachtige resultaten. Slaap lekker lieve mensen...ik ben zomaar moe...liefs, Anita en als je mijn papa ziet, geef hem een dikke pakkerd!!!

Coachtrajecten en nog meer....

2011-10-11T16:33:00.002+01:00

En zomaar heb ik na de speeddate 4 nieuwe coachtrajecten gekregen, dus een megascore.....leuk, nieuwe mensen in beweging brengen. Spreekt me meer dan aan....gisterenavond een mooie avond gehad met de Authentieke vrouwen bij Leonie thuis. Een prachtig appartement, daar waar ooit het oude Postkantoor was, tegenover de Grote Kerk in Den Haag...prachtig, indrukwekkend en mooi...net zoals de maaltijd en het samenzijn met de meisjes. Alles was weer als vanouds....en het werd een latertje! Vandaag getraind, terwijl er 14 meldingen van overlijden zijn in mijn Cluster. Een enorme werkdruk, 4 zorgteams op pad, alles loopt en uiteindelijk komt het goed....dankzij de geweldige inspanning van al die mooie mensen die voor en met mij werken. Bedankt jongens, ik ben trots op jullie!
Fijne avond, Anita

Gedicht van Claire Vanden Abbeele

2011-10-09T11:07:00.001+01:00

Zomaar in plaats van veel woorden een prachtig gedicht :

Je luistert en fluistert
je bent me nabij
een vonkje aan de hemel
een zucht van de aarde
een teken van jouw leven in mij

Je lacht en je weent
je stroomt met me mee
hier en daar
twinkelt jouw zijn
aan het zichtbare voorbij

Voor iedereen om me heen! Liefs, fijne zondag
Anita

Een soort van ochtendgebed....

2011-10-05T07:15:00.002+01:00

En vandaag een soort van ochtendgebed, omdat ik denk aan mijn vrienden, aan diegenen die mij lief zijn, aan mijn vader, en omdat ik iedereen die dit leest, en vooral Freek en Jan, een rustige pijnloze dag toewens. Een gebed in stilte omdat ik met heel grote regelmaat aan hen denk. En mijn dan heel erg goed bewust ben van het feit, dat ik een gelukkig mens ben, omringd door liefde en in goede gezondheid. En juist op dit soort momenten, dan vraag ik mij soms af, als ik mensen onaangenaam zie doen naar elkaar, 'waar zijn wij in hemelsnaam mee bezig'. Het wordt een mooie dag, een warme groet, Anita

Leiderschap en je plan bijstellen...

2011-10-04T20:20:00.002+01:00

En vandaag realiseerde ik mij opeens, dat ik mijn aansturing van het team bij Yarden anders ga doen...leiderschap aan de operatie, is anders dan leiderschap aan professionals. En dat betekent situationeel leidinggeven, structuren aanscherpen en dirigerend leiderschap vertonen. Stevig de kaders aangeven en mensen erop aanspreken als ze buiten de kaders denken, bewegen. Ik, als leider op zoek naar ruimte en ruimte gevend, moet nu juist ruimte terugnemen...de nieuwe aanpak! Bijzondere ervaring, en ik dank dan ook hierbij mijn team voor de lessen die ik vandaag heb mogen leren. Ik was te ambitieus en moet mijn plannen bijstellen en dat is dus, wat ik dan ook doe nu. Het was een mooie intensieve dag...Anita

Afscheidnemen bestaat niet...

2011-10-03T18:31:00.002+01:00

En dat is een van de liedjes, die ik zo graag in mijn Uitvaartwinkel wil laten horen straks...want hoe waar kan het zijn. Afscheidnemen bestaat niet..en zo zat ik zomaar bij Freek en Lya op hun bed, waar een heel erg zieke Freek en ik spraken over het leven loslaten, over afscheidnemen en over de dood...goede genade, wat een impact heeft dit op ons bestaan hier. En toen ik vandaag ging tanken, kocht ik het blad Pinkribbon...en ik vraag een ieder dit ook te doen, want de opbrengst van dit blad gaat naar KWF, want 1 op de 8 vrouwen heeft borstkanker. Ongekend...het weekend was prachtig, intens en zwaar en vannacht voelde het ook zo. Ik was vooral geraakt door Freek, omdat er weer zomaar een prachtig mens het leven hier in gaat ruilen voor het hiernamaals. En omdat de cirkel in je leven, steeds dichterbij lijkt te komen...was ik vrijdagmiddag nog bij de vrouw van 'Engel' zo sprak Erika vandaag over 'Jeder kann ein Engel sein' en dat is onze opdracht om eventjes een engel te zijn, voor je medemens, voor diegene die je liefhebt,als je googelt op 'engel' kom je terecht bij 'beschermers' of 'boodschappers van God die bovennatuurlijke gaven hebben'. Welnu ik wil wel een engel zijn. Om mensen te dragen die me lief zijn, om mensen te helpen die het nodig hebben. Of zomaar om betekenis te geven aan ons bestaan hier op aarde. Om Freek te helpen, of bij te staan bij het proces van loslaten...en tussen al deze intensiteit door, hebben wij de verjaardag van Reynaud gevierd bij Woods, met een glas Pommery aan het water, met heerlijke spijzen en mooie gesprekken. En daarna, een dag later, was daar die liefde bij Soldaat van Oranje, prachtig...dus een weekend, vol indrukken, vol intensiteit en nu zomaar eventjes rust. En voor jullie, voor Freek hier een lied van Audrey Hepburn :
I believe in Pink
I believe that laughing
is the best calorie burner.
I believe in kissing,
kissing a lot.
I believe in being strong
when everything seems
to be going wrong.
I believe that happy girls
are the prettiest girls.
I believe that tomorrow
is another day and
I...I believe in miracles.

Dag, fijne avond. Anita

Grafstenen, urnen en mooi weer....

2011-10-01T17:48:00.002+01:00

Vandaag was de dag, die in het teken stond van grafzerken, natuursteen, urnen en prachtig weer. Een ontmoeting met collega's in Hillegom bij Damo natuursteen. Een prachtige uitleg, rondleiding en een samenwerking die mooi begonnen is, tussen Yarden Cluster West en Damo. Leuk en gezellig om de collega's zo te ontmoeten...een prachtige lunch, en daarna terug naar huis. De zon in en eerst hebben we allebei een uurtje geslapen in de zon. Ik ben zo moe...en wil alleen maar slapen. Heerlijk....ik heb genoten. Nu wachten we op Emmy en Reynaud en mogen wij naar Soldaat van Oranje, volgens mij een prachtig spektakel....
Ik liep eventjes naar het dorp vanmiddag en kwam Jeannette tegen, en allebei waren we moe. Zomaar samen moe zijn is toch ook wel een mooi iets of niet dan...leuk is het als je elkaar zomaar ontmoet, en met elkaar bent...zij wordt zestig jaar en nodigde ons uit om met haar en nog meer mooie vrouwen samen te gaan zingen. Geweldig!
Lieve mensen, het voorjaar was mooi, de zomer wat minder, het najaar wordt prachtig wat een genot. Vandaag kreeg ik bericht over de huisvesting van mijn vader, een plattegrond van zijn appartement. Met balkon, eigen keuken en eigen badkamer en toilet. Heerlijk, tijd om zijn spulletjes uit de container te laten komen en ervoor te zorgen, dat hij uiteindelijk nog een prachtig plekje krijgt in de nieuwbouw van de Samaritaan. Hij komt te wonen op de eerste etage, huisnummer 559. Wordt vervolgd...voor nu wens ik jullie een mooie zaterdagavond toe. Morgen ga ik lekker samen met mijn nichtje Noor naar Papa toe en naar Freek en Lya..heftig, het houdt me zo bezig...Anita

Zomerse avond....

2011-09-29T19:51:00.002+01:00

Vanavond, na een intensief dagje, met een prive-training, gevolgd door overleg met Henk, Daphne en Monique op mijn kantoor, zomaar buiten eten...met de meisjes. Praten over levensbeschouwing, over alles wat er gebeuren kan in een leven. Mooi! Een zomerse avond bijna. Net even gebeld met Lya en Freek, en zondag ga ik naar hen toe....tja mooi, het woord mooi is niet goed genoeg. Zo sprak ik gisteren met Frank, en kort daarna smste hij me, dat zijn vriendin aan kanker is overleden, zo dichtbij, zo ongekend dichtbij weer....heftig. Al met al vind ik het leven nu even heel heftig. Het komt zo dichtbij steeds maar weer. En ondertussen geniet ik van mooie dingen die gebeuren, van mensen die dichtbij komen, van gesprekken, van het woord bijzonder...een woord wat voor mij zo intens voelt. En terwijl ik dit schrijf hoor ik een tekst 'take me just as I am...' en dat is aanvaarden, accepteren, dat je bent zoals je bent. Wat een mooie dag, een broodje eten op het bankje voor mijn kantoor met mijn trainee, mijn cursiste...praten over haar leven, haar wens om zwanger te worden, haar ambitie in dit leven. En daarna met drie mensen, Mo, Daph en Henk die mij zo dierbaar zijn geworden en met wie ik prachtige dingen mag doen in dit leven. Rondom het thema leiderschap, en onze prachtige module voor de Politie...en trots en moe, ga ik nu naar bed. Met een hoofd vol gedachten, een hart vol emotie, en zomaar even niks...liefs, Anita ik ben zo moe....

Vroeg bericht....

2011-09-27T05:58:00.002+01:00

Goedemorgen, de kunst van Annemarie zondag, was een ongekend succes, wat een aandacht, en hoe mooi stond ze daar te glimmen....werkelijk lovende reacties, uitnodigingen voor exposities, kortom volop beweging. Mooie mensen ontmoet, en oude vrienden en bekenden ontmoet, erg leuk en inspirerend. Doodop naar bed, dat wel en gisteren weer een stevige dag gewerkt, met voldoende uitdagingen voor een hele week weer, zo lijkt het. En volop verwondering over hoe makkelijk mensen dingen bij je neerleggen....zo van 'dan ben ik er van af...'. Dus een dag vol stevige maatregelen, Anita was er eventjes klaar mee! Wordt vervolgd. Nu een nespresso, zo bij het ontwaken van de dag, dan een krantje en over een kwartiertje weg...ja wat later dan gewoonlijk. Ik heb gemerkt dat iets later vertrekken ook wel ok is.
Fijne dag, Anita

Voor alle dromen ......

2011-09-25T09:56:00.002+01:00

Voor alle dromen die er waren zijn er plekjes in ons hart! Prachtig, lees ik net en geef ik aan jullie!

En dit verhaal is prachtig - Tevredenheid -
Een visser lag lui in zijn netten te slapen naast zijn boot op de kade. Een rijke zakenman liep langs en zéi 'waarom ben jij niet aan het vissen'. Welnu zei de visser 'ik heb genoeg vis gevangen voor vandaag'. Waarop de rijke zakenman zei 'waarom vang je niet nog een paar vissen, die kun je dan verkopen, en dan kun je geld verdienen, en als je dit steeds doet, dan kun je een mooiere boot kopen, of misschien wel een hele vloot, en dan wordt je net zo rijk als ik nu ben'. 'En dan' zie de visser. 'Nou dan kun je genieten' zie de zakenman....'wat denk je dat ik nu aan het doen ben dan' zei de visser.....

Fijne zondag, Anita

Nog een beetje napruttelend....en denkend aan de glimlach van de herinnering....

2011-09-25T09:31:00.003+01:00

Goedemorgen, op deze prachtige dag, zit ik met een nog wat lullig hoestje aan tafel. Annemarie is al vertrokken naar Amsterdam, voor een kunstbeurs, veel te mooi weer riepen wij gisteren al, maar toch, ik ga haar straks achterna. Geen stoelen, slechte stoelen, niet zo best voor mijn brakke rug. Want dat deze brak is, is wel duidelijk aan het worden nu. Geeft niks, zaterdag 29 oktober de scan en dat beeld zal veel laten zien, wordt het fysiotherapie, gaan ze er iets aan doen, vastzetten, ofzo...we zien wel. Chemo's, bestralingen, aangetaste wervels, gecombineerd met ouderdorm, ach het maakt niet uit. Ik zit, ik loop, ik fiets! Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan Freek. De uitslag is moordend, opgegeven, geen perspectief meer. Ik heb gehuild als een klein meisje weer...zo verdrietig. Ik heb Lya gesproken, zijn vrouw en ga volgende week naar hem toe. Dat wil hij, dat wil ik, waarom...omdat zij zich wel vasthielden aan mijn ziektebeeld en mijn kans op overwinnen en nu, nu ziet het er voor hem zo totaal anders uit. Praten met elkaar, brengt ons dichterbij maar hoe oneerlijk, is dit alles niet. In mijn hoofd wordt het rijtje mensen, die het niet redden steeds langer en dit maakt, dat ik er alleen maar op kan blijven hameren, dat we proberen het leven dat ons is gegeven, echt intens te leven....
Ik pruttel nog wat na, neem een kopje koffie en denk aan het volgende citaat 'De dood is als het doven van een kaars. Als de ochtend is aangebroken schuilt achter de tranen van verdriet de glimlach van de herinnering.' Wat een bizarre zin eigenlijk juist op dit moment. Maar wel waar....ik heb het boek Tonio gelezen, gebaseerd op het overlijden van de zoon van de schrijver zelf, en ook hier lees je dit. En als ik aan Andrea denk en hoe zij met haar kinderen, haar vrienden verderleeft met Ron in haar ziel, haar hart, dan is dit ook zo bijzonder. En eigenlijk, hoe anders weer, doe ik dit ook met mijn moeder. Zij leeft voort in mij, door alle mooie herinneringen. Ik praat altijd over haar, over wat zij deed en hoe zij deed, over haar zijn in mijn zijn. De glimlach van de herinnering....wat mooi, Anita

Een weekje vol reflectie....

2011-09-23T19:02:00.002+01:00

Mijn prachtige beeld gekregen van Annemarie
En al twee keer ben ik mijn tekst kwijtgeraakt. Ik wil te snel of ik kan het niet meer....glimlach! Deze week in mijn bed, was een weekje vol reflectie. Nadenkend over de Leergang die steeds mooier wordt, over mijn budget bij Yarden voor 2012. Over de waardering die ik voel vanuit mijn directie en sommige collega's. Over mijn vriendschappen, mijn liefde, mijn gezin, over Annemarie..die bijna net zo ziek is, als ik ben en toch maar doorgaat. Over haar aanwezigheid op de Nationale Kunstjaarbeurs in het World Fashion Centre/Beursplaza deze zondag, waarbij een van haar schilderijen op de poster en het entreebewijs staat. En hoe trots ik daarop ben...maar ook denk ik aan Freek. Freek is een boom van een vent, een vriend van mijn vader, ik schat in zo'n 45 jaar. Eigenaar van het bedrijf wat mijn vaders' verzorgingstehuis de Samaritaan aan het slopen is. Freek is een kerel, die mijn vader voorheen mee 'uit' nam, voor een ritje in zijn supersnelle mercedes, of voor een tocht op een boot van de reddingsbrigade. En mijn vader genoot en had dan prachtige trotse verhalen over zijn ervaringen met Freek. En Freek is potverdomme ziek, ook gepakt door die rotkanker. Net als Jan, mijn vaders' andere vriend. Hoe bizar is het niet, dat dit soort prachtige mensen, zo aangepakt worden in dit leven. Wat is hier toch de bedoeling van? Het zijn mensen die zo mooi betekenis geven aan ons leven. Die een voorbeeld zijn voor ons, en anderen. Waarom nu juist deze mensen...ik begrijp het niet. Volgens Viktor Frankl is 'de levenstaak van ieder mens even uniek' en soms twijfel ik hieraan, want soms denk ik dat er mensen zijn, die hun levenstaak net wat serieuzer nemen dan een ander, juist door er te zijn voor die ander...en deze Freek is ook zo'n vent. Ik moet even denken aan het stukje tekst van De Dijk, over leven, want in ieder van ons schuilt een drang naar leven...
Leef vol, leef vrij
Leef in het totaal
Leef lang, leef wild
Leef met allemaal
Leef alles wat je leven kan
en hou je hart erbij...

Prachtig, ik duim voor dit leven, voor Freek, voor Jan, voor al die mensen die het zo nodig hebben. En ik, ik moest even uitrusten denk ik, omdat ik iets te lang, te laat, te wild geleefd heb wellicht, maar ik leef weer verder. Ik rust nog even uit, ben trots op alles in mijn leven....liefs, Anita

Spiegelbeeld....

2011-09-22T13:37:00.003+01:00

Soms kijk ik in de spiegel en zie ik mijzelf, oud, vermoeid, verdrietig en zoals vandaag...ook nog ziek, bleek, met diepliggende ogen...en op zo'n moment realiseer ik me, dat ik dit leven soms best wel zwaar vind. Niet om te klagen, niet om te zeuren, maar al met al...is de draaglast soms wat zwaarder dan de draagkracht...en op zo'n moment komt Daphne binnen en dan zit zij op een stoel voor de deur van de slaapkamer, omdat zij niet ziek wil worden en niet te dichtbij wil komen, en zij eet haar boterham. En haar glimlach, haar mooie blauwe laarzen, het contact tussen haar en Annemarie, ons verhaal voor de Politie, voor OCW, waar zij nu samen met Monique staat, maakt dan dat alles weer anders is. Want op zo'n moment voel ik mij gedragen, gedragen door de vriendschap, de liefde in mijn leven. En dan gaat mijn zin waarmee ik begon, al direct niet meer op. En nu lees ik zomaar 'Vriendschap is een relatie waarbij het twee mensen is gegeven dezelfde ziel te delen'. Wow...en ik denk zomaar, met deze wetenschap, dat als ik nu in de spiegel kijk, ik misschien ook wel weer mijn eigen vreugde, mijn eigen blijdschap zie, want ik voel mij gevoed door liefde en dit maakt, dat mijn draagkracht, nadat de griep is verbannen, het weer wint van mijn draaglast...en dat ik weer op zal staan en vol energie zal terugkeren...en ik weet dat al mijn idealen schoon en mooi zijn en Erasmus zei al 'schoon is wat moeilijk te bereiken is'. Tja...en dat is mijn opdracht volgens mij...dus geloof me, nog een paar daagjes kwakkelen en ik ben er weer bij, vol energie, gevoed door nieuwe gedachten, genietend van het boek 'Tonio' een echte intense aanrader....Dag 'spiegelbeeld, vertel eens even...ben ik echt zo mooi als jij' ik glimlach als ik denk aan dit liedje van Willeke Alberti, echt van vroeger, dus ja, ik begin al een beetje oud te worden...vroeger komt steeds vaker in mijn teksten voor. Liefs, Anita

Ziek....

2011-09-22T08:33:00.003+01:00

Tja en zomaar ben ik ziek. Hartstikke ziek, griep, koorts, een rug die op breken staat, althans zo voelt het...een tik gekregen via Annemarie, die dezelfde klachten heeft, alleen fysiek wat sterker lijkt dan ik nu ben...maandag nog aan het vergaderen geweest tot tien uur in de avond bij Yarden en alhoewel ik al een Ibruprofin had gehad van Sabrina, was ik zomaar ziek toen ik thuiskwam...en dat ben ik nog steeds, dus alles loopt in het honderd voor mijn gevoel...alleen kan ik even niet anders, dan ziek zijn, dan slapen en in bed liggen. Vandaag nemen Daphne en Monique OCW voor hun rekening, jammer, maar toch...morgen gaat Daphne intakes voor de Politie doen, kortom mijn netwerkorganisatie staat als een huis en daar ben ik trots op. Vanuit Yarden mails en telefoontjes, die ik ook vanuit bed kan afhandelen...kortom, ik ben er eventjes niet. Dus ga ik morgen ook niet naar mijn vader...want ik ben ziek, zo simpel is het leven. Ik hoop er volgende week weer helemaal bij te zijn...dag, Anita

Nachtje wakker....

2011-09-19T00:45:00.002+01:00

En zomaar ben ik weer eens klaar wakker. En in een donker huis, schrijf ik een stukje aan mijn blog. Omdat er een week voor me ligt, die vol en zwaar is...omdat ik vandaag mijn lijf weer zomaar eens voelde, mijn rug...omdat...gewoon omdat ik niet kan slapen. Net lekker wat gewerkt, voor de Politie. Nu even genietend van de stilte en donkerte van de nacht...En terwijl ik dit schrijf, hoop ik dat jij, en al die anderen zomaar lekker slapen. Vanmiddag dacht ik aan al die mensen, die ik zo graag weer eens wil spreken en ontmoeten. En morgen ga ik gewoon wat afspraken inplannen, waarbij ik vooral stil wil staan, bij die mensen, die ik heel graag wil zien...vrije tijd is een schaars iets geworden voor me...en kwaliteit is waar ik voor wil staan in mijn leven. De kwaliteit van de contacten...van mooie ontmoetingen, van mensen waar ik van hou! Slaap lekker allemaal...de nacht is mooi, de stilte is heerlijk...ik verlang naar het ruisen van de zee over de stenen, zoals in Molivos...heerlijk! Wat een lekker geluid...maar ook hier in Voorschoten is de nacht heerlijk stil...af en toe hoor ik de wind, de regen...Anita

Op de koffie bij mijn tante en oom....

2011-09-17T18:14:00.002+01:00

Afgelopen week droomde ik over mijn tante, op de een of andere manier, was ik met haar bezig, met mijn tante Anita...een dame van 87 jaar, naar wie ik genoemd ben. Een tante met een groot hart, altijd bezig te zorgen voor iedereen, en dus ook voor ons, voor de kinderen van Annemarie, voor mij en Annemarie, voor mijn vader. Met lekkere hapjes, een glaasje wijn (en altijd ingeschonken door haar man, oom De)en allerlei lekkers. Als je honger hebt, of even zomaar wilt genieten van lekkere dingen, kun je naar hen toe. Altijd is de koelkast gevuld met heerlijkheden en altijd openen zij hun deur, voor mij, voor ons, voor iedereen! Prachtig als je zo mag zijn..en tante Anita en ik, wij hebben met grote regelmaat telefonisch contact. En al een tijdje was dit contact er niet...en deze week spookte zij maar door mijn hoofd en opeens dacht ik 'zij is vast ziek' en jawel, toen ik haar gisteren belde, hoorde ik dat zij kou gevat had en wel een paar weken lang ziek was geweest. Dus vanmorgen lekker op de koffie, voordat ik naar Pa ging. Even vertellen, bijpraten en horen hoe het is. Het leuke is dat deze mensen zo geinteresseerd zijn in alles wat je doet, in je leven, dat het een beetje lijkt op een 'ouderlijk huis'soms, want juist dat ouderlijk huis, dat er niet meer is, mis ik soms zo enorm...en dan ga ik af en toe daar eens eventjes langs, om zomaar te vertellen. Heerlijk...en zo begon dus mijn dagje Flakkee bij mijn tante Anita en oom De. En aansluitend ging ik naar papa...die goed gemutst was en blij dat ik kwam. Met een tas vol lekkers, met zalmwraps van tante, met balletjes gehakt, witte wijn en krentenbollen...heerlijk. En zo zaten wij in de recreatiezaal en toen arriveerde de familie Klootwijk, de bakkers uit Rotterdam, uit Capelle aan den IJssel...Pleun, met zijn vader en zijn moeder...beiden in een rolstoel. Jeetje wat heftig...en Pleun was ook emotioneel...het leuke is, dat je dan praat over levens die jou onbekend zijn, over samenzijn, en dat je ziet, dat mijn vader en zijn vader, elkaar begroeten als oude vrienden, terwijl ze elkaar maar net hebben ontmoet. Een verbinding tussen gelijkgestemden...en mijn vader gaat verhuizen. Hij krijgt 10 januari 2012 een eigen appartement met keuken, eigen toilet en badkamer, slaapkamer en balkon. En er is een beetje ruimte voor zijn spulletjes, althans een deel ervan...zodat we dit appartement gezellig kunnen maken. Gezellig en aangenaam, zodat zijn schilderijen aan de muur kunnen komen. Zijn foto's op de kast, zijn muziek bij zijn bed...en als je dan op bezoek komt, dan kun je gewoon even samen zijn. Hij krijgt dezelfde zorg, dezelfde dames die hem verzorgen, alleen meer ruimte voor privacy. En wat dit betekent voor hem, dat weet ik nog niet. Want nu is ook het samenzijn met al die anderen wel iets bijzonders geworden, hoe hij zwaait naar al die andere rolstoelers, die we tegenkomen, is wel intens...en ook wel verdrietig soms...maar het lijkt alsof hij geniet. Gewoon zomaar accepteert hoe het nu is....mijn vader in een rolstoel...maar mijn vader, die gewoon doorgaat met leven, die op zijn manier geniet. Hij genoot vandaag met een enorme kelk wijn, een prachtig groot glas, wat hij mocht gebruiken van Ammy, de vrijwilligster die vandaag achter de koffiebar stond. Een vrouw die hij nog kent van de wielerronde van Flakkee, waar hij altijd met zijn tractor en wagen de dranghekken reed en zij in het comite van vrijwilligers zat. Een vrouw die vroeger al bij ons op de boerderij kwam, en we nu dus weer tegenkomen...
En nu, met Buddha Bar muziek, zomaar thuis, even niks...Annemarie is ziek. En heeft wel even wat verzorging nodig...dus ik ga zo lekker koken voor ons. Fijne avond, liefs, Anita

Intakes...en prachtige ontmoetingen...

2011-09-15T18:33:00.002+01:00

En vandaag was weer zo'n heerlijke dag....mooie intense gesprekken met politiemensen, over leerdoelen, groeien en verbinding tussen hoofd, hart en handen...en of het nu over de Politie gaat, of over Yarden, volgens mij is dit de essentie van ons leven. Die verbinding...want als die mist, dan kun je alles vergeten...op weg naar de Politie belde ik met wat collega's, mijn collega uit Groningen, mijn soulmate bij Yarden. Een vrouw met veel kennis, een giga groot hart en een geweldige collega...en op zo'n moment prijs ik me meer dan gelukkig. Met alles wat er op mijn pad komt, een smsje van een vriend van vroeger, of ik ook naar het NK-boksen ga...lief he...nee ik kijk vanavond wel lekker even naar Eurosport naar Fight Night, om te relaxen...om even bij te komen, van alles wat dit leven mij steeds weer biedt. Mooie mensen, die maken dat ik mijn rugzak steeds weer mag vullen met mooie herinneringen, die maken dat mijn rijkdom zomaar groter wordt dan nu al het geval is. En net kwam de Libelle...en ja, die lees ik. De Libelle is het blad wat hoort bij mijn moeder en direct na haar overlijden ben ik verder gegaan met haar abonnement. En mijn vriendinnen vinden het gek, zelfs mijn schoonmoeder moet lachen omdat ik die Libelle zo leuk vind. Omdat het zo truttig is, welnu, dan ben ik toch gewoon lekker truttig...maar laatst zei diezelfde schoonmoeder, dat zij ondertussen de Libelle ook leuk vindt...tja, alleen is zij schat ik ietsie ouder dan ik ben. Maar ja, kan mij het schelen..die Libelle dus, die gaat over je 'bron'. Over wie jou inspireert en weet je, dan ben ik weer terug bij mijn moeder, mijn vader, mijn bron...mijn oorsprong. En steeds weer realiseer ik me dat ik hen zo dankbaar ben, voor datgene wat zij mij hebben meegegeven aan waarden. En als ik het heb over waarden, ben ik weer terug bij mijn werk, bij Yarden, bij OCW en bij de Politie...want het gaat daarover als je het hebt over leiderschap!! Leven, werken en voelen vanuit je kernwaarden, van je authentieke ik...dus 'Pa en Ma bedankt...ik hou van jullie!'Liefs, Aniet

Dienstbaarheid....

2011-09-14T17:40:00.002+01:00

Als ik denk aan een uitvaart, dan wil ik dat de uitvaartleider, maar ook degene die de overledene verzorgt, of de dame aan de receptie, of die ene mens die de telefoon aanneemt, zich realiseert dat degene met wie je spreekt verdriet heeft. En dat die nabestaande een wens heeft, en dat is een perfecte uitvaart neerzetten. Een uitvaart conform de wens van de overledene, en als dat is met een mooi glas wijn, omdat de overledene hier zo van houdt, dan doe je alles wat in je vermogen ligt, om dit voor elkaar te krijgen, daar waar de plechtigheid plaats zal vinden...en soms, gewoon zomaar soms, word ik zo teleurgesteld hierin. En is iedere opmerking, klacht of suggestie die mijn kant op komt, er een teveel. En dus wil ik iedereen vragen die bij mij werkt bij Yarden, om hier eens persoonlijk over na te denken. En dus na te denken over jouw woord, jouw gedrag, jouw houding, jouw zijn...als je bij een familie thuis komt. Een antwoord als 'dat weet ik niet' als een nabestaande ons belt met een vraag, is geen antwoord. Een antwoord kan zijn 'ik ga dit even voor u uitzoeken en bel u zo dadelijk terug...'. Sensitief, met oog en oor voor de ander, dat is wat ik graag wil zien, bij jou, bij mij, bij een ieder....dat is volgens mij dienstbaarheid, in optima forma. En soms realiseer ik mij, dat ik kritisch ben, de lat hoog leg, maar graag allen die met mij werken, denk hierover na. Het houdt mij bezig...meer dan bezig! Nu een mooi gesprek met zomaar een man die gecoacht wil worden omdat hij zelf verandering wil zien in zijn gedrag, zijn houding...mooi want als dat geen intrinsieke motivatie is, dan weet ik het niet meer! En morgen, intakes...gesprekken met deelnemers die nadenken over hun eigen leiderschap!
Een fijne avond...Anita

Reynaud 65 jaar!

2011-09-13T22:57:00.002+01:00

En ergens in de hak van Italie...viert Reynaud vandaag zijn 65e verjaardag. Een dag, die ongetwijfeld intens en mooi zal zijn, hem kennende! En vandaag was de dag waarop ik als gecommiteerde 3 mondelinge examens mocht bijwonen op de Stoas Hogeschool in Wageningen. Aansluitend een hele middag lang vergaderen bij Yarden, van 1 tot 6, een ontmoeting met Hoofd Planning en Control, een bezoek aan een familie in Amsterdam en na tienen pas thuis...klaar, op en over. Ondertussen ben ik bezig met prachtige professionele mappen voor mijn Leergang voor de Politie. Werkelijk super...met dank aan Monique en Daphne, mijn creatieve breinen en met dank aan Christina, mijn superwonder op de drukkerij bij Yarden. Al met al wordt er iets prachtigs gemaakt en Annemarie, snijdt nu de 'ruggen'voor mijn mappen op maat...hoe handig al die creatieve geesten om mij heen. Ondertussen heb ik zomaar een half uur boksen gekeken en gezien hoe Marco Huck, uit Duitsland, zijn tegenstander in ronde 10 naar het canvas jaagt...prachtig! En de komende dagen staan bol van de intensieve ontmoetingen, intakes bij de Politie, mijn budget bij Yarden voor 2012...kortom, veel en veel te doen, de diversiteit spat eraf. En ik, ik heb er zomaar zin in...en nu, lekker slapen..het is alweer 14 september 2011...de tijd vliegt werkelijk voorbij! Annemarie heeft twee bioscoopbonnen gewonnen...het leven lacht...en ik, ik glimlach mee, of terug, net hoe je het zien wilt...Slaap zacht, Anita

De barmhartige....

2011-09-10T19:39:00.003+01:00

En vandaag was ik bij mijn vader. En wij zijn gaan wandelen, ik duwde hem voort, achterlangs bij de Samaritaan, door het oude Sommelsdijk, de Dorpsweg, de Achterweg, de Binnenring, langs het Streekmuseum, door de Voorstraat, langs de Remontstrantse Kerk waar mijn moeder in de Kerkeraad zat, over de Dijk en terwijl hij genoot van alles wat hij zag. Van alle mooie ontmoetingen met mensen van vroeger en mensen van nu...vroeg hij mij opeens 'Aniet was betekent barmhartig' en toen vervolgde hij zijn vraag 'is dat gewoon een goede vent met een goed hart?' en daarop ging hij verder 'wel dan bij jij de barmhartige...echt jij bent zo goed voor andere mensen'....en terwijl ik hem voortduwde, glimlachte ik van trots...want hoe mooi is het als je vader dit tegen je zegt. En als ik nu google op de barmhartige dan kom ik deze betekenis tegen : Barmhartigheid is het tonen van erbarmen, van medelijden met mensen die het moeilijk hebben. Barmhartig zijn zij die zich ontfermen over hun medemensen, die in woord en daad hulp en ondersteuning bieden aan degenen die daaraan behoefte hebben. Ach en zomaar met deze opmerking, werd onze zaterdag weer zo'n pareltje, zo'n dag met een gouden randje...hij genoot van de ontmoetingen daar in het oude dorp, daar waar wij aan een tafeltje zaten en er allerlei mensen langsliepen...hij grinnikte als hij mensen moeilijk zag lopen. Hij moest lachen toen een man in een rolstoel stopte en 'hoi' tegen hem zei. En zijn opmerking was 'hij ziet mij als zijn maatje' en vervolgde 'toen je vroeger in een Mercedes reed en een andere Mercedes tegen kwam groette je elkaar en nu groeten rolstoelrijders mij, daar ben je toch mooi klaar mee'. En zijn humor was voelbaar...zijn humor maakt zomaar dat hij weer zo krachtig is, en weer zo geniet, ondanks al zijn zorgen en beperkingen...en ik, de barmhartige dochter, (ik glimlach terwijl ik dit schrijf) voel maar zomaar weer mijn intense liefde voor deze man, mijn vader. Ik wens jullie een mooie zaterdagavond toe...
Liefs, Anita

Heel hard werken.....

2011-09-07T19:17:00.002+01:00

Tsjongejonge wat heb ik heel hard gewerkt deze week. Veel contacten gelegd met klanten naar aanleiding van enquetes die zij ingevuld hebben. Met mensen in gesprek, met medewerkers in gesprek en het lijkt alsof geleidelijk aan alles op zijn plaats valt. Cluster West is een feit...en ik voel me er goed bij. Ik heb het gevoel dat ik deze week overal een klap op geef. Dat er zoveel gebeurd is...En iedere dag weer blijft er natuurlijk van alles te doen, zoveel, het is wisselend druk en minder druk. Er gebeuren iedere dag dingen, die zo enorm de moeite waard zijn. Er komen mensen, die indruk maken, juist door wie ze zijn. Er komt een grootse verbouwing aan in Haarlem, er zijn plannen voor Alkmaar, Bergen en Amsterdam...Yarden Cluster West, u gaat er nog veel van horen! En nu zit ik met een puber, die duits probeert te leren, en Annemarie legt uit...en jeetjemina, als je het hebt over hard werken, probeer een puber iets uit te leggen. Dat is grootste uitdaging die er is. Ik bewonder Annemarie over hoe zij dit doet...
Nu even niet zoveel...mijn glaasje Sauvignon Blanc, even tv kijken en morgen vroeg weer op. Een leuke dag, Haarlem, Alkmaar en een werkoverleg met het bedrijfsbureau.
En tussendoor waait het hard, ligt er overal blad, regende het als een idioot, en lagen er giga plassen op de weg. Gevaarlijk weer. In de auto draai ik mijn buddha bar muziek, genieten, soms lekker hard en dan heb ik zoveel zin om te dansen. Oh ja dansen...gisteren een telefoongesprek gehad met mevrouw Netelenbos van het LUMC. Mijn rugklachten worden onderzocht, een scan is aangevraagd en de orthopaed wordt erbij betrokken. Om te kijken of die twee kapotte wervels zich nog redelijk houden of dat er iets aan gedaan moet worden. We zien wel...ik hou jullie op de hoogte. Nu, even niks. Fijne avond...Anita
Spreuk van de dag : 'Aanvaard wat je niet veranderen kan, maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.'en deze nog als toegift 'De beste weg uit de problemen te komen is er dwars doorheen'.

Luie zondagen.....

2011-09-04T13:36:00.002+01:00

En zijn wij gisterenavond toen ik terugkwam van mijn Paps zomaar met de trein lekker samen naar Den Haag gegaan, om te genieten van kunst op het Noordeinde, van de ene galerie naar de andere...dromend over hoe het zou zijn om zelf zo'n galerie te bezitten, terwijl wij liepen door tuinen vol kunst, muziek en stil staan bij wat je mooi vindt in dit leven...En zo is deze zondagochtend lui en aangenaam begonnen, met een nespresso..wat surfend op het net. Lui, loom en lekker...ik lag onder de zonnebank en had geen zin meer om daar te liggen, ik wilde een kop koffie...ik wilde een stukje muziek waar ik zomaar heel gelukkig van word en terwijl ik dit schrijf, stop ik even en zoek ik een cd van vroeger...en nu draai ik Huub van der Lubbe zijn cd Concordia...prachtig een lied als 'mooier dan nu kan het niet zijn...' of nog meer bijzonder 'geef me het zout schat...'. Heerlijk...ik hoor het geluid van de fohn van Annemarie...en realiseer me, dat ik eventjes niets hoef. Zomaar niets...en denk in stilte aan mijn leven. Hoe het nu is, hoe het was, hoe het zal zijn ooit...
En langzaam aan, tussen een druppel door, schijnt zomaar weer de zon...de deuren gaan weer open. Lekker...terwijl ik dit schrijf, denk ik aan een mooi citaat wat mij aanspreekt "Drie essentiële zaken voor geluk in dit leven zijn, iets te doen te hebben, iets om van te houden, en iets om voor te te hopen." En als ik hieraan denk, klopt dit wel....vorige week hadden wij tijdens onze 'try-out' voor de Politie, het over het hebben van een visie, en vertaalden wij visie als het hebben van een gedurfde droom, een ambitie. Waar wil je voor staan, waar wil je voor gaan, misschien ben je er nog niet, maar dit is wel wat je uit wilt dragen in je leven. En voor mij is dat zo gerelateerd aan mijn moeder - oordeel niet verwonder je - en ook is mijn visie - zonder voorstellingsvermogen kun je niet vrij zijn -. Mooi, gewaagd misschien wel, en voor mij zijn deze twee uitspraken iets waarvan ik hoop, dat ik dit ooit in mijn leven nog kan uitdragen...en terwijl ik dit schrijf zingt Huub van der Lubbe 'zo lang al droom ik van een geregeld leven, rust en regelmaat. En steeds weer is er iets waardoor dit nog niet gaat'. Dus ik heb nog steeds wat te hopen, ik glimlach terwijl ik dit schrijf. En ondertussen lijkt het alsof de fanfare van Huub de kamer vult met gekke muziek...heerlijk, zo'n luie zondag.
Ik wens iedereen een mooie luie zondag. En ik voeg hier zomaar wat leuke foto's toe van mijn verjaardag vorig jaar, gemaakt door Pien, een bijzondere impressie...! Zomaar ter inspiratie van hoe mooi mijn leven steeds weer is....liefs, Anita

Vrijdagavond....komt altijd na vrijdagmiddag....

2011-09-02T19:01:00.002+01:00

En zomaar was deze vrijdag een mooie intense dag. Met weer, zoals bijna dagelijks leuke intensieve gesprekken, ontmoetingen...een traan, een lach, een analyse over hoe het financieel gaat met Cluster West. En vooral een dag, met veel zon...geweldig. Genieten, mooie samenwerkingen en uiteindelijk ook wel plezier. Een collega die vertrekt naar Kreta...een collega die gaat trouwen op Bonaire...en weet je wat zo mooi is, als leidinggevende moet je altijd even naar die bruiloft toe...lijkt me wel wat...glimlach. Deze vrijdag was zomaar weer een dag met een heel mooi gouden randje...dus dank je wel voor deze dag. Nu, na een zelfgekookt simpel wokgerecht, een kopje nespresso en tv kijken...hoe heerlijk simpel kan het leven zijn. Ik, ik hou ervan...en morgen Roos wordt 14, met taart en koffie, en opa en oma...en dan lekker naar mijn Papa...lekker met het dakje open rijden, genieten van zomaar met zijn tweetjes zijn...ik verheug me er nu al op....Kus, fijne avond...en weet je, het was een prachtige dag. En vandaag kwam ik thuis en lagen hier hele coole Anita van Loon Management Consultancy pennen voor de Politie...zo stoer, mijn eigen pen! Anita

Kwaliteitsdag en overleden kindje....

2011-09-01T21:09:00.002+01:00

En zomaar was ik in gesprek met Marcel, de man met de prachtige stem, die met zijn stem uitvaarten mooi klein, intiem en bijzonder maakt. Hij speelde op zijn gitaar bij mij op kantoor en zong een lied van James Taylor, een intens lied...meer dan dat eigenlijk. En daarna een gesprek met Frank en Corine over de kwaliteitsdag van Yarden....geweldig...met kunst van Annemarie, de cirkel of.....en ook daar komt de gitaar van Marcel weer terug...want hoe krijgen we een ieder in beweging? En vanavond hoe verdrietig ook was ik op bezoek bij een familie, waar een dochtertje van 2 is overleden...en zij zijn niet verzekerd...heftig, verdriet, onbegrip...en ik, met mijn grote hart, werd weer geraakt tot diep in mijn ziel...en terwijl ik dit schrijf, draait Annemarie 'Love Generation' het nummer wat mij terugbrengt naar NorthgateArinso...naar Kirsten, Gabija, Sarah en al die andere leuke mensen, waar wij swingend op kantoor naar luisterden, alle radio's gingen harder....en het leuke is, dat Kirsten en ik, over een tijdje gewoon weer een schnitzeltje gaan eten bij Gabija...zomaar, om te genieten van al het moois wat dit leven ons brengt. Intense vriendschappen, dikke tranen...mooie ontmoetingen...dat is kwaliteit, de verbinding tussen je hoofd en je hart....wat een prachtige dag! Nu....jawel een sauvignon blanc uit...jawel Nieuw Zeeland. Slaap zacht...Anita

Tijd.....

2011-08-31T17:40:00.002+01:00

En na een hele leuke, gekke, bizarre en vrolijke verjaardag weer eens een blogje...een verjaardag, waar ik veel mooie relax spullen voor in bad en onder de douche kreeg. Maar ook prachtige boeken en een ware collectie wijnen, Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland, wel zes verschillende flessen en mooie Sancerres, een pakket vol dingen om van te genieten, met zelfs een stinkende kaas, waar ik bijna akelig van werd...En na mijn verjaardag kwam ik niet goed meer op gang, het lijkt alsof mijn lijf vanzelf even aangeeft, dat het rust nodig heeft, rugpijnen, een reiki behandeling op mijn werk, en echt ik kon wel huilen van de pijn. Nu na zomaar een dagje helemaal rust te hebben genomen, lijkt het herstel weer in zicht...ik heb tijd genomen voor mijzelf. Gekookt zelfs vanavond, want Annemarie heeft al drie dagen gewerkt deze week. Ik ben bezig geweest met Daphne, Henk en Monique aan onze Politie opdracht...wat wordt dat een geweldig programma. Een pilot gedraaid met collega trainers, coaches en ook dit was een waar spektakel! In een lege ruimte in mijn kantoorpand. Ooit zat daar een bedrijf dat failliet is gegaan...een heerlijke lichte ruimte, waar wij met elkaar konden oefenen en zijn. En mooi is om te zien hoe wij elkaar aanvullend zijn, steeds maar weer...hoe wij, met elkaar aan de slag zijn, en een prachtig iets neerzetten. Een programma wat mensen laat kijken naar wie zij zelf zijn...en waar zij zelf voor staan in dit leven. Geweldig...wat een prachtige opdracht! Nu zomaar een gesprek, met iemand van OCW over coaching, over een workshop, over de samenwerking....heerlijk! Dag, een mooie avond...ik verlang in stilte naar een bubblebad in de tuin, met verlichting in de bomen, een hottub, waarom....ach zomaar. Lekker warm en gezellig...Liefs, Anita

52 jaar zijn...

2011-08-27T08:35:00.002+01:00

En als ik terugdenk aan 52 worden...dan is dat super! Want wat ben ik verwend, prachtige bloemen, boeken, flessen wijn, theaterbon..een super super super fles champagne van Reynaud en Emmy, bonbons, een stinkkaasje....waar mijn auto nu nog naar geurt (bedankt Anneke....glimlach)en als afsluiting een tapasdiner met de kinderen, met mijn schoonouders en Annemarie. Een mooie avond, gezellig, en lekker bij Ties 54 hier in Voorschoten, vrijdagavond tapasavond, ga er naar toe, weer anders, een leuke bediening...gezellig, alsof je in Zuid Frankrijk zit...een nieuwe tent, dus maak ik graag reclame voor deze dame! En daarna hebben we onder het genot van een glas champagne thuis nog lekkere muziek gedraaid, heerlijk...dus 52 jaar is prima vind ik. Nu zit ik opgedirkt en wel klaar, met Annemarie, en als Roos zover is vertrekken wij voor het huwelijk van Gitta en Sander naar Sandfirden, tja hoe bedenk je het...volgens mij een ludiek plekje in de binnenlanden bij Bolsward, via Haarlem, want daar staat mijn tas, met alles erin...heb ik zomaar spontaan laten staan gisteren, toen ik bepakt en bezakt het pand verliet. En vandaag gaat even mijn lieve aandacht uit naar mijn vriendinnetje Carine, zij wordt volgens mij 49 nu...en ook dat vieren we vandaag, dus dit weekend, is een weekend om alles te vieren...geweldig! We vieren het leven...met elkaar. En ik dank echt oprecht iedereen voor alle lieve attenties, berichten, kaarten, en vooral aandacht...ik ben zielsgelukkig hiermee! Dank jullie wel...zo lief!
Anita

Een vuurpijl om mijn 51e levensjaar uit te luiden....

2011-08-25T20:53:00.002+01:00

En ik ben nog helemaal niet jarig...morgen pas, en ondertussen heb ik al cadeautjes gekregen, bloemen, een boek, digitale kaartjes en zojuist een vuurpijl met dertig gekleurde balletjes om vannacht of morgen af te steken, kwam Reynaud brengen...geweldig...en dan wordt je maar 52...niks bijzonders, zomaar een getal...zomaar jarig zijn. Vroeger vond ik jarig zijn geweldig, spannend vooral, Roos doet me denken aan hoe ik vroeger was...ik kon bijna niet wachten en vond het heel erg als de dag voorbij was, dan moest ik weer 364 dagen wachten...en al die cadeautjes, daar werd ik zo zenuwachtig van...ik vond het geweldig! Vandaag vroeg iemand me, wat ik voor mijn verjaardag wilde...en mijn antwoord was 'ik heb liefde, vriendschap en een goede gezondheid, en als ik dat aanvul met veel werkplezier...dan heb ik alles toch...'en zo voelt het ook. Dus geniet ik zomaar samen met Annemarie van een glaasje wijn, een toast op alles wat voor me ligt...op mijn nieuwe levensjaar. Morgen zomaar eventjes naar mijn papa om taartjes te gaan eten...leuk he...dan komen tante Anita en oom De, en Els even langs. En zijn we zomaar met elkaar...Bep en mevrouw van den Bogaerd gaan ook gezellig mee...maken we er zomaar een klein feestje van...
En dan naar Yarden, voor mijn clusteroverleg, mijn collega is ook jarig, Cees..gefeliciteerd! Volgens mij sta ik aan de vooravond van een bijzonder jaar, de Leergang bij de Politie gaat van start, OCW loopt lekker, coachtrajecten druppelen binnen, kortom genoeg moois naast Yarden. Ik heb er zin in...Anita

Afscheid in Alkmaar....

2011-08-23T21:25:00.002+01:00

Vandaag begon zo mooi in Amsterdam, vervolgens naar Heerhugowaard, een mooi gesprek met een nabestaande, en aansluitend lekker werken in Alkmaar, bij Vivian op kantoor. Leuk om alle medewerkers aldaar weer een keer te zien en afscheid nemen van Margreet en Jacqueline...eigenlijk op een mooie kleine manier. Met elkaar, als clubje vanuit Alkmaar, referend aan wat ooit was en wat komen kan of zal...afscheid nemen is een beetje loslaten, zaken overlaten aan het lot, het toeval, de dingen op zijn beloop laten...niet goed weten, wat voor je ligt, het enige wat ik op dit soort momenten heb is vertrouwen...vandaag werd mij de vraag gesteld of ik bang ben...en eigenlijk ben ik nergens meer bang voor, niet voor de dood, niet voor moeilijke dingen, ik heb een soort basis geloof dat alles uiteindelijk goed zal komen, goed zal lopen, of ik het nu over Yarden heb, of over mijn eigen bedrijf, over wonen, leven, of over de liefde, uiteindelijk komt alles goed...als het niet al goed is nu. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar een prachtige bokswedstrijd, een strategisch spel tussen meestal twee macho achtige mannen, een stevig spel...mooi om te zien. Voor mij altijd een moment van ontlading. Vandaag is Joke jarig...Joke van Yarden, een jaartje jonger dan ik ben. Morgen is Jan Knipmeijer jarig, mijn vriendje van ADP, een stuk jonger dan ik ben, vrijdag is Cees jarig, onze collega van Yarden en ikzelf, zaterdag is Carine jarig...wat een maagden allemaal. En weet je een jaartje ouder, of jonger, het maakt me niet zoveel uit. Jarig zijn is weer eens even reflecteren op alles wat is, wat is geweest en wat er komen gaat...en als mensen me vragen wat ik voor kadootje wil, dan is mijn antwoord - rust, geluk, liefde, vriendschap, simpelweg zijn en vooral veel gezondheid. Dus...wil je een glas wijn met me drinken, zondagmiddag vanaf een uur of drie, ben je hier welkom...ik vind het fijn, zomaar fijn als je komt. Liefs...oh ja, en onze Roos wordt 14, eigenlijk een veel belangrijker leeftijd om te vieren toch. Ook zondagmiddag...wees welkom! Liefs, Anita

Zomaar eventjes niks....

2011-08-21T12:19:00.002+01:00

En na een prachtige dag met mijn vader, eindigend aan de barbeque in Steenbergen bij Pauline en Vincent, na een bezoekje aan Jan en Jantje en met mijn vader rijdend door de Agrimarkt, wat hij geweldig vond...een glas wijn in het Grand Cafe van Tielemans Keukens, na een middag 'in het gewone leven' zoals mijn vader dat noemde, zit ik nu zomaar op het terras, in de wind, de zon en geniet ik van zomaar eventjes helemaal niks...heerlijk! Een kop koffie, eventjes thuis zijn, de vriezer ontdooien, de zon op mijn rug...ik geniet! Heerlijk...alle dagen ben ik bezig. Alle dagen aan het werk...en nu gewoon niets...en terwijl ik dit schrijf, denk ik na over woorden, over zinnen, over smsjes, over communicatie. Steeds weer een onderdeel van mijn trainingen, hoe communiceer ik met de mensen om me heen. Soms bijna niet, je communiceert altijd, maar soms is een mail, een zin, een blog op verschillende manieren uit te leggen. Lastig is dat, want dan ontstaat er beeld en geluid bij iemand anders, doordat een ieder haar eigen interpretatie heeft. En dat merk ik zo vaak. Als ik een memo ronddeel, en hierover met mensen praat, dan kan soms een woord zo anders uitgepakt worden. Als ik email stuur, en ik ben wat moe, dan komt deze totaal anders over, dan wanneer ik lekker uitgerust ben. Dus ook om die reden is het belangrijk, dat ik goed in balans ben en blijf. Voor de communicatie met anderen, voor mijn werk, mijn prive-leven, mijn vrienden en vriendinnen. Voor samenwerking....ik merk dat ook met mijn vader, hoe moeilijk het soms communiceren is met hem of voor hem. Gisteren had hij spontaan de zusters uitgenodigd om met ons mee te gaan, voor een glas wijn. En toen wij in het Grand Cafe zaten, zei hij tegen Annemarie 'zouden ze het niet kunnen vinden?' en ondanks het feit, dat wij uitleg gaven, dat die dames moesten werken en niet meekonden, bleef hij hierover verbaasd en snapte hij het niet. Zo gek, hij kan van het ene heldere moment, zo terugvallen in een veel minder helder moment...jammer eigenlijk he...maar gisteren, toen ik hem met zijn glas wijn, in de tuin bij Jan en Jantje naast zijn vriend Jan, die echt heel ziek is, zag zitten en elkaars hand zag pakken, wist ik dat ook deze dag een dag met een prachtig gouden randje is....Ik wens iedereen voor vandaag weer zo'n mooie dag...mijn laatste week als 51-jarige is aangebroken...leuk, ik glimlach, want hoe onbeduidend is leeftijd wel niet.....het gaat erom dat we leven, dat we het leven iedere dag opnieuw leven. Met elkaar, voor en door elkaar. Ik realiseer me dit meer en meer, ingegeven door Engel, door Ron, door al die mensen, die dit wellicht ook zo voelden, alleen niet de kans meer hebben gehad, door te gaan met leven...en dus voel ik me zomaar weer op zondag 21 augustus 2011 een mazzelaar! Anita

Indrukwekkend....

2011-08-20T10:20:00.003+01:00

Mijn dag gisteren was meer dan indrukwekkend, juist door de intensiteit van het gehele afstand van 'Engel'. Een prachtige dag, een lange stoet, een geweldige personal assistent in Erika, een bijzondere familie, een voorganger, zuster Trees, collega's van Bergamin, maar ook alle lieve en leuke reacties van collega's binnen en buiten Yarden. Anita als uitvaartleider/verzorger het zou gaan denk ik...ik voelde me rustig en vol vertrouwen, en kreeg ook veel lieve woorden van dank...hoe mooi was het dat ik 's morgens van Erika een cadeautje kreeg een 'guardian angel' en ik mocht dit speldje weer doorgeven. En ik heb aan het einde van de dag, dit speldje opgespeld bij de weduwe...symbolisch en bijzonder! Ik was kapot en al om vijf uur in de middag thuis, zomaar. En de dag begon vervelend en eindigde nog meer vervelend, doordat er in Haarlem een internet storing was, weer is, en een contract met KPN niet echt fijn is, in dit soort gevallen, want het hele weekend ben je niet bereikbaar en ligt internet plat. Uitwijken naar de satellietvestiging en gisterenavond om half elf nog bellen hierover, met geweldige collega's die alles hebben opgepakt, terwijl ik voor mijn gigantische uitvaartstoet voor liep. En een ding weet ik zeker...ik doe ooit nog een uitvaart zelf, en dat zal de uitvaart van mijn vader zijn. Met Colette als mijn personal assistent...het gaat goedkomen! Nu genoeg over de uitvaart. Gisterenavond hadden wij wederom een bijzonder ervaring. Een vriendinnetje van Floor, Johanna (een van de meisjes die al twee keer een weekje mee is geweest op onze vakantie) is tijdens haar zomervakantie met 'Keys for Kids' als vrijwilliger meegeweest naar Afrika. Daar heeft zij samen met nog 7 jonge mensen heel hard gewerkt om een huis voor kinderen af te bouwen, te tegelen, in te richten, te verven, te stucadoren, kortom dit prachtige jonge mens van 16 jaar heeft zich ingezet voor mensen, die veel minder kansen hebben dan wij. En zij organiseert hier een sponsordiner om op deze manier zoveel als mogelijk geld in te zamelen voor dit project. En tijdens het diner, gesponsord door haar moeder (zij was de kok) en haar broertje (hij zat in de bediening) genoten wij van Zuid-Afrikaans eten, Zuid-Afrikaanse wijn en kregen wij aan de hand van een presentatie een indruk van haar werk en van andere projecten, om met HIV-besmette kinderen, meer perspectief op een beter ander leven te geven. Opleiding, scholing, goede voeding en medicatie, maar ook een leven waarin je veiligheid kunt bieden. Indrukwekkend. Dus mocht iemand van u een donatie willen doen, dan breng ik u met haar in contact. Geweldig...er is geld nodig. En dit project, geinitieerd vanuit de Gemeente Leiden, draagt zorg dat het geld direct bij de bron terecht komt en dat er weer een huis met een slaapkamer, een douche, en begeleiding komt voor al die kinderen, die misbruikt zijn, HIV-geinfecteerd etc. Prachtig...en onder de indruk, van dit indrukwekkende verhaal kwamen wij gisterenavond samen thuis. De meisjes weer bij Hugo...wij even samen. Vandaag 20 augustus 2011...6 jaar geleden zagen Annemarie en ik elkaar voor het eerst, ik zie haar nog zitten op het bankje bij Voorschoten station....ik zie ons nog zitten in het restaurantje...die meneer die ons bediende, dacht dat het eten niet smaakte, omdat wij nagenoeg geen hapje namen...alleen maar aan het praten waren en naar elkaar keken. Ik hoor nog alle alarmbellen in mij rinkelen 'niet verliefd worden op deze mevrouw...zij is getrouwd'. Maar ja, het was al te laat...zes jaar geleden alweer. En wat is er al niet gebeurd in zes jaar tijd, diepe dalen, hoge pieken, een ingewikkelde weg. En steeds weer als ik mijn Annemarie zie, weet ik, dat wij samen oud worden, hoe lastig het soms ook lijkt. Zij en ik, en met alles wat daarbij hoort...vanmorgen vroeg, zij was mij voor...ik wist niet eens welke dag het was zo moe was ik, kreeg ik wat lieve cadeautjes. En nadat ik kortgewiekt en wel terug kwam van de kapper, met bloemen op de fiets, was ik zelf ook zover, dat ik met haar samen kan stil staan bij onze zes jaar. Zes jaar houden van....en vandaag schijnt de zon. Vandaag gaan wij samen naar Pa van Loon. Lekker wandelen buiten, het is heerlijk weer, genieten van elkaar. En terwijl ik dit schrijf, voel en realiseer ik me, dat de afgelopen maanden mijn blogs gingen over werken, over intensiteit voelen, en veel minder over Annemarie. Een wat wrange constatering...want ik verdrink soms bijna in het werk. En realiseer me maar weer eens hoe belangrijk het is, om ook tijd voor samen te hebben, tijd voor elkaar, tijd voor Annemarie...en dus is dit zomaar een kantelpunt in mijn, in ons leven. Ongeacht wat er allemaal nog is en speelt, en ongeacht watvoor werk er op mij afkomt. Een relatie is iets waar je met elkaar aan moet werken, en blijven werken...dat gaat niet vanzelf. Pfffftttt wat een indrukwekkend verhaal op zaterdagochtend, met een kappershoofd, en een nespresso...compassie - letterlijk 'lijden met' is ontstaan vanuit de gevoeligheid van ons hart, hetgeen er ook voor zorgt dat we openstaan voor anderen. En dit gevoel heb ik de afgelopen week mogen ervaren tussen de zusters van Bosbeek, bij de familie van Engel, bij mijn vriendschappen met prachtige smsjes, bij mijn gesprekken aan de telefoon.....alleen liefde kan voor een betere wereld zorgen. Liefde is geven om, vriendelijkheid, mededogen....ik wens iedereen een prachtige zaterdag! Vol liefde, dichtbij, veraf, maar realiseer je, liefde is altijd nabij...
Anita

Mijn eerste eigen uitvaart....

2011-08-19T04:33:00.003+01:00

En al heel vroeg zit ik aan de computer, want om half zeven komt er een chauffeur bij me op de Zijlweg, en plaatsen wij samen een overledene in de auto...en dan vertrek ik naar mijn familie voor de plechtigheid van Engel...en vandaag op vrijdag 19 augustus 2011 zal ik voor het eerst van mijn leven een uitvaart regelen. Gisterenavond was ik nog bij de condoleance en heb ik aanwijzigingen gegeven voor het sluiten van de kist. Erika mijn collega/vriendin staat achter de schermen en helpt mij, op het moment dat het niet meer gaat en eigenlijk zit ik hier heel rustig en vol vertrouwen te zijn. Een familie die warm en intens is. Een familie vol van liefde...en een plechtigheid met hele mooie muziek...ik voel me vereerd. En lieve mensen, daarna dan stort ik volgens mij helemaal in elkaar, moe zal ik zijn van alle spannende dagen, van het overleg, de Ondernemingsraad met wie ik een open gesprek heb mogen hebben. Een week vol inspannende dingen, gesprekken en nog veel meer. Het komt allemaal goed. Vandaag nemen we afscheid van een man, die niet zomaar Engel heet...want als ik alle verhalen goed beluister, was hij werkelijk een Engel op aarde...en dat zal ook het thema zijn van vandaag, een man die gegeven heeft, een man die ontmoet heeft, een man, zoals zuster Trees (de non van de bloemen) gisteren zei 'die je vandaag met een lichtje moet zoeken'.....rust zacht Engel!
Anita

Een bijzondere dag... vol inspiratie

2011-08-17T22:25:00.002+01:00

Vandaag kreeg ik mijn Audi A3 weer terug, zonder navigatie, zonder muziek, maar wel weer met een nieuwe ruit...tja en hoe lekker is het om weer rond te rijden in dat karretje. Heerlijk...de grotere mooie Delta weer ingeleverd. Vandaag was een dag, om te sparren met mijn directeur, goed, lekker, intensief...delen van alle dingen die me bezighouden en vertellen over mijn uitvaart, over 'Engel'. Daarna een gesprek met de dominee over de plechtigheid a.s. vrijdag, een ontmoeting met zuster Trees, zij gaat over de bloemen. Geweldig...wat een wereld. Vanavond een gesprek in Diemen over de uitvaart van moeder, een gesprek met twee zussen...een bijzondere dag. En morgen komt er weer zo'n dag, de OR op bezoek...werkoverleggen, gesprekken, telefoontjes en wat al niet meer...een bezoek aan Westerveld, om te bezien hoe alles daar loopt en wat dit voor mij betekent en a.s. vrijdag, mijn eerste eigen uitvaart. Anita van Loon als uitvaartleider, voorlopen voor de rouwauto...oplopen met de dochters...samenzijn met een prachtige familie...morgenavond ontmoet ik hen allen nog bij de condoleance in Bosbeek. Ik ben helemaal 'in de uitvaart' en voel me zo ongekend vereerd dat ik dit mag doen...nu, laat thuis, een glas witte sauvignon blanc uit ..... jawel Nieuw Zeeland en dan, slapen! Dag tot morgen, liefs, Anita ik heb mezelf net een kadootje gegeven .... een trainingsdag in november, een dagje zomaar inspiratie opdoen...geweldig! Ik wens iedereen een heerlijke nacht! Liefs, Anita
Ter inspiratie:
Gisteren stond ik nog
aan de rand van de afgrond.

Vandaag ben ik een stapje verder....

Zomaar even een blogje....

2011-08-16T22:17:00.002+01:00

En vandaag gebeurde het dus, om vijf over tien...de euthanasie vond plaats. En zomaar is daar een feit, dat iemand met wie ik vrijdag nog sprak, nu overleden is...de eindigheid van het leven, zo voelbaar, zo dichtbij...het leven bij Yarden is zo ongekend intens...vanavond een mooi gesprek met Hugo en Judith, zijn partner, en hierdoor is de cirkel weer rond, de ouders spreken, en het is zomaar 'gewoon'...mooi he...de basis is gelegd! Nu lekker slapen...naar bed...ik ben moe! Liefs, Anita

een beetje zon...

2011-08-14T13:34:00.003+01:00

En zomaar een beetje zon...de deur naar het terras open. De lucht lijkt blauwer...zomaar simpelweg genieten. Ik wens iedereen een prachtige mooie zondag. Liefs, Anita oh ja, laats vroeg iemand me of die foto vanuit mijn tuin was gemaakt...nee hoor, zomaar een mooi plaatje. Wij wonen niet aan zee ofzo..wij wonen in een straat, en in het leven kijk ik vaak en veel om me heen en maak dan zomaar foto's van de lucht, het leven, de mensen....dit is zo'n 'zomaar' lucht.

De zaterdagse rituelen ......

2011-08-14T10:14:00.004+01:00

En gisteren was het zomaar weer 'vaderdag'. Hoe leuk is het eigenlijk wel,dat ik iedere zaterdag een vaderdag heb! En na een rit met mijn vervangende auto, de Lancia Delta of zoiets...werd ik afgezet bij de Samaritaan. En Annemarie en de meisjes gingen lunchen in Middelharnis. En met tassen vol krentenbollen, een fles gekoelde witte wijn en een hart vol liefde, stapte ik zijn woonkamer binnen. En dan roep ik 'dag pap'en dan gaat zijn rechterarm omhoog en roept hij 'he kind...ben je daar weer...'en dan lacht hij breeduit. Nadat ik hem heb begroet, ga ik naar een andere mevrouw die aan een andere tafel zit, mevrouw van den Bogaert en als ik haar een zoen heb gegeven en zij vol emotie zegt 'fijn dat je er weer bent Anita'. En dan ga ik naast mijn vader zitten en bespreken we zijn week. En soms gaat het over de regen, een andere keer over zijn bezoek. Over de zuster, die hem de avond ervoor een glas wijn op bed had aangeboden, of zomaar over iets wat hem bezig heeft gehouden. Het regende weer, dus we konden niet naar buiten...De krentenbollen worden neergelegd op tafel, de tassen aan de rolstoel gehangen en daar gaan we....als altijd zwaait hij naar iedereen die we tegen komen, alsof we voor altijd weggaan samen. Ik rijd hem even langs mevrouw van den Bogaert en dan nemen ze elkaars hand en zeggen ze 'dag Piet' en 'dag Ma' en soms komt daar nog iets achteraan van Pa uit als 'het beste met je gezondheid he..'. En op dat moment vraag ik me altijd af wat er in zijn hoofd omgaat. Alsof hij vertrekt en afscheid neemt. Want twee uur later, zien ze elkaar weer in de recreatiezaal en lachen ze weer naar elkaar. Afgelopen week waren ze samen naar de film van Andre Rieu in Australie geweest...leuk he. Ik zie hen al zitten...mensen die elkaar al hun hele leven kennen, eindigen hier in de Samaritaan, een huis met weinig perspectief, een huis waar je uiteindelijk ziet, dat bewoners met elkaar een bepaalde sfeer neerzetten. En geleidelijk aan geniet ik van het zijn tussen deze mensen, het zijn met mijn vader. En als ik zie, hoe hij in de gang mensen ontmoet en roept 'he Hansje' en dan aan mij gaat vertellen, dat 'Hansje' vroeger monteur was bij het bedrijf waar zijn tractoren in onderhoud waren. Gisteren hadden mijn vader en ik een gesprek over verliefdheid. En hoe verliefd hij op mijn moeder was, en als hij over haar spreekt, dan glimlacht hij van top tot teen...dan spreekt hij over vlinders in zijn buik. Heerlijk een man van 82 die breeduit lacht als hij terug gaat in de tijd. En het meest bijzondere vind ik, dat hij zo goed is nu. Dat hij zo helder is en alles zo goed begrijpt. Hij vraagt naar mijn werk, mijn gezondheid, maar hij vertelt ook over Arie en Noor. Hij heeft hen gevolgd op hun reis, aan de hand van de door hen gestuurde kaarten. Bijzonder toch...zo vaak al heb ik gedacht, dat zijn leven hier er bijna op zat, nu weet ik het niet meer. En laat ik het maar los, zoals ik alles los zal laten, want juist als je denkt dat je leven een bepaalde wending neemt, ontstaat er energie voor nieuwe dingen...en zoals een vriendin van mij zegt 'als je loslaat heb je twee handen vrij'....ja en zo is het. Mijn vader genoot van Rosanne die hem hielp met eten, Rosanne die zijn mond schoon maakte, en hij sprak haar aan met 'lieffie'...een mooi en intens moment om te zien. Hij geniet als hij Annemarie aan ziet komen lopen dan roept hij 'daar is ze...'en dan zwaait hij vol enthousiasme en lacht van oor tot oor...Gisteren was een prachtige 'vaderdag' en terwijl ik daar was, vertelde ik mijn vader over 'Engel'. Een voor hem onbekende man...en dan knikt hij en kijkt hij me aan, mijn eigen vader...en leeft hij met me mee. Geweldig toch...mijn vader, ik hou zoveel van hem...Anita
"Bederf niet wat je hebt, door te verlangen naar wat je niet hebt; onthoud dat wat je nu hebt ooit hoorde bij die dingen waar je alleen maar op kon hopen"- Epicurus, griekse filosoof.

Een voorbespreking met een engel....

2011-08-13T09:06:00.003+01:00

Dag lieve mensen, het weekend is begonnen!!En hoe..gisterenavond mocht ik, omdat het druk was op kantoor, een voorbespreking doen met een meneer en zijn familie. Meneer is heel erg ziek en a.s. dinsdag zal er euthanasie plaatsvinden. En op de een of andere manier voelde ik me geroepen om zelf gisterenavond in het ziekenhuis met deze meneer en zijn familie, het gesprek te gaan voeren. En werkelijk mensen, als ik al van het uitvaartvak hield, dan is mijn liefde hiervoor nu nog ernstiger toegenomen....onvoorstelbaar! Hoe prachtig was dit gesprek...meneer heet Engel...en ik heb vandaag besloten om vrijdag zelf de plechtigheid te gaan leiden en ik heb meneer hiervoor toestemming gevraagd. En hij vond het goed, hij keek me aan en zei 'maak het maar niet te heftig, laat ze maar niet te veel huilen hoor'....prachtig. Ik vind het zo bijzonder, zo intens...en eigenlijk voel ik mij vereerd, dat ik dit mag doen. Dus lieve mensen was ik laat thuis, en toen ik thuiskwam kreeg ik een glas wijn, een bordje met lekkere hapjes, griekse broodjes en heb ik met de laptop op schoot, alles uitgewerkt...voor de tv. Ik was moe, van alle emoties en indrukken en voel me rijker dan een koning. Vanmorgen alweer een uur gebeld met collega's, kantoor om zaken te regelen en net nog even met de familieleden, de echtgenote en dochter van Engel...ik zit hier een beetje voor me uit te staren...en ga nu even Andrea bellen. Liefs, Anita

Zomaar....

2011-08-11T22:22:00.002+01:00

Een dag als vandaag is mooi...een italiaans bedrijf bezoeken met prachtige natuurstenen en marmeren grafzerken...of urnen, of gedenkplaten...zo'n leuke man, met blote voeten in van die suede instapschoenen...grappig. Daarna een afspraak mislopen, zomaar...en veel gedoe. Een gesprek met een medewerker, die gevraagd is bij de concurrent te komen werken...een gesprek met iemand die weg gaat en toch weer niet..hoe mooi kan zomaar mijn werkzame leven zijn. Nu genietend van geweldige intrigerende indringende muziek, de cd 'Cool' muziek die als het ware over je heen rolt...en genietend van een glas Sauvignon Blanc uit, jawel Nieuw-Zeeland. Lachen met de meisjes, en zomaar zijn... zin hebben om de hele boel eraan te geven, en dan weer terugkomen op aarde...want het gaat erom, dat we zijn...een auto is een auto, en wij, wij zijn. Met elkaar...en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, hoe geweldig mijn leven is. Met al die prachtige intense contacten. Dus ik ben moe, en geniet zomaar...terwijl de muziek over mij heen rolt. Floor smst met volgens mij, een leuke man....en ik, ik ga slapen! Welterusten...Anita en ik geef in gedachten mijn vader een kusje...zie de foto!

Tijd zomaar verlummelen....wachten...

2011-08-11T07:03:00.002+01:00

En gisteren heb ik gewoon bijna de gehele dag verlummeld...door te wachten, te regelen, en weer te wachten...en dus heb ik een hele dag alleen maar gewerkt via de Blackberry....en ondertussen hoor je van buren het nieuws uit onze regio. Er is een bende actief, skimmen bij de betaalautomaat van de NS op het station, kortom...de wereld is onveilig geworden. En persoonlijk wilde ik zomaar een ding, lekker terug naar Lesbos...slapen en zwemmen. Maar vandaag heb ik er weer zin in, eerst naar een bedrijf in Hillegom, waar men hele mooie grafzerken maakt, van italiaans marmer, van prachtig natuursteen. Dan een lunch in Haarlem, tussendoor gesprekken met mijn mensen...kortom, veel leuke dingen en vanavond weer een coachgesprek. En alles bij elkaar geeft me meer dan energie. Heerlijk gewoon...alleen vind ik het te simpel om ook in dit soort gevallen te zeggen, 'ach laat maar los' want hoe doorbreek je nu dit soort gedrag. Ik heb in ieder geval straks een auto met een afneembaar front als het gaat om mijn navigatie en een kluis achterin de auto...of zou men zo'n kluis ook interessant vinden, welnu, dan weet ik het echt niet meer hoor..:) glimlach...ik wens jullie een mooie en vooral rustige dag! Liefs, Anita

Auto-inbraak...wat een gedoe...

2011-08-10T08:32:00.002+01:00

Lieve mensen...en jawel, zomaar in mijn veilige Voorschoten, zomaar deze nacht, pal voor mijn deur, is mijn autoruit ingetikt, en heeft men zeer zorgvuldig alle waardevolle spullen uit mijn mooie Audi A3 gesloopt. Dus toen ik vanmorgen weg wilde naar mijn werk, viel ik stil...wat een bende...nu, na politie, schadebedrijf, foto's...etc. zit ik hier, met Roos een kop koffie te drinken. Die schat zorgt zo goed voor me...en het gekke is, vannacht was ik onrustig, kon ik niet slapen en ondertussen was er een of andere onverlaat voor mijn deur lekker bezig...en ik, ik heb niks gehoord...ik ga weer even verder.
Liefs, Anita - vanmorgen vroeg stond er een hele lieve voorbijgangster voor de deur, omdat zij mij wilde vertellen dat er ingebroken was in mijn auto. Wat zijn er gelukkig toch een mooie mensen...ik probeer maar steeds de positieve kant van dit alles te blijven zien....

Zomaar even....

2011-08-09T18:48:00.003+01:00

Na een intensieve dag, beginnend in het LUMC en eindigend met een lekker bord met eten hier met de meisjes thuis, weet ik nu al, dat ik straks lekker vroeg naar bed ga. Moe...een bezoek aan het LUMC, lastig prikken in mijn armen, die verdomde aderen...vergaderen over ons eerste halfjaar. Best goed eigenlijk hoe we het doen met elkaar...ik, ik ben wel trots op mijn club, op Yarden...op datgene wat we met elkaar aan het doen zijn. Ik vind het wel een prima bedrijf, en vandaag voelde ik dat zomaar weer, door de vriendelijke mensen, door de mooie collega's, door onze dienstverlening. Heerlijk...genieten eigenlijk...zaterdag komt er een uitgebreide rapportage in Yargon, het personeelsblad van Yarden over Cluster West, over mijn rol daar...leuk! Kan ik het blad meenemen naar mijn vader...vindt hij vast heel erg leuk!Nu nog wat werkzaamheden te doen, wat te regelen en dan lekker slapen, ik heb er zin in...terwijl ik naar buiten kijk, zie ik de tuinstoelen staan, die dit jaar nog niet zoveel zijn gebruikt...wat een zomer, ik moet even denken aan die collega die met man en kind naar Zeeland is, voor haar zomervakantie...slaap lekker allemaal straks! Anita

Regen en wind...

2011-08-09T06:03:00.002+01:00

Het plenst van de regen, terwijl ik in de keuken zit en naar buiten kijk. Ik ben nog thuis omdat ik zo naar het LUMC moet. En terwijl het zo hard regent denk ik aan vroeger...toen ging ik buiten spelen in mijn bikini in de regen. En werd dan later door mijn moeder 'schoongesproeid'met de tuinslang. Heerlijk vond ik dat en volgens mij nog steeds. Maar als hele verstandige manager van een Uitvaartcentrum wordt je geacht dit soort gekke dingen niet meer te doen...en soms is dat toch jammer of niet? Deden we af en toe maar eens wat gekker met elkaar, maakten we maar wat meer plezier. Gisteren sprak ik een prachtige jonge vrouw en zij constateerde dat zij niet zoveel meer lachte...erg he...ik gun iedereen plezier. Lol, vreugde, en zomaar simpelweg genieten. Een spreuk die ik mooi vind 'wijsheid wordt laagje voor laagje opgebouwd, groeit heel langzaam, en ontwikkelt zich geleidelijk aan, onaantastbaar voor de waan van de dag' als je het hebt over groei...mooi he? Ik wens jullie een mooie, een wijze, maar vooral ook een leuke dag. Ik ga naar het LUMC, en of dat leuk is, dat horen jullie later weer. Ik kom daar altijd mijzelf weer even tegen, wachtend in de wachtkamer en me steeds weer realiserend, wat een verdriet er in ons leven is. Denkend aan Ron, aan Jan, aan alle mensen die geconfronteerd worden met dit soort wachtkamers in ziekenhuizen en erger nog, de behandelkamers...wat een wijsheid zo vroeg in de morgen. Ik kies toch voor dansen in de regen, geloof ik...liefs, Anita

Eerste werkdag...

2011-08-08T20:03:00.002+01:00

En vanmorgen begon het met een beetje bijpraten op het Hoofdkantoor in Almere. Druk, heftig en intensief. Wat foto's voor Yargon, het blad van Yarden. Daarna naar Haarlem, een bijzondere ontmoeting met nabestaanden, en ongekend veel mails, acties, telefoon en een sollicitant. Zomaar weer een nieuwe man die bij ons komt werken. Heerlijk, leuk om nieuwe energieke mensen in dienst te nemen. Om contacten te leggen en geleidelijk aan het team te 'verversen' maar soms is het ook jammer, want daar hoort automatisch loslaten bij...mooie mensen die besluiten om hun leven een nieuwe wending te geven. Soms is die wending weg van Yarden en soms is die wending juist naar Yarden toe...boeiend, die beweging. Even bijpraten met mijn team, met allerlei mensen, de gebroken teen van Pien, kortom een intensieve dag. Maar ook een afspraak voor een filmproject, geweldig...ik ben benieuwd. Inspirerend, en het gaat volgens mij over inspiratie, over je verhaal vertellen...wordt vervolgd. Nu koffie, en dan even niks. Morgen even langs het LUMC, een controle, wat actieve cellen, even een check-up. Zodat ik zeker weet, dat alles goed is en goed blijft....een 'APK' voor mijzelf noem ik het altijd maar. Liefs, fijne avond, ik ben er een beetje moe van. En oh ja, Annemarie heeft haar eerste werkdag erop zitten, bij haar nieuwe baas...spannend, leuk en bijzonder. Ik ben trots op haar...liefs, Anita

Zaterdag is vaderdag!

2011-08-06T09:01:00.002+01:00

Goedemorgen allemaal...en terwijl ik nu nog even geniet van mijn nespresso...stap ik zo weer in de auto, richting mijn vader. Samenzijn met hem...is voor mij genieten. Het gaat goed met hem. Hij heeft zich er best doorheen geslagen deze zomer, terwijl iedereen weg was. Hij is vrolijk en geniet op zijn eigen wijze...toch weer een kenmerk van een echte van Loon, wij geven nooit op! Terwijl mijn mailbox bomvol staat, heb ik deze nog even gelaten...ik begin maandag pas echt. Heb er nog geen zin in...ik wil nog eventjes genieten van mijn vrije tijd. Er liggen bergen met werk op me te wachten, en eigenlijk wil ik heel simpel, het moment van niet zoveel doen, nog even volhouden...ik vind het heerlijk en dat meen ik. Gewone dingen als het onkruid vrijmaken van het terras, of het schrobben van de tegels, vraagt mijn aandacht nu. En hoe heerlijk kan dat zijn....en ondertussen sudder ik nog even door. Ik las gisteren een mooi citaat in de sfeer van 'waarom verlangen naar iets wat je niet of nog niet hebt, terwijl je zo kunt genieten van alles wat er nu is' en dat is mijn leefregel voor nu. Ik geniet simpelweg, denk niet te ver vooruit, en ik denk terug nog steeds aan een goddelijk Lesbos...samen met Annemarie...en deze foto's zijn daar getuige van. Nu onder de douche, naar Pa, naar oom De, die vandaag jarig is en dan is er nog een hele vrije zondag. Liefs, Anita

Vakantie......Lesbos!

2011-08-05T16:35:00.002+01:00

En vanmorgen al heel vroeg, nederlandse tijd 03.30 werden we wakker, want de koffer moest met de laatste spulletjes worden gevuld, en de taxi zou een uur later voorstaan...het hele hotel sliep nog...nog een laatste rondje, nog een keer het ruisen van de zee, zoals we dat altijd hoorden als we op bed lagen. Het hotel stond direct aan de zee, je hoorde de golven ruisen en rollen over de stenen, een heerlijk geluid...rustgevend. En rustgevend was onze vakantie in of op Lesbos. Samenzijn, wandelen, slapen, zwemmen in de zoute golven, en genieten van muziek, van tijd hebben voor elkaar, van leuke mensen die we ontmoet hebben, van het authentieke stadje Molivos...mijn verwachting was dat Lesbos een eiland van de lesbische dames is, maar dat is echt niet zo. Het is een prachtig eiland, zonder grote hotels, zonder grote hotelketekens, kleinschalig, authentiek en bijzonder! En op Schiphol stonden Emmy en Reynaud op ons te wachten en nu, zijn we thuis, Roos kwam met lekkere broodjes en mooie rozen. Florine komt straks, en Annemarie is weer herenigd met haar kinderen. We zijn een beetje moe, maar dat komt doordat we gisterenavond een mooie avond hebben gehad met Chantal en Joop uit Breda. We hadden een prachtige avond in de haven van Molivos, met lekkere griekse wijn, Limnos, leuk hoe je bijzondere mensen mag ontmoeten, Maria, de griekse dame, die heerlijke nespresso koffie heeft, kortom ons weekje was geweldig. Ik heb de telefoons gelaten voor wat ze zijn, ik heb niet gebeld, alleen even met mijn vader...en hoe schattig hij vroeg me 'of Annemarie al een negerinnetje werd door de zon'. Morgen ga ik lekker naar hem toe, en even met hem naar tante Anita en oom De, omdat oom De morgen jarig is. We zijn weer thuis...ik laat dit weekend alles even tot me komen. En het gekke is, dat thuiskomen begint met het openen van de post, met het uitpakken van de koffers, het doen van de boodschappen...en langzaam aan zal het 'gewone leven' weer de overhand nemen, maar Lesbos, we komen terug...Annemarie en ik. Dat hebben we beloofd aan Maria, we willen de kleine hondjes weer zien, en nog veel meer van dit prachtige rustige eiland. Dank je wel Lesbos...Anita

Stilte...

2011-07-28T05:10:00.002+01:00

Soms zo vroeg in de ochtend, met alleen het geluid van het nespresso apparaat, kan ik zomaar ongekend tevreden zijn. Het is droog buiten, de stilte doet mij genieten. Ik wens jullie een mooie dag....liefs, Anita

Zomaar....

2011-07-27T20:37:00.002+01:00

Heel vroeg op, om vooruit te werken, omdat deadlines volgende week verlopen en ik dan geen tijd heb, om na te kijken. Omdat ik hoop dat er dan een zonnetje mijn vermoeide rug mag verwarmen. Moe, moe ben ik...en verdrietig. Ik merk, dat mijn verdriet is aangeraakt, door het verlies van Ron. Hoe bijzonder ook, ik stoere sterke Anita, die altijd maar doorgaat, ik ben geraakt, tot in het diepst van mijn ziel. Iemand op kantoor zei 'ik heb je nog nooit zo verdrietig zien kijken...' ik draag het steentje van Ron bij me. Als een soort verbinding naar hem, naar Andrea, hoe gek ook...zij waren ver weg en zo dichtbij, toen ik ziek was, en nu voelt het als een soort bloedband. Bijzonder..wat emoties kunnen doen, wat loslaten kan betekenen...loslaten is de ultieme vorm van liefhebben, zo zegt Andrea. En zo voelt het ook...vanavond heb ik BTW-aangifte gedaan en nog wat gewerkt. Nog een dag zo hard werken en dan laat ik het allemaal eventjes los. Dan ga ik slapen op het strand, lees ik boeken en de Happinez, en kijk ik uren lang uit, over de zee...hoe simpel kan het leven zijn. Mijn droom is ooit als ik echt oud ben, om in Griekenland te gaan wonen, een klein huisje, een bootje voor de deur, en een scooter...de zon zien ondergaan, een beetje businesscases nakijken, kan ook van daaruit volgens mij, allemaal niet zo spannend. Vrij zijn en vanuit die vrijheid verbonden met een ieder die me lief is. Maar ik weet ook, dat ik nooit weg zal gaan, zolang er nog een vader, een moeder of een tante leeft...ik ben zo'n heerlijk familiemens. Morgen wil ik ook nog naar mijn vader toe. Om met en bij hem te zijn, even maar, het is goed. Hij houdt zich zo goed die lieverd. Ik heb eventjes geen woorden meer....ik ben moe, ga slapen...en denk aan al die mensen die me dierbaar zijn. Soms gebeurt het zomaar he...zo heb ik een collega, in Groningen, een geweldige vrouw, groot, rond, vrolijk en vol, en weet je wat het mooiste is, haar hart, haar lach, zij is mijn meest favoriete collega, ze helpt mij en ik help haar. En als ik weg ben, vervangt zij mij. Heerlijk toch...maakt me weer zo dankbaar! Anita

Kijk en er is licht...voor Ron, en voor Andrea, en Jan en Dylan....

2011-07-25T18:35:00.002+01:00

Soms, zomaar in je leven mag je aanwezig zijn bij een zo'n intens afscheid van iemand. En vandaag was ik, waren wij, aanwezig bij het afscheid van Ron...vol muziek, prachtige woorden, pianospel en woorden en kijk...er is licht voor Ron, is bij mij bij gebleven. Licht voor Ron, en door Ron en misschien wel van Ron, voor zijn geliefde Andrea en zijn zoons...en aan het einde van de plechtigheid dronken wij wijn en aten wij bitterballen, zoals Ron dit wilde....zo intens, zo bijzonder, met een steen in mijn zak, groen, de kleur van de liefde, de steen van Ron...loop ik nu rond. Denk ik aan Andrea, aan haar prachtige zoons, Dylan en Jan. Aan een gezin, wat zo intens was, is, en waar nu zomaar iemand niet meer is, Ron. Een intense dag, met samenzijn, een traan, een omarming met Andrea, ben ik nu thuis, na een bezoek aan Hans en Ria, na zoveel indrukken, en nu denk ik 'Ron je bent prachtig, nu, ooit en straks...'en Andrea ik ben er, zomaar simpelweg voor jou...dank je wel dat je in mijn leven bent gekomen, dank je wel, dat ik vandaag samen met zoveel prachtige mensen afscheid mocht nemen van jouw liefde, jouw geliefde, van Ron.....ik ben er meer dan stil van...Anita

Zaterdag op Goeree en Overflakkee...met papa..

2011-07-24T13:17:00.002+01:00

En toen ik bij hem binnenkwam, zat hij te spelen met een papier...en vol trots liet hij dit aan me zien...hij is van 72,4 uiteindelijk opgeklommen naar 80 kg. En hij eet lekker, hij is wat opgewekter, hij krijgt geleidelijk aan een vorm van zorg,die bij hem past. Rustig, en uitleg gevend aan wat er gaat gebeuren. En hierdoor wordt hij ook een wat aangenamer mens. Wel zegt hij ongenuanceerd wat hij denkt of voelt en dit zorgt er soms voor dat je in de lach schiet. En soms zou je willen dat iedereen net zo transparant is als mijn vader, dan zou het leven een stuk minder gecompliceerd zijn dan het nu is. Hij genoot van de zonnebloemen, die eigenlijk voor Jan en Jantje waren, maar zij waren helaas niet thuis. Hij genoot van de mars, die hij kreeg van Pleun Klootwijk. Hij genoot van het feit,dat we me de rolstoelbus een wijntje bij zijn zus en oom De zijn gaan drinken. Hij genoot van Annemarie, van de oude heer Klootwijk, met wie hij lekker samen koekjes zit te eten. Grappig hoe een man, die niet van snoepen hield, nu zo lekker kan snoepen. En ach, alles is anders, dus hij mag ook veranderen toch...Een kaart van Arie en Noor en van nicht Henny is ook altijd iets waar hij heel gelukkig van kan worden. Nog even gebeld met Els in Zwitserland en Noor in de auto op weg naar Spanje en hij had een geweldige zaterdag! En als ik naar mijn vader kijk, zijn magere gezicht, zijn weer kortgeknipte haar, zijn angstige stem, als hij je even niet ziet, maar daarnaast zijn lach, als we het over vrouwen hebben, dan geniet ik van mijn zaterdagmiddag met hem. En wat mij betreft gaat dit nog jaren zo verder...want hoe egoistisch ook, ik wil hem nog niet missen....Anita

Een verhaaltje over verdriet...zomaar ergens gelezen..

2011-07-23T09:40:00.002+01:00

Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. Ze was wel al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar lachen, had de frisse glans van een onbezorgd meisje. Bij een inééngekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden. Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen. Ze bukte zich en vroeg "Wie ben jij?"

Twee bijna levenloze ogen keken moe ophoog. "Ik? Ik ben het Verdriet." Fluisterde een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. "Och, het Verdriet!", riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette. "Je kent mij?" vroeg het Verdriet wantrouwend. "Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk weg begeleid". "Ja maar, stotterde het Verdriet, Waarom vlucht je dan niet voor mij?" "Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt. Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit?' "Ik... Ik ben verdrietig" antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten. "Je bent dus verdrietig" zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. "Vertel me eens wat jou zo bedrukt."
Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. "Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.".
Het Verdriet slikte hard. "Ze hebben spreekwoorden uitgevonden met welke ze me willen verbannen. Ze zeggen "Ach, het leven is een groot feest". En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen "Geërgerd is datgene wat hard maakt". En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen "Je moet je maar bij elkaar houden" En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen."
"Och ja, bevestigde de vrouw, zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen.'! Het Verdriet zakte nog verder in elkaar."En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zich zelf ontmoeten. Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen." Wie verdrietig is heeft een erg dunne huid. Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toe laat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen." Het Verdriet zweeg.
Haar huilen was eerst zwak ,toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. "Huil maar, verdriet" fluisterde ze liefdevol. "Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is." Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe met gezellin verbaasd aan. "Maar.....maar.. wie ben jij eigenlijk?" "Ik?", vroeg de kleine oude vrouw grijzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een jong meisje, "Ik? ,ik ben de Hoop."

Mooi he...Anita

De afgelopen week....

2011-07-23T09:06:00.002+01:00

Deze week maakte mij verdrietig, het verdriet wat ik bij me draag, door het overlijden van Ron, en leef ik mee met Andrea. Ook door het feit dat Ingrid, onze buurvrouw (uit de tijd dat wij op nummer 94 woonden)borstkanker heeft gekregen en dit hier kwam vertellen, met haar vriend naast haar. Maar ook Voel ik me geraakt, misschien is dat wel een beter woord, dan verdrietig, door het feit dat er zomaar een vreemde man naar me toe komt en een afspraak met me wilde, naar aanleiding van de Open Dag bij Yarden. Hij voelt zich 'thuis' in de sfeer die mijn uitvaartcentrum uitdraagt, een 'warme deken'en terwijl we in gesprek raken, lijkt het alsof hij mijn levensverhaal vertelt. Mijn verhaal over zijn leven, in 2007kreeg hij non hodgkin, en wel in stadium vier, en toen hij op bijzondere wijze terugkwam in de maatschappij, kon hij zijn draai niet meer vinden, in zijn oude werkomgeving. En nu, nu wil hij bij mij werken...de komende week loopt hij mee, zomaar mee bij Yarden Cluster West, met het zorgteam, met een uitvaartverzorger. En hoe bijzonder is het dan, dat je met elkaar lacht, dat je lacht met een traan. Ik weet nog hoe gek ik het vond, dat ik met Matthie mijn jeugdvriendin aan het lachen was, terwijl mijn moeder opgebaard in de serre van de boerderij stond. Een soort ontlading, en ook mij realiserend, dat mijn moeder misschien wel mee zou lachen stiekem, omdat zij wist dat lachen zo hoort bij het leven. En dat wij ook zoveel gelachen hebben. Gisterenochtend in de auto, aan de telefoon moest ik zomaar heel hard lachen. Echt extreem hard lijkt het nu wel...om niks, om hoe ik iets uitsprak, gewoon verkeerd. En deze week laat mij ook weer zo goed zien, hoe krachtig mensen zijn. Want zo mooi verwoord door Andrea, de ultieme vorm van liefde is loslaten. En loslaten is ook ruimte krijgen voor nieuwe energie. En dit klinkt wel stevig vind ik, als het gaat over het laten gaan van je geliefde. Maar eigenlijk is hij niet meer hier, maar wel bij je, waar je ook gaat in je leven. En dus is deze week een week vol momenten van bewust leven geworden, zoals mijn weken vaak intens zijn, was deze week intens met een gouden randje. Prachtige sollicitanten gesproken, mensen aangenomen. Geweldig gewoon...een dame van 62, een dame van 42 en een dame van 46, en hopenlijk komt hier binnenkort nog een meneer bij. Want anders krijg je weer en ik schrijf dit met een glimlach 'die Anita die kiest voor vrouwen' en jawel, dat klopt ook wel, want ik vind overall gezien die intensiteit voor het uitvaartvak, heel sterk in vrouwen terug. Soms een wat 'vrouwelijker' man, die dit bij zich draagt. En eigenlijk maakt het mij niet uit, wat ik wel heb gedaan is de diversiteit van mijn team nog diverser gemaakt. Door een Antilliaanse dame aan te nemen, leuk, sprankelend, verfrissend en een dame, die me ergens doet denken aan Ma van Loon. Waarom weet ik nog niet...afstandelijk op het eerste gezicht, en daarna zo bijzonder als zij zich opent...dan zie je een prachtig mens. Ik eet mijn yoghurt, met cruesli, drink mijn nespresso, verwonder mij over de manier waarop de dragers van Johnny Kraaijkamp zo prachtig engels schouderen! Gisterenavond was ik pas om half tien thuis...weer zo'n bijzonder verhaal, over een afscheid van een overledene. Een kind kon in verband met ziekte geen afscheid komen nemen van de overledene, dus brengen wij de overledene naar het kind. Een rit die een hele dag duurt...wat een boeiende wereld toch, als ik naar buiten kijk, zie ik dat de schutting vergrijst, dat onze Catalpa een natuurlijke parasol lijkt en achter de grijze wolken, schijnt heel voorzichtig de zon...we gaan naar mijn vader. En ook even naar Jan en Jantje, want ook daar is die rottige ziekte, altijd zo schrijnend aanwezig en ik heb hen al een hele tijd niet gezien... Dag allemaal, kracht, sterkte en vooral veel liefde stuur ik jullie. Anita

Dood....zomaar....

2011-07-21T04:18:00.002+01:00

Tja wat een gekke titel en wat een bizar tijdstip. Dit stukje tekst is voor een vriendin van mij, voor haar speciaal, want haar man is dood...zomaar dood. Ons contact is ontstaan tijdens mijn ziek zijn, want haar man kreeg kanker, net als ik...en hier zit ik dan, zomaar te leven. Zoekend naar de grenzen soms van mijn kunnen, wandelend aan de rand van wat kan en niet kan als het over energie gaat. Genietend van muziek uit 'mijn jeugd' of zomaar een mooi gesprek. Ruzie makend met Annemarie, als dat zomaar aan de orde is, of juist genietend van ons samenzijn. Van de liefde. Maar vooral volop in het leven staan, terwijl hij zomaar dood is...en ik, eigenlijk geen woorden heb, maar vooral heel veel verdriet voel, voor Ron, voor Andrea. Dood...zomaar...we kenden elkaar niet en zijn nu zo dichtbij elkaar gekomen, door die klote ziekte, door kanker verbonden voor eeuwig. Het doet zoveel pijn...ik voel me dichtbij Andrea, dichtbij haar...en bij hem. Dood...zomaar dood..hoe oneerlijk, hij wel, en ik mag verder, gewoon verder. Ik huil zomaar heel vroeg in de ochtend...zoals ik gisteren huilde laat in de middag, begin van de avond, toen ik haar smsje kreeg. Het leven is soms zo ongekend oneerlijk. Liefs, en kracht, van mij. Anita

Een hele vroege ochtend...met nespresso!

2011-07-19T04:51:00.002+01:00

Nog wat beelden van vorige week, de Belgische kust.
En vandaag was weer zo'n dag, waarop ik me in een ander pak heb gekleed. Een dag die ik anders wil doen dan gisteren. Gisteren was mijn eerste dag na een weekje vrij, en het was een intensieve dag. Een dag ook waar ik het gevoel had, dat er ernstig gerotzooid is aan mijn integriteit. En eigenlijk ben ik dan een beetje boos, dat een mens mij uit balans kan halen, door niet integer met mijn mensen om te gaan tijdens mijn vakantie. Hierdoor was er onrust, hierdoor was ik boos. Mooi is het dan ook om te zien, dat mijn directeur rechtop achter mij staat, als ik deze boosheid ventileer. En dat de persoon in kwestie opeens wel kan reageren...hoe boeiend zijn mensen. En iedere keer weer verbaas ik me hierover. Een dag ook waarop ik mooie nieuwe mensen mocht ontmoeten, sollicitanten, die graag bij je organisatie willen komen werken. Intrinsiek gemotiveerd, zoals ik het zo graag wil. Want hoe leuk zou je bedrijf niet zijn, als er mensen werken, die trots zijn op de tent, die blij zijn en dit uitdragen. En eigenlijk nodig ik een ieder uit, die die niet meer zo voelt, om met me in gesprek te gaan. Want dan moet je eigenlijk wat anders gaan doen in het leven. Als ik zie hoeveel uur we besteden aan werken, dan moeten we hier plezier in hebben. Business fun, zoals Hans Wielaard altijd zo mooi zei. Ik heb dit altijd meegenomen, in mijzelf, mijn leven, mijn werk. En draag dit ook uit...en zoals een meneer vanmorgen in zijn scriptie schreef 'niets is vanzelfsprekend' zo voelt dat ook. Je moet altijd proberen die schoonheid, dat stukje plezier, dat leuke te blijven zien, bij alles wat je doet. En tja, dat is mijn genieten zomaar vroeg in de ochtend, businesscases nakijken, een nespresso drinken...en nadenken over zoveel dingen. Vandaag wordt zomaar weer een boeiende dag. Met nieuwe ontmoetingen, nieuwe sollicitanten, een lange dag...dat weet ik zeker. Maar dat geeft niet...want, achter de heuvels schijnt altijd weer de zon...tja, lastig in Nederland, dat realiseer ik me wel, maar toch zie ik het zo. Ik wens jullie een mooie dag...liefs, Anita

Een weekje De Haan met zes vrouwen, varierend van 13 tot 51 jaar!!!

2011-07-16T20:15:00.003+01:00

Zo en daar ben ik weer. Na een, voor mijn doen, lange tijd van afwezigheid. Na een weekje De Haan, aan de Belgische kust, met de twee dochters van Annemarie en hun vriendinnen. Met pubers, en puberachtige zaken, met een verloren en teruggevonden portemonnee en alle hierbij behorende toestanden, met mailtjes van Yarden en mensen die ontslag nemen, kortom een week met hindernissen, met zon en regen, maar ook met mooie momenten.....Want wat denk je van Knokke en een fles Sancerre in de zon, wat denk je van een goddelijk mooie wijnwinkel...met Ice champagne, wat denk je van Blankenberge en zonnen op het strand in De Haan. Bowlen en eendjes voeren, zomaar samen genieten, of fietsen naar Oostende...kortom een week is te kort om los te komen van alles. Een week met vier jonge dames om je heen is ook wel inspirerend, en hoe zorg je ervoor dat iedereen het naar haar zin heeft...dat is eigenlijk management in optima forma. Nu weer thuis en gisteren en vandaag bij mijn Papa geweest. Als ik op vakantie ben, dan mis ik mensen ook weer en in het bijzonder wel mijn vader, ik mis hem echt. Genieten van het 'zomaar samen zijn met hem' maakt dat alles weer relativerend werkt en dat ik me realiseer wat een gelukkig mens ik ben. Nu weer opdrachten, scripties nakijken, coachgesprekken, mail van Yarden en stof tot nadenken. Hoe geef je al die aspecten voldoende aandacht. En ondertussen heeft de storm huis gehouden, is onze Catalpa aardig geknakt door de storm, en is het water te veel voor de boeren, zo heeft mijn vader me vandaag maar weer verteld...86 mm in de regenmeter, en soms wel 52 in een week...te nat. En de prijs van de uien is maar 8cent per kg, ja ook in de Samaritaan leer ik nog, dat moge duidelijk zijn. Mijn papa is en blijft een boer. En soms kan hij zomaar midden in een gesprek zeggen 'zo Aniet dat is een mooie...' en ik ben er dan zeker van, dat er een prachtige mercedes langs rijdt, want die liefde, die heb ik van hem. Annemarie en ik, wij genieten van onze nespresso, en gaan vandaag vroeg naar bed. Vannacht eenmaal weer thuis, heb ik een halve nacht wakker gelegen, denkend over de komende weken. Wat doe ik nu, Arie is voor bijna vier weken op vakantie, Els gaat en dat heeft zij echt verdiend, voor 2,5 week naar Zwitserland en Pa dan...hoe ga ik dat dan oplossen, als ik zelf nog een weekje ofzo naar Griekenland zou willen, gewoonweg om te slapen in de zon, een kleurtje op mijn toet te krijgen...ik heb er zoveel behoefte aan. Even samen met Annemarie weg....hier wat sfeerimpressies van ons weekje aan de Belgische Kust. Een fijn weekend, ondanks de regen, gewoon zomaar genieten...liefs, Anita
Ps. ik ben altijd weer zo blij als ik thuis ben...heerlijk!!

Mijmeren...

2011-07-02T19:45:00.002+01:00

Vanmorgen reed ik naar mijn vader toe, en bij het stoplicht richting Den Bommel, koos ik voor de 'route binnendoor' en reed ik als vanzelf richting onze boerderij, althans het dorpje Stad aan 't Haringvliet, en daardoor heen rijdend, dacht ik terug aan mijn jeugd. Aan hoe leuk het is om op een boerderij op te zijn gegroeid. Ik genoot van de groene bomen, de akkers, de boerderijen, de wilde bloemen langs de weg. Ik voelde me vrij en heel tevreden. Ik reed daar zomaar, het dakje van mijn auto open...rustig aan, lekkere muziek op en was in gedachten terug bij waar het ooit allemaal begon. Met mijn vader ga ik vaak terug in de tijd, en zo hadden we het over mijn eerste auto, de gele lelijke eend die ik al in de schuur had staan, nog voordat ik een rijbewijs had. Een kadootje van mijn vader. Geweldig he...en ach wat vond ik het stoer om met mijn moeder zonder rijbewijs boodschappen te doen in Middelharnis. Een rondje door de polder te rijden, met een cassettebandje met Rod Mc Kuen in de auto, ik weet niet of ik het goed schrijf, 'Soldiers who want to be heroes'....iedere keer weer draaide ik dat nummer. Ik ging ieder weekend opeens weer naar huis, om auto te rijden, om te leren achteruit rijden, straatje keren en na 14 rijlessen was het zover en mocht ik met de auto naar Den Haag. Geweldig en met al mijn medebewoners hup de auto in en op weg naar Delft, zweten, over de grachtjes rijden, terwijl je maar net je rijbewijs hebt. En daarna op vakantie naar Engeland, met Heleen, mijn vriendinnetje van de lagere school. Geweldig, wat een feest...spannend, eng en zo bijzonder. Net zoals mijn hele leven is geweest tot nu toe. En al die herinneringen haalde ik zomaar op. Het huis van de ouders van Heleen staat te koop. Gek...en toen kwam er een mevrouw, de moeder van een jeugdvriend van me. En zij bracht me de groeten van Anton. En toevallig had ik pas een fotoboek in handen en daar stonden foto's van Anton en mijzelf in de boomgaard bij onze boerderij. We waren verliefd toen...leuk he...volgens mij ben ik oud, als ik zo terug ga in de tijd. En dit voelde zeker zo, toen die moeder van Anton zei, 'ja je vader en ik, wij zijn in onze laatste levensfase terechtgekomen, zo is het...'. En terwijl ik naar mijn vader keek, mijmerde ik nog even door. Het was een mooie dag, zo samen met hem. Hij heeft lekker gegeten, twee krentenbollen en twee boterhammen met ham. Hij had het weer naar zijn zin, en de heren van bakkersfamilie Klootwijk waren er ook weer. Gezellig. Dag, een fijne zondag alvast met elkaar...liefs, Anita