de zon schijnt....

Het mooie van vandaag is dat de zon zo lekker schijnt, vanmorgen al een aantal lieve vrienden en vriendinnen aan de lijn gehad. Vanmiddag komen Pa, Els en Jannie mijn vriendinnetje uit Den Haag. Grappig Jannie belt iedere dag, stuurt lieve kaartjes en ze zegt 'ons hele leven samen trekt aan me voorbij....' gek hoe zo'n proces opeens alles in de war gooit. En hoe je stil staat bij alle essentiele dingen in dit leven. Je familie, je vrienden, je collega's die vrienden worden. Je werk en of je wel de goede dingen doet in dit leven. Annemarie zei net heel lief 'ik blijf altijd bij je hoor schat...' en nu gaan we muziek opzetten en genieten van de zon...heerlijk...

de pijn die is er...maar soms verzacht alles de pijn even...een mooi woord, een lief gebaar...
Aniet

Pijnscheuten en echt huilen van de pijn....

Zondagochtend tien over zes....in mijn ochtendjas met een kruik in mijn rug achter me, zit ik hier in de keuken, net weer morfine genomen....huilend van de pijn wakker worden, enorme pijnscheuten, in mijn benen, mijn rug...zo overal doorheen, je weet niet meer hoe je moet liggen, of zitten of staan...het enige wat je wil is dat het er niet meer is....maar je weet niet hoe...
het doet zoveel pijn...je lijf laat je zo enorm in de steek...

Gisterenmiddag kwam Nathalie...met boekjes over wijn, en tijdschriften. Praten over haar vertrek, hun vertrek naar Belgie...spannend, lijkt me ingewikkeld als je moet verhuizen maar je wilt het niet. Als je partner wel wil en het helemaal ziet zitten...wat gaat er dan gebeuren met je huwelijk, je kinderen (Nathalie en Max hebben 2 tweelingen, Pim en Beer van een jaar of 7/8 en Noortje en Joep van 4). Max zit in het rubber...rubberen vloeren, rubbers voor auto's, rubber voor....bedenk het maar...en is overgeplaatst naar Helmond.....
Het was gezellig, en al snel trokken we een overheerlijke fles rose open...heerlijk! De zon erbij...daarna hebben Annemarie en ik nog even geslapen op onze nieuwe ligbedden in de zon...heerlijk...ik eindigde weer in bed, want ik kon niet meer liggen...soms is een houding dwars door het bed heen de beste....je zoekt en zoekt en uiteindelijk vind ik rust...ingewikkeld, niet romantisch, niet gezellig...maar met de minste pijn....

Vandaag komen Pa en Els en ook Jannie uit Den Haag, zal wel even langskomen schat ik zo in...heerlijk die afleiding...ik zie er naar uit.
Mijn rug wordt lekker warm, de tinteling in mijn benen wordt langzaam aan minder...wie weet schuif ik straks weer lekker naast Annemarie in bed...

De zondag mag beginnen....met zon...lijkt me goed en lekker...buiten zijn is wel heerlijk nu!
Bijna dinsdag...ik wil verder, ik wil uitslagen, ik wil dat ze gaan beginnen met me....ik wil me anders voelen, beter...ik ben ongeduldig...de arts zegt 'u wilt snelheid, wij gaan voor zorgvuldigheid en dat is niet altijd snel'. Hij heeft gelijk schat ik zomaar in.

Zere benen....

Gisterenavond geprobeerd te gaan slapen met 2 morfine tabletten. Maar nee hoor, die benen breken me op....2.12 uur, 3.49 uur, 4.......uur en ik me maar afvragen of Arie nog lekker aan het feesten zou zijn. Ik hoop het zo voor hem...zou geweldig zijn toch daar op de boerderij?
Vanmorgen vroeg weer een morfine genomen en toen nog even lekker geslapen tot 9 uur. Toen kwam Kees, de vriend van Annemarie (een heel aardige meneer die altijd de pakjes brengt) met een pakje....hij heeft Annemarie al 100 keer in haar pyama gezien...wel schattig denk ik, volgens mij komt hij bewust zo vroeg...

Nu zit ik op mijn stoel en lees mijn mail, de berichten op mijn weblog en voel me zoals zo vaak, blij met al die lieve reacties van iedereen. De mensen om me heen zijn geweldig...ik wist niet dat collega's en vrienden, zo belangrijk voor me zijn. Dank jullie wel. Familieleden, mensen uit allerlei onverwachte hoeken...het is fantastisch hoe iedereen aan me denkt.

Grappig de kinderen hebben door mijn ziektebeeld heel andere gevoelens, of de vakantie nog wel door gaat, of ik nog wel geld krijg van mijn baas (want zo zegt Rosanne, dan worden we ook nog eens arm....)en of we de vakantie nog wel kunnen meemaken...tja en dat laatste daar ben ik een beetje bang voor 23 juli zouden we twee weken met de meiden op vakantie gaan....volgens mij wordt dit ingewikkeld om te halen...nog even afwachten, dan weet ik het. Na het pinksterweekend weet ik meer....ik ben er wel benieuwd naar, maak me er ook wel zorgen over...spannend...

De zon schijnt, de deuren naar het terras zijn open. De bedden om te zonnen zijn gekomen, dus wie weet kan ik wat bijkleuren deze week...
eerst dinsdag de punctie...ik moet maar steeds aan mijn moeder denken, die ook een aantal keer een punctie kreeg...zo gek dat het nu om mij gaat....
Allemaal een heel lekker weekend...

Anita

vrijdagmiddag 18 mei 2007

De meisjes gaan zo weer naar Hugo toe. Annemarie is moe, van alle spanningen en sjouwt alles de auto weer in, tassen, ballen, schoolspullen en weet ik wat al niet. Vandaag was een bizarre dag...vanmorgen kon ik werkelijk niet op of neer. Ik stond bij het aanrecht en de pijn schoot in mijn benen, huilen werkelijk, volkomen geblokkeerd. Ik huilde en kon niet gaan zitten, weer een morfine genomen en het duurde wel tien minuten voor ik me weer kon bewegen. De tranen liepen over mijn wangen. Walgelijk gewoon. En het erge is dat Annemarie en Rosanne erbij stonden en Rosanne zei 'ze moeten je nu maar gelijk opereren hoor die stomme dokters, dit kan toch niet langer zo duren....'. Ik had het plan opgevat om buiten de deur te gaan lunchen met de meiden...maar dat ging dus niet meer door. Door de pillen werd ik heel duizelig en duf, en ben ik gaan slapen, ben nu net pas wakker.

De dagen kruipen zo voorbij...telefoontjes..kaartjes, mailtjes. Veel lieve vrienden en vriendinnen die me laten weten dat ze aan me denken.
Dat doet me goed.
Nu gaan we een laatste spelletje doen met zijn viertjes voor de meisjes weer naar papa gaan.
A.

nu in het kort dus....

Tja even kort...want net had ik een fantastisch verhaal geschreven en dat ben ik kwijt, wie weet komt het weer ergens terug, maar dat lees je dan vanzelf.

Status tot nu toe is bekend :
tumor rond wervelkolom en in zenuwbanen. Dinsdag a.s. punctie om te zien of deze tumor goed of kwaad is. Daarna na een dag of vijf behandelplan doorspreken en uitslag, dus na de pinksteren denk ik.
Ingewikkeld is vooral hoe tumor weg te halen, omdat deze overal zit, links, rechts, rondom wervelkolom en in zenuwbanen. Zware langdurige operatie en/of chemokuren en bestralen.
Even afwachten nog.

Maar afwachten met al deze lieve vriendschappen, met al deze lieve mensen om me heen, dat lukt wel. En al die kaartjes, mailtjes, telefoontjes, smsjes, bezoekjes doen me ongelooflijk goed.
Ik voel me een rijke vrouw met al deze lieve aandacht. Annemarie en haar kindjes zijn echt heel lief voor me. Rosanne vindt het wel ongezellig dat ik niet kan voetballen, maar ze zorgt echt heel goed voor me. Florine had lekkere cake gemaakt, gedoopt in witte chocolade en ik kreeg dit voordat ik naar de neuroloog ging. Schattig he...

Later meer.
Dikke zoen.
Anita

Ben ik steeds mijn berichten kwijt....help!