Na het eten naar bed....tv kijken, heerlijk....

Moe, moe en moe....deze kuur is een soort klaagzang van mijn kant. Ik merk ook dat ik mopper en niet meer zo heel blij ben. Gaat ook weer over, ik heb net in de agenda al mijn kuren uitgeschreven en dacht steeds 'oh dat is al de 7e, of oh dat is al de laatste kuur....'. Dus ik probeer me te focussen op het einde van de rit. Gisterenavond na het eten, wat wel lekker smaakt gelukkig...was ik zo moe, dan kleed ik me uit en ga weer naar bed, heerlijk...lekker tv kijken, wel ongelooflijk saai, Annemarie komt dan ook lekker vroeg en dan kijken we samen een aantal programma's. Ik keek bijna nooit tv, moet je nagaan. Af en toe een bokswedstrijd, af en toe een documentaire, maar nu kijk ik van alles.
Gisteren was een programma over schilderen, drie totaal verschillende kunstenaars maken een portret van een bekende Nederlander. Echt heel leuk om te ziek, zeker voor Annemarie.
Annemarie gaat een schilderij maken van mijn kale kop...ik ben heel benieuwd, we hebben een serie foto's gemaakt...en ze heeft een ernstige foto uitgezocht. Spannend he...

Uiteindelijk heb ik om twaalf uur nog wat gele vla gegeten (vind ik ook echt eten voor een patient, mijn moeder nam haar medicijnen altijd in met gele vla, dit doe ik nu ook....)en toen heb ik uiteindelijk een slaaptablet genomen. Dat is heerlijk, daar wordt je rustig van, dan ga je als het ware in een roes naar het toilet, en je slaapt direct weer in.
Vanmorgen belde Rosanne ons wakker...ze komt vanmiddag een paar uurtjes naar haar mama toe. Fijn is dat voor zowel Annemarie als Rosanne. Ingewikkeld proces die kinderen, met name voor Annemarie. Ze gedijen op het oog goed, de ene week hier, de andere week daar. Soms merk je aan een uitspraak van een van de twee meisjes, dat het voor hen ook ingewikkeld is. Maar kinderen zijn loyaal naar beide ouders toe, altijd weer en dat is heel mooi om te zien.
Soms merk je aan Annemarie hoe ingewikkeld het voor haar is. Ze heeft soms geen idee wat haar meiden aan het doen zijn. Ze wordt dan wat stilletjes en heeft de neiging zich terug te trekken. Daarbij ben ik erg kritisch naar de materiele manier van opvoeden van deze twee meiden. Ze krijgen iedere twee weken wel iets 'merkachtigs' en dat lijkt alleen maar toe te nemen. Een gesprek hierover is niet mogelijk, dus je staat met je rug tegen de muur. En de kinderen vinden het ondertussen heel normaal. Lastig onderwerp. Maar schijnbaar niet te veranderen op dit moment.
En op zo'n moment sta je erbij en kijk je ernaar. En dan zijn we weer terug bij de situatie van vandaag. Ik kijk naar buiten, zie ongelooflijk veel regen naar beneden komen, veel blad en bloemetjes van onze boom de Catalpa (schrijf ik dit goed zo..)vinden we iedere dag op ons terras en de zon die er doorheen schijnt. Die langzaam aan op zal rukken als ik de nieuwsberichten mag geloven....en die ons het weekend wat mooie momenten zal brengen. Als je naar die regen kijkt, dan denk ik aan vroeger op de boerderij. Als het in de zomer regende, dan mocht ik in mijn bikini in de regen spelen, heerlijk was dat...zo'n mooi zomers buitje op je blote bast...lekker door de tuin rennen en zeiknat worden. Lijkt me nog wel een keer lekker...nu kletst die regen op je kale kop, koud is dat zeg. Ik moet steeds aan al die kale mannen denken, want dat haar dat mis je wel hoor!

Genoeg voor vandaag, het gaat nergens over. Een mooie dag, ik ga ontbijten, douchen en kijken of Annemarie en ik een kopje koffie/thee ergens kunnen gaan drinken. Gezellig vind ik dat.
Dank voor alle lieve, wijze, adviserende reacties. Ik krijg ook af en toe mails met aanvullingen, heerlijk!
En veel zon de komende dagen..........Anita

Foto van boeddha....

Zomaar eventjes een foto van Boeddha...lief he...

als je hem ziet en alle lieve berichtjes hoort, verdwijnt je boosheid vanzelf. Vandaag kreeg ik van mijn vriendin Nathalie uit Zwitserland een stenen hartje en dit draag ik in mijn broekzak, kortom met zoveel geluk in me, om me heen, en Boeddha die dagelijks naar me lacht komt alles weer goed....

Aniet

Misselijk, koud en een onrustige maag...

Nog even voordat ik weer terug ga naar bed...ik heb nu melatomatine en dit maakt me slaperig, volgens de huisarts, dus ik heb nog een minuut of vijftien en dan val ik om...hoop ik. Ik was onrustig, moest naar het toilet en loop mezelf al de gehele dag in de weg. Misselijk, ongelooflijk moe kwam ik thuis uit het ziekenhuis, kortom....ik voel me niet ok! Mijn linkerarm doet pijn, morgen even zo'n ding halen wat Jo-Anne me adviseert, de arts gaf aan dat deze arm de komende kuren ontzien moet worden door de ontsteking. Je bent vatbaar voor alles en ik baal er zo ongelooflijk van...je voelt je zo'n watje, zo zwak en je kunt er niks tegen doen.

Annemarie en ik knokken een beetje tegen het gevoel dat je hele leven ondersteboven ligt, dat zowel haar als mijn leven, volkomen anders verloopt dan je voornemens was. Dat alles uit zijn routine gehaald wordt en alles draait om die verdomde kanker! Boos wordt Annemarie erop, ervan en ik word stil....ik ben ook boos, maar zo machteloos. Annemarie zei 'Aniet ik heb een titel voor je boek ONgeloof,macht,eerlijk' en je moet dus voor ieder woord on plaatsen en zo voelt het. Het is verdomme niet eerlijk, je wilt en kunt het niet geloven en je wordt zo geconfronteerd met je eigen onmacht. KANKER. Potverdomme ik ben boos zeg. Alles ontsteekt, doet pijn, je bent kwetsbaar, vatbaar en alleen maar moe...Mijn maag spuit zich leeg, gelukkig onderlangs, anders is het helemaal zo'n bende...het lijkt wel een waterval en met een enorme rotklap komt alles eruit. Ik zit als het ware te tollen op het toilet, met een soort klamme koorts en helemaal duizelig. Je hebt het gevoel dat je flauwvalt.... Maar het is niet anders, het is niet anders, het is niet anders!
Zo.....dat is eruit....ik ben het eventjes zat. Boeken lezen, bladen lezen en internetten vanaf 30 april, doe me een lol zeg! Ben afgelopen zaterdag even in de auto gaan zitten en naar het dorp gereden, ik dacht 'straks kan ik dat ook al niet meer....'. Maar ook daar was ik moe van!!!
Ook hier moeten we samen zoeken naar een vorm, zoals je in alle opzichten moet zoeken naar een nieuwe vorm van samenzijn en samen leven. Eerst had je allebei je eigen ding, je eigen stuk. Nu zit ik hele dag hier in dit huis, op de bank, op de stoel of in de slaapkamer...de wereld is klein en wordt steeds kleiner......

Zo en nu is het weer genoeg. Een keer een boos stuk, ook best. Onmacht maakt zich af en toe van me meester.
Het goede nieuws is, dat ik los van mijn weblog, in januari 2008 een boek ga uitbrengen en vandaag telefonisch dit heb afgestemd met een uitgever. Het contract komt eraan! Met een echt ISBN-nummer, zodat dit boek gewoon via de boekhandel besteld kan worden. Ik zal vooral schrijven over wat kanker met je doet, met je leven, met je liefde, met je eigenwaarde, over het proces in mij. Af en toe zullen jullie iets herkennen wat ik ooit op mijn weblog heb geschreven, maar in dit boek zal ik gewoon echt schrijven wat er met mij gebeurd is. Als een soort afsluiting van de periode in mijn leven waar ik geconfronteerd werd met kanker in mijn lijf. Maar ook wat het krijgen van kanker in mij, aan mij en voor mij heeft doen veranderen...volgens mij zal ik tijdens het schrijven, ook goed mijn emoties, onmacht, ongeloof, oneerlijkheid, boosheid, verdriet en pijn kwijt kunnen......Dus hier kan ik me op gaan richten de komende tijd, heb ik weer een doel. Ik kan zelfs schrijven vanuit mijn bed en ben eigenlijk apetrots dat dit nu eindelijk een feit zal gaan worden. Als het zover is, zal ik jullie alle informatie verschaffen over dit boek! En Annemarie gaat het boek 'een gezicht geven'.....iets schilderen, wat ik kan fotograferen en wat op de voorkant van het boek zal komen...een titel komt er nog aan. Hoe dik het gaat worden, weet ik nog niet...maakt ook niet uit.

Slaap lekker, fijne woensdag....die pillen doen nog niks....misschien was ik wel te boos.....
Aniet

MRI en ontstoken arm!!

Na een mooie dag, was ik gisterenavond enorm misselijk, buikloop en steeds weer aandrang om over te geven. Vervelend, ik voelde me klam en beroerd. Vanmorgen leegde mijn maag zich volledig, gelukkig op een normale manier, maar ik ben dan helemaal op. Een lastig pijnlijke linkerarm en hiervoor even het LUMC gebeld. Voordat ik door de MRI ga, moet ik even langskomen om bloed te prikken, mijn leukocyten zullen wel weer hun dieptepunt hebben bereikt schat men zo in...en even kijken of ik een antibiotica kuur moet krijgen hiervoor. Daarna de MRI-scan om kwart voor elf.

Verder weinig te melden, buiten dat ik me ongelooflijk moe en brak voel...mijn gewicht neemt weer sterker af en ik ben nu ruim 7 kg lichter dan voordat ik ziek werd, staat wel leuk met strakke truitjes, maar toch....het gaat zo hard, gemiddeld een kg tot anderhalf per dag wat ik nu weer even verlies...bizar...je voelt je zo slap hierdoor.

Lieve mensen, gisteren was een goede dag, en morgen zal weer een betere worden dan vandaag.
Als ik de krant lees, zal het weer wat beter worden...let's hope..
Anita

Een mooie feestelijke verjaardag van Emmy...

Gisterenochtend zijn we, ik voor het eerst weer netjes aangekleed, naar de verjaardag van Annemarie's moeder gegaan. Het was een intiem moment, waarop Ruud een interactieve speech over het leven van Emmy heeft verzorgd. Erg leuk om op deze manier kennis te mogen maken met de familie van Annemarie, en we hebben met elkaar een glas pink champagne gedronken! Was erg feestelijk vond ik en fijn!

Thuis gekomen kwamen Pa en Els langs, en met hen hebben we lekker in de tuin gezeten en ook dat was fijn, aan het einde van de dag, was ik doodop, mijn maag was wat van streek (door de taart en allerlei lekkers denk ik...) en hebben we in bed naar het Concert for Diana gekeken. Was lekker en ontspannen....ik was nog steeds klaarwakker, en kon tot half drie niet slapen. Maar ik was zo moe, dat ik ben blijven liggen en uiteindelijk in slaap ben gevallen, gelukkig. Ondertussen heb ik een zere linker arm, mijn hand die in het ziekenhuis een beetje ontstoken was, doet pijn. En langzaam trekt dit door mijn hele arm. Morgen in het ziekenhuis maar even vragen wat dit kan zijn....morgen moet ik namelijk weer naar het ziekenhuis voor een nieuwe MRI-scan met contrastvloeistof. Zodat de arts kan zien wat mijn tumor doet, na twee chemo's....de uitslag zal ongeveer een week op zich laten wachten. Deze zal ik wel krijgen als ik mijn derde kuur krijg.
Ben erg benieuwd, hoop op goed nieuws, en ga hier eigenlijk ook wel van uit.

Verder was het een rustig weekend. De rust na alle commotie rondom mijn kanker,lijkt een beetje te zijn teruggekeerd. Op alle fronten wordt het rustiger, en eigenlijk moet dat ook. Alles gaat gewoon weer door, het leven krijgt een nieuw en ander ritme voor me...en ook voor de kinderen en Annemarie. En ook voor alle mensen om mij heen, voor velen begint de vakantie, komen er reizen aan, leuke dingen en dat is maar goed ook.
Het jammere vind ik wel dat we niet op vakantie kunnen en mogen...en dat maakt de tijd die voor ons ligt, nog zo lang...gisterenavond werd ik hier even verdrietig van. Ook voor Annemarie, zij moet ook wel afzien al die tijd....maar wie weet kunnen we als alles achter de rug is, nog eventjes weg samen...oh ik heb daar zoveel zin in...gek dat je zo kunt verlangen naar een vakantie....

Ik ga wat minder frequent schrijven de komende tijd, want er moet wel nieuws te melden zijn.
Heb een mooie dag, kreeg gisteren van Nicolien, de zus van Els uit Amerika, het boek 'Mijn dinsdagen met Morrie' een schitterend verhaal dat je hart voorgoed verwarmt. Lief he....
dank je wel Nicolien, super....

Oh ja en twee prachtige petten van tante Anita en oom De....lief he...ik zal nog een keer een foto plaatsen met pet!
Liefs,
Anita

Gewoon de hele tijd klaar wakker....niet kunnen slapen....

Na een nacht niet slapen, kon ik gisteren overdag ook alleen maar liggen, ik was moe...maar slapen lukt me niet. Ook toen ik rond een uur of half elf naar bed ging dacht ik 'nu ben ik moe genoeg....' maar het lukt me eenvoudigweg niet om te slapen. Ik ben moe, maar kan de rust niet vinden. Mijn gedachten vliegen alle kanten op...en volgens mijn arts duurt dit een aantal nachten en dan is het weer voorbij...dus nog eventjes...

Gisteren was een goede dag....lekker laat uit bed, de krant lezen, even wat boodschappen doen, weer heel moe zijn...geluncht bij het Wapen van Voorschoten, even op de bank gelegen en toen kwamen Jannie en Joost even een kop koffie drinken...kortom een dagje niks doen, me een beetje lamlendig voelen, maar zoveel beter dan tijdens de eerste chemo...dus dat is mijn winst!
Nu ga ik spelletjes doen op de computer, totdat mijn ogen dichtvallen en dan ga ik weer naar bed...Annemarie slaapt. Ze had mijn ochtendjas en sloffen al klaar gelegd in de keuken, voor het geval dat ik weer uit bed zou gaan...lief....

Heb geen nieuws, het leven is soms een beetje stil en saai....maar volgens mij niet in mijn lijf, daar gebeurt van alles...en daar richten we ons maar op. Een mooi weekend verder, allemaal....
Anita

Moe, koud en niet kunnen slapen...

Moet oppassen dat mijn verhaal niet saai gaat worden.....gisterenavond werd ik moe, kreeg ik het weer even heel erg koud. Slaap nu met broek en shirt met lange mouwen aan en een extra dekentje over mijn dekbed, moet niet gekker worden! Maar ja ik zeg nog slapen.... en zoals je ziet aan dit idiote tijdstip, kon ik vannacht weer niet slapen. Draaien, en nog eens draaien, een keer uit bed, en uiteindelijk nu maar even echt uit bed....zodat Annemarie lekker kan slapen. Die verheugde zich al op een keertje uitslapen op zaterdagochtend...dus zit ik weer in de keuken. Bizar die nachten......je hoofd staat niet stil. Het maalt maar door, niet alleen vervelende dingen, ook leuke en lieve dingen, het gaat alleen continue door.

Gisteren heb ik al mijn kaarten, brieven, post ingeplakt in twee dikke boeken. Ongelooflijk wat er dan op je afkomt...hoe intens en hartverwarmend, tekeningen van kinderen, foto's van baby's, kaarten van familieleden heel ver weg, gedichten, brieven...wat een liefdevolle aandacht. Ja want onze boeddha zat steeds bedolven onder de kaarten en wij willen hem de volle aandacht geven. Florine vindt hem ook erg leuk, hij lacht zo vrolijk met zijn dikke buik...

Soms heb je samen van die mooie gesprekken, over onze liefde, over het geluk wat we mochten hebben elkaar op deze bijzondere manier tegen te komen en vooral over de klik...het gevoel dat je thuis bent gekomen, na een ingewikkeld leven, een reis als het ware....vind ik heerlijk en zo zijn we gisteren ook gaan slapen samen....fijn is dat, voelt zo intens...
Ik sprak na het streetdance optreden een moeder van een van de meisjes die ook op streetdance zit. Zij heeft haar zoontje een paar jaar geleden verloren. Dit jonge kind had kanker. Zij sprak mij aan op straat. En het knappe van deze vrouw vond ik dat zij zei dat zelfs dit verlies haar/hen ondanks het enorme verdriet, toch ook al veel gebracht heeft. Onvoorstelbaar zoals zij daar stond, achter haar kinderwagen, met twee kleine meiskes erin en zij mij aansprak omdat zij via een gezamenlijke vriend gehoord had over mij. Mooi, moedig, terwijl sommigen je slechts aankijken en doorlopen, zij, juist zij de kracht heeft voor een confrontatie. Soms kun je nog zoveel leren van de mensen om je heen....

Gisterenavond zei ik tegen Annemarie 'als alles achter de rug is, zal ik zeggen, ik had het liever niet gehad, maar daar heb ik geen zeggenschap in. En dan kan ik zeggen dat ik kanker heb gehad of kanker heb, en kan ik alleen maar zeggen, dat ik er zo ongelooflijk veel van geleerd heb. Het heeft me nu, vanaf eind april tot nu, al zoveel gebracht'. Maar ook door alles erom heen, door de intensiteit van de contacten, maar soms ook de betrekkelijkheid van die contacten.

Zo heb ik gisteren met Annemarie overleg gehad over mijn lease-auto. Volgens mij mag je als werkgever deze terugvragen als een medewerker langer dan drie maanden ziek is. Arinso is erg zorgvuldig naar mij en begint hier niet over tot nu toe, men garandeert mij alleen dat ik mij geen zorgen hoef te maken over mijn baan etc. En ik heb besloten dat deze auto gebruikt mag worden door mijn werkgever, door iemand anders. Zodat ik niet onnodig een dure leaseauto voor de deur stil heb staan, en Arinso wellicht voor iemand anders een contract moet afsluiten. En dan zien we wel weer na mijn herstel...want dan is zes maanden vanaf nu nog erg lang. En duur, voor mij en voor het bedrijf. Ik heb dit voorstel aan mijn baas voorgelegd. Een hele stap want vanaf mijn 28e rijd ik in leaseauto's en steeds leukere, en nu deze mooie zwarte mercedes, maar ach...het is maar een auto en daarbij is hij niet eens de mijne. Weer een stap voorwaarts die ik een half jaar geleden nog niet had kunnen zetten...we rijden wel in die prachtige oude Jeep van Annemarie...en geweldig chique bakbeest, niet economisch, maar voor dit moment goed en ook over deze auto hebben we al heel veel gesprekken. Want rijden in een Jeep voor de boodschappen, maakt je ook een klant van de ANWB, dat ding vreet stroom, en regelmatig is de accu leeg, doordat we te weinig rijden....dus wie weet waarmee wij binnenkort of ooit de boodschappen gaan doen. Weer een stukje loslaten en afscheid nemen van iets wat ooit belangrijk was, maar nu niet meer. De kinderen protesteren als je het hierover hebt...want voor hen is het weer een andere emotie...en dat is ook weer zo begrijpelijk. Maar zover is het nog niet, weer een stap verder...

Voor morgen, hoop ik op een beetje zon...een straaltje zo hier en daar, zodat de deuren weer open kunnen. Voor iedereen die vrij is, hoop ik op een heerlijk weekend. Hier is het rustig, de meisjes zijn bij Hugo en wij zijn samen. Zondag hopen wij de verjaardag van Annemarie's moeder te mogen vieren en Pa en Els komen dit weekend langs. Fijn, rustig en goed. Geniet van alles wat je doet....'want het leven....duurt maar even' hoor je steeds op de radio! Dus doen!

Anita

Dit schilderij is ook een schilderij van Annemarie. Is weer een van de schilderijen die mij erg aanspreekt.....hangt in onze slaapkamer....