Ritme...en slaappillen

Mijn ritme lijkt wel een beetje de weg kwijt te zijn. Ik ben ongelooflijk moe, maar kan de slaap niet vatten. Ik geeuw en geeuw, maar blijf wakker. Dus ga ik maar weer uit bed en pak een slaappil. Na-effect van de prednison.....ik weet het niet. Mijn wijze raadgevers zullen me wel een antwoord aanreiken.

Vandaag was een lekker dagje...rustig wakker worden, lekker lezen, uitgebreid de krant door, toen even een boodschap gedaan met Annemarie...weliswaar steeds op bankjes zitten tussendoor, en in de winkels op een stoel of krukje...en een schitterend bordje gekocht wat we in een winkel zagen, wat Annemarie direct met de waterpas heeft opgehangen hier in de keuken :
A smile is the prettiest thing you can wear - zo'n op het oog oud en verweerd bordje....echt leuk!
En wel weer een bordje wat past bij ons, bij mij. Annemarie zegt altijd - je bent een aards optimist. Soms te erg, zodat ik de realiteit wat vergeet, ik zie wel altijd de zon, en geniet wel over het algemeen.
Laatst kwam ik in het ziekenhuis en dan zie je wel heel trieste dingen, zieke mensen, erg zieke mensen, mensen die je vorige keer nog zag lopen en nu in een rolstoel ziet zitten. Een grote bak vol ellende zie je daar...en toen ik die wachtruimte zo bekeek en mijzelf met Annemarie bij die balie zag staan dacht ik 'ach van Loon je bent toch wel de meest kwieke van dit stel hier hoor!' en eigenlijk moet ik dan lachen om mezelf, maar het geeft me ook wel moed! Toen ik zat te wachten voor de MRI, hoorde ik de zusters zeggen over degene die op dat moment op de MRI-tafel lag 'ach als ik dit zie word ik helemaal akelig' en toen kwam er een knul van een jaar of twaalf in een rolstoel uit die MRI-ruimte. Zo verdrietig, zo triest vind ik dat, kinderen met kanker, kinderen die zo ziek zijn...ach denk ik dan, dan valt mijn verhaal wel mee! Ik heb 70% kans dat mijn tumor onder controle te krijgen is....da's best veel toch! Die 30% die skip ik gewoon, dat gaat onze deur voorbij. En da's weer die optimist....

Oh ja, volgende week zijn An en ik uitgenodig door vrienden van ons, om lekker te gaan lunchen omdat we getrouwd zijn. Lief he...zo krijgen we steeds lieve kadootjes hier nog voor...we moeten binnenkort ook het kado van mijn collega's om te gaan slapen in een wijnvat, nog gaan verzilveren. Zal ik eens gaan inplannen een zaterdag voor de maandag van een kuur, dan ben ik optimaal en kan ik rustig een nacht in een wijnvat doorbrengen met Annemarie samen en genieten van allerlei lekkere dingen daar omheen! Ik hou jullie op de hoogte...
nu hoop ik dat mijn pil gaat werken en dan ga ik lekker naar bed, hoop dat Annemarie al slaapt.
En jullie ook natuurlijk....morgen gaat de zon weer schijnen.
Ik heb een taak die ik heel voorzichtig mag uitvoeren hier thuis sinds kort....ik veeg met veel moeite ons kleine terras en doe dit dagelijks, want onze Catalpa bloeit en zit vol prachtige witte bloemetjes (net orchideetjes) en met die wind ligt ons terras vol witte bloemetjes...leuk he...ik lever een kleine bijdrage. Ben vandaag ook even naar de winkel gelopen alleen en heb aardbeien gekocht...heerlijk...

Aniet

Na het eten naar bed....tv kijken, heerlijk....

Moe, moe en moe....deze kuur is een soort klaagzang van mijn kant. Ik merk ook dat ik mopper en niet meer zo heel blij ben. Gaat ook weer over, ik heb net in de agenda al mijn kuren uitgeschreven en dacht steeds 'oh dat is al de 7e, of oh dat is al de laatste kuur....'. Dus ik probeer me te focussen op het einde van de rit. Gisterenavond na het eten, wat wel lekker smaakt gelukkig...was ik zo moe, dan kleed ik me uit en ga weer naar bed, heerlijk...lekker tv kijken, wel ongelooflijk saai, Annemarie komt dan ook lekker vroeg en dan kijken we samen een aantal programma's. Ik keek bijna nooit tv, moet je nagaan. Af en toe een bokswedstrijd, af en toe een documentaire, maar nu kijk ik van alles.
Gisteren was een programma over schilderen, drie totaal verschillende kunstenaars maken een portret van een bekende Nederlander. Echt heel leuk om te ziek, zeker voor Annemarie.
Annemarie gaat een schilderij maken van mijn kale kop...ik ben heel benieuwd, we hebben een serie foto's gemaakt...en ze heeft een ernstige foto uitgezocht. Spannend he...

Uiteindelijk heb ik om twaalf uur nog wat gele vla gegeten (vind ik ook echt eten voor een patient, mijn moeder nam haar medicijnen altijd in met gele vla, dit doe ik nu ook....)en toen heb ik uiteindelijk een slaaptablet genomen. Dat is heerlijk, daar wordt je rustig van, dan ga je als het ware in een roes naar het toilet, en je slaapt direct weer in.
Vanmorgen belde Rosanne ons wakker...ze komt vanmiddag een paar uurtjes naar haar mama toe. Fijn is dat voor zowel Annemarie als Rosanne. Ingewikkeld proces die kinderen, met name voor Annemarie. Ze gedijen op het oog goed, de ene week hier, de andere week daar. Soms merk je aan een uitspraak van een van de twee meisjes, dat het voor hen ook ingewikkeld is. Maar kinderen zijn loyaal naar beide ouders toe, altijd weer en dat is heel mooi om te zien.
Soms merk je aan Annemarie hoe ingewikkeld het voor haar is. Ze heeft soms geen idee wat haar meiden aan het doen zijn. Ze wordt dan wat stilletjes en heeft de neiging zich terug te trekken. Daarbij ben ik erg kritisch naar de materiele manier van opvoeden van deze twee meiden. Ze krijgen iedere twee weken wel iets 'merkachtigs' en dat lijkt alleen maar toe te nemen. Een gesprek hierover is niet mogelijk, dus je staat met je rug tegen de muur. En de kinderen vinden het ondertussen heel normaal. Lastig onderwerp. Maar schijnbaar niet te veranderen op dit moment.
En op zo'n moment sta je erbij en kijk je ernaar. En dan zijn we weer terug bij de situatie van vandaag. Ik kijk naar buiten, zie ongelooflijk veel regen naar beneden komen, veel blad en bloemetjes van onze boom de Catalpa (schrijf ik dit goed zo..)vinden we iedere dag op ons terras en de zon die er doorheen schijnt. Die langzaam aan op zal rukken als ik de nieuwsberichten mag geloven....en die ons het weekend wat mooie momenten zal brengen. Als je naar die regen kijkt, dan denk ik aan vroeger op de boerderij. Als het in de zomer regende, dan mocht ik in mijn bikini in de regen spelen, heerlijk was dat...zo'n mooi zomers buitje op je blote bast...lekker door de tuin rennen en zeiknat worden. Lijkt me nog wel een keer lekker...nu kletst die regen op je kale kop, koud is dat zeg. Ik moet steeds aan al die kale mannen denken, want dat haar dat mis je wel hoor!

Genoeg voor vandaag, het gaat nergens over. Een mooie dag, ik ga ontbijten, douchen en kijken of Annemarie en ik een kopje koffie/thee ergens kunnen gaan drinken. Gezellig vind ik dat.
Dank voor alle lieve, wijze, adviserende reacties. Ik krijg ook af en toe mails met aanvullingen, heerlijk!
En veel zon de komende dagen..........Anita

Foto van boeddha....

Zomaar eventjes een foto van Boeddha...lief he...

als je hem ziet en alle lieve berichtjes hoort, verdwijnt je boosheid vanzelf. Vandaag kreeg ik van mijn vriendin Nathalie uit Zwitserland een stenen hartje en dit draag ik in mijn broekzak, kortom met zoveel geluk in me, om me heen, en Boeddha die dagelijks naar me lacht komt alles weer goed....

Aniet

Misselijk, koud en een onrustige maag...

Nog even voordat ik weer terug ga naar bed...ik heb nu melatomatine en dit maakt me slaperig, volgens de huisarts, dus ik heb nog een minuut of vijftien en dan val ik om...hoop ik. Ik was onrustig, moest naar het toilet en loop mezelf al de gehele dag in de weg. Misselijk, ongelooflijk moe kwam ik thuis uit het ziekenhuis, kortom....ik voel me niet ok! Mijn linkerarm doet pijn, morgen even zo'n ding halen wat Jo-Anne me adviseert, de arts gaf aan dat deze arm de komende kuren ontzien moet worden door de ontsteking. Je bent vatbaar voor alles en ik baal er zo ongelooflijk van...je voelt je zo'n watje, zo zwak en je kunt er niks tegen doen.

Annemarie en ik knokken een beetje tegen het gevoel dat je hele leven ondersteboven ligt, dat zowel haar als mijn leven, volkomen anders verloopt dan je voornemens was. Dat alles uit zijn routine gehaald wordt en alles draait om die verdomde kanker! Boos wordt Annemarie erop, ervan en ik word stil....ik ben ook boos, maar zo machteloos. Annemarie zei 'Aniet ik heb een titel voor je boek ONgeloof,macht,eerlijk' en je moet dus voor ieder woord on plaatsen en zo voelt het. Het is verdomme niet eerlijk, je wilt en kunt het niet geloven en je wordt zo geconfronteerd met je eigen onmacht. KANKER. Potverdomme ik ben boos zeg. Alles ontsteekt, doet pijn, je bent kwetsbaar, vatbaar en alleen maar moe...Mijn maag spuit zich leeg, gelukkig onderlangs, anders is het helemaal zo'n bende...het lijkt wel een waterval en met een enorme rotklap komt alles eruit. Ik zit als het ware te tollen op het toilet, met een soort klamme koorts en helemaal duizelig. Je hebt het gevoel dat je flauwvalt.... Maar het is niet anders, het is niet anders, het is niet anders!
Zo.....dat is eruit....ik ben het eventjes zat. Boeken lezen, bladen lezen en internetten vanaf 30 april, doe me een lol zeg! Ben afgelopen zaterdag even in de auto gaan zitten en naar het dorp gereden, ik dacht 'straks kan ik dat ook al niet meer....'. Maar ook daar was ik moe van!!!
Ook hier moeten we samen zoeken naar een vorm, zoals je in alle opzichten moet zoeken naar een nieuwe vorm van samenzijn en samen leven. Eerst had je allebei je eigen ding, je eigen stuk. Nu zit ik hele dag hier in dit huis, op de bank, op de stoel of in de slaapkamer...de wereld is klein en wordt steeds kleiner......

Zo en nu is het weer genoeg. Een keer een boos stuk, ook best. Onmacht maakt zich af en toe van me meester.
Het goede nieuws is, dat ik los van mijn weblog, in januari 2008 een boek ga uitbrengen en vandaag telefonisch dit heb afgestemd met een uitgever. Het contract komt eraan! Met een echt ISBN-nummer, zodat dit boek gewoon via de boekhandel besteld kan worden. Ik zal vooral schrijven over wat kanker met je doet, met je leven, met je liefde, met je eigenwaarde, over het proces in mij. Af en toe zullen jullie iets herkennen wat ik ooit op mijn weblog heb geschreven, maar in dit boek zal ik gewoon echt schrijven wat er met mij gebeurd is. Als een soort afsluiting van de periode in mijn leven waar ik geconfronteerd werd met kanker in mijn lijf. Maar ook wat het krijgen van kanker in mij, aan mij en voor mij heeft doen veranderen...volgens mij zal ik tijdens het schrijven, ook goed mijn emoties, onmacht, ongeloof, oneerlijkheid, boosheid, verdriet en pijn kwijt kunnen......Dus hier kan ik me op gaan richten de komende tijd, heb ik weer een doel. Ik kan zelfs schrijven vanuit mijn bed en ben eigenlijk apetrots dat dit nu eindelijk een feit zal gaan worden. Als het zover is, zal ik jullie alle informatie verschaffen over dit boek! En Annemarie gaat het boek 'een gezicht geven'.....iets schilderen, wat ik kan fotograferen en wat op de voorkant van het boek zal komen...een titel komt er nog aan. Hoe dik het gaat worden, weet ik nog niet...maakt ook niet uit.

Slaap lekker, fijne woensdag....die pillen doen nog niks....misschien was ik wel te boos.....
Aniet

MRI en ontstoken arm!!

Na een mooie dag, was ik gisterenavond enorm misselijk, buikloop en steeds weer aandrang om over te geven. Vervelend, ik voelde me klam en beroerd. Vanmorgen leegde mijn maag zich volledig, gelukkig op een normale manier, maar ik ben dan helemaal op. Een lastig pijnlijke linkerarm en hiervoor even het LUMC gebeld. Voordat ik door de MRI ga, moet ik even langskomen om bloed te prikken, mijn leukocyten zullen wel weer hun dieptepunt hebben bereikt schat men zo in...en even kijken of ik een antibiotica kuur moet krijgen hiervoor. Daarna de MRI-scan om kwart voor elf.

Verder weinig te melden, buiten dat ik me ongelooflijk moe en brak voel...mijn gewicht neemt weer sterker af en ik ben nu ruim 7 kg lichter dan voordat ik ziek werd, staat wel leuk met strakke truitjes, maar toch....het gaat zo hard, gemiddeld een kg tot anderhalf per dag wat ik nu weer even verlies...bizar...je voelt je zo slap hierdoor.

Lieve mensen, gisteren was een goede dag, en morgen zal weer een betere worden dan vandaag.
Als ik de krant lees, zal het weer wat beter worden...let's hope..
Anita

Een mooie feestelijke verjaardag van Emmy...

Gisterenochtend zijn we, ik voor het eerst weer netjes aangekleed, naar de verjaardag van Annemarie's moeder gegaan. Het was een intiem moment, waarop Ruud een interactieve speech over het leven van Emmy heeft verzorgd. Erg leuk om op deze manier kennis te mogen maken met de familie van Annemarie, en we hebben met elkaar een glas pink champagne gedronken! Was erg feestelijk vond ik en fijn!

Thuis gekomen kwamen Pa en Els langs, en met hen hebben we lekker in de tuin gezeten en ook dat was fijn, aan het einde van de dag, was ik doodop, mijn maag was wat van streek (door de taart en allerlei lekkers denk ik...) en hebben we in bed naar het Concert for Diana gekeken. Was lekker en ontspannen....ik was nog steeds klaarwakker, en kon tot half drie niet slapen. Maar ik was zo moe, dat ik ben blijven liggen en uiteindelijk in slaap ben gevallen, gelukkig. Ondertussen heb ik een zere linker arm, mijn hand die in het ziekenhuis een beetje ontstoken was, doet pijn. En langzaam trekt dit door mijn hele arm. Morgen in het ziekenhuis maar even vragen wat dit kan zijn....morgen moet ik namelijk weer naar het ziekenhuis voor een nieuwe MRI-scan met contrastvloeistof. Zodat de arts kan zien wat mijn tumor doet, na twee chemo's....de uitslag zal ongeveer een week op zich laten wachten. Deze zal ik wel krijgen als ik mijn derde kuur krijg.
Ben erg benieuwd, hoop op goed nieuws, en ga hier eigenlijk ook wel van uit.

Verder was het een rustig weekend. De rust na alle commotie rondom mijn kanker,lijkt een beetje te zijn teruggekeerd. Op alle fronten wordt het rustiger, en eigenlijk moet dat ook. Alles gaat gewoon weer door, het leven krijgt een nieuw en ander ritme voor me...en ook voor de kinderen en Annemarie. En ook voor alle mensen om mij heen, voor velen begint de vakantie, komen er reizen aan, leuke dingen en dat is maar goed ook.
Het jammere vind ik wel dat we niet op vakantie kunnen en mogen...en dat maakt de tijd die voor ons ligt, nog zo lang...gisterenavond werd ik hier even verdrietig van. Ook voor Annemarie, zij moet ook wel afzien al die tijd....maar wie weet kunnen we als alles achter de rug is, nog eventjes weg samen...oh ik heb daar zoveel zin in...gek dat je zo kunt verlangen naar een vakantie....

Ik ga wat minder frequent schrijven de komende tijd, want er moet wel nieuws te melden zijn.
Heb een mooie dag, kreeg gisteren van Nicolien, de zus van Els uit Amerika, het boek 'Mijn dinsdagen met Morrie' een schitterend verhaal dat je hart voorgoed verwarmt. Lief he....
dank je wel Nicolien, super....

Oh ja en twee prachtige petten van tante Anita en oom De....lief he...ik zal nog een keer een foto plaatsen met pet!
Liefs,
Anita

Gewoon de hele tijd klaar wakker....niet kunnen slapen....

Na een nacht niet slapen, kon ik gisteren overdag ook alleen maar liggen, ik was moe...maar slapen lukt me niet. Ook toen ik rond een uur of half elf naar bed ging dacht ik 'nu ben ik moe genoeg....' maar het lukt me eenvoudigweg niet om te slapen. Ik ben moe, maar kan de rust niet vinden. Mijn gedachten vliegen alle kanten op...en volgens mijn arts duurt dit een aantal nachten en dan is het weer voorbij...dus nog eventjes...

Gisteren was een goede dag....lekker laat uit bed, de krant lezen, even wat boodschappen doen, weer heel moe zijn...geluncht bij het Wapen van Voorschoten, even op de bank gelegen en toen kwamen Jannie en Joost even een kop koffie drinken...kortom een dagje niks doen, me een beetje lamlendig voelen, maar zoveel beter dan tijdens de eerste chemo...dus dat is mijn winst!
Nu ga ik spelletjes doen op de computer, totdat mijn ogen dichtvallen en dan ga ik weer naar bed...Annemarie slaapt. Ze had mijn ochtendjas en sloffen al klaar gelegd in de keuken, voor het geval dat ik weer uit bed zou gaan...lief....

Heb geen nieuws, het leven is soms een beetje stil en saai....maar volgens mij niet in mijn lijf, daar gebeurt van alles...en daar richten we ons maar op. Een mooi weekend verder, allemaal....
Anita