Dit weekend zijn de kinderen gaan kamperen met Arie en Noor op de boerderij van mijn vader. Noor is net 12 jaar geworden en gaf een kampeerpartijtje en zowel Florine als Rosanne werden hiervoor uitgenodigd. Stipt om tien uur zaterdagochtend kwamen Pa en Els de meisjes halen en zo rond half elf begon ons rustige weekend samen. Zomaar ........... terwijl mijn goede week ging beginnen. Een kadootje. Jan en Gerda kwamen een kop koffie drinken, en Lisanne(hun dochtertje) had een prachtig boek vol kunstwerken en een schilderij voor me gemaakt. Echt geweldig hoe intens kinderen met mijn ziek zijn bezig zijn. Marc (hun zoon) had een doosje overheerlijke witte bonbons voor me gekocht en Jan zorgde natuurlijk weer voor een prachtige cd. Ach ik word zo ongelooflijk verwend, met aandacht, met lieve attenties en hartverwarmende reacties. Ik heb alle kaarten, tekeningen, brieven in twee hele dikke plakboeken geplakt en als je deze boeken doorkijkt, dan lopen de tranen over je wangen. Als je daarnaast alles op mijn site nog eens doorleest, dan mag je concluderen dat ik omgeven ben door veel liefde en warmte....
Na een ongelooflijk warm en gezellig samenzijn met Jan en Gerda, zoals Jan schrijft, gewoon even zomaar alsof er niets aan de hand is, zijn Annemarie en ik in de auto gestapt. Even door de Herenstraat in Voorburg geslenterd, en oh wat was ik toen alweer moe. Annemarie had een tafeltje gereserveerd bij De Landbouw in Wassenaar, op het terras, voor de lunch. En dat was zo ontspannen, in de zon , met mijn dikke trui aan, we dronken een witte sauvignong blanc van J & F Lurton uit Chili. De gebroeders Lurton hebben hun sporen verdiend in de franse wijnbouw, de bordeaux en hebben nu een prachtig nieuw wijnbedrijf in Chili opgebouwd. Met een superfrisse lekkere droge sauvignon blanc hebben we genoten van een heerlijke salade. En ik kan jullie niet vertellen hoe lekker eten smaakt in zo'n goede week. Dan ervaar je zomaar weer hoe geweldig goed dit leven is.....
uiteindelijk heel moe maar voldaan, gingen we naar huis en zo rond een uur of half tien zijn we naar bed gegaan. Annemarie vroeg nog 'wat zou je het liefst willen....' en ik gaf als antwoord 'naar het feest van Joost en Jannie in Den Haag' maar ik moet echt grote gezelschappen ontlopen deze dagen en eerlijk gezegd, wilde ik heel graag daar naar toe, maar had ik de energie niet. Ik hoop wel dat het een super feest is geweest...in gedachten was ik er eventjes bij!
Vanmorgen begonnen we met de Jeep, die niet meer start, maar die weer moet gaan rijden als ik de Mercedes in ga leveren vrijdag, althans daar ga ik nu even van uit. Definitief moet ik dit nog horen van mijn baas. En het begon dus met niet starten, ANWB bellen en een nieuwe accu en jawel hoor, deze tank rijdt ons overal naar toe. Al Gore is niet blij met ons schat ik zo in....en ooit, als onze financien het toestaan, ruilen we deze auto een keer in voor een acceptabeler formaat en een wat jonger exemplaar. Maar het komende half jaar, zal deze auto mij heen en weer rijden naar het ziekenhuis, naar de boerderij een keer en wat al niet meer. En als je Annemarie ziet zitten achter het stuur van dit geweldige apparaat, dan begrijp je wel dat zij hier ooit voor heeft gekozen, petje op, zonnebril...ja 't klopt helemaal!
Een beetje een kakker, voor mij een stukje uit haar vorig leven en ik zou deze Jeep natuurlijk het liefst omruilen voor een SLK, maar dat is ook niet praktisch! Eenmaal op Flakkee aangekomen, heb ik nog alle kinderen en de leiding van de kampeerpartij (Arie, Anja, Tonneke en Henry) mogen meemaken, die al snel na onze komst vertrokken om alle kinderen weer op tijd bij hun ouders af te leveren.
Henry is een vriend van Arie die ik al heel veel jaren ken. En toen ik hem en Tonneke vertelde over mijn ziek zijn, schoot hij vol, hij wilde toen hij wegging, me succes wensen met alle kuren die komen gaan en begon te huilen, en samen hebben we even gehuild, elkaar vastgehouden. Dat is het mooie weer...dat je zo intens met oude bekenden dit gevoel mag delen. Ik vind het wel fijn als mensen hun emotie laten zien, ik zelf worstel hier ook mee. Soms kan ik zomaar in tranen uitbarsten en soms kan ik nagenoeg emotieloos vertellen over alles. Het wisselt heel sterk. Je voelt je echt iedere dag anders. Maar dat ervaren jullie wel op deze weblog.
Daarna hebben we en vooral Florine nog veel pogingen gewaagd om het nieuwe poesje van Rosanne in de mand te lokken, maar de poesjes waren opgeschrikt door veel kinderen en herrie en waren niet te verleiden...dus het nieuwe poesje is nog niet gearriveerd in Voorschoten, is eventjes uitgesteld. Komt wel over een paar weken. Verdrietig wel voor Rosanne, want dit soort teleurstellingen is lastig te verwerken. Maar ze houdt zich kranig.
Met Pa van Loon nog lekker in de tuin gezeten en lekker gepraat. Hij is heel blij als we er zijn en ik vind het heerlijk om bij hem te zijn. Die band tussen vader en dochter is zo intens en stevig, dat het altijd emotioneel is om hem te zien! Wat een lieverd. Els was er niet, haar schoondochter werd 40 jaar.
Nadat we thuis waren, ben ik eerst naar bed gegaan. Ik was kapot en eigenlijk iedereen hier. De kinderen hadden nog een nachtelijke wandeling gemaakt door het natuurgebied in de polder bij Pa en voor het eerst in hun leven gekampeerd, dus alles bij elkaar was het een stevig weekend. Gegeten en nu gaan we lekker douchen, de meisjes liggen al in bed en wij gaan ook.
Dit was weer een soort dagboekverslag, de komende dagen zal de frequentie iets lager liggen.
Ik wens jullie veel liefs en veel goeds. De zon op mijn bolletje was heerlijk.
Dag,
Aniet
zondag 8 juli 2007
zaterdag 7 juli 2007
Slaappil uitgewerkt...zelfs bij Annemarie en die heeft er geen genomen!!!
Goedemorgen, en daar zijn we dan....ja ik schrijf bewust we...want op dit idote tijdstip zitten Annemarie en ik in de keuken, klaarwakker, honger...aan een kop thee. Ik neem er een pannenkoek bij en Annemarie een stukje ontbijtkoek. Klaarwakker...mijn pil is uitgewerkt, maar Annemarie heeft geen pil genomen, dus hoe dat dan werkt weet ik ook niet zo goed....
Even kort terugblikken naar gisteren. Een mooie rustige dag. Annemarie heeft haar vader bezocht, die in principe zover is hersteld van zijn auto-ongeluk, dat hij binnen niet al te lange tijd weer naar zijn eigen huis terug mag. Hij overweegt weer een auto te kopen...geweldig wat een doorzettingsvermogen heeft deze man op zijn leeftijd, 83 jaar!! In die tussentijd ben ik rozen voor Annemarie gaan kopen bij Suze, onze bloemiste...ik krijg al korting van haar, dankzij jullie allemaal, want haar jaaromzet is gestegen sinds ik ziek ben. Zo zie je maar, dat iedere situatie ergens weer een positieve kant heeft. In dit geval levert het een win-win situatie op, Suze is blij met de klandizie en oprecht geinteresseerd in onze situatie en wij krijgen zomaar korting op een prachtig boeket rozen uit Ecuador. Ik heb al eerder gezegd/geschreven dat kanker krijgen meer is dan alleen maar ziek worden.
Ik had de tafel gedekt voor de lunch en toen de meisjes thuis kwamen, was Annemarie er nog niet. Eerst heb ik lekker met de twee meiden zitten kletsen, over van alles en nog wat en om half een was Annemarie thuis en hebben we gezellig geluncht met elkaar.
Daarna hebben we een Ajax bureaustoel voor Rosanne gekocht, haar kruk is door Annemarie ingepikt als schilderskruk (flexibel, wendbaar, op wielen en zonder rugleuning....)en je kunt je voorstellen wat dit voor effect had, toen Rosanne om half vier op haar kamer kwam....die steeds meer de kleuren rood-wit (af en toe nog blauw) krijgt, Ajax is het helemaal!
Daarna de wissel, met Hugo voor de deur, die dit mobiel meldt aan de kinderen, dus eigenlijk gaat dit ook al vanzelf en merken wij daar verdacht weinig van en dan nog een keer heen en weer fietsen door Florine omdat net die ene broek er niet bij zit.
Florine had een disco van twee meisjes uit haar klas en met Rosanne heb ik Lingo gespeeld, dus om kwart voor tien ging ongeveer het licht uit...mede ingegeven door die slaappil.
Een dag, zoals alle andere moeders/mensen kunnen hebben, jawel want ik ben weer op de weg terug...mijn goede week komt eraan. Ik voel me beter en ga weer energie opbouwen. Leukocyten klimmen weer hoop ik, en volgende week kan ik weer eventjes de batterij opladen om te komen tot zinvolle dingen.
Als je me nu vraagt waar ik 'last' van heb, dan is het vooral moe zijn...ik ben moe, erg moe en ik slaap niet goed. Dus dat is de score van 6 juli 2007 en al met al toch een aardige score.
Het mooie van zo'n dag is dat ik zelf weer een keer mensen bel, dat ik in staat ben tot wat langere telefoongesprekken, dat ik ook weer enige vorm van interesse kan tonen voor de ander. Het lijkt wel alsof je door zo ziek te zijn, steeds meer gericht bent op een ding, beter worden en steeds minder energie overhoudt voor anderen, laat staan andere dingen. Ik voel me hier wel schuldig over, vooral weer naar mijn werkgever toe, en mijn vrienden toe, maar ik kan niet anders. Iedereen om me heen, die met kanker te maken heeft, roept 'Anita je moet er rekening mee houden dat je een jaar uit de running bent, hoe vervelend dit ook klinkt....' en Anita wil hier nog niet aan toegeven. Die denkt nog steeds aan 8 maanden uit en thuis, maar ook in januari 2008 zal ik nog niet 100% zijn, maar zeker weten al zoveel procent meer dan nu....
Wat je ook merkt is dat mensen je gaan 'sparen' door maar dingen niet te vermelden. Zo vinden mensen het ingewikkeld om het met mij over de vakantie te hebben, of over andere leuke dingen die zij beleven of meemaken. Ik merk dat ook. Ik heb de neiging dan door te willen vragen en doe dat niet. Zo heb ik vragen over mijn werk, mijn toekomstige werk, over nieuwe klanten, nieuwe service centers, maar die zal ik aan mijn baas stellen zodra ik bij Arinso ben. En mij sparen dat hoeft niet, ik vind het goed als mensen mij vertellen over het werk, de vakantie of andere dingen die er toe doen. Het lijkt wel alsof men zich schuldig voelt, als men lekker naar een ver land of een wat dichterbij land vertrekt voor 3 weken ofzo...weet je als je terugkomt, dan heb ik er alweer een kuur op zitten en dan komt mijn herstel steeds dichterbij. Zo redeneer ik. Ik focus me iedere keer op de derde week, twee weken ziek en zwak en misselijk en alles wat erbij hoort en dan een goede week. En in deze week wat hoogtepunten, Arinso, een etentje, kortom wat pieken, zelf een keer ergens heen en dan alweer de volgende kuur. Ik focus me niet op 2008, dat is te ver weg, dat doet zeer als ik daar aan denk, maar op 16 juli krijg ik alweer mijn derde chemo, en in de eerste week van augustus, mijn goede week, gaan we met de meisjes een weekje naar mijn vader, naar de boerderij....heerlijk, zodat ze toch nog een beetje vakantie hebben met ons samen!
Dus als jullie allemaal terugkomen van Zwitserland, Frankrijk, Turkije, Zuid-Afrika, Noord Spanje, Palestina of waar dan ook en de kinderen weer naar school gaan, dan is het eind augustus en begin ik aan mijn vijfde kuur. En ik hoop dat jullie mij vertellen over die reizen en foto's laten zien, zo ga ik gewoon een beetje mee op reis....
Ik heb mijzelf een fotoboek over de mooiste treinreizen op de wereld gegeven van Martin Kers, met prachtige beelden en verhalen. Mijn wens is om ooit een of twee van die treinreizen te maken, ver weg of wat dichterbij, dat geeft niet...dus dromen heb ik nog steeds.
Op die manier geniet ik nu en echt geloof me, dat is ook genieten. Ik merk dat ik kan genieten van het inzien van een boek, van een mooi verhaal over reizen, van een mooi boek, ook dat heb ik nu weer geleerd!
Weet je soms schrijf ik over ziek zijn, en soms gewoon eens even niet. En Wilma, mijn boek zal niet mijn weblog zijn. Want zoals ik nu mijn weblog zie, dan vertel ik jullie over mijn dagen hier en informeer jullie over mijn kleine, piepkleine leventje hier in en rond het huis. Maar heel veel dingen schrijf ik niet, over mijn echte pijn, mijn verdriet, mijn tranen, of die van Annemarie. Mijn machteloosheid, mijn zorgen. Dat alles hou ik weg, want dat zit nog diep verstopt in mij. En dat alles hoop ik in mijn boek over mijn ziek zijn kwijt te kunnen...want dat zit er wel, dat stuk pijn...terwijl ik dit nu schrijf, begin ik te huilen...uit onmacht, omdat je gewoon met je rug tegen de muur staat en domweg niet anders kunt dan nu het geval is. Je moet doorgaan, je kunt niet stoppen, anders trek je de stekker uit je eigen leven...bizar....die innerlijke strijd iedere dag weer.
En dankzij jullie lieve steun, de kaartjes die nog steeds komen is het zo enorm de moeite waard om die stekker te laten zitten en door te gaan, zodat uiteindelijk alles ooit achter de rug zal zijn!
Een warme groet voor vandaag!
Anita
Even kort terugblikken naar gisteren. Een mooie rustige dag. Annemarie heeft haar vader bezocht, die in principe zover is hersteld van zijn auto-ongeluk, dat hij binnen niet al te lange tijd weer naar zijn eigen huis terug mag. Hij overweegt weer een auto te kopen...geweldig wat een doorzettingsvermogen heeft deze man op zijn leeftijd, 83 jaar!! In die tussentijd ben ik rozen voor Annemarie gaan kopen bij Suze, onze bloemiste...ik krijg al korting van haar, dankzij jullie allemaal, want haar jaaromzet is gestegen sinds ik ziek ben. Zo zie je maar, dat iedere situatie ergens weer een positieve kant heeft. In dit geval levert het een win-win situatie op, Suze is blij met de klandizie en oprecht geinteresseerd in onze situatie en wij krijgen zomaar korting op een prachtig boeket rozen uit Ecuador. Ik heb al eerder gezegd/geschreven dat kanker krijgen meer is dan alleen maar ziek worden.
Ik had de tafel gedekt voor de lunch en toen de meisjes thuis kwamen, was Annemarie er nog niet. Eerst heb ik lekker met de twee meiden zitten kletsen, over van alles en nog wat en om half een was Annemarie thuis en hebben we gezellig geluncht met elkaar.
Daarna hebben we een Ajax bureaustoel voor Rosanne gekocht, haar kruk is door Annemarie ingepikt als schilderskruk (flexibel, wendbaar, op wielen en zonder rugleuning....)en je kunt je voorstellen wat dit voor effect had, toen Rosanne om half vier op haar kamer kwam....die steeds meer de kleuren rood-wit (af en toe nog blauw) krijgt, Ajax is het helemaal!
Daarna de wissel, met Hugo voor de deur, die dit mobiel meldt aan de kinderen, dus eigenlijk gaat dit ook al vanzelf en merken wij daar verdacht weinig van en dan nog een keer heen en weer fietsen door Florine omdat net die ene broek er niet bij zit.
Florine had een disco van twee meisjes uit haar klas en met Rosanne heb ik Lingo gespeeld, dus om kwart voor tien ging ongeveer het licht uit...mede ingegeven door die slaappil.
Een dag, zoals alle andere moeders/mensen kunnen hebben, jawel want ik ben weer op de weg terug...mijn goede week komt eraan. Ik voel me beter en ga weer energie opbouwen. Leukocyten klimmen weer hoop ik, en volgende week kan ik weer eventjes de batterij opladen om te komen tot zinvolle dingen.
Als je me nu vraagt waar ik 'last' van heb, dan is het vooral moe zijn...ik ben moe, erg moe en ik slaap niet goed. Dus dat is de score van 6 juli 2007 en al met al toch een aardige score.
Het mooie van zo'n dag is dat ik zelf weer een keer mensen bel, dat ik in staat ben tot wat langere telefoongesprekken, dat ik ook weer enige vorm van interesse kan tonen voor de ander. Het lijkt wel alsof je door zo ziek te zijn, steeds meer gericht bent op een ding, beter worden en steeds minder energie overhoudt voor anderen, laat staan andere dingen. Ik voel me hier wel schuldig over, vooral weer naar mijn werkgever toe, en mijn vrienden toe, maar ik kan niet anders. Iedereen om me heen, die met kanker te maken heeft, roept 'Anita je moet er rekening mee houden dat je een jaar uit de running bent, hoe vervelend dit ook klinkt....' en Anita wil hier nog niet aan toegeven. Die denkt nog steeds aan 8 maanden uit en thuis, maar ook in januari 2008 zal ik nog niet 100% zijn, maar zeker weten al zoveel procent meer dan nu....
Wat je ook merkt is dat mensen je gaan 'sparen' door maar dingen niet te vermelden. Zo vinden mensen het ingewikkeld om het met mij over de vakantie te hebben, of over andere leuke dingen die zij beleven of meemaken. Ik merk dat ook. Ik heb de neiging dan door te willen vragen en doe dat niet. Zo heb ik vragen over mijn werk, mijn toekomstige werk, over nieuwe klanten, nieuwe service centers, maar die zal ik aan mijn baas stellen zodra ik bij Arinso ben. En mij sparen dat hoeft niet, ik vind het goed als mensen mij vertellen over het werk, de vakantie of andere dingen die er toe doen. Het lijkt wel alsof men zich schuldig voelt, als men lekker naar een ver land of een wat dichterbij land vertrekt voor 3 weken ofzo...weet je als je terugkomt, dan heb ik er alweer een kuur op zitten en dan komt mijn herstel steeds dichterbij. Zo redeneer ik. Ik focus me iedere keer op de derde week, twee weken ziek en zwak en misselijk en alles wat erbij hoort en dan een goede week. En in deze week wat hoogtepunten, Arinso, een etentje, kortom wat pieken, zelf een keer ergens heen en dan alweer de volgende kuur. Ik focus me niet op 2008, dat is te ver weg, dat doet zeer als ik daar aan denk, maar op 16 juli krijg ik alweer mijn derde chemo, en in de eerste week van augustus, mijn goede week, gaan we met de meisjes een weekje naar mijn vader, naar de boerderij....heerlijk, zodat ze toch nog een beetje vakantie hebben met ons samen!
Dus als jullie allemaal terugkomen van Zwitserland, Frankrijk, Turkije, Zuid-Afrika, Noord Spanje, Palestina of waar dan ook en de kinderen weer naar school gaan, dan is het eind augustus en begin ik aan mijn vijfde kuur. En ik hoop dat jullie mij vertellen over die reizen en foto's laten zien, zo ga ik gewoon een beetje mee op reis....
Ik heb mijzelf een fotoboek over de mooiste treinreizen op de wereld gegeven van Martin Kers, met prachtige beelden en verhalen. Mijn wens is om ooit een of twee van die treinreizen te maken, ver weg of wat dichterbij, dat geeft niet...dus dromen heb ik nog steeds.
Op die manier geniet ik nu en echt geloof me, dat is ook genieten. Ik merk dat ik kan genieten van het inzien van een boek, van een mooi verhaal over reizen, van een mooi boek, ook dat heb ik nu weer geleerd!
Weet je soms schrijf ik over ziek zijn, en soms gewoon eens even niet. En Wilma, mijn boek zal niet mijn weblog zijn. Want zoals ik nu mijn weblog zie, dan vertel ik jullie over mijn dagen hier en informeer jullie over mijn kleine, piepkleine leventje hier in en rond het huis. Maar heel veel dingen schrijf ik niet, over mijn echte pijn, mijn verdriet, mijn tranen, of die van Annemarie. Mijn machteloosheid, mijn zorgen. Dat alles hou ik weg, want dat zit nog diep verstopt in mij. En dat alles hoop ik in mijn boek over mijn ziek zijn kwijt te kunnen...want dat zit er wel, dat stuk pijn...terwijl ik dit nu schrijf, begin ik te huilen...uit onmacht, omdat je gewoon met je rug tegen de muur staat en domweg niet anders kunt dan nu het geval is. Je moet doorgaan, je kunt niet stoppen, anders trek je de stekker uit je eigen leven...bizar....die innerlijke strijd iedere dag weer.
En dankzij jullie lieve steun, de kaartjes die nog steeds komen is het zo enorm de moeite waard om die stekker te laten zitten en door te gaan, zodat uiteindelijk alles ooit achter de rug zal zijn!
Een warme groet voor vandaag!
Anita
vrijdag 6 juli 2007
Ritme...en slaappillen
Mijn ritme lijkt wel een beetje de weg kwijt te zijn. Ik ben ongelooflijk moe, maar kan de slaap niet vatten. Ik geeuw en geeuw, maar blijf wakker. Dus ga ik maar weer uit bed en pak een slaappil. Na-effect van de prednison.....ik weet het niet. Mijn wijze raadgevers zullen me wel een antwoord aanreiken.
Vandaag was een lekker dagje...rustig wakker worden, lekker lezen, uitgebreid de krant door, toen even een boodschap gedaan met Annemarie...weliswaar steeds op bankjes zitten tussendoor, en in de winkels op een stoel of krukje...en een schitterend bordje gekocht wat we in een winkel zagen, wat Annemarie direct met de waterpas heeft opgehangen hier in de keuken :
A smile is the prettiest thing you can wear - zo'n op het oog oud en verweerd bordje....echt leuk!
En wel weer een bordje wat past bij ons, bij mij. Annemarie zegt altijd - je bent een aards optimist. Soms te erg, zodat ik de realiteit wat vergeet, ik zie wel altijd de zon, en geniet wel over het algemeen.
Laatst kwam ik in het ziekenhuis en dan zie je wel heel trieste dingen, zieke mensen, erg zieke mensen, mensen die je vorige keer nog zag lopen en nu in een rolstoel ziet zitten. Een grote bak vol ellende zie je daar...en toen ik die wachtruimte zo bekeek en mijzelf met Annemarie bij die balie zag staan dacht ik 'ach van Loon je bent toch wel de meest kwieke van dit stel hier hoor!' en eigenlijk moet ik dan lachen om mezelf, maar het geeft me ook wel moed! Toen ik zat te wachten voor de MRI, hoorde ik de zusters zeggen over degene die op dat moment op de MRI-tafel lag 'ach als ik dit zie word ik helemaal akelig' en toen kwam er een knul van een jaar of twaalf in een rolstoel uit die MRI-ruimte. Zo verdrietig, zo triest vind ik dat, kinderen met kanker, kinderen die zo ziek zijn...ach denk ik dan, dan valt mijn verhaal wel mee! Ik heb 70% kans dat mijn tumor onder controle te krijgen is....da's best veel toch! Die 30% die skip ik gewoon, dat gaat onze deur voorbij. En da's weer die optimist....
Oh ja, volgende week zijn An en ik uitgenodig door vrienden van ons, om lekker te gaan lunchen omdat we getrouwd zijn. Lief he...zo krijgen we steeds lieve kadootjes hier nog voor...we moeten binnenkort ook het kado van mijn collega's om te gaan slapen in een wijnvat, nog gaan verzilveren. Zal ik eens gaan inplannen een zaterdag voor de maandag van een kuur, dan ben ik optimaal en kan ik rustig een nacht in een wijnvat doorbrengen met Annemarie samen en genieten van allerlei lekkere dingen daar omheen! Ik hou jullie op de hoogte...
nu hoop ik dat mijn pil gaat werken en dan ga ik lekker naar bed, hoop dat Annemarie al slaapt.
En jullie ook natuurlijk....morgen gaat de zon weer schijnen.
Ik heb een taak die ik heel voorzichtig mag uitvoeren hier thuis sinds kort....ik veeg met veel moeite ons kleine terras en doe dit dagelijks, want onze Catalpa bloeit en zit vol prachtige witte bloemetjes (net orchideetjes) en met die wind ligt ons terras vol witte bloemetjes...leuk he...ik lever een kleine bijdrage. Ben vandaag ook even naar de winkel gelopen alleen en heb aardbeien gekocht...heerlijk...
Aniet
Vandaag was een lekker dagje...rustig wakker worden, lekker lezen, uitgebreid de krant door, toen even een boodschap gedaan met Annemarie...weliswaar steeds op bankjes zitten tussendoor, en in de winkels op een stoel of krukje...en een schitterend bordje gekocht wat we in een winkel zagen, wat Annemarie direct met de waterpas heeft opgehangen hier in de keuken :
A smile is the prettiest thing you can wear - zo'n op het oog oud en verweerd bordje....echt leuk!
En wel weer een bordje wat past bij ons, bij mij. Annemarie zegt altijd - je bent een aards optimist. Soms te erg, zodat ik de realiteit wat vergeet, ik zie wel altijd de zon, en geniet wel over het algemeen.
Laatst kwam ik in het ziekenhuis en dan zie je wel heel trieste dingen, zieke mensen, erg zieke mensen, mensen die je vorige keer nog zag lopen en nu in een rolstoel ziet zitten. Een grote bak vol ellende zie je daar...en toen ik die wachtruimte zo bekeek en mijzelf met Annemarie bij die balie zag staan dacht ik 'ach van Loon je bent toch wel de meest kwieke van dit stel hier hoor!' en eigenlijk moet ik dan lachen om mezelf, maar het geeft me ook wel moed! Toen ik zat te wachten voor de MRI, hoorde ik de zusters zeggen over degene die op dat moment op de MRI-tafel lag 'ach als ik dit zie word ik helemaal akelig' en toen kwam er een knul van een jaar of twaalf in een rolstoel uit die MRI-ruimte. Zo verdrietig, zo triest vind ik dat, kinderen met kanker, kinderen die zo ziek zijn...ach denk ik dan, dan valt mijn verhaal wel mee! Ik heb 70% kans dat mijn tumor onder controle te krijgen is....da's best veel toch! Die 30% die skip ik gewoon, dat gaat onze deur voorbij. En da's weer die optimist....
Oh ja, volgende week zijn An en ik uitgenodig door vrienden van ons, om lekker te gaan lunchen omdat we getrouwd zijn. Lief he...zo krijgen we steeds lieve kadootjes hier nog voor...we moeten binnenkort ook het kado van mijn collega's om te gaan slapen in een wijnvat, nog gaan verzilveren. Zal ik eens gaan inplannen een zaterdag voor de maandag van een kuur, dan ben ik optimaal en kan ik rustig een nacht in een wijnvat doorbrengen met Annemarie samen en genieten van allerlei lekkere dingen daar omheen! Ik hou jullie op de hoogte...
nu hoop ik dat mijn pil gaat werken en dan ga ik lekker naar bed, hoop dat Annemarie al slaapt.
En jullie ook natuurlijk....morgen gaat de zon weer schijnen.
Ik heb een taak die ik heel voorzichtig mag uitvoeren hier thuis sinds kort....ik veeg met veel moeite ons kleine terras en doe dit dagelijks, want onze Catalpa bloeit en zit vol prachtige witte bloemetjes (net orchideetjes) en met die wind ligt ons terras vol witte bloemetjes...leuk he...ik lever een kleine bijdrage. Ben vandaag ook even naar de winkel gelopen alleen en heb aardbeien gekocht...heerlijk...
Aniet
donderdag 5 juli 2007
Na het eten naar bed....tv kijken, heerlijk....
Moe, moe en moe....deze kuur is een soort klaagzang van mijn kant. Ik merk ook dat ik mopper en niet meer zo heel blij ben. Gaat ook weer over, ik heb net in de agenda al mijn kuren uitgeschreven en dacht steeds 'oh dat is al de 7e, of oh dat is al de laatste kuur....'. Dus ik probeer me te focussen op het einde van de rit. Gisterenavond na het eten, wat wel lekker smaakt gelukkig...was ik zo moe, dan kleed ik me uit en ga weer naar bed, heerlijk...lekker tv kijken, wel ongelooflijk saai, Annemarie komt dan ook lekker vroeg en dan kijken we samen een aantal programma's. Ik keek bijna nooit tv, moet je nagaan. Af en toe een bokswedstrijd, af en toe een documentaire, maar nu kijk ik van alles.
Gisteren was een programma over schilderen, drie totaal verschillende kunstenaars maken een portret van een bekende Nederlander. Echt heel leuk om te ziek, zeker voor Annemarie.
Annemarie gaat een schilderij maken van mijn kale kop...ik ben heel benieuwd, we hebben een serie foto's gemaakt...en ze heeft een ernstige foto uitgezocht. Spannend he...
Uiteindelijk heb ik om twaalf uur nog wat gele vla gegeten (vind ik ook echt eten voor een patient, mijn moeder nam haar medicijnen altijd in met gele vla, dit doe ik nu ook....)en toen heb ik uiteindelijk een slaaptablet genomen. Dat is heerlijk, daar wordt je rustig van, dan ga je als het ware in een roes naar het toilet, en je slaapt direct weer in.
Vanmorgen belde Rosanne ons wakker...ze komt vanmiddag een paar uurtjes naar haar mama toe. Fijn is dat voor zowel Annemarie als Rosanne. Ingewikkeld proces die kinderen, met name voor Annemarie. Ze gedijen op het oog goed, de ene week hier, de andere week daar. Soms merk je aan een uitspraak van een van de twee meisjes, dat het voor hen ook ingewikkeld is. Maar kinderen zijn loyaal naar beide ouders toe, altijd weer en dat is heel mooi om te zien.
Soms merk je aan Annemarie hoe ingewikkeld het voor haar is. Ze heeft soms geen idee wat haar meiden aan het doen zijn. Ze wordt dan wat stilletjes en heeft de neiging zich terug te trekken. Daarbij ben ik erg kritisch naar de materiele manier van opvoeden van deze twee meiden. Ze krijgen iedere twee weken wel iets 'merkachtigs' en dat lijkt alleen maar toe te nemen. Een gesprek hierover is niet mogelijk, dus je staat met je rug tegen de muur. En de kinderen vinden het ondertussen heel normaal. Lastig onderwerp. Maar schijnbaar niet te veranderen op dit moment.
En op zo'n moment sta je erbij en kijk je ernaar. En dan zijn we weer terug bij de situatie van vandaag. Ik kijk naar buiten, zie ongelooflijk veel regen naar beneden komen, veel blad en bloemetjes van onze boom de Catalpa (schrijf ik dit goed zo..)vinden we iedere dag op ons terras en de zon die er doorheen schijnt. Die langzaam aan op zal rukken als ik de nieuwsberichten mag geloven....en die ons het weekend wat mooie momenten zal brengen. Als je naar die regen kijkt, dan denk ik aan vroeger op de boerderij. Als het in de zomer regende, dan mocht ik in mijn bikini in de regen spelen, heerlijk was dat...zo'n mooi zomers buitje op je blote bast...lekker door de tuin rennen en zeiknat worden. Lijkt me nog wel een keer lekker...nu kletst die regen op je kale kop, koud is dat zeg. Ik moet steeds aan al die kale mannen denken, want dat haar dat mis je wel hoor!
Genoeg voor vandaag, het gaat nergens over. Een mooie dag, ik ga ontbijten, douchen en kijken of Annemarie en ik een kopje koffie/thee ergens kunnen gaan drinken. Gezellig vind ik dat.
Dank voor alle lieve, wijze, adviserende reacties. Ik krijg ook af en toe mails met aanvullingen, heerlijk!
En veel zon de komende dagen..........Anita
Gisteren was een programma over schilderen, drie totaal verschillende kunstenaars maken een portret van een bekende Nederlander. Echt heel leuk om te ziek, zeker voor Annemarie.
Annemarie gaat een schilderij maken van mijn kale kop...ik ben heel benieuwd, we hebben een serie foto's gemaakt...en ze heeft een ernstige foto uitgezocht. Spannend he...
Uiteindelijk heb ik om twaalf uur nog wat gele vla gegeten (vind ik ook echt eten voor een patient, mijn moeder nam haar medicijnen altijd in met gele vla, dit doe ik nu ook....)en toen heb ik uiteindelijk een slaaptablet genomen. Dat is heerlijk, daar wordt je rustig van, dan ga je als het ware in een roes naar het toilet, en je slaapt direct weer in.
Vanmorgen belde Rosanne ons wakker...ze komt vanmiddag een paar uurtjes naar haar mama toe. Fijn is dat voor zowel Annemarie als Rosanne. Ingewikkeld proces die kinderen, met name voor Annemarie. Ze gedijen op het oog goed, de ene week hier, de andere week daar. Soms merk je aan een uitspraak van een van de twee meisjes, dat het voor hen ook ingewikkeld is. Maar kinderen zijn loyaal naar beide ouders toe, altijd weer en dat is heel mooi om te zien.
Soms merk je aan Annemarie hoe ingewikkeld het voor haar is. Ze heeft soms geen idee wat haar meiden aan het doen zijn. Ze wordt dan wat stilletjes en heeft de neiging zich terug te trekken. Daarbij ben ik erg kritisch naar de materiele manier van opvoeden van deze twee meiden. Ze krijgen iedere twee weken wel iets 'merkachtigs' en dat lijkt alleen maar toe te nemen. Een gesprek hierover is niet mogelijk, dus je staat met je rug tegen de muur. En de kinderen vinden het ondertussen heel normaal. Lastig onderwerp. Maar schijnbaar niet te veranderen op dit moment.
En op zo'n moment sta je erbij en kijk je ernaar. En dan zijn we weer terug bij de situatie van vandaag. Ik kijk naar buiten, zie ongelooflijk veel regen naar beneden komen, veel blad en bloemetjes van onze boom de Catalpa (schrijf ik dit goed zo..)vinden we iedere dag op ons terras en de zon die er doorheen schijnt. Die langzaam aan op zal rukken als ik de nieuwsberichten mag geloven....en die ons het weekend wat mooie momenten zal brengen. Als je naar die regen kijkt, dan denk ik aan vroeger op de boerderij. Als het in de zomer regende, dan mocht ik in mijn bikini in de regen spelen, heerlijk was dat...zo'n mooi zomers buitje op je blote bast...lekker door de tuin rennen en zeiknat worden. Lijkt me nog wel een keer lekker...nu kletst die regen op je kale kop, koud is dat zeg. Ik moet steeds aan al die kale mannen denken, want dat haar dat mis je wel hoor!
Genoeg voor vandaag, het gaat nergens over. Een mooie dag, ik ga ontbijten, douchen en kijken of Annemarie en ik een kopje koffie/thee ergens kunnen gaan drinken. Gezellig vind ik dat.
Dank voor alle lieve, wijze, adviserende reacties. Ik krijg ook af en toe mails met aanvullingen, heerlijk!
En veel zon de komende dagen..........Anita
woensdag 4 juli 2007
Foto van boeddha....
Zomaar eventjes een foto van Boeddha...lief he...
als je hem ziet en alle lieve berichtjes hoort, verdwijnt je boosheid vanzelf. Vandaag kreeg ik van mijn vriendin Nathalie uit Zwitserland een stenen hartje en dit draag ik in mijn broekzak, kortom met zoveel geluk in me, om me heen, en Boeddha die dagelijks naar me lacht komt alles weer goed....
Aniet
Misselijk, koud en een onrustige maag...
Nog even voordat ik weer terug ga naar bed...ik heb nu melatomatine en dit maakt me slaperig, volgens de huisarts, dus ik heb nog een minuut of vijftien en dan val ik om...hoop ik. Ik was onrustig, moest naar het toilet en loop mezelf al de gehele dag in de weg. Misselijk, ongelooflijk moe kwam ik thuis uit het ziekenhuis, kortom....ik voel me niet ok! Mijn linkerarm doet pijn, morgen even zo'n ding halen wat Jo-Anne me adviseert, de arts gaf aan dat deze arm de komende kuren ontzien moet worden door de ontsteking. Je bent vatbaar voor alles en ik baal er zo ongelooflijk van...je voelt je zo'n watje, zo zwak en je kunt er niks tegen doen.
Annemarie en ik knokken een beetje tegen het gevoel dat je hele leven ondersteboven ligt, dat zowel haar als mijn leven, volkomen anders verloopt dan je voornemens was. Dat alles uit zijn routine gehaald wordt en alles draait om die verdomde kanker! Boos wordt Annemarie erop, ervan en ik word stil....ik ben ook boos, maar zo machteloos. Annemarie zei 'Aniet ik heb een titel voor je boek ONgeloof,macht,eerlijk' en je moet dus voor ieder woord on plaatsen en zo voelt het. Het is verdomme niet eerlijk, je wilt en kunt het niet geloven en je wordt zo geconfronteerd met je eigen onmacht. KANKER. Potverdomme ik ben boos zeg. Alles ontsteekt, doet pijn, je bent kwetsbaar, vatbaar en alleen maar moe...Mijn maag spuit zich leeg, gelukkig onderlangs, anders is het helemaal zo'n bende...het lijkt wel een waterval en met een enorme rotklap komt alles eruit. Ik zit als het ware te tollen op het toilet, met een soort klamme koorts en helemaal duizelig. Je hebt het gevoel dat je flauwvalt.... Maar het is niet anders, het is niet anders, het is niet anders!
Zo.....dat is eruit....ik ben het eventjes zat. Boeken lezen, bladen lezen en internetten vanaf 30 april, doe me een lol zeg! Ben afgelopen zaterdag even in de auto gaan zitten en naar het dorp gereden, ik dacht 'straks kan ik dat ook al niet meer....'. Maar ook daar was ik moe van!!!
Ook hier moeten we samen zoeken naar een vorm, zoals je in alle opzichten moet zoeken naar een nieuwe vorm van samenzijn en samen leven. Eerst had je allebei je eigen ding, je eigen stuk. Nu zit ik hele dag hier in dit huis, op de bank, op de stoel of in de slaapkamer...de wereld is klein en wordt steeds kleiner......
Zo en nu is het weer genoeg. Een keer een boos stuk, ook best. Onmacht maakt zich af en toe van me meester.
Het goede nieuws is, dat ik los van mijn weblog, in januari 2008 een boek ga uitbrengen en vandaag telefonisch dit heb afgestemd met een uitgever. Het contract komt eraan! Met een echt ISBN-nummer, zodat dit boek gewoon via de boekhandel besteld kan worden. Ik zal vooral schrijven over wat kanker met je doet, met je leven, met je liefde, met je eigenwaarde, over het proces in mij. Af en toe zullen jullie iets herkennen wat ik ooit op mijn weblog heb geschreven, maar in dit boek zal ik gewoon echt schrijven wat er met mij gebeurd is. Als een soort afsluiting van de periode in mijn leven waar ik geconfronteerd werd met kanker in mijn lijf. Maar ook wat het krijgen van kanker in mij, aan mij en voor mij heeft doen veranderen...volgens mij zal ik tijdens het schrijven, ook goed mijn emoties, onmacht, ongeloof, oneerlijkheid, boosheid, verdriet en pijn kwijt kunnen......Dus hier kan ik me op gaan richten de komende tijd, heb ik weer een doel. Ik kan zelfs schrijven vanuit mijn bed en ben eigenlijk apetrots dat dit nu eindelijk een feit zal gaan worden. Als het zover is, zal ik jullie alle informatie verschaffen over dit boek! En Annemarie gaat het boek 'een gezicht geven'.....iets schilderen, wat ik kan fotograferen en wat op de voorkant van het boek zal komen...een titel komt er nog aan. Hoe dik het gaat worden, weet ik nog niet...maakt ook niet uit.
Slaap lekker, fijne woensdag....die pillen doen nog niks....misschien was ik wel te boos.....
Aniet
Annemarie en ik knokken een beetje tegen het gevoel dat je hele leven ondersteboven ligt, dat zowel haar als mijn leven, volkomen anders verloopt dan je voornemens was. Dat alles uit zijn routine gehaald wordt en alles draait om die verdomde kanker! Boos wordt Annemarie erop, ervan en ik word stil....ik ben ook boos, maar zo machteloos. Annemarie zei 'Aniet ik heb een titel voor je boek ONgeloof,macht,eerlijk' en je moet dus voor ieder woord on plaatsen en zo voelt het. Het is verdomme niet eerlijk, je wilt en kunt het niet geloven en je wordt zo geconfronteerd met je eigen onmacht. KANKER. Potverdomme ik ben boos zeg. Alles ontsteekt, doet pijn, je bent kwetsbaar, vatbaar en alleen maar moe...Mijn maag spuit zich leeg, gelukkig onderlangs, anders is het helemaal zo'n bende...het lijkt wel een waterval en met een enorme rotklap komt alles eruit. Ik zit als het ware te tollen op het toilet, met een soort klamme koorts en helemaal duizelig. Je hebt het gevoel dat je flauwvalt.... Maar het is niet anders, het is niet anders, het is niet anders!
Zo.....dat is eruit....ik ben het eventjes zat. Boeken lezen, bladen lezen en internetten vanaf 30 april, doe me een lol zeg! Ben afgelopen zaterdag even in de auto gaan zitten en naar het dorp gereden, ik dacht 'straks kan ik dat ook al niet meer....'. Maar ook daar was ik moe van!!!
Ook hier moeten we samen zoeken naar een vorm, zoals je in alle opzichten moet zoeken naar een nieuwe vorm van samenzijn en samen leven. Eerst had je allebei je eigen ding, je eigen stuk. Nu zit ik hele dag hier in dit huis, op de bank, op de stoel of in de slaapkamer...de wereld is klein en wordt steeds kleiner......
Zo en nu is het weer genoeg. Een keer een boos stuk, ook best. Onmacht maakt zich af en toe van me meester.
Het goede nieuws is, dat ik los van mijn weblog, in januari 2008 een boek ga uitbrengen en vandaag telefonisch dit heb afgestemd met een uitgever. Het contract komt eraan! Met een echt ISBN-nummer, zodat dit boek gewoon via de boekhandel besteld kan worden. Ik zal vooral schrijven over wat kanker met je doet, met je leven, met je liefde, met je eigenwaarde, over het proces in mij. Af en toe zullen jullie iets herkennen wat ik ooit op mijn weblog heb geschreven, maar in dit boek zal ik gewoon echt schrijven wat er met mij gebeurd is. Als een soort afsluiting van de periode in mijn leven waar ik geconfronteerd werd met kanker in mijn lijf. Maar ook wat het krijgen van kanker in mij, aan mij en voor mij heeft doen veranderen...volgens mij zal ik tijdens het schrijven, ook goed mijn emoties, onmacht, ongeloof, oneerlijkheid, boosheid, verdriet en pijn kwijt kunnen......Dus hier kan ik me op gaan richten de komende tijd, heb ik weer een doel. Ik kan zelfs schrijven vanuit mijn bed en ben eigenlijk apetrots dat dit nu eindelijk een feit zal gaan worden. Als het zover is, zal ik jullie alle informatie verschaffen over dit boek! En Annemarie gaat het boek 'een gezicht geven'.....iets schilderen, wat ik kan fotograferen en wat op de voorkant van het boek zal komen...een titel komt er nog aan. Hoe dik het gaat worden, weet ik nog niet...maakt ook niet uit.
Slaap lekker, fijne woensdag....die pillen doen nog niks....misschien was ik wel te boos.....
Aniet
dinsdag 3 juli 2007
MRI en ontstoken arm!!
Na een mooie dag, was ik gisterenavond enorm misselijk, buikloop en steeds weer aandrang om over te geven. Vervelend, ik voelde me klam en beroerd. Vanmorgen leegde mijn maag zich volledig, gelukkig op een normale manier, maar ik ben dan helemaal op. Een lastig pijnlijke linkerarm en hiervoor even het LUMC gebeld. Voordat ik door de MRI ga, moet ik even langskomen om bloed te prikken, mijn leukocyten zullen wel weer hun dieptepunt hebben bereikt schat men zo in...en even kijken of ik een antibiotica kuur moet krijgen hiervoor. Daarna de MRI-scan om kwart voor elf.
Verder weinig te melden, buiten dat ik me ongelooflijk moe en brak voel...mijn gewicht neemt weer sterker af en ik ben nu ruim 7 kg lichter dan voordat ik ziek werd, staat wel leuk met strakke truitjes, maar toch....het gaat zo hard, gemiddeld een kg tot anderhalf per dag wat ik nu weer even verlies...bizar...je voelt je zo slap hierdoor.
Lieve mensen, gisteren was een goede dag, en morgen zal weer een betere worden dan vandaag.
Als ik de krant lees, zal het weer wat beter worden...let's hope..
Anita
Verder weinig te melden, buiten dat ik me ongelooflijk moe en brak voel...mijn gewicht neemt weer sterker af en ik ben nu ruim 7 kg lichter dan voordat ik ziek werd, staat wel leuk met strakke truitjes, maar toch....het gaat zo hard, gemiddeld een kg tot anderhalf per dag wat ik nu weer even verlies...bizar...je voelt je zo slap hierdoor.
Lieve mensen, gisteren was een goede dag, en morgen zal weer een betere worden dan vandaag.
Als ik de krant lees, zal het weer wat beter worden...let's hope..
Anita
Abonneren op:
Posts (Atom)