Zondagavond....beetje snotterig, verkouden lijkt het wel....

Na een dag die beloofde vol zon te zijn, en uiteindelijk veel regen bracht, rustig samen thuis (ons bezoek Kirsten kon niet komen omdat een van de meisjes de waterpokken begint te krijgen....jammer...), een beetje gesnoeid hier en daar in de tuin (vooral Annemarie, ik raapte de blaadjes op.....beetje vegen enzo...en dan weer op het bankje zitten) nog even een klein stukje schrijven.
Gisteren kwamen Artje en Gemma, Artje heeft voor ons gekookt hier....goddelijk lekker, buiten gegeten....en uiteindelijk was ik erg moe, maar wel ook erg voldaan. Leuk is dat.....wij waren als het ware te gast in ons huis. Er werd voor ons gezorgd. Ergens in oktober doen we het weer en dan komt Gemma voor ons koken. We worden verwend....heerlijk!
Nu ben ik een beetje moe, beetje verkouden ook lijkt het wel...veel snotteren en mijn neus snuiten...hoop niet dat dit morgen een belemmering is. Heb me naar mijn gevoel keurig gedragen...maar er hoeft maar iets te zijn, of ik kan het overnemen van je...iedere keer neem ik me voor, de volgende keer niet meer te zoenen...maar daar moet ik nog aan wennen. Denk wel dat dit nog beter is. Zal het eens vragen morgen...hoor van anderen (Carla) dat zij niet meer zoent. De enige die ik altijd blijf zoenen is Annemarie, daar pieker ik niet over hoor...dat lijkt me zo ongezellig....
morgenochtend gaan we naar het ziekenhuis, kwart voor twaalf bloed prikken, dan de dokter, MRI en dan de kuur hoop ik. Nummer drie...morgenavond als ik thuis kom uit het ziekenhuis meld ik me nog wel even.
Tot dan...mooie zondagavond!
Aniet

Kantoor en de auto....

Deze foto is gemaakt toen ik thuiskwam na de tweede chemokuur. Ik voelde me zo ziek...en ik verwacht dat ik a.s. maandag er ongeveer zo weer uitzie...lekker ik heb drie van die dikke truien gekocht, ik heb het steeds zo koud!

Gewerkt in Utrecht!!!

Tja vandaag was het dan zover, op tijd opstaan, douchen en aankleden en zelf rijden in de auto naar kantoor. Zo rond een uur of tien kwam ik daar aan. Heerlijk, het grote verschil met de vorige keer was, dat iedereen wist dat ik kwam en al gewend was aan mijn kale koppie....en ik heb gewoon gewerkt. Functioneringsgesprekken gevoerd samen met Hylke, was leuk. En ook nog een gesprek met twee collega's. De laatste spullen uit mijn kamer opgeruimd, Kirsten had al heel veel voorwerk gedaan. Kortom orde op zaken gesteld, zodat mijn spullen verhuisd kunnen worden naar het nieuwe kantoor in Nieuwegein. Leuk, Erwin mijn collega en ik krijgen hier samen een mooie nieuwe kamer. Dus de volgende keer zie ik iedereen op hun nieuwe werkplek. Lijkt me super. Het autorijden viel me wel zwaar, maar toen ik thuiskwam was ik wel moe, maar ik wilde nog niet naar bed.
Oh ja en ik heb de mercedes laten ophalen door de leasemaatschappij. Voelt helemaal goed. Hoeft hij niet zo zielig voor de deur te staan. Hij wordt gestald bij de leasemaatschappij en als ik zover ben, bel ik en dan brengen ze hem weer terug bij me. Mooie service he...

Annemarie had een heerlijke pastasalade gemaakt en we hebben buiten in de tuin gegeten, met een glaasje Cloudy Bay, een heerlijke nieuw zeelandse sauvignon blanc...je likt je vingers erbij af...goddelijk lekker! Overal kaarsen aan, het was een supersfeertje, lekker samen genieten!
Praten over dromen, over ons werk, over de toekomst en hoe we de dingen zien.
Tijdens mijn afwezigheid had Annemarie het ook heerlijk gehad. De kapper, lekker met een vriendin ergens koffie gedronken, gewoon een beetje gerommeld, naast het inpakken van de spullen van de kinderen en alle dagelijkse dingen die zij hier ongemerkt altijd doet. En ik mocht zowaar weer thuiskomen. Dat is ook altijd lekker he...



Ja ik voel me goed. Ik geniet van het even lekker samenzijn. Even niks hoeven dan gezelligheid, 't wordt nog een druk weekend, met aanloop enzo...en dan gaan we weer naar het LUMC. Ik zie er niet tegenop, we gaan gewoon en het is weer een stap dichterbij mijn herstel. En dat is waar ik voor ga. Vandaag heb ik het nog gezegd tegen Hylke, ik kom terug...en dat doe ik op alle fronten, terugkomen. En dus hoort daar het LUMC bij, de chemo's, de bestralingen, de hele rimram...en dus ook het ziekzijn. Ik ga weer heerlijk boeken lezen op bed, met bril, want mijn ogen gaan snel achteruit...ik zie echt niks zonder bril (dichtbij hoor...).
Nu neem ik nog een slaappil en ga daarna hoop ik lekker onderuit...slaap lekker en een goed weekend. Ik schrijf maandagavond vanuit mijn bed.
Dikke zoen.


Aniet

even snel....ik ga naar kantoor vandaag

Eventjes snel...het gaat goed, druk gewoon, Vincent en Pauline uit Welberg (bij Steenbergen in de buurt) waren er, gisteren een geweldige lunch met Arie en Fransje vanwege ons huwelijk nog....super! Een optreden van Sophie, het nichtje van Annemarie, met haar koor, erg leuk....nu een dagje Arinso en de auto achterlaten. Het weekend nog bezoek....kortom veel te doen voordat we maandag naar het LUMC vertrekken voor kuur drie en de uitslag van de MRI.
Spannend wel even...de volgende keer moeten we ook die goede week weer anders plannen, maar het is ook zo logisch dat je van alles wilt doen. Vandaag gaan de kinderen weer naar Hugo...ik heb vanmorgen nog huiswerk met Rosanne geoefend. Leuk vind ik dat...om samen met haar aan het werk te zijn. Ze is lekker ongeduldig, en doet me denken aan mijn eigen jeugd. Er zijn zoveel leukere dingen te doen, dan huiswerk....

Ik ga voor het eerst weer een heel stuk autorijden. Ben benieuwd, zal vanavond wel erg moe zijn denk ik...Jan brengt me weer thuis.
Fijne dag allemaal.
Anita

Heerlijk een goede week....

Gisterenochtend kwam Jannie langs. Ze had, zoals zo vaak, een geweldig boek bij zich - Uit liefde voor het leven - van Benoite Groult. Prachtig, volgens mij net zo'n soort boek als - Zout op mijn huid - intens, heerlijk...voor als ik aan het infuus lig, stel ik mij zo voor. Maandag is zo'n dag dan lig ik de hele dag te lezen in het ziekenhuis. Heerlijk, een goede manier van afleiding, en verder kun je toch weinig doen. De dag ervoor kreeg ik ook al zo'n prachtig boek - Duizend schitterende zonnen - van Khaled Hosseini, Ellen en Hanneke kwamen hiermee aan. Heerlijk al die boeken, wat ben ik toch verwend! En dat lezen, dat neemt de tijd weg...het is weer mijn goede week, en dat is genieten, van het eten, van alles...je bent eigenlijk alleen maar moe, meer niet!
Gisterenavond zijn we met elkaar (Emmy, Reynaud, Anke, Sophie, Rosanne, Annemarie en ik) naar de musical gegaan van Florine en haar groep 8. Leuk om Florine zo te zien dansen en zingen. Leuk ook, om te zien hoeveel mensen wij samen al kennen hier in Voorschoten, hoe makkelijk je integreerd, ook op school rondom de meisjes. We kennen al zoveel ouders. Voelt ook goed om zo betrokken te zijn bij de meisjes en de school. De meisjes worden tenslotte nu ook voor een gedeelte door ons/mij opgevoed hier. Ik vind die betrokkenheid fijn. Je bent niet alleen maar de partner van, je geeft die meisjes ook iets mee. Ik probeer hen de normen en waarden mee te geven die ik zelf heb meegekregen van mijn ouders. Dat het belangrijk is om te delen, om met elkaar gelukkig te zijn. Dat gezelligheid en openstaan voor elkaar er toe doen. Dat het niet uit maakt wat iemand is of doet, arm of rijk, maar dat het gaat om liefde, vertrouwen, vriendschap. Vanmiddag ga ik samen met Annemarie naar school, naar de juf van Rosanne, zij heeft een eerste cito gedaan in groep 6 en de resultaten zijn dusdanig, dat je hier even over na moet denken. En dat je hier wellicht ook consequenties aan moet verbinden, ik ben benieuwd. Gisterenavond nog heel leuk gepraat met de oma van een vriendinnetje van Floor, die ook non hodgkin heeft gehad. Mooi om te zien hoe sterk zij nu weer is, ik zei - ik hou me maar aan u vast mevrouw -! Goed he....
Emmy kwam met een bijzonder schilderij aan voor ons. Een kadootje van haar zuster Annelies, die volgens mij (ik heb haar slechts twee keer mogen ontmoeten helaas...) een galerie heeft. Dit schilderij (moeilijk te verwoorden wat je ziet op een schilderij) laat in mijn beleving, een soort van sprookjesfee zien, een symbool voor mijn herstel. Ik heb het even in de kamer neergezet totdat we een mooie plek hiervoor hebben bedacht samen.
Voor we naar bed gingen kwam Rosanne met twee lieve kadootjes (ze komt dan tussen de middag bij me en heeft een plan, maar nog geen middelen om dit plan te realiseren, dat lossen we dan samen even op...)voor haar zus die had opgetreden. Zo typisch Rosanne, om haar zusje of iemand anders te verwennen. Was erg vertederend!
Wij waren lekker moe samen...en hebben dus heerlijk geslapen, tot een uur of half zes (ik althans...) nu breng ik Annemarie een kopje thee en dan gaan we nog even verder slapen....heerlijk! Oh nee...Annemarie moet er zo uit voor de meisjes...ik mag nog even lekker slapen!
Ik voel me prima, alleen een beetje moe, lekker zo'n week. Deze tweede kuur is eigenlijk best aardig gegaan toch! Duimen voor kuur drie (kuur drie alweer....).
Hoop dat we vandaag nog even buiten kunnen zitten....net als gisteren, lekker is dat!
Succes vandaag allemaal, of mensen die op vakantie gaan, geniet ervan, heb het goed!
Anita

Slapen met een slaappil

Lieve mensen, gisterenavond na een goede tip van Jo-Anne, gewoon mijn pil genomen en toen ben ik lekker in slaap gevallen. Handig dit soort tips en je nachten worden een stuk rustiger....langzaam aan werd naar bed gaan, iets ingewikkelds.

Vanmorgen lag er een kaartje in de bus van Truus van het Hospice, geweldig met een gedicht erop van Hans Andreas, wat ze speciaal voor Annemarie en mij heeft aangepast tekstueel.

Voor de dag van morgen
wanneer het morgen anders is,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je houd
vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je houd
vertel het aan een kind
dat oud genoeg is om het te begrijpen
vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken
vertel het aan de huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had
maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een vrouw
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefheeft
als ik jou!

En weet je dit zijn weer van die dagen, die wil je in een lijstje doen. De zon die schijnt, je lijf wat het normaal doet. Slapen wat gewoon lekker is, een boterham die je goed smaakt. Soms heb ik neiging om mijn haar weg goed te doen, en dan realiseer ik me...ik heb geen haar. En als ik heel veel doe heb ik geen energie, maar verder is alles goed...oh ja, mijn wenkbrauwen worden steeds dunner en ook mijn wimpers...dus de zon moet schijnen, want anders wordt het wel een heel bleek bolletje met twee grote bruine ogen erin...
Dikke zoen voor vandaag!
Anita

een nachtje piekeren...

Tja...en zomaar opeens lig ik weer een aantal uren wakker, ga ik piekeren, denken en helaas niet dromen....eruit dus maar. Weblogs lezen van vriendinnen die op reis gaan, de wereld in trekken, de een naar Palestina, de andere naar Santioga de Compostela. Leuk om hen op deze manier te volgen....en af en toe hen te kunnen schrijven, door een berichtje achter te laten....
Ik was zo moe, hoe kan dat nou.....geen slaappil genomen. Ik wil er niet afhankelijk van worden. Annemarie ligt zo heerlijk te slapen...ik vind het luisteren naar haar slapen, heel rustgevend...een lekker geluid. Je bent niet alleen. Gisteren vertelde een vriend van mijn broer me dat hij samen met mijn broer in een tentje had geslapen en dat Arie, mijn broer, zo ongelooflijk snurkt. Volgens mij is dat niet zo erg als het je geliefde is, die snurkt (let op ....Annemarie snurkt niet hoor, die maakt zo'n lief pruttelgeluidje....), maar als je naast een vriend of vriendin ligt, die bizarre geluiden maakt, wil je volgens mij oordoppen of iets hebben, waardoor je dit niet meer hoort. Volgens mij zit het verschil in de manier waarop je met iemand verbonden bent, de intensiteit, de liefde...
Tja daar denk ik zomaar over na nu...

Nu ga ik proberen weer naast haar te kruipen, ik zit alweer ruim twee uur in de keuken achter de computer....slaap lekker nog, en voor morgen, heb een goede dag....succes op het werk, maandag is het altijd druk....ik denk aan jullie.

Anita

Een weekend met mooi weer.....

Dit weekend zijn de kinderen gaan kamperen met Arie en Noor op de boerderij van mijn vader. Noor is net 12 jaar geworden en gaf een kampeerpartijtje en zowel Florine als Rosanne werden hiervoor uitgenodigd. Stipt om tien uur zaterdagochtend kwamen Pa en Els de meisjes halen en zo rond half elf begon ons rustige weekend samen. Zomaar ........... terwijl mijn goede week ging beginnen. Een kadootje. Jan en Gerda kwamen een kop koffie drinken, en Lisanne(hun dochtertje) had een prachtig boek vol kunstwerken en een schilderij voor me gemaakt. Echt geweldig hoe intens kinderen met mijn ziek zijn bezig zijn. Marc (hun zoon) had een doosje overheerlijke witte bonbons voor me gekocht en Jan zorgde natuurlijk weer voor een prachtige cd. Ach ik word zo ongelooflijk verwend, met aandacht, met lieve attenties en hartverwarmende reacties. Ik heb alle kaarten, tekeningen, brieven in twee hele dikke plakboeken geplakt en als je deze boeken doorkijkt, dan lopen de tranen over je wangen. Als je daarnaast alles op mijn site nog eens doorleest, dan mag je concluderen dat ik omgeven ben door veel liefde en warmte....
Na een ongelooflijk warm en gezellig samenzijn met Jan en Gerda, zoals Jan schrijft, gewoon even zomaar alsof er niets aan de hand is, zijn Annemarie en ik in de auto gestapt. Even door de Herenstraat in Voorburg geslenterd, en oh wat was ik toen alweer moe. Annemarie had een tafeltje gereserveerd bij De Landbouw in Wassenaar, op het terras, voor de lunch. En dat was zo ontspannen, in de zon , met mijn dikke trui aan, we dronken een witte sauvignong blanc van J & F Lurton uit Chili. De gebroeders Lurton hebben hun sporen verdiend in de franse wijnbouw, de bordeaux en hebben nu een prachtig nieuw wijnbedrijf in Chili opgebouwd. Met een superfrisse lekkere droge sauvignon blanc hebben we genoten van een heerlijke salade. En ik kan jullie niet vertellen hoe lekker eten smaakt in zo'n goede week. Dan ervaar je zomaar weer hoe geweldig goed dit leven is.....
uiteindelijk heel moe maar voldaan, gingen we naar huis en zo rond een uur of half tien zijn we naar bed gegaan. Annemarie vroeg nog 'wat zou je het liefst willen....' en ik gaf als antwoord 'naar het feest van Joost en Jannie in Den Haag' maar ik moet echt grote gezelschappen ontlopen deze dagen en eerlijk gezegd, wilde ik heel graag daar naar toe, maar had ik de energie niet. Ik hoop wel dat het een super feest is geweest...in gedachten was ik er eventjes bij!

Vanmorgen begonnen we met de Jeep, die niet meer start, maar die weer moet gaan rijden als ik de Mercedes in ga leveren vrijdag, althans daar ga ik nu even van uit. Definitief moet ik dit nog horen van mijn baas. En het begon dus met niet starten, ANWB bellen en een nieuwe accu en jawel hoor, deze tank rijdt ons overal naar toe. Al Gore is niet blij met ons schat ik zo in....en ooit, als onze financien het toestaan, ruilen we deze auto een keer in voor een acceptabeler formaat en een wat jonger exemplaar. Maar het komende half jaar, zal deze auto mij heen en weer rijden naar het ziekenhuis, naar de boerderij een keer en wat al niet meer. En als je Annemarie ziet zitten achter het stuur van dit geweldige apparaat, dan begrijp je wel dat zij hier ooit voor heeft gekozen, petje op, zonnebril...ja 't klopt helemaal!
Een beetje een kakker, voor mij een stukje uit haar vorig leven en ik zou deze Jeep natuurlijk het liefst omruilen voor een SLK, maar dat is ook niet praktisch! Eenmaal op Flakkee aangekomen, heb ik nog alle kinderen en de leiding van de kampeerpartij (Arie, Anja, Tonneke en Henry) mogen meemaken, die al snel na onze komst vertrokken om alle kinderen weer op tijd bij hun ouders af te leveren.

Henry is een vriend van Arie die ik al heel veel jaren ken. En toen ik hem en Tonneke vertelde over mijn ziek zijn, schoot hij vol, hij wilde toen hij wegging, me succes wensen met alle kuren die komen gaan en begon te huilen, en samen hebben we even gehuild, elkaar vastgehouden. Dat is het mooie weer...dat je zo intens met oude bekenden dit gevoel mag delen. Ik vind het wel fijn als mensen hun emotie laten zien, ik zelf worstel hier ook mee. Soms kan ik zomaar in tranen uitbarsten en soms kan ik nagenoeg emotieloos vertellen over alles. Het wisselt heel sterk. Je voelt je echt iedere dag anders. Maar dat ervaren jullie wel op deze weblog.

Daarna hebben we en vooral Florine nog veel pogingen gewaagd om het nieuwe poesje van Rosanne in de mand te lokken, maar de poesjes waren opgeschrikt door veel kinderen en herrie en waren niet te verleiden...dus het nieuwe poesje is nog niet gearriveerd in Voorschoten, is eventjes uitgesteld. Komt wel over een paar weken. Verdrietig wel voor Rosanne, want dit soort teleurstellingen is lastig te verwerken. Maar ze houdt zich kranig.
Met Pa van Loon nog lekker in de tuin gezeten en lekker gepraat. Hij is heel blij als we er zijn en ik vind het heerlijk om bij hem te zijn. Die band tussen vader en dochter is zo intens en stevig, dat het altijd emotioneel is om hem te zien! Wat een lieverd. Els was er niet, haar schoondochter werd 40 jaar.
Nadat we thuis waren, ben ik eerst naar bed gegaan. Ik was kapot en eigenlijk iedereen hier. De kinderen hadden nog een nachtelijke wandeling gemaakt door het natuurgebied in de polder bij Pa en voor het eerst in hun leven gekampeerd, dus alles bij elkaar was het een stevig weekend. Gegeten en nu gaan we lekker douchen, de meisjes liggen al in bed en wij gaan ook.
Dit was weer een soort dagboekverslag, de komende dagen zal de frequentie iets lager liggen.
Ik wens jullie veel liefs en veel goeds. De zon op mijn bolletje was heerlijk.
Dag,
Aniet