Van alles....

Vrijdagavond, het regent enorm...overal ligt blad, en het is koud. Een dikke trui aan, de open haard aan, en overal kaarsjes en lampjes, gezellig is dat...De meisjes zijn er weer, zo dadelijk met zijn viertjes aan tafel. Die huiselijkheid hoort wel bij de winter, de herfst vind ik....dit weer heeft zo zijn charmes. Vrijdagavond staat voor mij voor lekker naar huis, genieten van het weekend, even vrij zijn, wat meer tijd voor elkaar hebben, een beetje uitslapen. Een goed boek lezen. En zo zal het straks ook weer echt zijn, als ik weer aan het werk ben. Leuk is dat, dan kom je thuis en ben je een beetje moe op vrijdagavond, dan begint er weer een ander leven.

Leuk...januari, dan ga ik weer aan de slag, dan ga ik weer naar kantoor. Dan mag ik voor Arinso naar Sevilla, de World Wide Meeting, leuk is dat. Presentaties horen over Northgate, over de strategie en daar ook zelf weer een bijdrage aan leveren, dat is gaaf he...

De status tot nu toe. Nog geen datum voor de MRI. Hier heb ik gisteren mijn specialist over aangesproken, die hier nu achteraan gaat. De dermatoloog zei 'uw tenen zijn genezen, het ziet er nog niet mooi uit, maar die nagels gaan weer aangroeien en ik hoop dat u verder net zo goed zult genezen als uw tenen' en daar gaan we van uit he...Het komt allemaal goed. De 19e mijn vierde rugchemo en dan nog maar twee en dan zit het erop.

Ik kreeg vandaag een mailtje van Rene, een oud collega van me van ADP. Hij heeft darmkanker en is gelukkig op reintegratiebasis 9 uur per week weer begonnen. Goed he...ook hij heeft zin in 2008. Gewoon als een normaal mens weer deelnemen aan het normale leven, een bijdrage leveren aan je organisatie, een gewone rol in je gezin. Niet maar overal bij zijn als het om het huishouden gaat. Of om de kinderen, gewoon lekker ieder zijn eigen ding. Dat is goed.

Ik hoop dat jullie allemaal genieten van het moois wat de herfst ons brengt. Ik zal er een foto bijplaatsen van Kasteel Duyvenvoorde, met die mooie herfstkleuren.

En ik wil jullie attenderen op de stichting Villa Joep. Kijk maar eens op hun site http://www.villajoep.nl/

dit doet je weer beseffen dat er zoveel is in de wereld om je hard voor te maken, om je druk om te maken, om dingen die er echt toe doen.

Een anonieme sponsor heeft het logo van Villa Joep op de shirts van Rosanne's hockey-team laten plaatsen. Een prachtig initiatief. Er is veel om dankbaar voor te zijn...dat realiseer ik me elke keer weer!

Dag, Anita

Ziekenhuisbezoek en nog veel meer....

Het is ongelooflijk rustig hier...te rustig denk ik soms, maar eigenlijk is het wel even goed. Gisterenavond was de afsluiting van Florine's introductieperiode op de middelbare school, een dansfestijn. Het thema was vogels, pretvogels, nachtvogels, trekvogels etc. Leuk, Floor was ingedeeld bij de mechanische vogels. Zag er superleuk uit...
Vandaag ga ik even terug naar de dermatoloog in het ziekenhuis, ik hoop dat het droog blijft, dan ga ik even op de fiets. Lekker even uitwaaien, even bijkomen, zal goed voor me zijn...en dan eens even achter de MRI aan. Die laat voor mijn gevoel weer ernstig lang op zich wachten.
Ondertussen gaan oude lijntjes naar vroeger weer open, mail ik met vrienden die ik 20 jaar niet gezien heb, ongelooflijk hoe leuk toch weer...daarnaast gaat de deur naar een gezond 2008 langzaam open. Maak ik plannen voor mijn reintegratie, die gaat beginnen in januari, de 15e...gisteren was Hylke hier. En dat was ok. Kirsten, mijn collega, gaat 9 januari weer beginnen na haar zwangerschap en bevalling van Victor, en ik een paar dagen later. Leuk, ik heb er zin in...
Voor nu, een mooie dag, het leven is soms knap ingewikkeld, maar zo de moeite waard. Ik heb niet zoveel te wensen, wat haar op mijn hoofd, wat rust in de tent, een gelukkige vrouw en kinderen die het naar hun zin hebben.
Dikke zoen
Aniet

De boerderij.....

Gisteren waren we zo rond een uur of half drie op de boerderij. Lekker kopje thee in de serre...en daarna ben ik even gaan slapen op de bank, heerlijk...ik was en ben nog steeds heel erg moe. Daarna zijn we bij het haventje van Middelharnis tapas gaan eten, erg gezellig en ontspannen, smakelijk.....het was fijn om weer bij Pa en Els te zijn. Op die oude boerderij, vol herinneringen. Slapen in mijn kamertje van vroeger, wat er ondertussen heel fris en mooi uitziet. Vroeg naar bed en op tijd weer op, lekker uitgebreid ontbijten en daarna weer terug naar Voorschoten. Annemarie is nu Florine naar school aan het brengen en Hylke komt straks op bezoek. Voor de rest bouwen we weer rust in, vanavond een afsluitende avond bij Floor op school, omdat de introductieperiode van haar brugklas feestelijk wordt afgesloten. Leuk is dat, dat ik nu dit soort dingen ook mee mag en kan maken.
Pa en Els dank jullie wel voor de lieve ontvangst, het voelt zo warm iedere keer weer.
Dikke zoen, Anita

Moe, moe en nog eens moe.....

De afgelopen dagen ben ik zo onvoorstelbaar moe, ik lag gisteren alweer om half acht in bed...volgens mij komt alle vermoeidheid er nu uit. Ik wil slapen en niets anders dan slapen, gisterenochtend heb ik tot bijna een uur geslapen, en na mijn gesprek met Hans van Arinso, was ik weer kapot. Gek dat je lichaam hier zo mee om gaat, dat langzaam alle vervelende stoffen eruit gewerkt worden, volgens mij is dat proces nu aan de gang. Alle chemische troep in mij komt eruit, ontstekingen piepen nog een keer op, kortom de finisch is in zicht, maar de finish halen kost veel energie en dat mag ook...want dan heb ik het toch maar geflikt. Kanker overwonnen, althans daar ga ik van uit. De MRI laat nog steeds op zich wachten, het duurt maar en duurt maar...en juist die beelden zijn erg belangrijk voor mij. Want die beelden zullen laten zien of ik daadwerkelijk de remissie heb bereikt...wat een feest zal dat zijn zeg...

Buiten, een en al blad, nat en glad, koud ook, de winterjas moet weer aan. Voelt wel gezellig vind ik, ik heb er ook wel zin in...je oren gaan gloeien, binnen is het knus en gezellig...
wij gaan straks naar Pa en Els, eindelijk weer een keer naar de boerderij, fijn vind ik dat...

Dikke zoen, mooie dag,
Anita

ontstoken arm en heel erg moe....

Tja, het moest toch nog een keer gebeuren, mijn linkerarm is ontstoken, er zit een bobbel op, eens kijken of ik nu op de valreep toch nog ontstekingsremmers erbij moet gaan innemen. Gisteren zijn we bij Kirsten en haar gezin op kraamvisite geweest, Victor op mijn arm, hij heeft nu al meer haar dan ik...wat een lekker kereltje zeg! Daarna even naar Den Haag, een wijnproeverij van Sauter en De Vogel delicatessen in het Promenade Hotel, leuk, lekker, maar ik was zo vreselijk moe...die terugval nadat ik zoveel prednison heb gehad is altijd goed voelbaar en zo ook gisteren. Ik denk dat ik al om half negen op bed lag, heerlijk tv kijken, fruit eten, was gezellig...een onrustige nacht gehad, en nu weer op, want de KPN-monteur kan vanaf 8 uur komen om een nieuw modem te installeren....ben benieuwd!
Voor de rest een rustige week, wat bezoek vanuit het werk, naar Pa en Els toe, heerlijk eindelijk weer een keer. De vorige keer moesten we dit afzeggen, omdat ik ziek was, weer even naar Flakkee, naar de boerderij.
Nu mijn pillen, en op weg naar herstel, de chemo moet uit mijn lijf, en ik wil weer haar. Gewoon haar...Kirsten gaf het gisteren ook al aan, dat zij gehoord had dat iemand krullen had teruggekregen...ik ben benieuwd, hoe het eruit zal zien...nog even geduld, ik plaats wel een foto als het zover is...
En iedereen ongelooflijk bedankt voor de bloemen, de kaartjes, de smsjes, de fles wijn die op de stoep stond, zo werd 3 november door al die lieve aandacht, een prachtige feestdag, heel intiem samen! Dank jullie wel.
Anita

3 november 2007 - 1 jaar getrouwd....

Vandaag zijn we een jaar getrouwd....met kadootjes en een lief kaartje voor elkaar, hebben we elkaar wakker gemaakt...en zijn we heerlijk samen thuis vandaag. Annemarie gaat schilderen, ik ga de lunch en het diner voor haar verzorgen, nog wat boodschapjes halen....samen mijmeren over ons eerste jaar in deze status, want ondertussen kennen we elkaar al ruim 26 maanden...en wat is er veel gebeurd. Het is goed daar eens bij stil te staan, daar eens samen de tijd voor te nemen. Wie weet drinken we die prachtige rose champagne die Roel en Karin ons brachten toen ze gehoord hadden dat ik ziek was, of die mooie fles Saint Emillion die Jannie ons gaf, of...bedenk het maar...
Ons jaar, wat ik er nog over wil zeggen is dit - het is prachtig, wij samen, wij hadden het allebei niet willen missen, ondanks alle zorgen, alle pijn en verdriet van dit afgelopen jaar, onze band is zo stevig, die kan niet meer kapot, onze liefde is intenser dan wat we ooit hebben mogen voelen, ik schrijf in de 'we-vorm' omdat ik ervan overtuigd ben, dat Annemarie dit ook zo voelt...wat een rijkdom....
Ik wens jullie allemaal een prachtige 3 november toe!

Anita

De huisarts...

Vanmorgen kwam Rob, mijn huisarts. Eigenlijk is dat altijd een moment om even stil te staan bij alles wat er is gebeurd dit jaar. Rob was er vanaf dag een bij betrokken, vanaf de dubbele hernia tot het moment van nu. Hij volgt me, weet watvoor medicijnen ik allemaal gebruik, en hij adviseert me altijd op zijn rustige manier. Geen overhaaste stappen, gewoon gaan reintegreren, maar zonder dwang, of verplichtingen, proberen vanuit je goede intentie de dingen te doen.
Zo min mogelijk stress, en geen 60 uur werken. Leuk om met hem te praten, voelt wel goed.
Wat vertel ik nog meer vandaag. Dat deze laatste kuur me zwaar valt, dat ik me misselijk voel soms, dat mijn maag van slag is. Dat ik emotioneel ben. Dat mijn tenen beter worden, de zalf werkt goed. Dat ik ongelooflijk veel pillen slik iedere dag 10 stuks, een potje vol. Dat ik er genoeg van heb. Dat ik in alle rust probeer mijn dingen te doen. Dat Annemarie een schilderij verkocht heeft en dat we trots zijn, ik vooral op haar. Dat mijn huurder voor problemen zorgt, en ik dat vervelend vind. Dat hij weer zijn afspraken niet nakomt. Kortom, de dagelijkse beslommeringen, waar iedereen last van heeft. Dat ik zo moe ben steeds. Dat het vrijdag is en dat de kinderen vanavond weer naar papa gaan. Ingewikkelde dagen zijn dit altijd, vooral voor de kinderen en Annemarie. Dat het rustig is hier in huis. Dat ik vandaag weer een ongelooflijk lief kaartje kreeg van Centa. En een mooie mail van Chea. Dat Annemarie de laatste hand legt aan een schilderij...wat we hopenlijk zondag kunnen overhandigen aan de opdrachtgeefster....mooi, spannend moment maar weer....
En dat het voor jullie bijna weekend is....geniet ervan. Ik hou me nog even gedeisd.
En dat de laatste loodjes van dit ziek zijn zwaar zijn, zwaarder dan ik me had voorgesteld....
Anita