En dan krijg je gewoon geen telefoontje vanuit het LUMC....

Dus geen uitslag, geen bericht is toch....tja daar hou ik me maar even aan vast. En iedereen die een smsje stuurde vandaag of die aan me heeft gedacht, het zal nu wel woensdag worden, 5 december ga daar maar even vanuit...ik heb zelf nog gebeld naar het ziekenhuis, maar kreeg de arts niet meer te pakken...hij had toch wel even kunnen bellen en zeggen 'mevrouw van Loon we weten nog niets....' dus nog een paar daagjes bloedje spannend en afwachten. Vroeger zei ik altijd 'leren verlangen naar' ....maar dit is wel stevig hoor vind ik.

Dus tot woensdag allemaal....ik zet het gelijk om mijn weblog, ga er maar vanuit dat het bericht na drie uur in de middag komt...
Anita

December 2007....

Het is december 2007, al 8 maanden ziek thuis....ongelooflijk, en morgen hoop ik iedereen blij te kunnen maken met de uitslag van de MRI...zou het mogelijk zijn, dat de tumor helemaal weg is...zou het zo mogen zijn...het is zo spannend, ongelooflijk! Of zou ik nog nabehandeld moeten worden, zou ik weer chemo's moeten krijgen, wat ligt er nog allemaal voor me...die onzekerheid houdt me bezig. Ik ben er niet meer bang voor. Ik ben niet meer bang voor een chemokuur of een prik, of zelfs een lumbaalpunctie...ik ben alleen bang voor de emoties die ergens diep in mij verstopt zitten. Gisterenmiddag vroeg ik Annemarie hoe zij zou reageren als ik weer opnieuw behandeld zou moeten worden en toen gaf zij als antwoord 'ik zou het vreselijk vinden, voor jou, voor mezelf...voor alles, de kinderen...' en eigenlijk voel ik dit zelf ook zo. Ik zou het vreselijk vinden. En in dit woordje 'vreselijk' zit volgens mij al mijn emotie verstopt. Vreselijk werkelijk waar...ongelooflijk, want ik zou niet weten eventjes hoe ik weer verder zou moeten gaan. Maar dat ik verder ga, dat staat buiten kijf. Altijd weer zal ik knokken, voor mijn Annemarie, voor mijn vader, voor mijn familie, mijn broer (die ook al een moeder heeft verloren aan kanker), voor iedereen die mij lief is en er is en was!

Maar misschien komt het door dit snertweer dat ik zo ernstig schrijf, want ik geloof gewoon niet in een negatief bericht morgen of op 5 december...ik weet bijna zeker dat het goed is in dat lijf van mij. Dat die tumor misschien nog maar een heel klein pietepeuterig tumortje is (leuk woord he...tumortje) die door de bestraling een laatste klap voor zijn kop krijgt en dan helemaal knock-out gaat! En zodra ik dit weet, weten jullie het ook, dat beloof ik. Het is bloedje spannend vind ik, dus gaan we maar eventjes iets leuks doen samen, als afleiding, en dan is het snel morgen...de arts zal wel later op de dag bellen schat ik zo in....

Oh ja, en mijn boek is bijna af....ik wacht op de uitslag en schrijf dan het laatste stukje. Annemarie heeft het schilderij af gemaakt, en hier moeten we snel foto's van maken en dan kan eind deze week alles naar de uitgeverij gestuurd worden. Geweldig he...ik kan bijna niet wachten, vind het zo spannend, een eigen boek....ja vanaf 2008 kan iedereen mijn boek bestellen via internet. Leuk he...ik ben er wel trots op, ik vind het een mooi boek, intens, verdrietig en ook wel lief...ik moet soms een beetje huilen als ik het lees, maar dat is meer omdat ik al zoveel van mijn pijn vergeten ben, gelukkig maar!

Anita

MRI....

Gisteren was het zover, de bewuste MRI. En met de naald met contrastvloeistof in mijn linkerarm werd ik de tunnel in geschoven...ik doe mijn ogen dicht, en hoor hoe de foto's gemaakt worden ('mevrouw van Loon nu drie foto's het duurt ongeveer 8 minuten' en na een tijdje 'mevrouw van Loon nu twee foto's het duurt ongeveer zes minuten' etc) en na ongeveer drie kwartier was ik weer klaar en stond ik aangekleed weer bij Annemarie. Een gevulde koek was onze beloning...heerlijk!
En gek is dat je schrikt van alles wat er gezegd wordt rondom de MRI, zo vroeg ik aan de verpleegkundige of zij goede beelden had gezien, waarop zij zei 'ja ik zie wel iets, alleen ik kan het niet afzetten naast de vorige beelden, dus u moet nog even geduld hebben, uw arts kan dat wel' en op zo'n moment denk je 'iets' wat zou dat zijn dan...
Maar zo moet je niet denken volgens mij. Ik denk dat zij iets gezien heeft en dat is een prachtige mooie rug, waar nagenoeg geen tumor meer is terug te vinden. Maar maandag belt dokter Halkes en dan weet ik iets of nog niets en indien dat laatste het geval is, dan krijg ik een telefoontje op 5 december, een Sint Nicolaaskadootje van het LUMC. Dus nog even geduld. Ik zit er rustig in. Ga zo dadelijk even naar Den Haag, voor een leuk gesprek met iemand die ik persoonlijk nog niet ken, maar met wie ik ga kennismaken. Grappig is dat ik een enorm netwerk aan het opbouwen ben, met allerlei mensen lijntjes heb lopen, en ik weet nog niet waartoe dit alles zal leiden. Netwerken is een essentieel onderdeel van mijn leven. Zo heb ik contacten gelegd met het Vrouwennetwerk in Den Haag, en hier ben ik uitgenodigd voor een kennismakingsavond in januari of februari (afhankelijk van de nabehandeling) goed he...
Lieve mensen, daarna ga ik strijken, Annemarie heeft een tennisarm en mag dus even haar arm niet overbelasten en ik, ik ben dol op strijken (nee hoor....in tegendeel) maar ik strijk nu wel. En ach, samen komen we overal, dus dit zal ook wel lukken. De meisjes gaan weer naar papa...gisterenavond ben ik met Rosanne vuurwerk gaan bestellen voor oud en nieuw, want je weet het wij gaan knallend het nieuwe jaar in. Een nieuw jaar, 2008 is heel dichtbij en ik heb er zoveel zin in...Emmy en Reynaud komen oud en nieuw bij ons vieren, en de champagne zal rijkelijk vloeien, dat beloof ik je....De eerste dag van het nieuwe jaar, gaan we met de meisjes bij mijn vader en Els champagne drinken en klinken op een prachtig nieuw begin! Gezellig, ik heb er nu al zin in....

Lieve groeten, ik ga zo weg!
Een mooi weekend gewenst.
Anita

Een hele lange dag Arinso....

Gisteren was Chea hier zo rond een uur of tien. En na een kop koffie en thee (Chea dronk de thee!) vertrokken we richting Nieuwegein. En het was goed om daar te zijn, ik heb ongelooflijk veel collega's gesproken, gezien en dat voelde goed. Zaken uitgesproken die in de lucht waren blijven hangen, kortom er is veel gebeurd, gesprekken gevoerd, en een lange vergadering bijgewoond, en uiteindelijk afgesloten met een etentje...en ik was om kwart voor negen weer thuis. Moe, maar voldaan. En eigenlijk voelde het zo goed daar weer te zijn, maar vooral dat ik in staat ben dit weer te kunnen doen. Ik bemoeide me vanzelf alweer met allerlei de discussie, en toen hoorde ik 'She's back...' geweldig...ik voelde een glimlach op mijn gezicht!
En ondertussen kreeg ik een smsje van Rosanne, dat ze een 8,5 had voor haar boekbespreking. Super he...en ook kreeg ik allemaal lieve smsjes van mensen die mij succes wensen voor de MRI van vandaag en die voor mij gaan duimen. Dank jullie wel allemaal. Het liggen in zo'n tunnel is altijd een gekke ervaring, vooral ook omdat je je realiseert dat de uitslag zo belangrijk is.
Voor nu veel liefs, een dikke zoen
Anita

Zomaar.....

Het is dinsdagmiddag, vanmorgen hebben we de schilderijen van Annemarie terug gehaald uit het restaurant. Ondertussen is zij druk bezig, want met ingang van januari 2008 gaat zij met nieuwe werken, weer exposeren bij De Markiezen van Wassenaer. Er zijn veel positieve reacties gekomen en veel kaartjes uitgedeeld. Een schilderij verkocht, kortom leuk. Hier in huis is het weer mooi, met prachtige ingelijste werken en Rosanne was helemaal blij toen ze thuis kwam tussen de middag.
Ik heb weer wat stappen gezet in mijn leven. Mijn huurder in Schoonhoven per 1 maart 2008 de wacht aangezegd en dat voelt goed. Het is erg om een prachtig huis zo terug te zien, zonder ziel en niet verzorgd. En ik verheug me er nu al op, om dit appartement mooi en schoon te maken en dan opnieuw te gaan verhuren. Of misschien verkopen.
Vanmorgen telefonisch contact gehad met Kirsten, wij gaan elkaar nog zien voordat we samen in januari weer gaan starten. Leuk is dat. En als ik haar spreek, dan voel ik dat ik enorm veel zin heb om met haar weer samen te gaan werken en met alle andere collega's bij Arinso natuurlijk. Die zie ik morgen allemaal weer.
Ook komen er geleidelijk aan nog wat afspraken in de agenda voor de dagen in december...met als hoogtepunt de 45e verjaardag van Annemarie op 23 december! Leuk he...en dan....samen dit rare bizarre jaar afsluiten in de zon....ik verlang er zo enorm naar!
Voor deze week niet zoveel nieuws onder de zon - MRI, boek en allerlei administratieve dingen...
Voor jullie, mooi weer, lekker fris, heerlijk en een dikke zoen!
Anita

'Lijkt mij zo lekker.....'

Vanmorgen werd ik voor een werkend mens laat wakker, kwart over acht en toen zei Florine 't lijkt me zo lekker om kwart over acht pas wakker worden en dan gewoon aan de computer kunnen gaan zitten' en toen ik reageerde dat ik dit niet wilde... (een vanuit mijn emotie gestuurde reactie natuurlijk..)werd ik gered door Rosanne die zei 'je hoeft niet jaloers te zijn hoor, want wie wil er nu kanker hebben...'. Tja dit soort gesprekjes vroeg in de morgen doen mij zo beseffen dat mijn leven op dit moment nog zo anders is, dan het ooit was. Om kwart over acht was ik al ruim een uur in Utrecht aan het werk, om kwart over zes draaide de motor van de mercedes al en reed ik steevast de straat uit. Nadat ik om half zes was opgestaan, het eerste parkeerplaatsje bij de deur van kantoor was mijn plekje en eigenlijk was het gek, toen ik de laatste keer bij het oude pand was, om daar de auto van mijn ook zo vroege collega Jan zag staan...
En nu, ga ik soms veel vroeger naar bed (de laatste tijd niet meer hoor...)en sta ik later op. Dan schrijf ik wat aan de computer, tut ik wat, draai ik wat rond hier in huis...en dan...ga ik onder de douche. Vanmorgen ga ik lekker boodschappen doen, wat schrijven aan mijn boek, de eindfase is bereikt...ik zal mijn boek eindigen met de uitslag van de MRI...
Deze week is wel een drukke week, ook een test. Woensdag ben ik eigenlijk de hele dag al in touw voor Arinso, om tien uur komt Chea, kop koffie en dan naar kantoor. Daar afspraken en vanaf 15.00 uur een meeting met aansluitend diner, ik verwacht niet terug te zijn voor tien uur in de avond...eens kijken hoe me dat bevalt...ik was vrijdag een aantal uren actief en in de avond goed moe, maar het viel me mee ten opzichte van eerdere momenten en ervaringen. Dus volgens de optimist in mij, word ik sterker en sterker.

Gisteren was een mooie dag. Allebei de meisjes waren creatief. Floor was een masker aan het maken in de keuken en Rosanne liep met een roze schildershemd van Annemarie aan en maakte achter de schildersezel van Annemarie een schilderij...My best friends 4ever.....prachtig. Ze was tot haar bedtijd druk in de weer met hartjes en bloemetjes, geweldig...ze noemde zichzelf ook een kunstenaar. En vandaag vraagt ze of dit schilderij in de klas opgehangen mag worden en anders hangt ze het in de woonkamer op. Tussendoor kwamen Emmy en Reynaud langs, zo'n spontaan bezoek vind ik heerlijk, voor een glaasje champagne bij de open haard. Zij waren naar de PAN geweest in de RAI. Ik had kaarten van mijn nicht gekregen en kon uiteindelijk toch weer niet zelf gaan. Dus lieve nicht Annemarie uit Amstelveen, zo hebben jouw kaarten een echt goede bestemming gekregen. Vorige week waren ze naar een champagneproeverij in Noordwijk geweest en daar hadden ze het boekje 'Grootspraak' (een restaurantgids gespecialiseerd in de combinatie lekker eten met wijnen)voor mij gekocht. Leuk...Reynaud had de eigenaar van het beste champagne restaurant gevraagd iets voor mij in dit boekje te schrijven, zo mooi attent vind ik dat. En genieten is het zeker zo'n boekje...ze kwamen dit eigenlijk even afgeven en na enige overtuiging van Annemarie kwamen ze toch wel even binnen voor een glaasje...
Dus onze zondag was weer zo'n mooie rustige zondag...
Nu is het huis leeg. Annemarie is bloed prikken, een breed bloedonderzoek, omdat zij veel lichamelijke ongemakken heeft op dit moment, veelal voortkomend uit vermoeidheid, stress hoop ik, maar voor alle zekerheid toch een check. En de meisjes zijn naar school. Ik vertrek naar boven...en wens jullie een goede en mooie dag!
Anita

Weinig nieuws....

Op dit moment is er niet zoveel te melden. Geen gekke dingen. Geen haar. Nog steeds niet. En nu ben ik toch al vier weken na mijn laatste chemo....maar het lijkt zelfs minder te worden. Ik geloof het niet, maar denk soms in een boze bui...'het komt nooit meer goed met me...'
Duim maar allemaal voor me, want donderdag is de MRI en als het mee zit heb ik 3 december a.s. al telefonisch de uitslag. Ik vind het bloedje spannend...
Nu ga ik stoppen, want Emmy en Reynaud komen spontaan binnen en dat is zo leuk...

Fijne zondag
Aniet