Haar....ja het is echt waar!

En dan opeens is het echt zover...zomaar opeens sta je voor de spiegel en denk je 'zie ik het goed' en jawel dan begint voorzichtig je haar weer te groeien, tussen de zachte donsjes door, komt gewoon grijs haar opzetten...de contouren zijn nu duidelijk zichtbaar en ik kijk heel kritisch in iedere spiegel die ik tegenkom hier in huis en dat zijn er toch zo'n stuk of elf...overal zie ik dus mijzelf en kijk ik naar die nieuw opkomende haartjes...
Het is zondagochtend, Rosanne is zwemmen met haar vriendjes, voor het eerst in bikini (geleend van haar zus), dat is best zo'n spannend moment in een kinderleven, voor het eerst je zwembroek in de kast laten liggen en een bikini aantrekken en dan ook nog heel stoer, met een heleboel jongens naar het zwembad...ben benieuwd hoe ze dit zal ervaren....
Met Floor lekker relaxed ontbeten, en nu staan moeder en dochter lekker te tutten in de badkamer. Mijn wenkbrauwen staan er al weer op, die heeft Annemarie al met een oogpotlood aangebracht en ik zit even aan de computer.
Het gaat goed, ik denk nog niet aan morgen. Zie altijd erg op tegen die lumbaalpunctie....ik ben stram en stijf, ik lijk echt wel een oudere dame soms, de overgang is echt begonnen, het zweten lijkt weer even wat minder, maar mijn gewrichten doen zeer...ach als dit alles is, dan word ik wel 100! Of net als oma van Loon 91 is ook goed. Nog bij je volle bewustzijn zijn, en genieten van alles om je heen, dat is mijn wens.
Mijn boek is klaar. Gisteren heb ik het laatste hoofdstuk geschreven en ik heb ongelooflijk gehuild...ongelooflijk, zo voelde het ook...ik ben zo benieuwd. Ik heb de uitgever gemaild en zal deze week alles aanleveren...spannend he...
Wij gaan een wandeling maken, het strand, het bos, dat maakt niet uit...lekker uitwaaien...
veel liefs, en een mooie zondag, het is gezellig in huis, ik geniet!
Anita

En hoe nu verder.....

Met de wetenschap dat alles nog niet voorbij is, maar ook met de wetenschap dat het einde van deze behandeling een keer in zicht is, zullen wij hier proberen ons gewone leventje weer wat op te pakken. En dat betekent dat ik hooguit nog maar een keer per week iets op de weblog zal gaan schrijven. Wij doen de gordijnen weer een beetje dicht, we gaan weer op een normale manier verder, zonder dat ziek zijn en ziekenhuisbezoek hier een stevige rol in zal spelen. Ik moet dit jaar nog twee keer voor de lumbaalpunctie, maandag en op oudejaarsdag en dan zal ik wat schrijven aan jullie. Ook zodra de bestralingen beginnen en zodra ik weer wat aan het werken ben, dus op hoogtepunten of grote verandermomenten in mijn leven zal ik iets van mij laten horen. Vaak heb ik jullie het afgelopen jaar mee laten kijken in ons leventje, in ons huis, in onze belevenissen...en daar zal ik nu mee gaan stoppen. Ik zal alleen nog meldingen doen rondom mijn herstel. Op mijn eigen wijze...We gaan ons nu richten op Sinterklaas (mijn surprise is alsof hij door een kindje is gemaakt, ik ben zo helemaal niet creatief!), op Annemarie's verjaardag de 23e, op de kerst en op oud en nieuw. En dan is onze blik gericht op 2008, een nieuw jaar met nieuwe kansen. Een herstel, een afsluiten van deze periode....werk, schilderen, kinderen, vakanties, gewone dagelijkse beslommeringen net zoals iedereen die heeft.

Wel wil ik aan iedereen laten weten, dat ik het afgelopen jaar zo goed heb doorstaan, mede door alle lieve zorg, aandacht, kaartjes, mails, reacties op deze weblog, bloemen, brieven, gedichten, kortom doordat jullie er allemaal voor me waren. Ongelooflijk zoals dat voelde, zo rijk, zo intens...dank jullie wel hiervoor.
Gisterenavond was een intense avond, waar wij ons realiseerden dat ons leventje nooit meer zo onbevangen zal worden als het was. Maar ook dat onze liefde hierdoor zo sterk is geworden. En met dat gegeven gaan we verder in ons leven. We knokken als we moeten knokken, en daarnaast halen we er alles uit wat er in zit.

Mijn boek maak ik begin volgende week definitief af, dan gaat alles naar de uitgeverij en ongeveer begin/medio januari zal dit boek te verkrijgen zijn via www.boekscout.nl onder het kopje nieuwe titels of onder mijn naam. Ik ben zo benieuwd wat iedereen hiervan zal vinden. Ik vind het emotioneel en mooi...maar ook dit boek heeft mij geholpen te komen tot waar ik nu ben, waar wij nu zijn. Veel liefs, veel dank, jullie allemaal zijn geweldig! Ik wist niet dat er zoveel dierbare mensen, collega's, ex-collega's, familieleden, vrienden en bekenden waren....ongelooflijk!

Tot maandag, na mijn lumbaalpunctie, een fijne Sinterklaasavond!
Anita

Contact met dokter Halkes!!!

Vanmorgen direct naar het ziekenhuis gebeld en zojuist ben ik teruggebeld door dokter Halkes. Met de nodige verontschuldigingen voor het feit dat hij niet gebeld had gisteren, een misverstand. Hij heeft contact gehad met de radioloog over de MRI van vorige week. Er is ten opzichte van de MRI van juli jl. een duidelijke verbetering te zien. Een duidelijke afname van het proces, er zit echter nog wel iets en het is nu nog niet duidelijk of dit nog een stukje resttumor is of dat dit littekenweefsel is. Op basis van dit beeld geeft hij aan dat de nabehandeling zal bestaan uit de resterende twee lumbaalpuncties, aangevuld met een programma voor bestraling. Er zal nadat hij terug is uit Amerika (vertrekt morgen) nog overleg plaatsvinden tussen hemzelf en de radioloog en op 31 december heb ik een gesprek met hem. Dan hoor ik hoe de nabehandeling exact zal zijn. Hoe lang de bestralingen zullen duren, 4 weken of meer....
Dus mijn optimistische gedachte dat alles weg zou zijn is (zoals zo vaak) ingehaald door die van Annemarie, dat het nog niet helemaal weg is, maar dat dit een positief bericht is dat moge duidelijk zijn. Woorden als verbetering en een duidelijke afname van het proces zijn in mijn beleving positief te noemen. En op het eerste gezicht is de nabehandeling niet meer of anders dan wat we al wisten toch...
Ik ben wel blij, maar een beetje gematigd blij merk ik...ik ben het ziek zijn namelijk zo vreselijk zat......
Het leuke nieuws is dat ik vanmorgen van Petra, mijn collega, de vluchten voor Sevilla door heb gekregen...de 17e januari om 20.30 uur vertrek ik en de 20e kom ik om 19.55 uur weer terug...super leuk he..en weet je wat nog leuker is, dan ben ik lekker bruin. En nog leuker dan heb ik hopenlijk weer wat haar.
Zondag waren Annemarie en ik in de Bijenkorf in Den Haag en daar stond een mevrouw bij de kassa met een bontmuts met zijflappen op. Ik dacht al 'die mevrouw is ook kaal' en haar man glimlachte al lief naar mij (herkenning????) en opeens zei die mevrouw tegen Annemarie terwijl ze naar mij keek 'dat heb ik ook, alleen ik durf het niet' . Je komt nu opeens in zoveel van dit soort situaties terecht. Hartverwarmend ongelooflijk....
Ik ga vandaag mijn boek proberen af te maken, met een duidelijk open einde...maar voor ons allen is het leven en alles wat daarbij hoort nooit af. We weten niet waar dingen beginnen of juist ophouden en nu wil ik dat gewoon zomaar opeens wel weten!
Dank voor alle steun en support tot nu toe, gisterenavond, vandaag, lief van jullie...
Anita

En dan krijg je gewoon geen telefoontje vanuit het LUMC....

Dus geen uitslag, geen bericht is toch....tja daar hou ik me maar even aan vast. En iedereen die een smsje stuurde vandaag of die aan me heeft gedacht, het zal nu wel woensdag worden, 5 december ga daar maar even vanuit...ik heb zelf nog gebeld naar het ziekenhuis, maar kreeg de arts niet meer te pakken...hij had toch wel even kunnen bellen en zeggen 'mevrouw van Loon we weten nog niets....' dus nog een paar daagjes bloedje spannend en afwachten. Vroeger zei ik altijd 'leren verlangen naar' ....maar dit is wel stevig hoor vind ik.

Dus tot woensdag allemaal....ik zet het gelijk om mijn weblog, ga er maar vanuit dat het bericht na drie uur in de middag komt...
Anita

December 2007....

Het is december 2007, al 8 maanden ziek thuis....ongelooflijk, en morgen hoop ik iedereen blij te kunnen maken met de uitslag van de MRI...zou het mogelijk zijn, dat de tumor helemaal weg is...zou het zo mogen zijn...het is zo spannend, ongelooflijk! Of zou ik nog nabehandeld moeten worden, zou ik weer chemo's moeten krijgen, wat ligt er nog allemaal voor me...die onzekerheid houdt me bezig. Ik ben er niet meer bang voor. Ik ben niet meer bang voor een chemokuur of een prik, of zelfs een lumbaalpunctie...ik ben alleen bang voor de emoties die ergens diep in mij verstopt zitten. Gisterenmiddag vroeg ik Annemarie hoe zij zou reageren als ik weer opnieuw behandeld zou moeten worden en toen gaf zij als antwoord 'ik zou het vreselijk vinden, voor jou, voor mezelf...voor alles, de kinderen...' en eigenlijk voel ik dit zelf ook zo. Ik zou het vreselijk vinden. En in dit woordje 'vreselijk' zit volgens mij al mijn emotie verstopt. Vreselijk werkelijk waar...ongelooflijk, want ik zou niet weten eventjes hoe ik weer verder zou moeten gaan. Maar dat ik verder ga, dat staat buiten kijf. Altijd weer zal ik knokken, voor mijn Annemarie, voor mijn vader, voor mijn familie, mijn broer (die ook al een moeder heeft verloren aan kanker), voor iedereen die mij lief is en er is en was!

Maar misschien komt het door dit snertweer dat ik zo ernstig schrijf, want ik geloof gewoon niet in een negatief bericht morgen of op 5 december...ik weet bijna zeker dat het goed is in dat lijf van mij. Dat die tumor misschien nog maar een heel klein pietepeuterig tumortje is (leuk woord he...tumortje) die door de bestraling een laatste klap voor zijn kop krijgt en dan helemaal knock-out gaat! En zodra ik dit weet, weten jullie het ook, dat beloof ik. Het is bloedje spannend vind ik, dus gaan we maar eventjes iets leuks doen samen, als afleiding, en dan is het snel morgen...de arts zal wel later op de dag bellen schat ik zo in....

Oh ja, en mijn boek is bijna af....ik wacht op de uitslag en schrijf dan het laatste stukje. Annemarie heeft het schilderij af gemaakt, en hier moeten we snel foto's van maken en dan kan eind deze week alles naar de uitgeverij gestuurd worden. Geweldig he...ik kan bijna niet wachten, vind het zo spannend, een eigen boek....ja vanaf 2008 kan iedereen mijn boek bestellen via internet. Leuk he...ik ben er wel trots op, ik vind het een mooi boek, intens, verdrietig en ook wel lief...ik moet soms een beetje huilen als ik het lees, maar dat is meer omdat ik al zoveel van mijn pijn vergeten ben, gelukkig maar!

Anita

MRI....

Gisteren was het zover, de bewuste MRI. En met de naald met contrastvloeistof in mijn linkerarm werd ik de tunnel in geschoven...ik doe mijn ogen dicht, en hoor hoe de foto's gemaakt worden ('mevrouw van Loon nu drie foto's het duurt ongeveer 8 minuten' en na een tijdje 'mevrouw van Loon nu twee foto's het duurt ongeveer zes minuten' etc) en na ongeveer drie kwartier was ik weer klaar en stond ik aangekleed weer bij Annemarie. Een gevulde koek was onze beloning...heerlijk!
En gek is dat je schrikt van alles wat er gezegd wordt rondom de MRI, zo vroeg ik aan de verpleegkundige of zij goede beelden had gezien, waarop zij zei 'ja ik zie wel iets, alleen ik kan het niet afzetten naast de vorige beelden, dus u moet nog even geduld hebben, uw arts kan dat wel' en op zo'n moment denk je 'iets' wat zou dat zijn dan...
Maar zo moet je niet denken volgens mij. Ik denk dat zij iets gezien heeft en dat is een prachtige mooie rug, waar nagenoeg geen tumor meer is terug te vinden. Maar maandag belt dokter Halkes en dan weet ik iets of nog niets en indien dat laatste het geval is, dan krijg ik een telefoontje op 5 december, een Sint Nicolaaskadootje van het LUMC. Dus nog even geduld. Ik zit er rustig in. Ga zo dadelijk even naar Den Haag, voor een leuk gesprek met iemand die ik persoonlijk nog niet ken, maar met wie ik ga kennismaken. Grappig is dat ik een enorm netwerk aan het opbouwen ben, met allerlei mensen lijntjes heb lopen, en ik weet nog niet waartoe dit alles zal leiden. Netwerken is een essentieel onderdeel van mijn leven. Zo heb ik contacten gelegd met het Vrouwennetwerk in Den Haag, en hier ben ik uitgenodigd voor een kennismakingsavond in januari of februari (afhankelijk van de nabehandeling) goed he...
Lieve mensen, daarna ga ik strijken, Annemarie heeft een tennisarm en mag dus even haar arm niet overbelasten en ik, ik ben dol op strijken (nee hoor....in tegendeel) maar ik strijk nu wel. En ach, samen komen we overal, dus dit zal ook wel lukken. De meisjes gaan weer naar papa...gisterenavond ben ik met Rosanne vuurwerk gaan bestellen voor oud en nieuw, want je weet het wij gaan knallend het nieuwe jaar in. Een nieuw jaar, 2008 is heel dichtbij en ik heb er zoveel zin in...Emmy en Reynaud komen oud en nieuw bij ons vieren, en de champagne zal rijkelijk vloeien, dat beloof ik je....De eerste dag van het nieuwe jaar, gaan we met de meisjes bij mijn vader en Els champagne drinken en klinken op een prachtig nieuw begin! Gezellig, ik heb er nu al zin in....

Lieve groeten, ik ga zo weg!
Een mooi weekend gewenst.
Anita

Een hele lange dag Arinso....

Gisteren was Chea hier zo rond een uur of tien. En na een kop koffie en thee (Chea dronk de thee!) vertrokken we richting Nieuwegein. En het was goed om daar te zijn, ik heb ongelooflijk veel collega's gesproken, gezien en dat voelde goed. Zaken uitgesproken die in de lucht waren blijven hangen, kortom er is veel gebeurd, gesprekken gevoerd, en een lange vergadering bijgewoond, en uiteindelijk afgesloten met een etentje...en ik was om kwart voor negen weer thuis. Moe, maar voldaan. En eigenlijk voelde het zo goed daar weer te zijn, maar vooral dat ik in staat ben dit weer te kunnen doen. Ik bemoeide me vanzelf alweer met allerlei de discussie, en toen hoorde ik 'She's back...' geweldig...ik voelde een glimlach op mijn gezicht!
En ondertussen kreeg ik een smsje van Rosanne, dat ze een 8,5 had voor haar boekbespreking. Super he...en ook kreeg ik allemaal lieve smsjes van mensen die mij succes wensen voor de MRI van vandaag en die voor mij gaan duimen. Dank jullie wel allemaal. Het liggen in zo'n tunnel is altijd een gekke ervaring, vooral ook omdat je je realiseert dat de uitslag zo belangrijk is.
Voor nu veel liefs, een dikke zoen
Anita