Reintegreren is ingewikkeld....

Tja...en nu is het vrijdag en ik ben thuis. Want reintegreren dat doe je niet vanzelf, dat is een ingewikkeld proces. Zeker als je probeert dit te combineren met een bestralingsprogramma. Want alhoewel je hiervoor wel je voorkeurstijd kunt aangeven, kun je zomaar midden op de dag ingepland worden, of vandaag om 14.50 uur.
En als je ziek bent en terug wilt komen, realiseer je je eigenlijk pas goed wat je baan daadwerkelijk betekent, wat dit aan inspanning met zich meebrengt. Dat merkte ik afgelopen woensdag maar eens goed. En zonder dat je dit wilt, want als ziek mens wil je eigenlijk maar 1 ding en dat is beter worden, zit je in een ingewikkelde discussie over je reintegratie.
A.s. maandag praat ik hierover met Peter Bouten, waarbij de intentie van ons beiden is dat ik gezond weer terug kan op mijn stoel, en dat ik geen zorgen heb over mijn baan, toekomst of inkomsten. En met dat gevoel kan ik rustig verder. We moeten nu alleen maar zien hoe de weg naar mijn terugkeer ingevuld moet worden en ik zal veel moeten worden bijgepraat, want negen maanden er niet bij zijn is een hele lange tijd geloof me...
Het mooie van woensdag is voor mij, de warme en lieve reactie van mijn collega Kirsten, en ook van mijn interimmer Hans. Die met de nodige zorg mij omarmen en je bent juist zo op zoek naar een veilige setting van waaruit je je leven langzaam weer op kunt pakken. Maar de directie van Arinso heeft me gisteren overtuigd dat deze veilige setting er is...en dat doet me goed.
Het gekke aan de andere kant is dat als je leven zo onzeker is geworden als het mijne nu is...dat dit soort situaties je wel raken op het moment zelf, maar dat je daarna denkt 'het gaat nu primair om mijn gezondheid, om hier in dit leven door te kunnen gaan' en vanuit dit gevoel wordt al het andere minder belangrijk. Zelfs geld maakt me op dit moment geen donder meer uit. Zolang we de boel maar draaiend kunnen houden vind ik het best...en gelukkig dankzij mijn huis/huur in Schoonhoven, heb ik nu een zorg minder op dat gebied.
En als ik dan nadenk waarom ik woensdag zo verdrietig was (dit was naar aanleiding van een gesprek met iemand bij Arinso) en zo enorm moest huilen, dan was dit omdat mijn integriteit in een kwaad daglicht gesteld werd. Ik voelde me aangevallen en wel recht in mijn hart en dat doet nog zeer. Ik ken mezelf als een kritische donder, die discussies niet uit de weg gaat, maar ik ken mezelf ook als iemand die gaat voor zijn organisatie, en die mee wil denken en een bijdrage wil leveren. Die wil sparren, wil buffelen om doelen te bereiken. Maar die ook mensen een heel warm hart toedraagt. Want juist die mensen maken onze business volgens mij. En politiek en achterklap daar heb ik een broertje dood aan. Zeg me wat je me te zeggen hebt en ik kan erop reageren. En ik ben iemand die voor een ander, die voor haar bedrijf door het vuur gaat. En als hieraan getwijfeld wordt, dan is er een oplossing...dat onze wegen zich scheiden. Geloof me en dit is het laatste wat ik er nu bij kan en wil hebben. Ik wil echt maar een ding - gezond worden en weer terugkeren in mijn baan. Verder gaan met het gewone leven, genieten met Annemarie en haar meiden. Deze week voelden de meiden dat er iets aan de hand was, en Rosanne vroeg me gisteren of 'Peter' al gebeld had met me...geweldig he...voor haar is Peter de man van de pretparken. Die het personeel trakteert op leuke dingen en in zijn oranje t-shirt (zo heeft ze hem ooit ontmoet in een pretpark) snapte ze niet dat hij mijn 'grote baas' was. En volgens mij denkt Rosanne dat Peter alles wel op kan lossen. Lief he...en toen ik zei dat ik maandag met Peter ging lunchen was ze zichtbaar opgelucht. Dus al met al kan ik jullie zeggen, dat ik terugkijk op een ingewikkelde week, maar wel een goede week. Een enerverende week, die me heel veel stof tot nadenken heeft gegeven en ook perspectief. En gisteren zei ik het nog tegen iemand - interpersoonlijke communicatie is iets tussen twee of meer mensen. En als het daar een keer mis gaat, zoals afgelopen week, dan heb je daar zelf ook een bijdrage aan geleverd. En soms moet je je realiseren dat communiceren niet altijd even goed gaat, en ook hieraan liggen veel redenen ten grondslag. En misschien moeten we dit gesprek gewoon nog maar eens in de herkansing gooien en opnieuw doen. Met een schone lei beginnen...dus bij deze is dit mijn aanbod. Let's try again...
Ik wens jullie een mooi weekend, ik ga even naar mijn andere huis en dan naar het ziekenhuis....
en neem nu nog een nespresso...
Anita

PS. bestraling gaat goed. Darmen rommelen en zijn wat van slag. Verder wil ik wel veel slapen, ben ik moe. Rugpijn neemt wat toe. MRI komt medio maart...vind ik wel weer spannend. Mijn haartjes gaan eigenwijs gedrag vertonen, past wel bij me denk ik, en kruintjes gaan allerlei kanten opgroeien, wordt gewoon een rommeltje, dus wie weet een bezoekje aan de kapper binnenkort....

Arbo-arts en bestraling is gestart!

Vanmorgen de arbo-arts bezocht. Een goed gesprek gehad, afspraken gemaakt dat reintegratie tijdens mijn bestraling blijft op 3 x 4 uur per week. Is genoeg denk ik voorlopig. Zeker als je nagaat dat hier dagelijks een bestraling en mijn reistijd naar en van Nieuwegein bij komt.
Vanmiddag zijn er allerlei strepen/lijnen op mijn buik gezet en heb ik mijn eerste bestraling gehad. Stelt niet zoveel voor. Je ligt op een bed met een glazen plaat, en er is een camera die van onderaf een bestraling uitvoert en daarna van bovenaf, en dan kun je je weer aankleden en zeg je iedereen gedag 'tot morgen' heel bizar. Je auto staat op een speciaal parkeerterrein voor de afdeling radio therapie, kort parkeren. Gaat allemaal heel snel. Ik heb op dit moment een planning voor deze week gekregen en dat is op allerlei momenten op een dag. Voor volgende week heb ik aangegeven zoveel als mogelijk vroeg in de ochtend. Vrijdag krijg je een planning voor de komende week.
Gaat er allemaal heel snel en vriendelijk aan toe. Morgen heb ik nog even een gesprekje met de radio therapeut, de arts met wie ik al eerder heb gesproken. Dan weer naar Arinso toe, lekker is dat wel, gewoon weer aan de slag.
Tot zover....later meer. Het voelt allemaal heel onwerkelijk, ook wel een beetje emotioneel. Je ligt in zo'n bestralingsapparaat, je voelt op dat moment niks. En ondertussen krijg je een boekje mee waarin alle mogelijke bijverschijnselen, bijwerkingen staan. Je krijgt een bekertje water om te drinken, kortom...het lijkt alsof er niets aan de hand is, en ondertussen is het in werkelijkheid gewoon anders. Het voelt zo dubbel.
Anita

De laatste lumbaalpunctie zit erin....

Vanmorgen kwart over acht vertrok ik naar het LUMC voor mijn laatste lumbaalpunctie. Bloedonderzoek (leukocyten iets achteruit ten opzichte van vorige week....volgens de arts is mijn weerstand nog erg wisselvallig) en daarna gesprek voor de laatste keer met dokter Halkes, omdat professor Willemze weer terug is en mij weer verder gaat behandelen.
Aan de arts gevraagd hoe hij mijn mri-beelden nu ziet en het ziektebeeld. Hij zei letterlijk "mevrouw van Loon wij hadden natuurlijk gehoopt met de agressieve chemo's die wij u hebben toegediend, dat de tumor weg zou zijn, maar dat is bij nog niet het geval. Er zit nog wat tumor. Maar het lumbaalvocht laat zien dat er geen kwade cellen in dit vocht zitten en dat is positief. We hebben u wat extra lumbaalpuncties gegeven en nu gaan we starten met de bestralingen. Medio maart zal er weer een mri volgen en op basis van dat beeld kunnen we kijken hoever we zijn. Het hangt er nu vooral van af wanneer de kankercellen weer actief gaan worden, want er zitten nog kankercellen in u. En als zij weer actief worden, en dat zou bijvoorbeeld dit jaar zijn, dan moeten we u heel stevig gaan behandelen, met hele stevige chemo's en stamceltransplantaties. Maar als de tumor dit jaar wegblijft en bijvoorbeeld over twee of drie jaar weer de kop op steekt, dan kunnen we u eenzelfde behandeling bieden als het afgelopen jaar. Dus laten we maar gewoon zien wat er komt."
En toen naar de elfde etage, ondertussen was Annemarie binnengekomen. Er werden nog wat vervolgafspraken ingepland in de agenda en eenmaal boven, kwam om kwart over tien dokter Thys om mij de laatste lumbaalpunctie toe te dienen. Het was eventjes wat lastig om het lumbaalvocht te bereiken, maar het lukte met een prik.
Hierna ging Annemarie weg, boodschappen doen enzo...en ik ben na een half uurtje plat te hebben gelegen vertrokken.
En nu weer thuis. Straks evens wat rusten, of misschien niet.
Dikke zoen,
Anita

hockey....

Goedemorgen....
vanmorgen ben ik even gaan kijken naar een hockey wedstrijd van Rosanne in Leiden...super, ze hebben keihard gewerkt in de zaal die meiden en uiteindelijk 1 wedstrijd gewonnen en 1 gelijk gespeeld...ze staan volgens mij nu op de eerste plaats! Leuk om te zien, hoe die meiden keihard aan het werken zijn om te winnen of om gelijk te blijven...veel ouders in de zaal die de meisjes aanmoedigden en dat is ook leuk om te zien. Die saamhorigheid die je dan voelt...
Vandaag gaan we eventjes naar Pauline en Vincent toe, voor de verjaardag van Pauline...de meisjes gaan wat anders doen. Rosanne gaat met Milou streetdancen, in een sportzaal met spiegels...leuk natuurlijk. En Floor gaat huiswerk maken (en computeren schat ik zo in...) en dan komt een vriendinnetje bij haar film kijken.
Gek om nu al te merken dat kinderen hun eigen ding willen doen op zo'n zondag!
Hoe klein zijn ze dan, of hoe groot eigenlijk.
Morgenochtend 9 uur ziekenhuis, bloed prikken, gesprek met de arts en lumbaalpunctie. De laatste hoop ik...en dan de dag erop...starten met de bestraling. Ik vind het wel wat....als ik zeg dat ik er zin in heb, dan klopt dat niet...maar ik wil wel verder. Gewoon met alles en daar hoort die bestraling dan maar bij.
Mijn collega's komen vanavond terug uit Sevilla, ik ben benieuwd wat er daar allemaal aan de orde is geweest. Ik hoop dit woensdag te mogen horen. Ik ben benieuwd naar alles wat er voor ons ligt.
Nu nog even een gezellige zondagmiddag.
Lieve groet...
Anita

Van alles en nog wat....

Gisteren hebben we gezellig onder elkaar de 51e verjaardag van mijn broer gevierd, met een etentje in een internationaal restaurantje in Dordrecht. De meiden erbij, gezellig voor Noor, Pa, Els, Annemarie, Arie en ik...knus en goed! En die Karin, die dus 40 is geworden die was gewoon lekker verdwenen met Roel en Sanne, naar Amsterdam...en als je hen probeerde te bereiken, dan kreeg je of de secretaresse van Roel of een lief bandje, waar Karin je bedankt voor het denken aan haar verjaardag...goed en leuk bedacht!
Hier gaat alles goed...de meisjes zijn er en dat is gezellig. Florine is druk aan het leren, zij heeft een proefwerkweek volgende week en Rosanne is bezig met een prachtig schilderij voor mijn kamer op kantoor...lief he...daar is ze al de hele dag mee bezig...met prachtige kleuren en LOVE erop...welnu, hoe ingewikkeld een vergadering dan ook zal zijn, met dit beeld dicht bij me, zal alles goed gaan toch....
Met mij gaat het wel goed....ik denk veel na over werk, kantoor, de toekomst en alles wat komen gaat..ik ben soms nog wel een beetje moe, maar het gaat steeds beter. Maandag nog een wat mij betreft laatste lumbaalpunctie en dan beginnen met de bestralingen. Ik ben zo benieuwd wat dat met mij gaat doen...ondertussen is het heerlijk om weer haartjes op je kop te hebben, het groeit gestaag door. En mensen kijken me niet meer aan alsof ik ziek ben...en ik voel me ook wel goed. Heb soms wat rugpijn, maar als ik dan eventjes rust neem, komt dat wel goed!
Ander nieuws is dat ik een nieuwe huurder heb voor mijn huis in Schoonhoven. Via een makelaardij geregeld, en dat ik mijn huis zoveel als mogelijk gemeubileerd ga verhuren. Zaterdag 2 februari ga ik met en groep vrienden en vriendinnen en mijn broer, de boel schoonmaken en dusdanig inrichten en verfraaien dat de nieuwe huurder die avond het pand kan betrekken. Schilderijen van Annemarie zullen daar opgehangen worden. Spulletjes in de keukenkastjes, ik heb vandaag een leuke spiegel gekocht voor de hal. Er staan nog een aantal grote stukken van mij (hoekbank, teakhouten apothekerskast, eettafel etc.) dus het wordt wel weer een gezellig huis denk ik...
En ik kan jullie niet zeggen hoe blij ik hiermee ben. Een net en schoon huis opleveren aan iemand die er ook netjes voor wil zorgen, iemand die op tijd gaat betalen. Iemand die blij is met wat ik hem aanbied. En ik ben blij dat mijn mooie appartement weer mooi gaat worden, weer mooi zal zijn en fris zal ruiken (hier moeten we nog wel even moeite voor doen hoor met zijn allen...maar de ploeg Jannie, Ada, Ellen, Arie, Anke, hopenlijk ook Roel en Karin en ondergetekende zelf) zullen hier wel voor gaan zorgen. Het komt goed. En dan is de zorg rondom Schoonhoven de komende maanden ook even van de baan....heerlijk. Dan heb ik weer de rust om goed te werken aan mijn herstel.
Ik denk steeds in lijstjes en mijn lijstje ziet er nu zo uit :
1. gezond worden
1. goed leven met Annemarie, Florine en Rosanne
2. goed reintergreren bij Arinso
3. rust inbouwen in ons leven
4. lekker op vakantie met zijn viertjes, met zijn tweetjes

En volgens mij moet dit allemaal wel lukken...ik hoop dat Annemarie in 2008 lekker kan gaan schilderen. Zij tobt een beetje met haar spieren, armen, benen (tennisarm, rusteloze benen) dus ik strijk tegenwoordig en probeer ook in dit huishouden een rol van betekenis te spelen. Zo wil ik ook af en toe koken, zodat zij ook de rust krijgt die ze zo heel hard nodig heeft. De hele strijk van de vakantie heb ik de afgelopen dagen weggewerkt, vreselijk wat een rotklus is dat zeg...

Dikke zoen, fijne dag...
Anita

Lekker lang geslapen....

Wat kan een mens moe zijn, gisterenavond hadden we een leuke en fijne avond (helemaal spontaan) bij Emmy en Reynaud en toen merkte ik wel hoe moe ik alweer was. Je wilt zoveel, in je hoofd ben je met van alles bezig, maar ondertussen geeft mijn lichaam wel haar grenzen aan.
Dus vanmorgen werd ik pas om kwart voor tien wakker, wat ben ik blij dat ik niet in Sevilla zit...ik had me daar volledig op moeten pompen en peppen om alles bij te kunnen houden. En hier mag ik nog af en toe achterover leunen...
ben ook wel blij dat de arbo-arts me wat gaat begeleiden, want ik hoorde een verhaal van iemand die volledig is ingestort nadat zij 2 x 5 uur was gaan reintegreren en zich tot dat moment goed voelde en goed voordeed. Ik wil dat niet, niet naar Arinso toe en ook niet voor mezelf, ik wil via de weg der geleidelijkheid terug komen in de maatschappij...en mijn werk hervatten. Drie kleine stapjes vooruit zetten in plaats van vier vooruit en drie terug ofzo...
Maar dit is wel ingewikkeld. Want je wilt zelf, je werkgever ook, en dan is langzaam aan soms ook echt langzaam aan...en in je hoofd ben je al zoveel verder....
Proberen me ook echt aan die vier uur per dag te gaan houden, of vijf uur, maar langer niet...zie je doe ik het weer al...mijn valkuil is dat. Emmy en Annemarie waarschuwen me hiervoor al heel lang, dat ik te optimistisch ben en nu onderschrijft ook mijn specialist dit wel. En veel lieve mensen, zoals Jannie en Carla, om me heen.

Vandaag is een mooie dag...want mijn broer wordt 51 jaar! En Karin mijn vriendinnetje wordt...tja ik geloof 40 of 41 jaar...en de afgelopen week was Pauline jarig, en Anke het schoonzusje van Annemarie is volgende week jarig...leuk vind ik dat, even stil staan bij zo'n dag...even aandacht voor de jarige. Soms is het feestje heel klein en intiem, soms stelt men een feestje uit en viert men dit samen met anderen uit het gezin, en al die verschillende feestjes op zich hebben een bepaalde charme...jarig zijn, ouder mogen worden, een nieuwe fase ingaan soms. Reynaud sprak met kerst over de cyclus van 7 jaar...leuk is en het klopt wel volgens mij...

Lieve mensen ik doe even rustig aan....ik wens jullie een hele mooie 18e januari 2008 toe!
Anita
PS. maar het gaat wel heel goed met me hoor...bijna niemand ziet nog aan me, dat er iets met me is...mijn haartjes groeien heel stevig en dicht op elkaar...ben zo benieuwd...ik vraag ook steeds aan Carla hoe zij er nu uitziet. Zij loopt een beetje voor en is mijn raadgeefster als het om kanker gaat, een ervaringsdeskundige helaas....

Lumbaalpuncties en geen Sevilla.....

Dag lieve mensen, terug op aarde lijkt het wel. Geconfronteerd worden met van alles in het ziekenhuis en uiteindelijk in overleg met de arts besloten niet naar Sevilla af te reizen, een beetje te veel van het goede, na mijn koortsaanvallen in Curacao. Nu gewoon de komende dagen wat bijkomen, nog wat ziekenhuisbezoeken, nog een lumbaalpunctie en dan dinsdag starten met de bestraling. Tussendoor de arbo-arts om te praten over mijn reintegratie, die dus officieel gisteren is gestart. En die gewoon vanaf volgende week woensdag de 23e met een bepaalde regelmaat (drie keer per week naar kantoor de komende weken) zal worden gecontinueerd. Nog wat zoeken en aftasten met elkaar, maar uiteindelijk komen we hier wel uit.
En hierdoor lijkt Curacao alweer zover weg...het is hier koud, en nat...maar aan de andere kant is het gewoon de dagelijkse realiteit, dat dingen meevallen en dat dingen tegenvallen. Wij kunnen in ieder geval terugkijken op een mooie en geslaagde vakantie. En wat nog meer meeviel is dat, na lang wachten, dokter Thys kwam vanmorgen en in een keer, met een mooie direct prik mijn lumbaalvocht bereikte...dus dat viel mee. Zo goed is het nog niet eerder gegaan...hij vond mijn haartjes leuk en vond dat ik er al heel anders uitzag. Gelukkig wel.

Tot zover, nu ga ik eventjes rustig liggen. Ik was heel erg moe na mijn eerste dag op kantoor, de overgang is enorm...en hoe jammer ik het ook vind, eigenlijk ben ik wel blij dat ik nog niet full speed hoef te beginnen, het zou nog niet gaan denk ik....
ik probeer te luisteren naar mijn lijf...en dat is nodig denk ik.

Dag,
Anita