Vandaag was een dag waarop ik zomaar na ging denken over van alles en nog wat. Het kwam doordat ik met iemand in gesprek raakte, die ik niet kende...een mevrouw die bij IBM gewerkt had, en nu voor zichzelf was begonnen. Die koos voor de ruimte en vrijheid van het zelfstandig zijn...mooi, hoe dat woord ruimte steeds weer terugkomt in mijn leven. Ook ik ben altijd op zoek naar ruimte, mijn eigen ruimte...En hiermee bedoel ik niet dat ik niet onder iemand kan werken. Of niet met iemand kan samenwerken, juist wel, ik ben wel een teamplayer. Ik ben alleen erg zelfstandig, ik vraag niet zo snel om hulp, dat is iets heel anders...en soms is het verwarrend voor mijn leidinggevende hoe ik ben, want ooit zei een directeur tegen mij dat ik een probleem heb met autoriteit. Welnu dan heb je me nooit begrepen, dan ken je me echt niet. En dat klopt ook wel in dit geval. Want ik heb geen autoriteit nodig in dit leven, ik denk niet in rangen en standen. Ik respecteer iemand in welke functie dan ook. En als je mijn directeur bent, dan respecteer ik dit, dan mag je een autoriteit zijn als je dat ook bent.....maar er zit wel iets in mij dat zegt dat je het moet verdienen en ik denk dat in dit voorbeeld, het daar is misgegaan.....
Ik ga er altijd van uit dat je uit mensen het beste naar boven kunt halen als je hen ruimte geeft. Ruimte geeft om zich te mogen ontwikkelen, om te mogen groeien, om zelf een beslissing te mogen nemen. En soms kan dat betekenen dat je het fout doet, maar dat doe je dan ook maar een keer...want het leereffect is zoveel groter. En de persoon die dit ooit tegen me zei wil volgens mij zelf graag een autoriteit zijn, alleen mist hij hiervoor de kwaliteiten. Want een autoriteit kun je zijn vanuit je eigen waarden, vanuit je eigen kern. En als ik denk aan een autoriteit, dan komen grote namen bij mij naar voren, van mensen die ik bewonder. Die ik bewonder om datgene wat ze zijn, of uitdragen. Ik moet natuurlijk denken aan mijn grote voorbeeld Neelie Kroes, maar ook iemand als Anita Arts, van Prorail is zo'n vrouw. Gerlach Cerfontaine weer zo'n naam. Maar ooit heb ik mogen werken voor een directeur in de wereld van het Openbaar Vervoer, Jan Kouwenhoven. Een geweldig mens, voor wie ik een heilig respect had, om wie hij was. En het mooie van dit soort mensen is, dat zij zich nergens op laten voorstaan, dat hebben zij niet nodig. Zij hoeven zich niet te laten voorstaan op hun functie of status, want de indruk die zij maken komt door hun persoonlijkheid en door niets anders. En soms kom je minder bekende mensen tegen, die dit ook hebben, soms zit er een pareltje in je team en dan weet je dat je later nog veel van deze man of vrouw gaan horen....en in negen van de tien gevallen komt dit ook echt zo uit. En nu merk ik, nu ik dit schrijf, dat ik ouder begin te worden, want dan kun je zeggen 'ooit heb ik mogen werken met...' jawel ik werk al ruim 30 jaar!! Ik was 17 toen ik begon, als medewerker op de kosten/crediteurenadministratie van Peek en Cloppenburg Lampe. Mac en Maggie kwam toen op....geweldig...solliciteren in een jurk. De eerste en enige keer en daarna nooit meer. Toen ik mijn contract had getekend vroeg ik of ik in een broek naar kantoor mocht komen....en die mevrouw moest zo lachen om me....
Leuk he...en we begonnen over het begrip autoriteit...en ik, die daar niet mee om zou kunnen gaan...ja, niet iedereen met wie ik samenwerk of samengewerkt heb, kent me echt! Dat is wel duidelijk...
Anita
dinsdag 19 februari 2008
maandag 18 februari 2008
Blauwe druifjes op het graf van ma van Loon.....
Vandaag was een dag met een gouden randje...na een kop koffie en eventjes samenzijn met An en de meiden, vertrok ik rond half tien richting Goeree Overflakkee...de lucht was strak, nog wat ijs op de auto en net na de files reed ik over de Haringvlietbrug. Zodra het mogelijk was, van de snelweg af en via Den Bommel, Stad aan 't Haringvliet op weg naar de begraafplaats in Middelharnis. En onderweg, op de Stadsedijk, kwam ik mijn vader tegen...leuk was dat...even afgesproken dat ik later op de dag naar hem toe zou komen. En bijzonder was, dat ik alleen op de begraafplaats was, althans ik als enige levende, temidden van al die overledenen. En toen ik in de kou, in de zon voor het graf van mijn moeder stond, begon ik hardop te praten...terwijl ik de blauwe druifjes neerzette op haar steen. En ik stond daar wel een minuut of twintig te praten tegen mijn moeder, over mijn ziek zijn, over mijn relatie met Annemarie, over mijn onmacht, mijn zoektocht op dit moment. Ja zelfs over Arinso en wat daar is gebeurd de afgelopen weken....en in de auto draaide ik muziek van Fernando de Lameirinha 'omhels me dan, embrace me...' en ergens in mijn ooghoek prikte een traantje....
Daarna een kopje koffie (twee eigenlijk) gedronken bij Jantje. Een vriendin die ook mijn moeder nog gekend heeft en die nog steeds mijn vader helpt op de boerderij. Jantje is geopereerd aan haar knie en moet verplicht met het been omhoog. En dat is ingewikkeld voor iemand die altijd bezig is en zorgt voor anderen. Fijn om haar weer te zien, om even samen bij te praten...mooi zijn dit soort momenten in mijn leven.
En daarna terug over de dijk naar de boerderij...waar pa en Els waren. Gezellig praten, serieus praten over alles. Over hun vakantie, waarin Els ziek is geworden, over alle dingen die voorbij komen...en onder het genot van een broodje was het weer zo goed om daar te zijn. Oom Koos belde en kwam heel eventjes langs om mij te zien. Mooi was dat...iemand die al zo lang in mijn leven is, die ik heel veel jaren niet heb gezien en met wie ik nu mag mailen. Oom Koos is de vader van mijn jeugdvriend Jan en eigenlijk ook Ko, een jongere broer van Jan. Leuk hij had trouwfoto's bij zich van het huwelijk van Ko...en hierop zag ik de hele familie weer. En toen we elkaar zagen, was het net alsof er heel veel jaren wegvielen. Mooi is dat toch. Als je het hebt over rijke momenten, dan was dit een dag vol rijke momenten. En nog is het niet klaar, er komt nog veel meer....Op maandag is het de gewoonte dat bij mijn vader altijd zijn twee vrienden Dirk (voor mij meneer Vroegindeweij, of oom Dirk) en Koos, (de oom over wie ik net schreef)langskomen. Die mannen delen lief en leed en maken het met elkaar altijd erg gezellig op maandagmiddag in de serre bij Pa. Dus zo rond een uur of kwart voor drie kwam oom Dirk, die ik voor het laatst heb gezien toen ik nog niet ziek was, en dit was werkelijk een emotioneel weerzien. Met tranen in onze ogen keken we naar elkaar en hielden we elkaar vast. Geweldig...woorden schoten te kort en als ik van Oom Dirk naar Pa keek en weer terug, dan zag ik in alle ooghoeken tranen en ook ik zelf voelde de tranen prikken. Wat is kanker krijgen toch ingewikkeld...ongelooflijk...het doet zoveel met je, met je omgeving. Met ouderen en jongeren in je buurt...het doet zoveel pijn. Die onzekerheid, het niet weten waar je staat, of het weg is, of het terug komt, of of of....nog zoveel vragen...maar al die liefde van dichtbij en soms wat verder weg, het voelt werkelijk super. En weer voelde ik dat dit ziek zijn, mij ook zoveel heeft gebracht.
Tussendoor kwam Leen nog, de tuinman van Pa en ook hij vroeg mij heel geinteresseerd hoe het met me was...en daarna vertrok ik voor een laatste bezoekje aan tante Aniet en oom De...
En ook dit bezoek was een klein feestje, doordat het zo lang geleden was geweest dat ik bij hen op bezoek was geweest. Iedereen kwam naar mij toe...omdat ik ziek was/ben. En nu ga ik zelf weer op bezoek bij mensen...heerlijk is dit...en na een kort maar mooi samenzijn, vertrok ik weer, gewapend met verse nootjes en champagnebonbons...tante houdt er zo van om mij/ons te verwennen.
En om kwart voor zes was ik weer thuis en na een heerlijke maaltijd met zijn viertjes, kwam vanavond Jannie bij me langs. En eigenlijk hebben we veel gepraat, over haar mogelijk nieuwe baan, over uitdagingen en keuzes maken en over mijn/onze onzekerheid rondom mijn ziek zijn...en toen moesten we met zijn drietjes huilen...Annemarie, Jannie en ik...ik moest huilen omdat ik zoveel liefde voelde, Jannie en Annemarie, twee vrouwen van wie ik zoveel hou...en zij van mij, ongelooflijk wat een intensiteit...
en weet je, voor het eerst gaf ik zomaar toe, dat ik soms zo ongelooflijk bang ben, voor alles wat er komen gaat, of nog kan komen...maar dat ik ook zo graag, gewoon weer mee ga doen in het leven, gewoon weer wil werken, ongeacht reintegratie-plannen, gewoon normaal doen en niet meer zeiken, begrijp je dat...en dan moet je zomaar huilen...en dat doe ik dan ook maar...
Welterusten allemaal, morgen ga ik netwerken...praten met leuke mensen, over de toekomst...over de mogelijkheden die dit leven ons aanreikt...en volgens mij, moet je gewoon de kansen pakken, niks meer en niks minder. Ik zeg altijd 'je gevoel wijst je de weg' en mijn gevoel zegt, dat mijn weg nog heel lang is...dag, tot snel weer!
En jullie allemaal bedankt voor deze fantastische dag...vol liefde, ik moet even denken aan de film 'alles is liefde.....'
Aniet
Daarna een kopje koffie (twee eigenlijk) gedronken bij Jantje. Een vriendin die ook mijn moeder nog gekend heeft en die nog steeds mijn vader helpt op de boerderij. Jantje is geopereerd aan haar knie en moet verplicht met het been omhoog. En dat is ingewikkeld voor iemand die altijd bezig is en zorgt voor anderen. Fijn om haar weer te zien, om even samen bij te praten...mooi zijn dit soort momenten in mijn leven.
En daarna terug over de dijk naar de boerderij...waar pa en Els waren. Gezellig praten, serieus praten over alles. Over hun vakantie, waarin Els ziek is geworden, over alle dingen die voorbij komen...en onder het genot van een broodje was het weer zo goed om daar te zijn. Oom Koos belde en kwam heel eventjes langs om mij te zien. Mooi was dat...iemand die al zo lang in mijn leven is, die ik heel veel jaren niet heb gezien en met wie ik nu mag mailen. Oom Koos is de vader van mijn jeugdvriend Jan en eigenlijk ook Ko, een jongere broer van Jan. Leuk hij had trouwfoto's bij zich van het huwelijk van Ko...en hierop zag ik de hele familie weer. En toen we elkaar zagen, was het net alsof er heel veel jaren wegvielen. Mooi is dat toch. Als je het hebt over rijke momenten, dan was dit een dag vol rijke momenten. En nog is het niet klaar, er komt nog veel meer....Op maandag is het de gewoonte dat bij mijn vader altijd zijn twee vrienden Dirk (voor mij meneer Vroegindeweij, of oom Dirk) en Koos, (de oom over wie ik net schreef)langskomen. Die mannen delen lief en leed en maken het met elkaar altijd erg gezellig op maandagmiddag in de serre bij Pa. Dus zo rond een uur of kwart voor drie kwam oom Dirk, die ik voor het laatst heb gezien toen ik nog niet ziek was, en dit was werkelijk een emotioneel weerzien. Met tranen in onze ogen keken we naar elkaar en hielden we elkaar vast. Geweldig...woorden schoten te kort en als ik van Oom Dirk naar Pa keek en weer terug, dan zag ik in alle ooghoeken tranen en ook ik zelf voelde de tranen prikken. Wat is kanker krijgen toch ingewikkeld...ongelooflijk...het doet zoveel met je, met je omgeving. Met ouderen en jongeren in je buurt...het doet zoveel pijn. Die onzekerheid, het niet weten waar je staat, of het weg is, of het terug komt, of of of....nog zoveel vragen...maar al die liefde van dichtbij en soms wat verder weg, het voelt werkelijk super. En weer voelde ik dat dit ziek zijn, mij ook zoveel heeft gebracht.
Tussendoor kwam Leen nog, de tuinman van Pa en ook hij vroeg mij heel geinteresseerd hoe het met me was...en daarna vertrok ik voor een laatste bezoekje aan tante Aniet en oom De...
En ook dit bezoek was een klein feestje, doordat het zo lang geleden was geweest dat ik bij hen op bezoek was geweest. Iedereen kwam naar mij toe...omdat ik ziek was/ben. En nu ga ik zelf weer op bezoek bij mensen...heerlijk is dit...en na een kort maar mooi samenzijn, vertrok ik weer, gewapend met verse nootjes en champagnebonbons...tante houdt er zo van om mij/ons te verwennen.
En om kwart voor zes was ik weer thuis en na een heerlijke maaltijd met zijn viertjes, kwam vanavond Jannie bij me langs. En eigenlijk hebben we veel gepraat, over haar mogelijk nieuwe baan, over uitdagingen en keuzes maken en over mijn/onze onzekerheid rondom mijn ziek zijn...en toen moesten we met zijn drietjes huilen...Annemarie, Jannie en ik...ik moest huilen omdat ik zoveel liefde voelde, Jannie en Annemarie, twee vrouwen van wie ik zoveel hou...en zij van mij, ongelooflijk wat een intensiteit...
en weet je, voor het eerst gaf ik zomaar toe, dat ik soms zo ongelooflijk bang ben, voor alles wat er komen gaat, of nog kan komen...maar dat ik ook zo graag, gewoon weer mee ga doen in het leven, gewoon weer wil werken, ongeacht reintegratie-plannen, gewoon normaal doen en niet meer zeiken, begrijp je dat...en dan moet je zomaar huilen...en dat doe ik dan ook maar...
Welterusten allemaal, morgen ga ik netwerken...praten met leuke mensen, over de toekomst...over de mogelijkheden die dit leven ons aanreikt...en volgens mij, moet je gewoon de kansen pakken, niks meer en niks minder. Ik zeg altijd 'je gevoel wijst je de weg' en mijn gevoel zegt, dat mijn weg nog heel lang is...dag, tot snel weer!
En jullie allemaal bedankt voor deze fantastische dag...vol liefde, ik moet even denken aan de film 'alles is liefde.....'
Aniet
zaterdag 16 februari 2008
Zomaar wat leuke plaatjes....
Pannekoeken bakken met Rosanne...
En deze is voor jullie....
En dit is Schoonhoven in de nieuwe stijl...mooi he....
En nu echt een heel mooi en lekker weekend!
Anita
Dokter Halkes....en nu even afwachten....
Gisteren had ik even een gesprek met dokter Halkes. Aanleiding was mijn rugpijn. De dokter heeft al mijn reflexen gecheckt en deze zijn goed. Nu moet ik even twee weken afwachten tot er een MRI komt. In die tussentijd zou, als alles goed is, de pijn in mijn rug moeten afnemen. Hoogstwaarschijnlijk komt de rugpijn van de bestralingen. Door de bestralingen is er oedeemvorming ontstaan en dit zou de pijn kunnen veroorzaken. Een andere optie blijft altijd dat de tumor actief is. En de MRI kan hier uitsluitsel over geven.
De dokter heeft er een handje van om mij erop te attenderen wat die laatste optie in zou houden...stamceltransplantaties en zware chemo-kuren. En daar ben ik me van bewust, maar ik ga voor optie een en dat is dus oedeemvorming door de bestralingen! En zodra ik wat weet, weten jullie het ook, ok?
Vanmorgen ben ik op de fiets naar het hockeyveld gegaan. Lekker koud buiten, en Rosanne en haar team stonden na de eerste helft met 2-1 voor. Leuk om te zien en lekker in de zon staan, terwijl het koud is. Als je je ogen dicht doet, is het net de wintersport, qua gevoel dan...heerlijk!
Op de terugweg wat boodschapjes gedaan en nu even mijn weblog bijwerken. Langzaam aan bekruipt mij het gevoel dat deze periode op zijn einde loopt. Een periode van ziek zijn, langzaam aan kom ik weer terug in mijn energie en wat mij betreft, als de uitslag goed is, gaan we weer aan de slag. Geleidelijk aan opbouwen, tot ik weer volledig inzetbaar ben. Dan kan Hans, de meneer die interim mijn baan invult (en laat duidelijk zijn dat hij het hartstikke goed doet) datgene gaan doen waarvoor hij bij Arinso is gekomen. En ergens in mijn hoofd komen dan weer allerlei data op, maar de arboarts is leading in deze. Zij mag wat mij betreft, mijn reintegratieplan vormgeven en ik zal volgen. Klinkt netjes he...zo volgzaam. Ondertussen geniet ik nog even van het niet hoeven, zomaar in slaap vallen, midden op de dag in het zonnetje...en soms om half negen naar bed gaan. Het voelt als een oude tut, maar het is soms gewoon nog heel erg nodig merk ik...
Maar het betekent ook, dat ik maandagmiddag even naar mijn vader ga. Even langs het graf van ma ga. Even vrolijke bolletjes neerzetten bij haar, blauwe druifjes, omdat ze daar zo van houdt...
En dan even binnenwip bij tante Anita, zomaar even hallo zeggen, en eigenlijk wil ik ook even langs Jantje, die met haar been omhoog zit. Ook maak ik afspraken met mensen die ik ken vanuit mijn netwerk, om te praten over van alles en nog wat. Gewoon zoals Anita dat altijd al deed...en ook ga ik weer een keertje koffiedrinken bij Arinso, vrijdag heb ik weer afgesproken. Maar dat laatste is ingewikkeld, koffiedrinken en luisteren. Niets mogen doen. Terwijl ik merk als ik aan het netwerken ben, ik lekker praat, en geniet van alles om me heen. Ik ga ook nog een keertje op de koffie bij ADP, mijn oude werkgever. Daar zijn zoveel mensen die met me bezig zijn geweest de afgelopen maanden. Lijkt me wel een goed plan.
En dit weekend wil ik wel een keertje lekker naar buiten met de meiden en Annemarie, lekker erop uit, ergens wat drinken, zomaar even genieten, een strandwandeling maken. Heerlijk.
Voetballen met Rosanne op het strand.
Voor jullie, veel buiten zijn, genieten, lekker koud...heerlijk!
En een heel mooi weekend.
Dag, Anita
De dokter heeft er een handje van om mij erop te attenderen wat die laatste optie in zou houden...stamceltransplantaties en zware chemo-kuren. En daar ben ik me van bewust, maar ik ga voor optie een en dat is dus oedeemvorming door de bestralingen! En zodra ik wat weet, weten jullie het ook, ok?
Vanmorgen ben ik op de fiets naar het hockeyveld gegaan. Lekker koud buiten, en Rosanne en haar team stonden na de eerste helft met 2-1 voor. Leuk om te zien en lekker in de zon staan, terwijl het koud is. Als je je ogen dicht doet, is het net de wintersport, qua gevoel dan...heerlijk!
Op de terugweg wat boodschapjes gedaan en nu even mijn weblog bijwerken. Langzaam aan bekruipt mij het gevoel dat deze periode op zijn einde loopt. Een periode van ziek zijn, langzaam aan kom ik weer terug in mijn energie en wat mij betreft, als de uitslag goed is, gaan we weer aan de slag. Geleidelijk aan opbouwen, tot ik weer volledig inzetbaar ben. Dan kan Hans, de meneer die interim mijn baan invult (en laat duidelijk zijn dat hij het hartstikke goed doet) datgene gaan doen waarvoor hij bij Arinso is gekomen. En ergens in mijn hoofd komen dan weer allerlei data op, maar de arboarts is leading in deze. Zij mag wat mij betreft, mijn reintegratieplan vormgeven en ik zal volgen. Klinkt netjes he...zo volgzaam. Ondertussen geniet ik nog even van het niet hoeven, zomaar in slaap vallen, midden op de dag in het zonnetje...en soms om half negen naar bed gaan. Het voelt als een oude tut, maar het is soms gewoon nog heel erg nodig merk ik...
Maar het betekent ook, dat ik maandagmiddag even naar mijn vader ga. Even langs het graf van ma ga. Even vrolijke bolletjes neerzetten bij haar, blauwe druifjes, omdat ze daar zo van houdt...
En dan even binnenwip bij tante Anita, zomaar even hallo zeggen, en eigenlijk wil ik ook even langs Jantje, die met haar been omhoog zit. Ook maak ik afspraken met mensen die ik ken vanuit mijn netwerk, om te praten over van alles en nog wat. Gewoon zoals Anita dat altijd al deed...en ook ga ik weer een keertje koffiedrinken bij Arinso, vrijdag heb ik weer afgesproken. Maar dat laatste is ingewikkeld, koffiedrinken en luisteren. Niets mogen doen. Terwijl ik merk als ik aan het netwerken ben, ik lekker praat, en geniet van alles om me heen. Ik ga ook nog een keertje op de koffie bij ADP, mijn oude werkgever. Daar zijn zoveel mensen die met me bezig zijn geweest de afgelopen maanden. Lijkt me wel een goed plan.
En dit weekend wil ik wel een keertje lekker naar buiten met de meiden en Annemarie, lekker erop uit, ergens wat drinken, zomaar even genieten, een strandwandeling maken. Heerlijk.
Voetballen met Rosanne op het strand.
Voor jullie, veel buiten zijn, genieten, lekker koud...heerlijk!
En een heel mooi weekend.
Dag, Anita
donderdag 14 februari 2008
Happy Valentine for everybody.....
Lieve mensen....valentijnsdag, de laatste dag van mijn bestraling, vanmorgen allemaal lieve kleine kadootjes voor elkaar, vanavond neemt Annemarie me mee uiteten....om alles te vieren, maar vooral dat de bestraling erop zit. Dat in principe nu even alle behandelingen klaar zijn. Vrijdag om 11.30 uur een gesprek bij de afdeling Hematologie...en dan hoor ik wanneer er een MRI komt. Spannend...en dan hoop ik gewoon, heel optimistisch, voorlopig die hele ellende een keer af te kunnen sluiten.
Weer aan het werk te gaan bij Arinso, weer gewoon te kunnen leven.
Ondertussen zijn wij druk bezig met voor Annemarie een werkruimte te vinden, via anti-kraak, via boeren en tuinders....wie weet een pand, een ruimte in Leiden, Voorschoten, of omgeving waar zij lekker kan schilderen, giga grote doeken en waar zij gewoon een paar dagen per week zich heerlijk terug kan gaan trekken.
Ondertussen kan zij een vijf- of zestal werken exposeren bij haar nagelstudio. Het zijn allemaal kleine stapjes op weg naar meer. En zondag kwamen we toevallig Mila en Jacqueline tegen in Scheveningen en zodra er meer werk klaar is, kan Annemarie ook daar weer exposeren.
Voor jullie een mooie, romantische, of gewoon zomaar een lekkere dag...
ik/wij hebben wat te vieren, na 10 maanden behandeld te zijn in het LUMC, is het vandaag een beetje feest of niet dan....en als jullie vanavond een glas wijn drinken laten we dan met elkaar toasten op een goede afloop, en met al die wensen zal die uitslag van de MRI toch zeker positief zijn of niet dan!!!
Dag,
Aniet
dinsdag 12 februari 2008
Bestralingsperikelen en in de zon zitten.....
Deze foto is gemaakt tijdens de kerst en dit mooie beeld van moeder en dochter wil ik jullie niet onthouden. Hoort helemaal niet bij mijn stukje, maar ik vond het tijd voor weer een keer een plaatje en dit is toch wel een super mooi plaatje of niet dan? Mama Emmy en dochter Annemarie....(kun je nagaan dat Annemarie nog mooier wordt, nu haar oogleden gecorrigeerd zijn!!!)12 februari 2008!
En zomaar ben ik aangekomen in mijn laatste bestralingsweek. Annemarie is een keertje met me meegeweest, en toen had ik ook een gesprekje met de arts. A.s. vrijdag ga ik weer naar de afdeling hematologie, voor een gesprek met dokter Halkes, bloedprikken en even wat druk zetten op de aanvraag voor de MRI! Want die gekke rugpijn, die houdt me wel wat bezig....lopen gaat niet goed, fietsen gaat fantastisch! Dus even snel een MRI en zien of die pijn komt van het bestralen, of van....tja waarvan zou het nog meer kunnen komen?
Ondertussen ben ik vandaag voor het eerst op de fiets naar het LUMC gegaan, voor mijn 16e bestraling (16 x 2 zegt de arts, dat gaat dus over de twee bundels per bestraling). Heerlijk een half uurtje fietsen en toen ik daar om kwart voor drie aankwam, mocht ik voor een keertje op bestralingsapparaat 7. En daar lag ik en jawel hoor, storing. Apparaat stuk. Ik mocht me weer aankleden, kreeg in de wachtkamer, samen met andere wachtenden een kop koffie en na een half uurtje kwam ik terecht op apparaat 4. Een hele moderne deze keer, mooi hoor, en als je naar het plafond keek, zag je allemaal mooie groene foto's...voor de afleiding. En lekker dwars door Leiden op de fiets terug naar huis...wat een geweldig weer! Mag ik toch allemaal weer meemaken, zomaar voor niks!
Morgen ga ik naar Arinso en bestralen om kwart over drie. Donderdag op Valentijnsdag voor de laatste keer!! Bonbons mee voor het personeel, die zijn zo vreselijk sympathiek! En dan vrijdag weer naar hematologie...en dan even rust hoop ik!
Ik heb pillen gekregen tegen de misselijkheid, maar die neem ik niet in. Hoeft niet. En ik mag pijnstillers tegen de rugpijn, die neem ik ook nog niet in. Ik ben bijna anti-pil geworden!
Vandaag 12 februari 2008 wordt mijn tante Anita 84 jaar! Afgelopen vrijdag 8 februari is mijn oom Wim 85 jaar geworden. Geweldig he...dat ik nog van die fantastische oude familie-leden heb...afgelopen zondag zou mijn moeder 76 jaar zijn geworden, zij is alweer 5 jaar niet meer bij ons....ongelooflijk hoe snel de tijd gaat! Ik heb maar een lekker wijntje gedronken en in stilte op haar getoast!
Annemarie zit achter de schildersezel...vanmiddag hebben we lekker een kop koffie gedronken op het bankje buiten...goddelijk lekker. An is vanmorgen even terug geweest naar haar arts voor haar rechteroog, en hij heeft nog een kleine nabehandeling verzorgd, een sneetje erin, hechting erin en klaar is ze weer...er zat een soort bobbeltje...nu een pleistertje...tja een mens moet er wat voor over hebben om mooi te zijn/nog mooier te worden!
De zon doet wonderen, de natuur ontluikt, krokusjes, hyacinten, in huis veel tulpen, vrolijk gezicht, heerlijk! Vanmorgen moest ik weer even naar Schoonhoven, de vaatwasser was kapot, ja de erfenis van mijn vorige huurder laat zich nog even voelen, maar het lijkt er nu allemaal op te zitten en alles werkt weer! Ik heb daar nog even door de binnenstad gewandeld, heerlijk...en het leuke is nu, dat het huis er weer zo fantastisch mooi en netjes uitziet. Schoon, fris en gezellig, net als het weer. Maar als ik zo eens even stil sta, dan lijkt het alsof we in een nieuwe fase aangekomen zijn : nieuwe huurder, behandelingen bijna afgerond, rust op werkgebied, straks weer reintegreren, voorjaar wat ontluikt...veel nieuw leven lijkt het wel...dus volgens mij komt het helemaal goed! En bij dit alles gaat mijn boek binnenkort uitkomen, dat is toch ook wel een hoogtepunt, tijd voor champagne of niet dan???
Dag,
Aniet
Ondertussen ben ik vandaag voor het eerst op de fiets naar het LUMC gegaan, voor mijn 16e bestraling (16 x 2 zegt de arts, dat gaat dus over de twee bundels per bestraling). Heerlijk een half uurtje fietsen en toen ik daar om kwart voor drie aankwam, mocht ik voor een keertje op bestralingsapparaat 7. En daar lag ik en jawel hoor, storing. Apparaat stuk. Ik mocht me weer aankleden, kreeg in de wachtkamer, samen met andere wachtenden een kop koffie en na een half uurtje kwam ik terecht op apparaat 4. Een hele moderne deze keer, mooi hoor, en als je naar het plafond keek, zag je allemaal mooie groene foto's...voor de afleiding. En lekker dwars door Leiden op de fiets terug naar huis...wat een geweldig weer! Mag ik toch allemaal weer meemaken, zomaar voor niks!
Morgen ga ik naar Arinso en bestralen om kwart over drie. Donderdag op Valentijnsdag voor de laatste keer!! Bonbons mee voor het personeel, die zijn zo vreselijk sympathiek! En dan vrijdag weer naar hematologie...en dan even rust hoop ik!
Ik heb pillen gekregen tegen de misselijkheid, maar die neem ik niet in. Hoeft niet. En ik mag pijnstillers tegen de rugpijn, die neem ik ook nog niet in. Ik ben bijna anti-pil geworden!
Vandaag 12 februari 2008 wordt mijn tante Anita 84 jaar! Afgelopen vrijdag 8 februari is mijn oom Wim 85 jaar geworden. Geweldig he...dat ik nog van die fantastische oude familie-leden heb...afgelopen zondag zou mijn moeder 76 jaar zijn geworden, zij is alweer 5 jaar niet meer bij ons....ongelooflijk hoe snel de tijd gaat! Ik heb maar een lekker wijntje gedronken en in stilte op haar getoast!
Annemarie zit achter de schildersezel...vanmiddag hebben we lekker een kop koffie gedronken op het bankje buiten...goddelijk lekker. An is vanmorgen even terug geweest naar haar arts voor haar rechteroog, en hij heeft nog een kleine nabehandeling verzorgd, een sneetje erin, hechting erin en klaar is ze weer...er zat een soort bobbeltje...nu een pleistertje...tja een mens moet er wat voor over hebben om mooi te zijn/nog mooier te worden!
De zon doet wonderen, de natuur ontluikt, krokusjes, hyacinten, in huis veel tulpen, vrolijk gezicht, heerlijk! Vanmorgen moest ik weer even naar Schoonhoven, de vaatwasser was kapot, ja de erfenis van mijn vorige huurder laat zich nog even voelen, maar het lijkt er nu allemaal op te zitten en alles werkt weer! Ik heb daar nog even door de binnenstad gewandeld, heerlijk...en het leuke is nu, dat het huis er weer zo fantastisch mooi en netjes uitziet. Schoon, fris en gezellig, net als het weer. Maar als ik zo eens even stil sta, dan lijkt het alsof we in een nieuwe fase aangekomen zijn : nieuwe huurder, behandelingen bijna afgerond, rust op werkgebied, straks weer reintegreren, voorjaar wat ontluikt...veel nieuw leven lijkt het wel...dus volgens mij komt het helemaal goed! En bij dit alles gaat mijn boek binnenkort uitkomen, dat is toch ook wel een hoogtepunt, tijd voor champagne of niet dan???
Dag,
Aniet
zaterdag 9 februari 2008
Jix eruit...en de nieuwe huurder erin...wat een genot!
Na een ongelooflijk intensieve, drukke, vieze, gore vrijdag was het eindelijk zover, dat om kwart voor zes in de middag, Jix in een volgepakte auto wegreed naar weet ik waar? En Henny, mijn nieuwe huurder in een leuk, schoon, fris en gezellig ingericht appartement zit. Mijn huis in Schoonhoven. Eindelijk is het zover, en de bende die ik aantrof, is met geen pen te beschrijven. Ongelooflijk hoe iemand een huis kan vervuilen, uitwonen in bijna twee jaar tijd. En hoe iemand dit ook gewoon kan doen, zonder zich daar op enige manier druk om te maken. Brandplekken in een bank die net een jaar oud was toen hij erin kwam, krassen op de houten vloer. Vloerbedekking vies, brandplekken op wandplanken. Ellen en ik hebben ongelooflijk hard gewerkt gisteren, alles uit het huis gesjouwd en beneden gebracht (want alles was nog precies hetzelfde als toen wij zaterdag vorige week vertrokken, hij had niets gedaan!!). Maar we hadden ook lol, plezier en vooral een goed gevoel als je zag hoe fris het appartement weer werd, het ging overal lekker ruiken, het werd lekker gelucht, nieuwe matrassen, dekbed en kussens op het bed. Heerlijk...we hebben het opgemaakt voor Henny, die met een doos bonbons voor de deur stond.
Prima. Weer een stukje rust. Toen we thuis kwamen hier, zijn we om de beurt gaan douchen en Annemarie had heerlijk gekookt voor ons. En ik, ik kon niet meer lopen van de pijn in mijn rug. Helemaal kapot, helemaal op. Maar zo voldaan. Toen ik op bed lag, werd ik misselijk, maar nu ben ik uitgerust en heb ik zin in een weekend samen, lekker naar buiten. Lekker genieten. Heerlijk gewoon. Annemarie slaapt lekker uit en ik ga de krant lezen. Mijn laatste week bestralen staat voor de deur, en dan zit dit er ook weer op. Langzaam aan weer terugkomen wat mij betreft in onze maatschappij. Ik heb er zin in, en wil het graag!
Rust op huizengebied. Nu ook nog rust op werkgebied en hiermee bedoel ik, langzaam aan reintegreren en dan weer gewoon verder met ons leventje...dat zou uiteindelijk toch een mooie uitslag zijn voor 2008!
Nu een rustig weekend, met mooi weer, genieten van elkaar en veel naar buiten. Wandelen over het strand ofzo...heerlijk!
Voor jullie allemaal een heel fijn en gezellig weekend. Liefs, Aniet
Prima. Weer een stukje rust. Toen we thuis kwamen hier, zijn we om de beurt gaan douchen en Annemarie had heerlijk gekookt voor ons. En ik, ik kon niet meer lopen van de pijn in mijn rug. Helemaal kapot, helemaal op. Maar zo voldaan. Toen ik op bed lag, werd ik misselijk, maar nu ben ik uitgerust en heb ik zin in een weekend samen, lekker naar buiten. Lekker genieten. Heerlijk gewoon. Annemarie slaapt lekker uit en ik ga de krant lezen. Mijn laatste week bestralen staat voor de deur, en dan zit dit er ook weer op. Langzaam aan weer terugkomen wat mij betreft in onze maatschappij. Ik heb er zin in, en wil het graag!
Rust op huizengebied. Nu ook nog rust op werkgebied en hiermee bedoel ik, langzaam aan reintegreren en dan weer gewoon verder met ons leventje...dat zou uiteindelijk toch een mooie uitslag zijn voor 2008!
Nu een rustig weekend, met mooi weer, genieten van elkaar en veel naar buiten. Wandelen over het strand ofzo...heerlijk!
Voor jullie allemaal een heel fijn en gezellig weekend. Liefs, Aniet
Abonneren op:
Posts (Atom)