Een ingewikkeld vraagstuk....

Toch nog iets van zorg met jullie delen. Want hoe zeker was vroeger mijn leven, mijn werk, mijn sterke lijf en hoe kon ik daar op bouwen. Steeds weer ervan uitgaan, dat alles goed zou komen.
Ook vanuit een gezond optimisme. Nu lijkt dat anders. Ik ben anders geworden in dat jaar van ziek zijn. Mijn lijf laat me met een bepaalde regelmaat in de steek. Als ik nu een lekke achterband heb (gisteren) dan kan ik deze niet meer zelf verwisselen, een lullig voorbeeld, maar toch een voorbeeld. Vroeger draaide ik hier mijn hand niet voor om. En hiermee verdwijnt ook je zekerheid. Je werk, vroeger iets wat je zomaar deed. Nu ligt dat anders, want je principes, je waarden in dit leven zijn zo anders geworden. Het gaat me om mensen, niet om FTE's, het gaat me om de mens achter de functionaris, niet om zijn of haar handelingen. Ik merk dat ik met dit standpunt veel mensen bereik, voor me win, maar soms ook niet. Weer zo'n onzekerheid. Ik kreeg gisteren een mail van een collega en die was hartverwarmend, eigenlijk een mail vol hartverwarmende opmerkingen namens een grotere groep. En zo'n mail maakt dat ik doorga met wat ik aan het doen ben, en dat is vertrouwen blijven hebben in mijzelf en in mijn waarden. Ongeacht wat ik hiermee veroorzaak. In het leven sta je soms op een kruispunt en moet je keuzes maken en op dit moment weet ik het eventjes niet zo zeker, ga ik nu rechtdoor, linksaf of rechtsaf. En een ding is zeker, er is nooit een weg terug! En de weg die ik kies, is de weg die past bij mijn waarden. Bij respectvol behandelen van mensen en zeker net zo belangrijk, zelf ook respectvol behandeld worden. En als er ergens een lieve heer is, of iemand anders die mij bijstaat, dan wijst hij me de weg. Net zoals mijn moeder vorig jaar in een droom deed, zij wees mij de weg. En als zij nog zou leven, zou zij tegen me zeggen 'kind blijf maar dicht bij jezelf' en volgens mij komt het dan helemaal goed. Eerlijk en open naar elkaar toe zijn. En dat zal ik zijn.
En het gekke is, dat ik vroeger gewoon doorging, ongeacht of ik gesteund werd door iemand anders. Soms zelfs bot was en doorging, nu sta ik regelmatig stil, denk erover na en ben ik ongelooflijk blij met een mooi woord van iemand anders.
Een mooie fijne dag...
Anita

Een mooi en bijzonder weekend!!

Prachtige pioenrozen....op onze keukentafel!

Tante Anita, Arie en Oom

Els en zus Janny....

Zo'n heel klein nertsje...nog met zijn oogjes dicht...brrrrr

Dit weekend was ingewikkeld, mooi, vrolijk en beangstigend tegelijk...en dat is nogal wat voor zomaar twee vrije dagen! Vrijdag was het ingewikkeld, en dat heeft te maken met de kinderen en met mijn normen en waarden als het om kinderen gaat. Kinderen die niet 'netjes' naar hun mama zijn en ga zo nog maar even door. Ingewikkeld...heeft te maken met respect en zo...maar het gaat veel dieper dan dat...

Zaterdagochtend vertrokken wij naar het Gelredome, waar we een optreden hebben bijgewoond met allerlei artiesten, Gerard Joling, Rene Froger, Frans Bauer, Jan Smit, Edsilia Rombley...heerlijk gewoon. En daarna arriveerden wij zo rond een uur of zeven op de boerderij, waar Pa en Els hun verjaardagen vierden (resp. 79 en 69) en met weinig eten in onze maag, en met het vooruitzicht op een bedje boven, werd het een gezellige boel...vrolijkheid, leuke mensen, muziek, heerlijk...

En na een rijk ontbijt de volgende ochtend, met ook mijn broer Arie en nichtje Noor erbij, zijn An en ik op bezoek gegaan bij een nertsfokkerij van Cor, de zoon van Els. En als je zoals ik, bang bent voor muizen, ratten, marmotten en allerlei rare beestjes, dan is zo'n nerstfokkerij niet echt mijn ding...maar het is enorm indrukwekkend om een keer te zien. Voor dierenliefhebbers niet echt je van het...maar toch, vond ik het heel bijzonder.

En toen wij zondagmiddag thuis kwamen zijn we nog naar een musical geweest van Sophie, het nichtje van Annemarie. En toen lekker vroeg onder de wol...heerlijk, daar waren we wel aan toe.

Vanmorgen vroeg naar het LUMC, voor bloedonderzoek en een extra controle. Er zit nl. sinds gisteren veel bloed in mijn ontlasting, lekker praatje, maar toch. Volgende week uitslag...bizar, er gaat gelijk van alles door je heen...en dan merk je pas hoe bang je bent...

Bang dat alles weer gaat beginnen...maar zover hoeft het niet te komen hoor. En die angst, die gaat vanzelf wel weg...hoop ik althans. Het is wel ingewikkeld hoor, dat gevoel. Iedere keer als er iets met je is, ben je bang dat je weer opnieuw kanker gaat krijgen, weer dat hele circus door moet in je leven...en toen ik in dat ziekenhuis liep, realiseerde ik me dat weer zo goed. Ik wil dat echt niet nog een keer meemaken...kaal zijn, chemo's, grauw worden, ziek zijn...brrrr.

En daarna naar kantoor en lekker gewerkt, druk, veel gesprekken, een vergadering. An en ik waren uitgenodigd voor een lunch, omdat Lineke jarig was, maar ik ging naar kantoor en An ging lunchen...en volgens mij was die lunch, aan een lange tafel bij het Wapen veel en veel leuker dan mijn dag op kantoor. Ach verschil moet en mag er zijn...en Lineke heel veel felicitaties en een mooi nieuw levensjaar gewenst!

Een lieve groet,

ik laat jullie wat foto's zien, wat impressies van een heerlijk weekend...

Aniet

Herkenning....

Vandaag bezocht ik Wilma, een collega van het ISS HR Service Center....Wilma zit thuis met rugklachten. Ongelooflijk...toen ik haar aan zag komen lopen, was het alsof ik mezelf terug zag, helemaal krom. Hangend over de reling van haar balkon. Moeizaam zitten, opstaan en lopen....pijn en morfine. Pijnbehandelingen die niet echt goed aanslaan...en het was een vorm van herkenning. Het deed me zeer haar zo te zien...Wilma is een van die mensen, die je om je heen wilt hebben op het werk. Die gewoon lekker doorwerkt, veel humor heeft en die maakt dat je je wat sterker voelt als team. En diezelfde Wilma die loopt een beetje krom, die kan niet op of neer en weet bij god niet hoe lang dit nog gaat duren...
Gelukkig gaat zij even met haar partner op vakantie, de zon, het water, een zwembad voor het gehuurde huis, zodat zij zich even kan onderdompelen en even niets hoeft...
En wij Wilma, wij van de afdeling, wij missen je gewoon en blijven je missen, net zo lang tot je weer terug bent. Beterschap, veel liefs,
en een fijne vakantie...
Anita

Familie....enzo...

Was gisteren een dag met mijn vader in het middelpunt....zo was vandaag een dag waarin de ouders van Annemarie hier waren, los van elkaar, Annemarie's vader en Annemarie's moeder met haar Reynaud, haar vriend...bijzonder hoe verbonden mensen kunnen zijn en blijven, ook nadat zij elkaar hebben verlaten voor een ander....kon het maar zo doorgaan, ook op een volgende generatie...

Het zou toch mooi zijn als de vader van de meisjes hier met zijn nieuwe liefde, of zonder...it depends of er een is of niet...hier gewoon kon komen dunchen, zoals wij dit noemen op zondag, zomaar kon komen eten om een uur of drie, een roseetje erbij, de meiden aan tafel, gezelligheid alom...en daarna gaat een ieder weer zijn eigen weg. Met zijn eigen geliefde, of zonder, mooi was dus deze zondag...met An's Pa en An's Ma en Reynaud niet te vergeten...

vandaag precies een jaar geleden kregen wij te horen wat er met mij aan de hand was, en Reynaud bracht om dit te 'herdenken' mij een geweldig mooie bloem, een bloem symbolisch voor mijn wijze van leven en in het leven staan...zo open, zo vol...zo rijk wellicht...ik zal wederom een foto toevoegen, om dit moment te symboliseren...

Deze zondag is weer een moment met een gouden randje...harmonie, vriendschap, mooie woorden en mooie momenten...

En diep in mij de hoop, dat ooit onze generatie van gescheiden mensen/ouders hier een voorbeeld aan kan nemen, en dit mogelijk kan laten zijn...zomaar omdat het leven te mooi is, om het zo ingewikkeld met elkaar te maken...dus laat dit een uitnodiging zijn...voor het geval de ander dit leest...het zou zo mooi zijn...

En voor al diegenen die morgen weer naar kantoor gaan, vroeg voor de files uitrijden, of er midden in komen te staan, een mooie werkweek gewenst...het weekend was te kort, te lekker, te intens, te gezellig, maar gelukkig hebben we nog een avond en een nacht voor ons....dus genieten maar...

Liefs

Anita

Zakynthos en rose op Schiphol.....

Moederdag op ons terras...

Het nieuwe leven in Voorschoten....

Een nieuw werk van Annemarie...

Rosanne na 4 x 10 kilometer.

En vanmorgen zijn Pa en ik vertrokken naar Schiphol om Els en haar zus Jannie op te halen. Ton de man van Jannie was er ook...en na lang wachten, het duurde even voor de koffers er waren, besloten we nog een drankje te drinken op Schiphol, voor we uit elkaar zouden gaan...en dit duurde tot ca. kwart over drie...rose op Schiphol met een broodje bal erbij...weer terug in Holland, en ontzettend gezellig. Heerlijk...na een kop koffie hier op het terras zijn Pa en Els weer terug naar Goeree en Overflakkee...
En Floor is druk bezig met maskers maken, An is met Roos naar het hockey-veld en ik vertel nog even aan jullie over hoe mooi het toch is, om zomaar met elkaar plannen te maken voor een vakantie naar Zakynthos als Pa 80 en Els 70 wordt volgend jaar. Een family-vakantie, met Arie en Noor, met de meisjes, met Pa, Els, An en mijzelf...want 150 jaar verdeeld over twee heel verschillende levens is toch het vieren waard of niet...Ik vind sowieso dat iedereen zijn leven moet leven, moet genieten, geweldig...een prachtig weekend, ik deel nog wat foto's met jullie, zomaar plaatjes uit ons leven. Geniet ervan....maar maak er ook zelf wat van...dag,

Aniet

Goedemorgen zaterdag....vrije zaterdag!

Na een heel drukke, en vooral intensieve week...met toch ongemerkt al te veel uren,ga ik eventjes jullie wat bijpraten. Waarom dan toch een intensieve week....omdat het werk erom vraagt en niet anders. Met Kirsten samen naar onze klant toe...een goed en constructief gesprek en mooi te constateren hoe goed ik me al voel, bij deze klant. Hoeveel mensen ik daar ken. Ik liep als het ware handendschuddend rond, en mensen waren oprecht geinteresseerd in me...mooi om te voelen. En vervolgens het leukste van alles is dat iedereen vindt dat ik er weer zo goed uitzie...met mijn korte kop met krulletjes...ik zal een foto maken en die erbij plaatsen!

Ondertussen schijnt de zon en zit mijn vader hier al heerlijk in de tuin...straks gaan we Els halen op Schiphol. Als ik terugkijk op deze week waren er een aantal hoogtepunten, het unituitje op de boot in Nieuwegein, de lol met Chea en Kirsten en het gesprek met onze klant! Maar ook Rosanne die de avondvierdaagse heeft gelopen. Geweldig...daarnaast gebeuren er veel dingen, die mij stof tot nadenken geven. Gewoon omdat ik merk dat ik zo anders naar alles kijk, dan voorheen. Of eigenlijk niet zoveel anders, maar ik ben me zoveel bewuster van allerlei non-verbale dingen, maar ook van hoe mensen zich gedragen en soms kijk ik er maar naar en glimlach. Niet meer en niet minder....

Nu de tuin in, later meer...het is heerlijk om zomaar buiten te kunnen zitten!

Een lieve groet, mijn papa wacht op mij...

Aniet

Annemarie's bedrijf is een feit! Ingeschreven in de Kamer van Koophandel!

Jawel en vandaag op woensdag 21 mei 2008 is Annemarie's eigen bedrijf een feit. Zij staat ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Heeft een KvK-nummer en een BTW-nummer en dat is wel een heel mooie mijlpaal! Dus iedereen die nu nog roept dat zij niet werkt, of aan haar hobby bezig is, heeft het echt niet begrepen! Zij is eigenaar van een bedrijf en wil je daar iet over weten, kijk dan op www.annemariesmitshuysen.nl
De mevrouw bij de Kamer van Koophandel feliciteerde Annemarie met dit heuglijke feit en toen wij daarna op Marga's verjaardag kwamen, was dit voor haar dubbel feestelijk! De rose champagne staat klaar en wij brengen een toast uit op dit succes! Opdrachten, verkoop van eigen werk, exposeren, de wereld staat open voor haar....en ik ben zo ongelooflijk trots!

Annemarie is nu weer aan het werk. En ik heb een vrije dag. Ik ben wat thuis aan het werken, naar de kapper geweest. Heerlijk. Een dag niet werken zomaar tussendoor voelt als luxe zeg...genieten is dat! De deuren naar het terras zijn open, de zon schijnt, een overheerlijk glas spa. Het leven is mooi!
Gisterenavond hadden Kirsten, Chea en ik een heel erg leuk unituitje. Het thema was 'integreren' en terwijl wij vanuit Nieuwegein een mooi tochtje maakten over het water, presenteerde een ieder zich op geheel eigen wijze. De mensen die doorgestroomd zijn naar een andere afdeling binnen Arinso waren zichtbaar opgelucht dat zij verlost zijn van de stroom tickets en de SLA's...de mensen van het Delta Lloyd-team en het ISS-team hadden gezamenlijk een opdracht voor het management 'ken uw mensen' en dat was een mooie uitdagende opdracht!
Dank je wel voor dit mooie moment weer met elkaar. De sfeer was goed, de mensen hadden het naar hun zin, en het weer was heerlijk! En de omgeving van Nieuwegein is echt heel fraai....zeker de moeite waard!
Dag, een fijne dag nog!
Anita