Regen en nog veel meer....

Lieve mensen, ongelooflijk wat een regen, het houdt maar niet op...vervelend want de schilder is bezig ons huis aan de buitenkant van een prachtige laag verf te voorzien, mooi diep donkergroen hoogglans, met een net niet witte rand. Prachtig...alles wordt goed geschuurd, een paar lagen grondverf en dan twee keer aflakken, een raampje van Floor's kamer is al een keer in de lak gezet, prachtig werkelijk waar. Hij gaat weer door, zodra het droog is. En van de winter gaat hij gewoon binnen lekker door...heerlijk als alles weer zo mooi gaat worden. Hij repareert ook van alles, dus een lat boven het zonnescherm wordt door hem vervangen, een raampje wat er slecht uitziet, maakt hij weer mooi...dus woon je hier in de buurt en heb je een perfecte schilder nodig, laat het me weten...(maar hij komt pas over een hele lange tijd...eerst moet hier alles klaar zijn!).
En ik ben benieuwd, want ik zou vanmiddag om een uur of vijf gaan vliegen met Marco, maar als het zo hard regent, is het niet leuk...tussen de buiten door vliegen is volgens Marco wel leuk...ik begrijp er niks van en wacht maar gewoon af...die rot regen!

Gisterenavond was Chea hier...mijn collega, ze vertrekt voor 6 maanden naar Granada...was eventjes heel leuk, het afgelopen jaar is Chea tot een soort van huisvriendin geworden, die af en toe eens langs kwam en kookte met de meisjes (een echt hoogtepunt was dat). Dus we hebben afgesproken dat we met de meisjes een keertje naar Granada vliegen om Chea te bezoeken...leuk idee he...
En vandaag spreek ik Kirsten weer, ik heb een afspraak in Schoonhoven en ga daarna lekker even naar Kirsten toe. Bijpraten, gewoon even samen zijn...het is zo ingewikkeld wat er nu allemaal aan de hand is in ons leven. En als je ooit met een goede collega echt hebt samengewerkt, dan weet je wat wij nu dagelijks missen samen...
Dag, heb een mooie dag, zonder die regen dan maar....
Liefs
Aniet

Mensen en organisaties....

In een van mijn trainingen heb ik het over samenwerken. Met elkaar samen werken aan gezamenlijke doelen. En deze zin zegt nogal wat toch...want de mensen die maken je organisatie. En mensen die samen werken, die met ieder zijn of haar eigen identiteit de ander inspireren, komen met elkaar tot grootse dingen. En dat te bereiken, is een fantastische ervaring. Als je merkt, dat door mensen samen te brengen, je samen tot grootse dingen kunt komen. Dan gaat het lekker, dan loopt het als een trein. En in dit kader, moet ik even terugdenken aan meer dan een jaar geleden, ruim voordat ik ziek ben geworden. Toen had ik met het team afgesproken dat als zij zouden bereiken dat wij alle vragen (tickets) behandeld zouden hebben, dan zou ik het totale team op rose trakteren! En ik zat in de auto, was op weg naar het hoofdkantoor in Rotterdam en toen ging de telefoon 'Anita we willen je vertellen dat de teller op 0 staat, alle tickets zijn afgehandeld' en ik stopte bij de eerste de beste slijter en bestelde daar 42 flessen rose. En die mevrouw vroeg 'heeft u een feestje?'...en toen ik terugkwam in Maarssen, hebben Kirsten en ik flessen rose uitgedeeld...geweldig. Het was geweldig! Een prachtig voorbeeld van samenwerken, met elkaar kei- en keihard werken aan een en hetzelfde doel...

En dat is wat ik graag wil doen...samenwerken....
en waar ik volgens mij kei- en kei goed in ben!

Anita

Wel...geen zon???

Het is zondag, een lome dag, met veel bladen en kranten buiten op het terras. De zon schijnt, dan weer wel en dan weer niet. Vanmiddag met alle familie-leden van de hockey-meisjes verzamelen op het strand van Wassenaar, met rose, limonade en chips ofzo....gezellig. En droog? Wel zon of geen zon? Zo bijzonder dat weer hier...tot nu toe heel lekker al voor dit jaar, als we het vergelijken met vorig jaar. En als je al die reportages leest over mooie landen, mooie stranden, leuke steden, bijzondere plaatsen, dan krijg je zin om weg te gaan, zomaar de auto te pakken en op reis te gaan, naar...
Met een lelijke eend, het dak open en rijden maar, voorzichtig tuffen, nooit meer een boete voor te snel rijden, want dat lukt je gewoonweg niet. Het dak open en hobbelend over mooie binnenwegen, genieten van de rijkdom van de natuur.
Slingeren over kleine dijkjes, kijken naar de rivieren, 30 of 40 km per uur halen, doordat er zoveel te zien is...geweldig toch?
Ik wens jullie een mooie rustige zondag toe....ik droom wat weg, en geniet in stilte...
Anita

Twee monniken....

De maatschappelijk werker vertelde me dit verhaal nog 'er waren twee monniken en die liepen door het bos. Zij kwamen bij een meertje en daar stond een prachtige vrouw. Deze vrouw wilde het meer oversteken, doorwaden eigenlijk, maar zij durfde niet. De twee monniken stonden daar en opeens nam een van de twee monniken de prachtige vrouw op zijn schouders en droeg haar naar de overkant van het meer. En op weg terug naar het klooster zei de ene monnik tegen de andere 'ik ga het toch aan onze broeders vertellen dat jij een vrouw gedragen hebt' waarop de andere monnik zei 'ik heb haar gedragen en jij draagt haar nog steeds'....mooi he...
hoezo loslaten, en je eigen weg gaan....

Anita

Maatschappelijk werk...LUMC

Vanmorgen ging ik op de fiets naar het LUMC...en had daar weer een gesprek met maatschappelijk werk. En ik verwonderde mij over het feit dat door kanker te krijgen, werkelijk je hele leven op de kop komt te staan. Dat alles anders is geworden, inclusief mijzelf...en deze mevrouw zei me 'ja kanker krijgen is als een tsunami die over je leven heenkomt.... en na afloop ziet alles er totaal anders uit, je werk, je vrienden, je relatie, je leven...' ongelooflijk en toen moest ik eventjes zomaar huilen...
Het mooie vond zij ook dat ik trouw blijf aan mijn eigen principes, dat mensen me wellicht beschadigen, maar dat ik mijn principes niet los heb gelaten. Iets om trots op te zijn...en met dit gevoel stapte ik weer op de fiets naar huis terug. En nu ga ik een tosti met kaas alleen maken voor Rosanne...

Fijne dag, mijn schoonmoeder is jarig...ze wordt heel jong eigenlijk...
Anita

Iemand die blind is....

Gisteren sprak ik iemand, wij (Gemma, Artje, Annemarie en ik) bezochten de kunstroute in de Zaltbommel, een mooie plaats, met mooie en bijzondere kunst. En een van die kunstenaars was een jonge fotografe, zij had een afstudeerproject over blinden en fotografie gemaakt. Ingewikkeld want een blinde kan niet zien. Zo vertelde zij 'zij stond voor een bloemenkraam en toen vroeg een blinde mevrouw haar of zij haar wilde helpen met het uitzoeken van een mooi boeket bloemen. En zij koos mooie bloemen uit en beschreef deze aan deze blinde mevrouw. En toen het boeket klaar was, zei de blinde dame 'oh de bloemen zijn prachtig' '. En ook dit verhaal maakte indruk op mij 'mensen vragen mij wel eens: vind je het niet jammer dat je je vrouw nooit hebt kunnen zien? Dan zeg ik 'nee, want ik kan haar toch zien. Alleen op mijn manier : ik weet hoe ze voelt, hoe ze ruikt, hoe groot ze is. Ze heeft lang blond haard, maar hoe blond er dan uitziet, tja dat weet ik niet....'

Mooi...
kusje
Aniet

Varen en genieten.....

Lineke in de kajuit...

Ilse, onze schipper...

Joyce en Annemarie en de nootjes...

Lineke en Ilse in gesprek...

Joyce nam het roer over....en genoot

Annemarie in de wind....

Gisterenavond zijn Lineke, Joyce, Annemarie en ik op de fiets naar Ilse gegaan. Ilse woont in een hele mooie, met het behoud van originele details, verbouwde boerderij aan de Vliet. Een prachtige ruimte, open en ruimtelijk, met aandacht voor natuurlijke elementen. Geweldig! En Ilse en Diederik hebben een prachtige sloep van ruim 10 meter, en met de nodige wijn en nootjes aan boord, vertrokken we richting Warmond, restaurant De Moerbei, waar we om 8 uur een tafeltje gereserveerd hadden. Vrienden van Ilse hebben daar een huis en we konden daar in het haventje de boot aanmeren...geweldig, onderweg werden we tegengehouden door een zwemwedstrijd, waardoor we pas om kwart over negen bij De Moerbei arriveerden. Heerlijk eten, een boeiende discussie over je eigen ruimte, en om kwart over twaalf gingen alle schipperstruien, jacks weer aan en wij weer naar de boot. Accu leeg....echt lachen, beetje vrolijk door de wijn. Diederik gebeld en hij haalde ons op met de G-klasse van mercedes, ach ook een geweldige ervaring. Een fantastische avond, prachtige mensen, en een ongelooflijk gevoel van vrijheid op zo'n boot...heerlijk!

Kijk maar naar de foto's, het leven is toch wel heel mooi he...ik wist het wel, maar ik ervaar het steeds maar weer! Geweldig...

Een mooi weekend....

Liefs, Aniet