Het familie-diner in Roxenisse...

Gisterenmiddag om vijf uur werden we verwacht op de Golfbaan in Roxenisse, bij Melissant. Tante Anita en Oom De hadden een familiediner georganiseerd omdat ik weer beter ben! Geweldig...diner, met wijnen en vuurwerk aan tafel. Een prachtige tekst met gefeliciteerd erop in marsepijn kreeg ik mee naar huis. En voor we aan tafel gingen speechte tante nog eventjes en kregen zowel Annemarie als ikzelf een boekje aangeboden. Het mooie is dat tante Anita heel goed heeft begrepen hoe ingewikkeld het is als je partner ziek wordt. En Annemarie heeft op haar manier net zo hard geleden en gestreden vorig jaar en misschien soms nog wel...dus Annemarie kreeg een prachtig boekje 'Positieve Poeh' met wijze woorden van Poeh en mooie tekeningen erbij. Een boekje om over na te denken. Vanmorgen las ik een klein stukje in dat boekje en dan moet je glimlachen...

Uit : Positieve Poeh
Weet wanneer het tijd is om opnieuw te beginnen.
Poeh dwaalde zo'n beetje door het woud en stond stil voor wat vroeger het huis van Uil was geweest. Het zag er helemaal niet meer als een huis uit; het was gewoon een boom, die door de storm omver was geblazen, en als je huis er zo uitziet, kun je maar beter een nieuw huis zoeken.

En ik, ik kreeg een boekje 'Ik hou zo van het leven' met vrolijke gedichtjes en mandala's erbij getekend. Het woord mandala betekent cirkel en komt uit het Sanskriet. De cirkelvorm biedt een veilige omgeving waarin de kunstenaar/tekenaar zich intuitief kan uitdrukken met lijn en vorm en kleur. En een van de gedichtjes is 'Soms' :
Soms is er kriebel in mijn benen
Soms is er jubel in mijn hart
Soms is er giechel in mijn tenen
Soms lach ik veel en hard
Soms kan ik de wereld zoenen
Soms is het leven feest
En dan lijkt het of ik nooit
verdrietig ben geweest

Dit boekje had tante Anita voor me uitgezocht omdat de gedichtjes haar deden denken aan mijn positieve instelling tijdens mijn jaartje ziekzijn en altijd weer!
Het was een prachtige middag/avond en een ongelooflijk mooi familiefeestje! Dank u wel tante Anita, echt geweldig wat u vorig jaar voor mij hebt gedaan, en eigenlijk nog steeds doet. Mijn naamgenote. Ik stel mij in de familie altijd voor als Anita van Loon junior en tante Anita stelt zichzelf dan voor als Anita van Loon senior en gisteren vroeg Noor mijn nichtje mij, en ik dan? Ik heet toch ook Anita, mijn nichtje heet Eleonora (naar mijn moeders moeder), Catharina (mijn moeder), Anita (tante Anita senior en tante Anita junior) Maria (mijn moeder weer) en we noemen haar Noor. Dus was mijn antwoord naar Noor : Tante Anita stelt zich voor als Anita van Loon senior, ik als Anita van Loon medior en jij als Noor (Anita) van Loon junior...ook weer opgelost!

Een dikke zoen!
Anita

Zomaar een regenachtige zaterdagochtend....

Lekker lui op gang komen, James Brown met 'Living in America' en meer van die lekkere wat oudere nummers klinken hier door het huis. Annemarie is boven nog lekker bezig, we hebben ontbeten op ons gemak met een kopje nespresso erbij...heerlijk. Wat mails mogen ontvangen. Ik mag een verhaal vertellen voor het Womens Network van Shell, voor 40 tot 100 dames, in het engels..geweldig. Over leiderschap, over diversiteit, over allemaal van dit soort mooie thema's...dankzij mijn eigen netwerk. Een dame die bestuurslid is van dit netwerk, heb ik ooit getraind...geweldig, dank je wel Diana. Daarnaast is onze haagse intervisie-groep ook erg lekker bezig. We ontmoeten elkaar op 4 september weer. Bij Shell, in verband met vergaderfaciliteiten en de mogelijkheid om met elkaar te eten. Ik vind het werkelijk prachtig wat er allemaal zo voorbij komt. Gisteren was ik nog even op de Golfbaan bij HGC aan de Buurtweg in Wassenaar. Daar heb ik in een prachtige teakhouten tent prosecco geschonken namens Schutter...leuk, zo'n omgeving, mooi zonnetje erbij en drassige velden. Ik had zo'n golfcar tot mijn beschikking en een dame die werkt op het kantoor van de VVD en geblesseerd was, kwam mij spontaan helpen en zij klokte zelf net zo lekker mee, als alle spelers die langs kwamen...een bijzonder moment weer!

Zo lossen ingewikkelde en mooie momenten elkaar af in mijn leven op dit moment. Maar al met al heb ik het geloof dat dit alles goed komt. Gisterenavond kwamen Ellen en Hans, mensen die ik niet zo goed ken, een oud-collega van Annemarie, die op haar expositie is geweest en een schilderij van zichzelf wil laten maken door Annemarie. Leuk, interessante mensen, leuke mensen, dus nog maar een flesje prosecco...heerlijk! Gisterenavond vertelde Annemarie over ons leven samen, vanaf augustus 2005 tot nu, al bijna 3 jaar...maar wat er al niet gebeurd is...scheiden, co-ouderschap, trouwen, huis kopen, kanker krijgen en nu...ongelooflijk en toen ik een foto liet zien van mijzelf met kaal hoofd voor de Politie Zuid-Holland-Zuid, waar ik destijds een inleiding mocht houden over leiderschap, toen raakte me dat toch wel...dat was in december ofzo...en als je me dan nu ziet. Dus alles komt goed. Gisteren had ik een ontmoeting met twee dames die voor zichzelf zijn begonnen en ooit bij mijn werkgever hebben gewerkt, en zij hadden mij vorig jaar veel lieve kaartjes en berichtjes gestuurd. Zij waren aangenaam verrast dat ik er zo goed uitzag. Wel zagen zij aan mijn ogen, mijn gezichtsuitdrukking dat ik veel heb meegemaakt, verdriet en zorgen heb gekend. En dat zie ik zelf ook, een vorm van ouder worden, door verdriet, loslaten, rouwen (zoals Kirsten en ik het noemden van de week)die je ziet in mijn uitdrukking op mijn gezicht. Maar dan moet je wel naar me kijken en me willen zien...

Lieve mensen, een lekker weekend, met leuke mensen en familie ligt voor ons. Ik verheug me erop...ik wens jullie veel moois toe, met een zonnestraal overal tussendoor...

Lieve groet,

Anita

Regen en nog veel meer....

Lieve mensen, ongelooflijk wat een regen, het houdt maar niet op...vervelend want de schilder is bezig ons huis aan de buitenkant van een prachtige laag verf te voorzien, mooi diep donkergroen hoogglans, met een net niet witte rand. Prachtig...alles wordt goed geschuurd, een paar lagen grondverf en dan twee keer aflakken, een raampje van Floor's kamer is al een keer in de lak gezet, prachtig werkelijk waar. Hij gaat weer door, zodra het droog is. En van de winter gaat hij gewoon binnen lekker door...heerlijk als alles weer zo mooi gaat worden. Hij repareert ook van alles, dus een lat boven het zonnescherm wordt door hem vervangen, een raampje wat er slecht uitziet, maakt hij weer mooi...dus woon je hier in de buurt en heb je een perfecte schilder nodig, laat het me weten...(maar hij komt pas over een hele lange tijd...eerst moet hier alles klaar zijn!).
En ik ben benieuwd, want ik zou vanmiddag om een uur of vijf gaan vliegen met Marco, maar als het zo hard regent, is het niet leuk...tussen de buiten door vliegen is volgens Marco wel leuk...ik begrijp er niks van en wacht maar gewoon af...die rot regen!

Gisterenavond was Chea hier...mijn collega, ze vertrekt voor 6 maanden naar Granada...was eventjes heel leuk, het afgelopen jaar is Chea tot een soort van huisvriendin geworden, die af en toe eens langs kwam en kookte met de meisjes (een echt hoogtepunt was dat). Dus we hebben afgesproken dat we met de meisjes een keertje naar Granada vliegen om Chea te bezoeken...leuk idee he...
En vandaag spreek ik Kirsten weer, ik heb een afspraak in Schoonhoven en ga daarna lekker even naar Kirsten toe. Bijpraten, gewoon even samen zijn...het is zo ingewikkeld wat er nu allemaal aan de hand is in ons leven. En als je ooit met een goede collega echt hebt samengewerkt, dan weet je wat wij nu dagelijks missen samen...
Dag, heb een mooie dag, zonder die regen dan maar....
Liefs
Aniet

Mensen en organisaties....

In een van mijn trainingen heb ik het over samenwerken. Met elkaar samen werken aan gezamenlijke doelen. En deze zin zegt nogal wat toch...want de mensen die maken je organisatie. En mensen die samen werken, die met ieder zijn of haar eigen identiteit de ander inspireren, komen met elkaar tot grootse dingen. En dat te bereiken, is een fantastische ervaring. Als je merkt, dat door mensen samen te brengen, je samen tot grootse dingen kunt komen. Dan gaat het lekker, dan loopt het als een trein. En in dit kader, moet ik even terugdenken aan meer dan een jaar geleden, ruim voordat ik ziek ben geworden. Toen had ik met het team afgesproken dat als zij zouden bereiken dat wij alle vragen (tickets) behandeld zouden hebben, dan zou ik het totale team op rose trakteren! En ik zat in de auto, was op weg naar het hoofdkantoor in Rotterdam en toen ging de telefoon 'Anita we willen je vertellen dat de teller op 0 staat, alle tickets zijn afgehandeld' en ik stopte bij de eerste de beste slijter en bestelde daar 42 flessen rose. En die mevrouw vroeg 'heeft u een feestje?'...en toen ik terugkwam in Maarssen, hebben Kirsten en ik flessen rose uitgedeeld...geweldig. Het was geweldig! Een prachtig voorbeeld van samenwerken, met elkaar kei- en keihard werken aan een en hetzelfde doel...

En dat is wat ik graag wil doen...samenwerken....
en waar ik volgens mij kei- en kei goed in ben!

Anita

Wel...geen zon???

Het is zondag, een lome dag, met veel bladen en kranten buiten op het terras. De zon schijnt, dan weer wel en dan weer niet. Vanmiddag met alle familie-leden van de hockey-meisjes verzamelen op het strand van Wassenaar, met rose, limonade en chips ofzo....gezellig. En droog? Wel zon of geen zon? Zo bijzonder dat weer hier...tot nu toe heel lekker al voor dit jaar, als we het vergelijken met vorig jaar. En als je al die reportages leest over mooie landen, mooie stranden, leuke steden, bijzondere plaatsen, dan krijg je zin om weg te gaan, zomaar de auto te pakken en op reis te gaan, naar...
Met een lelijke eend, het dak open en rijden maar, voorzichtig tuffen, nooit meer een boete voor te snel rijden, want dat lukt je gewoonweg niet. Het dak open en hobbelend over mooie binnenwegen, genieten van de rijkdom van de natuur.
Slingeren over kleine dijkjes, kijken naar de rivieren, 30 of 40 km per uur halen, doordat er zoveel te zien is...geweldig toch?
Ik wens jullie een mooie rustige zondag toe....ik droom wat weg, en geniet in stilte...
Anita

Twee monniken....

De maatschappelijk werker vertelde me dit verhaal nog 'er waren twee monniken en die liepen door het bos. Zij kwamen bij een meertje en daar stond een prachtige vrouw. Deze vrouw wilde het meer oversteken, doorwaden eigenlijk, maar zij durfde niet. De twee monniken stonden daar en opeens nam een van de twee monniken de prachtige vrouw op zijn schouders en droeg haar naar de overkant van het meer. En op weg terug naar het klooster zei de ene monnik tegen de andere 'ik ga het toch aan onze broeders vertellen dat jij een vrouw gedragen hebt' waarop de andere monnik zei 'ik heb haar gedragen en jij draagt haar nog steeds'....mooi he...
hoezo loslaten, en je eigen weg gaan....

Anita

Maatschappelijk werk...LUMC

Vanmorgen ging ik op de fiets naar het LUMC...en had daar weer een gesprek met maatschappelijk werk. En ik verwonderde mij over het feit dat door kanker te krijgen, werkelijk je hele leven op de kop komt te staan. Dat alles anders is geworden, inclusief mijzelf...en deze mevrouw zei me 'ja kanker krijgen is als een tsunami die over je leven heenkomt.... en na afloop ziet alles er totaal anders uit, je werk, je vrienden, je relatie, je leven...' ongelooflijk en toen moest ik eventjes zomaar huilen...
Het mooie vond zij ook dat ik trouw blijf aan mijn eigen principes, dat mensen me wellicht beschadigen, maar dat ik mijn principes niet los heb gelaten. Iets om trots op te zijn...en met dit gevoel stapte ik weer op de fiets naar huis terug. En nu ga ik een tosti met kaas alleen maken voor Rosanne...

Fijne dag, mijn schoonmoeder is jarig...ze wordt heel jong eigenlijk...
Anita