Een vroege groet....

De schuren achter onze boerderij, Oostmoersescheidweg nummer 1 te Stad aan het Haringvliet

De boerderij, gelegen op 8500 m2 grond, van een afstand gezien.

Terwijl mijn ogen nog een beetje dicht zijn, mijn hoofd nog een beetje slaapt, omdat ik gisteren gewerkt heb in Amsterdam (het was een ongelooflijk leuke vrolijke les...heerlijk) schrijf ik jullie eventjes. Want er is zoveel gebeurd de afgelopen week, het lijkt wel alsof het nooit gaat stoppen.

Zo was ik gisterenochtend op de boerderij van mijn papa...het is nu echt een feit, de makelaar was erbij en we gaan ons huis, wat sinds 1893 in het bezit was/is van de familie van Loon verkopen! De makelaar was een jonge dynamische kerel, die door de ouderdom heen kon kijken en de schoonheid van dit stukje geschiedenis kon zien! Prachtig en mooi om te ervaren...zo spraken we over het gebruik van de voordeur, bij feesten en partijen, en...bij begrafenissen. Zo spraken we over mijn moeder, want de eigenaar van het makelaarskantoor kende haar uit de politiek. Leuk en ook wel weer intens. En ik verhaalde over ons leven daar, over de 'appelkast' op zolder en de oude bedstee. Over het kamertje van mijn broer, en over de vliering. Ons leven ging aan me voorbij, terwijl ik daar liep met die meneer. Het regende, dus het aangezicht was troosteloos. Maar gelukkig heb ik in april prachtige foto's gemaakt van de boerderij en omgeving en deze foto's kon meneer gebruiken. Leuk, bijzonder en toch ook weer ingrijpend. Daarna telefonisch Pa op de hoogte gesteld, hij vindt ook dat het langzaam zijn tijd is, het is zo groot allemaal en hij is er nog maar zo weinig...en gisterenavond heb ik met Arie gebeld en langzaam went de familie van Loon aan dit afscheid. Afscheid van een heel bijzonder huis, waar wij met elkaar bijzondere herinneringen aan zullen blijven houden....heerlijk en toch ook weer goed!

Daarna naar kantoor, om te stoeien met de netwerkwinkel, een initiatief van Biente en mijzelf...alleen de naam is al geregistreerd. Dus help me met een goede naam - de verbindingsorganisatie of zoiets, want dat is wat wij doen of gaan doen samen...en Joost was onze techneut, die gek werd van onze 'datingsite' nee nee....we bedoelen geen datingsite, waar mensen elkaar ontmoeten en dan met elkaar trouwen ofzo..een datingsite voor bedrijven/mensen die iets zoeken op zakelijk gebied. Leuk, bijzonder...dus mail me met leuke namen, de winnaar krijgt een goddelijk lekkere fles wijn! OK? Mijn mailadres kunt u vinden op http://www.anitavanloon.nl/

En tenslotte naar Amsterdam, waar ik eerst een gesprek had met een cursiste, over haar gave...zij voorziet dingen, voelt dingen. Mooi. En daarna een les, met een leuk gek groepje vrouwen. Gisteren 6, normaal 7. Super om te doen. En hoezo economische crisis - twee vrouwen hebben een huis gekocht, een vrouw is op zoek naar een andere baan in Amsterdam, en een vrouw is ten huwelijk gevraagd. Volgens mij allemaal ingredienten voor een gezonde economie...of niet dan?

Tussendoor nog bellen met allerlei mensen en computers bekijken die ik nodig heb voor het bedrijf en voor de vervanging van onze 'fanta-computer'. Zomaar alsof het niks is....en toen, het hoogtepunt van mijn dag, toen kwam ik thuis en zag ik Annemarie...en dat zijn de mooiste momenten van mijn dag. Zo'n moment geeft mijn dag een gouden randje...mijn lief, en samen bespraken wij onze dag. Met een gesprek over getrouwde mannen die af en toe sex willen met een homosexuele man...tja, is mijn leven leuk of niet? Heb ik een geweldige tweede kans en mag ik drinken uit een beker vol overvloed? En nu een goede rustige dag op kantoor bij John. Heerlijk, met lieve mensen om me heen. Praten over strategie, over de toekomst, over OCW, over nieuwjaarsbijeenkomsten waar belangrijke sprekers voor uitgenodigd gaan worden..

Dag...ik hoop dat je net zo geniet vandaag als ik ga doen!

Ik hou van jullie, liefs

Anita

Oh ja....en zoek je een andere baan, welke dan ook? Bel me even of mail me even...wie weet!

Contacten....

Als je me vroeger gevraagd zou hebben, of het mogelijk is mensen bij te staan, via de mail, dan zou ik zeggen 'nee dat kan niet' en vandaag gebeurt het gewoon. Ik mail met iemand over werkzaken, geef haar tips en advies. Ik mail met iemand anders, die ik nooit gezien heb, zomaar omdat we een verbinding hebben met elkaar. En ondertussen leg ik contacten, werk ik vanuit mijn kantoor en geniet ik optimaal, van alles wat ik doe. Een heerlijke maandagmorgen op kantoor. Beetje administratie doen. Functiebeschrijvingen maken, dingen uitzoeken en doormailen. Contacten leggen en weer uitbouwen. Ordenen en delen....
Even nog iets delen 'verbinding - wij zijn het voorbeeld van verbinding zonder verstrikking, van liefde zonder claim, van hier en nu voor elkaar zijn en onbaatzuchtig delen wat er is' mooi he...staat in een boekje wat ik van Jeanette heb gekregen...zo prachtig. Het boekje heet 'Inspiraties uit de natuur' en is geschreven door Maria Groot. Intens...
Geniet van deze dag...
Anita

Genieten....

En vandaag was een luie dag, wandelen door het dorp om nog ergens een Volkskrant te scoren. Heerlijk, zo maar slenteren in mijn eentje. Daarna lekker op de bank in slaap gevallen, en toen nog een keer onder de zonnebank...vandaag zat ik lekker in mijn eigen ruimte. Was ik stil en op mezelf...en eigenlijk was iedereen dat wel. Heerlijk, de rust straalde je tegemoet. Het was goed en aangenaam...en op dit soort dagen lees ik altijd andere weblog's, ben ik wat aan het surfen op het net en beantwoord ik wat mails. Mooie mails krijg ik toch...zo schreef iemand me, aan wie ik ooit heb lesgegeven, dat zij via mijn site op mijn weblog terecht was gekomen. En dat zij 'een paar dagen achterop was geraakt' omdat zij mijn geschiedenis aan het lezen is gegaan. Zij heeft mijn boek aangeschaft en dit boek mag zij gaan lezen als zij haar examen heeft afgerond, als kadootje voor zichzelf...bijzonder. Ik voel me altijd blij als ik dit kan en mag bereiken bij en met iemand. Afgelopen week gaf ik iemand mijn boek kado. Ook dat is heel bijzonder. Je eigen boek als een kado aan iemand geven, dat is eigenlijk iemand toestaan heel dichtbij te komen. En deze man was er heel blij mee....dat voelt goed en rijk!
Terwijl de kaarsjes aan zijn, An en Roosje op de bank zitten, ga ik weer stoppen en lekker vroeg naar bed...het is heerlijk zo'n luie dag als kadootje...nu mijn nespresso nog en ik glimlach, want net las ik een stukje van Kirsten en dan kan ik altijd ongelooflijk lachen, vroeger zei ik altijd 'scheuren van de lach', Kirsten is ook zo'n heerlijk mens om in mijn leven te mogen hebben!
Een mooie zondagavond gewenst...
Aniet

Chillen op zondag....

Een mooie rustige zondag. Eerst al het blad van de catalpa weer opgeveegd en weggehaald. Daarna ontbijt met zijn viertjes...Rosanne kwam thuis van slaapfeestje, denderde hier enthousiast door het huis en ligt nu weer met wat hockey-vriendinnen in het zwembad. En Floor en ik zitten lekker aan onze laptops te werken hier aan tafel...heerlijk! Annemarie zit te lezen en het is heerlijk rustig. Alleen het geluid van de vaatwasser op de achtergrond, maar dat mag en kan...
Het leuke was gisteren dat we nog even in een kleiner gezelschap hebben nagepraat, Ruud, Anke, Arie, Annemarie en ik...over onderwijs. En het leuke is dat Arie en Ruud veel raakvlakken hebben als het over hun vakgebied gaat. Ook Anke werkt in het onderwijs, dus dat was een leuke afsluiting van de verjaardag van Floor.
Floor heeft leuke en mooie kadootjes gekregen en is hier erg blij mee, boeken, bonnen, en allerlei andere leuke dingen. Een badjas, geurtjes...kortom een verjaardag om op terug te kijken.

En ook op een andere manier kijk ik terug. Nadat ik hier met Annemarie nog even over heb nagepraat. En soms is het goed om de dingen te laten voor wat ze zijn. Om verschillen van inzicht te laten bestaan. Ieder mens is anders. En ziet de dingen anders. Vanmorgen kreeg ik een lieve mail van Kirsten, naar aanleiding van mijn weblog. En zeker gericht op Zweden. Kirsten is een echte fan van Zweden, en zo'n mailtje helpt mij dan weer. Soms voel ik me onzeker omdat ik, wij hier de dingen anders doen dan vroeger gebruikelijk was in An's leven. En allebei de dingen zijn goed. Het is mooi denk ik dat kinderen van gescheiden ouders (want dit is al heftig genoeg) dan ook elkaar aanvullende vakanties krijgen en niet nog meer van hetzelfde. En dat kinderen het goed hebben, op beide plekken. En gelukkig is het contact tussen beide ouders nu goed. En dat is eigenlijk wat iedereen wil. En dat kinderen nieuwe dingen leren en mogen ontdekken in hun leven. Het leuke is dat gisteren Floor zei toen iemand haar vroeg of zij al aan het puberen was, vraag dat maar aan Anita. En vanmorgen zei Rosanne dat ik haar wel goed begrijp. Ach, het is allemaal zo ingewikkeld. Ik wil het goed doen, niet meer en niet minder. Maar ik wil ook dat kleine stukje waardering hiervoor. En dat krijg ik, gewoon door te zijn wie ik ben. En ik realiseer me, dat als we eenmaal in Zweden op de slee zitten en de tocht gaat beginnen, dat we hele mooie ervaringen opdoen met elkaar. En die ervaringen, die zullen wij weer met jullie delen....
Een mooie zondag gewenst..
Anita

Ingewikkeld....stel je open en zie maar....

Soms vind ik het leven zo ingewikkeld...en dan gaat het over normen en waarden. Over verwachtingen, over de manier waarop we in het leven staan. Zo voelt nu onze wintersport naar Zweden als iets, wat niet goed is, niet leuk zou zijn....terwijl ik denk 'alles wat we niet kennen, alles wat we niet weten, hoeft niet op voorhand niet leuk te zijn' en dan realiseer ik me weer, dat ik terecht ben gekomen in een wereld vol merken, vol luxe en als je maar op de een of andere manier afwijkt, dan voldoet dit niet aan de norm, of de verwachting. Een elite maatschappij, waar ik zomaar onderdeel van ben geworden. Want als de wintersport naar Oostenrijk, Zwitserland of Frankrijk was gegaan, dan was het ok. Want dat is bekend, dat is veilig en vertrouwd en past in het plaatje...brrrrrr...en ik voel me hier echt rot bij. Eerlijk gezegd. Het voelt alsof andere dingen, dingen die wellicht terug gaan naar de basis, naar een vorm van eenvoud, al niet meer voldoen...
En op dit soort momenten verlang ik terug...naar....ik weet niet wat. Mijn simpele leven van vroeger. Toen ik blij was met een weekend...Vlieland, of wat dan ook. Toen ik vijf jaar lang geen enkele vakantie had, simpelweg, omdat ik het me niet kon veroorloven....en nu ben ik terecht gekomen in een wereld vol G-stars, tassen, merken en luxe...en verdomd weinig inhoud als het er echt toe doet....en ook al weet ik, dat Annemarie het leuk vindt om met mij naar Zweden te gaan. Om met mij en de kinderen naar een andersoort vakantie te gaan...het voelt steeds door de omgeving als ' niet goed' ....
En aan de andere kant, realiseer ik me. Dat dit een levensles is. Om me, onafhankelijk van de buitenkant, te blijven ontwikkelen. En te blijven delen, want ik geloof en blijf geloven in het feit, dat het leren kennen van nieuwe dingen, van onbekende dingen, je iets brengt. Wat dan ook...een inzicht, een nieuwe zienswijze...een ervaring. En door simpelweg alleen maar je te wentelen in luxe...kom je volgens mij niet zoveel verder. Het brengt je niet zoveel. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me ' oordeel niet Anita, verwonder je slechts' en denk ik aan mijn moeder en met deze zin...zal ik proberen vol verwondering de reis naar Zweden te gaan vervolmaken, zodanig dat ik alle reacties vooraf en achteraf tot me neem...en kijk hoe de realiteit op 20 december zal zijn. En sowieso zal Zweden ons iets brengen, sneeuw, kou, gezelligheid en opnieuw ontdekken of ik nog op de lange latten iets kan laten gebeuren. Of ik het nog kan, de skies onderbinden en heerlijk door de kou suizen en genieten. Of de apres-ski in Zweden anders is dan in Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk. En misschien wel gewoon oog in oog met een eland komen te staan. Een snowscootersafari beleven...ik heb het nog nooit mogen doen? Een tocht op de slee met honden ervoor...ik ben benieuwd. En weet je, al die oordelen vooraf....ik zal erover vertellen op mijn website...en dan mogen jullie weer je verhaal doen. Ik merk, dat ik verdrietig ben...niet meer en niet minder. Terwijl ik er juist zoveel zin in heb...en weer moet ik even denken aan mijn vader en zijn reactie ' Zweden...oh dat zal leuk zijn zeg, dat zal mooi zijn...' ja zo simpel kan het zijn...stel je open en zie maar....
Het is zaterdagavond...half elf, dag nog een fijn weekend!
Anita

'I will always love you....'

Vanmorgen vroeg in de auto hoorde ik het prachtige nummer 'I will always love you' en terwijl ik door een nevelig landschap reed, realiseerde ik me hoeveel ik van Annemarie ben gaan houden! Onze relatie, die toch al heel wat niet geplande dieptepunten heeft gekend, lijkt maar sterker en intenser te worden. Gebaseerd op gelijkheid, ruimte en vooral intense liefde geeft deze relatie mij soms vleugels....
En toen ik vanmorgen hier in Wijk bij Duurstede mijn auto parkeerde, was ik zomaar weer een gelukkig mens. Mijn vriendinnetje Ellen is jarig vandaag, dus ik heb haar een smsje gestuurd toen het nog heel vroeg was! En de bloemen komen later! Vanavond een kinderfeestje voor Roos, met al haar vrienden uit groep 8! Ben benieuwd, zal wat worden denk ik.
En nog steeds mijn oproep, aan enthousiaste mensen, die wat anders willen in hun leven, om mij te benaderen...er is nog zoveel werk. Ik denk dat ik mij maar ga bezighouden met een vorm van Werving en Selectie, op de een of andere manier...is leuke business, gaat over mensen die beweging willen!
Voor nu een hele mooie vrijdag...gisteren had ik een vader-dochter-dagje en dat was heel fijn! Samen rondtoeren op Flakkee, een glaasje witte wijn bij tante Aniet en oom De, gezellig...ouderwets. Ga ik vaker doen, zo samen met mijn bijna 80-jarige vader! Genieten is dat!
Liefs,
Anita

Tante Suus en een opdracht?????

Lieve mensen, kennen jullie mijn tante Suus nog? Die lieve tante uit Goes, die mij vorig jaar trouw bij de start van iedere chemo-kuur een prachtig boeket bloemen stuurde....welnu mijn tante Suus (inmiddels al 82 jaar)is al een tijdje ziek, en pas gisteren hoorde ik van tante Anita hierover. En nu ben ik het, die haar via mijn Suzy Fleurs uit Voorschoten, bloemen heb gestuurd...ongelooflijk he...en eigenlijk heel spijtig, dat ik dit nu pas hoorde. Niemand kan er iets aan doen, maar tante Suus moet weten, dat ik aan haar denk! En het enge vind ik altijd, dat je je dan weer realiseert, dat mijn familie en An's familie ouder wordt, mijn vader, An's vader, mijn tante Tanneke en oom Wim, mijn tante Anita en oom De. En volgens mij moeten we optimaal genieten van elkaar en met elkaar. En daarom ga ik donderdag lekker een dagje naar mijn vader toe...even zo'n kwaliteitsmomentje samen hebben!

En dan nu wat heel anders - werk, opdrachten, netwerken - via mijn netwerk ben ik met de meeste spoed op zoek naar een heleboel mensen. Goede mensen, voor projecten, vaste banen, dus bel me alsjeblieft. Mail me, collega's, oud-collega's, ik heb werk voor jullie...echt waar!
DUS - BEN JE OP ZOEK NAAR IETS NIEUWS, OP MIJN VAKGEBIED OF MIJN OUDE VAKGEBIED, BEL ME MET SPOED.....

En nu, na een intensieve dag, een nieuwe expositie voor Annemarie op 1 april 2009! Een evenement voor het Managers Netwerk Nederland bij Schutter Wijnen op 23 april 2009. En veel mooie en intense contacten, ga ik lekker met An samen voor de buis...ik ben moe en voldaan!
Welterusten...
en liefs, van een enthousiaste, razende reporter bijna,
Anita