Zaterdagochtend het is nog vroeg.....

Althans voor mij, want ik wil meestal wel een beetje uitslapen. Maar vanmorgen hebben we een afspraak op kantoor om 10 uur. Annemarie komt even voor zij naar Rosanna en haar hockey gaat kijken. Een afspraak met de krant en een fotograaf...over de opening van ons kantoor, over twee dames die in tijden van financiele crisis samen een kantoor annex atelier openen. Over de kansen in dit leven en hoe je deze ziet...of kunt zien!
en ik wil jullie nog verklappen, dat ik een heel mooi Sinterklaasgedicht heb gekregen van....jawel Annemarie. Zij was mijn Sint...met daarin verwerkt heel onopvallend, echt waar een liefdesverklaring...dus je begrijpt mijn Sinterklaas kan niet meer stuk. Mijn dag niet, mijn leven niet...ik wens jullie een hele mooie zaterdag!
Liefs, Anita

Teksten, beelden en dit alles wil ik delen....

Een gelukkige Aniet....na een intensieve mooie week!

Een optreden van Rosanne, Annemarie geniet op de achtergrond, dansen en muziek, heerlijk!!!

Annemarie wordt verrast door de Sint....Rosanne!

Mooi he...mama Annemarie met haar twee prachtige dochters!

Mijn uitzicht op kantoor...niet slecht toch he....

En na een intensieve week, mooie gesprekken, wie weet weer nieuw werk, we zien wel...was vanavond onze Sinterklaasavond...een ongelooflijk intense en leuke avond...de beelden spreken voor zich. Het is goed zoals het is!! En daarnaast wil ik jullie deze spreuk niet onthouden :

'Als jij thuis bent, is thuisblijven mijn hobby....' lekker he...

Een heel fijn weekend gewenst, met veel liefs, Anita

En nog wat teksten...geweldig!

Deze citaten zijn bekend, en las ik op een website van een prachtig bedrijf!

‘Het grote verschil, het leven werkt pas goed als je ervoor kiest.’ Nicola Phillips

‘Elk nieuw begin komt voort uit het einde van een ander begin.’ Semisonic Lyrics

‘Alleen diegenen die het risico nemen om ver te gaan, kunnen er mogelijk achterkomen hoe ver ze kunnen gaan.’T.S. Eliot

‘Communiceren vanuit je buik is een ode aan de authentieke manager.’ Birgitta van Loon

Zie je en die 'van Lonen' die kunnen schrijven he...want die Birgitta kan er ook wat van of niet dan?
Anita van Loon

Mooie teksten...

En zomaar even een moment van reflectie...vanmorgen hoorde ik het nummer van Marco Borsato op de radio over dochters. En als je eens goed naar deze tekst luistert, dan hoor je weer hoe mooi woorden kunnen zijn. Hoe intens het gebruik van woorden kan zijn...geweldig! Soms zegt iemand iets tegen je en dan blijft zo'n zin heel lang dichtbij je...mijn moeder was een ster hierin! Vaak hoor ik mijzelf dingen zeggen, die bij haar horen...en daarom begrijp ik ook waarom mijn broer, mijn vader en ikzelf haar nog dagelijks missen. Het was een prachtig mens, en het is juist zo verdrietig dat zij door haar ziekzijn zo langzaam aan haar kracht aan het verliezen was...maar 'iedere dag een beetje beter' is een zin, waarbij ik haar van heel dichtbij weer zie...
En Loesje met haar 'leven is het meervoud van lef' vind ik ook zo bijzonder soms...en afgelopen week schreef iemand me 'jij leeft het leven en hoe!' en dat wens ik iedereen toe, dat je het leven leeft, met alle diepen dalen en hoge pieken die erbij horen. En nu ik dit schrijf denk ik aan de moeder van een vriendinnetje van mij. Deze mevrouw zit op dit moment ergens op haar diepste punt...en zoals zij altijd aan mij heeft gedacht, voor mij heeft gebeden, zo zal ik nu haar mijn liefste wensen toesturen. En laten voelen dat ik aan haar denk...en ik hoop dat zij zich realiseert, dat er na ieder enorm diep dal, een mooie weg terug is die we mogen en kunnen gaan!
Het leven is zo'n intense ervaring, dat het soms ook een kunst is, deze ervaring goed te leven, te voelen, te delen ook vooral!
Lieve groet,
Anita

PET-scan en prikken...

Het lijkt wel alsof we terug gaan in de tijd...als ik mezelf zie schrijven PET-scan en prikken. En dat dacht ik ook vanmorgen in het Bronovo Ziekenhuis, toen ik de stralingsvloeistof kreeg ingespoten, eerst de naald in mijn arm, er weer uit, het liep niet. En toen gaf ik aan 'mevrouw prikt u maar in mijn hand, de huid is weliswaar wat stug, maar de aderen daar zijn goed' en uiteindelijk lukte het en kreeg ik via mijn hand het spul ingespoten. Een beetje liggen op een bed, een uurtje ongeveer en zo rond kwart voor twaalf zat ik aan de koffie met een broodje in het ziekenhuis. Toen mijn auto vol met wijnen geladen bij Schutter, waar het een drukte van jewelste was, om alle kerstbestellingen de deur uit te krijgen. Tussendoor wat bellen en nog wat afspraken maken tussen alle bedrijven door. Wie weet wel een hele leuke afspraak voor 2009...spannend, vrijdag weet ik meer. Het zou wel een gaaf sinterklaas kadootje zijn toch...een lekkere opdracht erbij?
Ondertussen heb ik alle wijn naar boven gebracht hier, heb ik glazen besteld voor onze borrel op kantoor, heb ik een ski-box en sneeuw-klauwen (normale auto's krijgen sneeuwkettingen, maar als je dikke wielen onder je auto hebt liggen krijg je sneeuw-klauwen) besteld voor de wintersport...kortom alles is in beweging.
Dus zomaar een dagje van alles doen, druk, rommelig en wat klooien hier op kantoor. De komende drie dagen vol aan de bak, in Wijk bij Duurstede, Utrecht, Den Haag en tussendoor nog een Vereniging van Eigenaren in Schoonhoven, met een borrel met buurman Jan. Leuk en intensief...en ondertussen is mijn surprise en gedicht voor de Sint ook helemaal klaar.
Dus een goede dag, en vanavond lekker vroeg naar bed. Heerlijk!
Voor jullie een fijne avond. De uitslag krijg ik ergens de 11e december ofzo...wordt vervolgd, niks aan de hand!
Anita

Mijn boek in het blad Kracht van KWF!!

En afgelopen vrijdag kreeg ik het blad Kracht van het KWF in de bus. En jawel daar staat mijn boek, leuk is dat toch, om dan volkomen onverwachts je eigen boek terug te zien....gestaag loopt de verkoop door. Langzaam, heel langzaam...en soms geef ik het zelf aan iemand kado. Zomaar omdat iemand me geraakt heeft door er simpelweg te zijn! Dan schrijf ik er iets in, speciaal voor die persoon. Ik zou nog wel een boek willen schrijven, zal er nog een keer over na gaan denken...
Op dit moment ben ik even thuis. Annemarie is met haar mama naar meneer Van Riel. Om te kijken hoe zij haar verdriet (er zit veel verdriet in Annemarie, wellicht al van heel veel jaren terug) een plekje kan geven. Hoe zij om kan gaan met de situatie zoals deze is, dat zij een week wel haar dochters bij zich heeft en dan weer een week niet. Ingewikkeld...en verdrietig. Maar andersom net zo, ook voor de vader geldt dit. Ik was bij Maandag. Een leuke organisatie, dynamisch, en ik had daar een leuk gesprek, over van alles, over dienstverlening, cultuur, imago, merken, internationalisering. Kortom heerlijk zo van gedachten te wisselen met twee heren, iemand uit de Raad van Bestuur en een kwaliteitsmanager.
En straks sta ik voor een groep in Den Haag, communicatie, Public Relations, en nog veel meer...genieten is dat vind ik. Les 5 alweer...dit jaar ronden we ook deze module af!

Ik lees momenteel een prachtig boek - Wat ik je nog wilde zeggen - over omgaan met mensen met kanker. En als je het boek in je handen hebt, dan zie je een zeilbootje laveren op volle zee...en dit beeld is volgens de schrijfster typerend voor iemand die kanker heeft. Laveren tussen leven en dood...
Kanker krijgen is ingewikkeld vind ik nu. Het doet je beseffen dat alles eindig is. Het laat je voelen dat je lichaam de regie even over neemt van je. Het laat je zien dat je beperkingen hebt en dingen niet meer kunt. En het maakt dat je met een enorme rotklap terug op aarde komt, als je daar eventjes van af leek te dwalen. Of als je teveel met je hoofd in de wolken liep...En aan de andere kant, ben je ongelooflijk bang, dat je je leven juist hier op aarde gaat verliezen. Dat je je geliefde kwijt raakt. Ik geloof dat ik daar nog het meest bang voor was, om Annemarie te verliezen, mijn vader, Jannie mijn vriendinnetje...want ik wil nog zoveel met hen delen.
En het mooie is nu dat ik terug mag kijken, net alsof ik in het reuzenrad zit en naar beneden kijk, net alsof ik naar iemand anders kijk dan naar mijzelf. Als ik nu iemand zie die kaal is, dan voel ik mee, dan sta ik stil bij dit verdriet. Dan wil ik die persoon iets liefs zeggen, of gewoon zomaar, dat ik haar of hem bewonder. Of de partner even aangeven, dat ik meeleef....
Kanker krijgen is alsof je sensitiever bent dan ooit. En geloof me, ik gun niemand ziek zijn. Maar ik zou zo graag willen, dat mensen die gezond zijn, die kunnen werken en leven en genieten, gewoon wat meer stil willen staan bij de ander. Wat sensitiever zijn, wat meer oog hebben voor het gevoel van de ander. Jeetje wat zou de wereld dan een stuk aangenamer zijn...soms zou ik iemand wel wakker willen schudden. Vorige week nog, had ik ook weer zo'n ervaring, dat ik dacht 'ach man, wat heb je nog veel te leren...' en weet je wat zo jammer is, sommigen leren nooit! Gelukkig heb ik mijn lesje mogen leren, en steeds weer gaf ik aan, het ziek zijn heeft me veel gebracht...welnu, onder andere dit...
Dag, liefs,
Anita

Vandaag is het MAANDAG

Vandaag is MAANDAG...en ik ga op bezoek bij het bedrijf MAANDAG. Een leuke club mensen, ruim 2000, en ik heb een gesprek met de financieel directeur en de secretaris van de Raad van Bestuur. Spannend...een contact, ingezet door iemand uit mijn netwerk. Het voelt wel goed...zo dadelijk even naar huis, nette kleding aantrekken en vervolgens op weg. Spannend vind ik dit...
en lieve mensen, het is 1 december 2008. De laatste maand van dit jaar is aangebroken, de laatste maand van 2008. Ongelooflijk....we gaan er een prachtige maand van maken!
Geniet van deze maandag!
Anita