Zon, zon en nog meer zon.....

Ach wat een heerlijk weer. En mooie berichten bereiken mij ook, zo gaat het goed met Ron, de man van Andrea....hij maakt zelf weer rode bloedlichaampjes aan....ongekend, hoe bijzonder is het toch, dat de medische wetenschap dit allemaal mogelijk maakt! Dus geniet ik gewoon op afstand een beetje mee. Maar vandaag krijgt ook Jan de uitslag, ongekend spannend....
De zon schijnt, ik ga zo op de fiets naar huis, heb een afspraak in Hilversum, met Daan en Tjeb. Leuk is dat...heb hen alweer lang niet gezien. Vanmorgen kwam er zomaar een meneer in de mail, die wederom mijn site had gezien en een loopbaancoach zoekt. Volgende week een gesprek...zo druppelt het toch langzaam door. Het gaat niet snel, niet hard, maar dat geeft niet...en mijn zakelijke gesprek van gisteren wordt vervolgd, was superleuk. Bloedje spannend...ik hou jullie op de hoogte.
Hier op kantoor is het warm. Een nieuwe module in Amsterdam na de zomer, nog wat meer werk voor een ander contact, kortom september gaat goed komen...augustus begint al weer aardig leuk te zijn..maar eerst zon, zon en nog meer zon. Ben bijna een dag bezig geweest met het fotoboek van Pa van Loon....het is verstuurd, 120 pagina's met foto's....wat een feest, ik heb het nog een keer mogen beleven van A tot Z en weet je....het was geweldig! Heerlijk gewoon...
Voor nu genoeg, ik ga naar het Center for Servant Leadership!
Lieve groet, Anita

Vrolijkheid en verdriet....

Vandaag is mijn schoonmoeder jarig. Gek he...ik heb nog nooit dit woord gebruikt. En nu doe ik het zomaar. En dus ga ik zo dadelijk een kopje koffie drinken, zomaar midden op de dag. Aansluitend heb ik een ontmoeting met een meneer in een hotel in Den Haag. Een zakelijke ontmoeting. Spannend...want het is echt heel spannend. Later meer. Ondertussen mailde ik vanmorgen met iemand die in het ziekenhuis ligt, al een hele tijd, jawel weer die k....kanker. En dan realiseer ik me, dat vrolijkheid en verdriet zo dichtbij elkaar ligt. Dat merk je zo vaak, ook in coachgesprekken. Iemand die hier binnenkomt, straalt als hij of zij kijkt naar het prachtige doek van Annemarie wat hier voor me hangt, groots, vrolijk, fris en blij...en in een gesprek opeens in tranen uitbarst. Loskomt, zich losmaakt van iets wat al jaren als een juk om je schouders hangt.
Morgen dan hoort Jan de uitslag, een bloedspannend verhaal. Want die uitslag bepaalt eigenlijk je perspectief in dit leven. En dus fietsen mijn gedachten van opdrachten naar ziek zijn naar afscheid nemen(schoonmoeder van vriendinnetje van mij is aan kanker overleden afgelopen vrijdag) en nog meer van dit soort gekke dingen en zit ik hier gewoon maar simpelweg gezond te zijn. Ik eet mijn bruine boterham met ham, drink mijn nespresso en geniet van de zon die door het raam naar binnen schijnt. Ik mag op vakantie en ben bezig met het verkrijgen van nieuwe opdrachten. Ik vind het leven zo ingewikkeld...maar vandaag vieren we feest want Emmy is jarig! Proficiat lieve vrouw!
Anita

Voor mama....

Gisterenavond waren wij bij een salonorkest bij Wibi Soerjadi in Zeist, op zijn landgoed Wulpenhorst. Een bijna intiem concert, waarbij wij op de eerste rij zaten en Wibi in een gewone broek met wit overhemd en mooie zwarte lakschoenen zijn stukken speelde. Een meester werkelijk waar...en een stuk had hij speciaal voor zijn moeder gecomponeerd 'voor mama' ontroerde me...maar ook door het verhaal wat hij erbij vertelde. Hoe oud, of hoe jong je ook bent, je blijft altijd kind van je moeder. En toen ik dat hoorde, dacht ik aan Annemarie en haar kinderen, aan hoe ingewikkeld moederschap is, als je ervoor kiest je leven anders te laten lopen. Een kind blijft altijd je kind...en toen dacht ik vooral ook aan mijn eigen moeder. Die alweer zo lang niet meer hier dichtbij ons is. Maar wel met regelmaat nog dichtbij mij is. Die zo vaak volgens mij naar beneden kijkt en mij stuurt...in momenten van onzekerheid, of onrust, mijn moeder die zo mijn voorbeeld was. Mijn rolmodel. Ik lees nu in het blad NRC Focus over vrouwen die veel betekenis hebben in onze wereld, en volgens mij, in het klein, hoorde mijn moeder hierbij. Mijn moeder...ach ik mis haar zo. Dus gisterenavond toen Wibi helemaal opging in zijn muziekstuk, toen rolden de tranen over mijn wangen...omdat ik mijn moeder zo mis. Als ik zie hoe lief Emmy, de moeder van Annemarie is, en hoe betrokken zij is bij haar kinderen. Als ik zie hoe Emmy en Annemarie samen kunnen zijn, dan ben ik zo blij voor Annemarie dat Emmy er nog is, dat haar moeder nog bij haar is en dan hoop ik uit het diepst van mijn hart, dat wij Emmy nog heel lang bij ons mogen houden. Want zij is nu toch ook zomaar mijn schoonmoeder geworden en dat voelt zo goed! Dus moeders en dus ook kinderen, geniet alsjeblieft van je moeder. Zeg de dingen die je nog wilt zeggen, doe uit jezelf een keertje zomaar iets waaruit blijkt dat je echt maar een moeder hebt, jouw moeder!

En nu iets heel anders...want hier heb ik lang over nagedacht. Mijn 50e verjaardag die wilde ik zo groots gaan vieren. En ik heb besloten, uit economisch oogpunt, beredeneerd vanuit mijn positie als zelfstandige, kijkend naar het jaar 2009 en alles wat al achter ons ligt, dat wij dit feestje op een mooie manier hier thuis gaan vieren. Niet groots met veel bombarie, maar gewoon gezellig, intiem, zodanig dat het betaalbaar blijft...en waarom, gewoon omdat we in tijden van crisis, ook hier een beetje op willen letten. Sommige bedrijven waar ik mee samen werk, hebben last van de crisis en geen geld meer. Hier komen wel weer nieuwe andere opdrachten voor terug, maar ook deze dame hier merkt dat er meer aan de hand is in Nederland, dan zomaar even een kleinigheid. Dus zal mijn 50e verjaardag niet groots worden qua ambiance, maar wel groots wat betreft intensiteit en daar gaat het volgens mij om. Dus worden jullie allen verwacht op zaterdag 29 augustus in huize van Loon/Smitshuysen aan de Papelaan 58 te Voorschoten. Tijden en uitnodiging volgt, dus hou de avond voor mij vrij. Ik ga ermee verder, en voel met hier goed bij. Dus geen zorgen...
Voor nu, liefs, een mooie zondag...net belde Els, en weet je Els is Els, Els is niet mijn moeder, maar ik ben blij met haar in mijn leven! Dag, Anita

De waarheid is hoe we het ervaren....

De waarheid is voor jou en mij iets heel anders. De waarheid is hoe we het ervaren..deze spreuk kreeg ik een keer van Frieda. En bijzonder is om te zien, hoe je soms met mensen op eenzelfde manier iets ervaart, iets meemaakt, zodanig, dat dit bijna eng gelijk is....ik noem dit altijd gelijkgestemden. Een half woord is genoeg...een blik soms al. En daarnaast heb ik heel af en toe met iemand het tegenovergestelde. Dan lijkt het werkelijk alsof we een andere taal spreken, elkaar niet begrijpen. Langs elkaar heen praten...en eigenlijk weet je dan genoeg. Stoppen met energie erin te steken en ieder zijns weegs gaan.
Ook met liefde en vriendschap kan dat soms zo gaan. Ooit ging het goed, en had je elkaar veel te vertellen. En soms dan loopt je weggetje nu eenmaal anders. En houdt het samenzijn hier op. Nee maken jullie je geen zorgen. Dit is NIET het geval bij Annemarie en mij hoor. Dit gaat goed en fijn, ik hou zoveel van die vrouw...vanmiddag kwam ik eventjes thuis om me om te kleden...en toen zat Annemarie in de zon...en weet je, dat is dan gewoon een kadootje, zomaar een mooi kadootje op een vrolijke woensdagmiddag.
En dat van gelijkgestemden mocht ik vanmorgen in een aantal zakelijke gesprekken, ook zomaar zo ervaren...feest! Dank je wel...ik ga naar Kirsten....leuk, alweer zo lang geleden....heb er zin in haar weer te zien!
Liefs,
Anita

Fietsen....

Vandaag moest ik even naar een tandtechnisch laboratorium in Alphen aan den Rijn. En de zon schijnt zo lekker, het is zo heerlijk buiten, dus de fiets lonkte vanmorgen vroeg al naar mij...en nu ben ik weer terug op kantoor, na 36,73 km te hebben gefietst. Heerlijk...langs het water, door de polder, wat is Nederland toch mooi...
Vandaag een rustige dag verder. Proberen orde te krijgen op zaken, een aantal afspraken te concretiseren en een eerste aanzet maken voor de afronding van Servant Leadership. En verder af en toe even rust, pas op de plaats. De komende twee dagen ben ik in Breda bij de NLDA. Vrijdag weer een lange behandeling bij de tandarts en naar meneer van Riel...dus dokters, tandartsen, maar ja dan wordt het ook nog wat voor die bijna 50-jarige!!!

'Tijd is een goede vriend'
Deze wijsheid komt van Elly Brinkman, zij woonde in Indonesie. En daar hebben de mensen altijd alle tijd. Voor westerlingen bijna onbegrijpelijk. Totdat je een omslagpunt tegen komt en je de voordelen van 'alle tijd' inziet en ermee gaat leven. Het brengt rust in je hoofd en je krijgt beter oog voor de dingen die gebeuren. En de tijd lost ieder probleem op zijn eigen tijd op. Zoals een goede vriend dat doet....
Heb een mooie dag en neem de tijd om te genieten. Van de zon, van elkaar, van dat mooie gesprek...Anita

Overpeinzingen op maandag....

En terwijl ik dit schrijf, is het alweer maandagmiddag. Gisteren was het vaderdag, en met een aantal vaders, in alle vormen en maten hadden wij een buffet bij ons thuis. En dankzij de zon, konden wij buiten eten. Annemarie's vader, mijn vader, Reynaud onze tweede vader, of hoe noem je zoiets (Rosanne zou zeggen 'ex-vader' zo vertelde zij een keer toen iemand mij vroeg, hoe de relatie tussen Rosanne en mij nu zat, 'Anita is mijn ex-mama'. En de vrager was hierdoor volkomen in verwarring. Later zei Rosanne 'stief-mama' klinkt zo streng), Arie mijn broer die ook vader is, en gelukkig mochten wij, Emmy, Els, Annemarie, Noor, Florine, Rosanne en ik er ook bij zijn...Mooi om vaderdag met alle soorten vaders om je heen te vieren. Jammer dat Ruud er niet bij was, met Anke, met Sophie, want hij hoort in ons rijtje ook bij deze vaders thuis. Maar ja, dat is ingewikkeld, want meestal zijn er twee vaders, dus waren zij naar de vader van Anke toe. Nodigen we die vader volgend jaar ook uit, is de hele bubs weer compleet. Nog leuker!
Vanmorgen nadat ik Florine en Nila naar school heb gebracht met hun werkstuk, ben ik naar kantoor gereden. En had ik een mooi coachgesprek. Coachgesprekken zijn mooi, juist door de verbinding! En terwijl ik dit schrijf wil ik weer iets met jullie delen, juist vanuit verbinding!
'Bewondering voor andermans werk is een uiting van gedeeld geluk' en deze spreuk, die ooit is bedacht door Geert van Diepen zegt zoveel als :
Wie een ander bewondering, dus tijd gunt, ontstijgt eigen beperkingen en geeft blijk van een open blik, en gevoel voor het moment. Bewondering is een gevolg van ruimte geven, van overgave, van kwestbaar zijn en openstellen. Troebele blikken veroorzaakt door gewoonte, tijdsdruk, jaloezie en miskenning verdwijnen als sneeuw voor de zon met bewondering als inspiratiebron.
En terwijl ik dit aan jullie meegeef, denk ik dat hier een voorbeeld staat van Servant Leadership. Zomaar....
Fijne maandag....
Anita

Een uitspraak...

Afgelopen week mocht ik de top van de NLDA (Nederlandse Defensie Academie) trainen, samen met John. En als een van de inleiders was daar Matthieu Weggeman. Hoogleraar aan de Universiteit van Eindhoven en hij deed een zo voor hem typerende uitspraak 'niets is zo ongelijk als het gelijk behandelen van ongelijken'. Bijzonder....en hij heeft zo gelijk! Vandaag mocht ik kennismaken met een nieuwe coachklant, een sprankelende dame van 27 jaar jong, dynamisch, actief, flitsend...en zij heeft er een broertje dood aan, steeds te worden vergeleken met andere PA's (persoonlijke assistente van een directeur/bestuurder). En voor haar geldt deze spreuk!
Dag, nu stop ik echt...
Aniet