Concrete samenwerking....

En vandaag was het zover...in het prachtige huis van Marijke Lingsma, mocht ik een aantal mooie mensen ontmoeten om samen met hen mee te gaan werken aan een schitterende opdracht. Een opdracht die voortduurt tot medio 2010...leuk, boeiend, interactief. En toen ik wegreed daar, voelde ik de energie al stromen. Eenmaal op kantoor een tas vol boeken, cd roms en interessante zaken rijker, had ik toch zomaar weer het gevoel dat ik een mazzelaar ben. Op dit moment een arme mazzelaar, maar toch een mazzelaar...en daar gaat het om. En die rijkdom die komt, dit is de week van de oogst zeg ik altijd maar. De week van de nieuwe dingen, de nieuwe verbindingen die ik aanga. Zo ontmoet ik morgen weer een leuke groep mensen, met wie ik mogelijk iets samen ga doen. Zo ontmoeten ik nieuwe coachee's of gecoachten, net hoe je het noemen wilt. Starten er nieuwe trajecten en daartussen door nog die bloedspannende ontmoeting, deel twee....
Terwijl de regen ons wat afkoeling brengt, ons laat voelen hoe lekker het is, ons laat ruiken hoe natgeregende bomen ruiken en zo mooi ook toen Marijke vanmorgen zei 'heerlijk is dat geluid he...' en zij doelde op het ruisen van de bomen. Een geluid wat voor mij altijd weer de verbinding brengt met de boerderij. En terwijl ik schrijf over de boerderij herinner ik mij een mail, die mij vanmorgen bereikte van iemand van Flakkee, of ik mee wil werken aan een artikel over vrouwen van de RGO (mijn middelbare school) en natuurlijk wil ik daar aan meewerken. Geweldig zelfs...voor een blad wat verspreid gaat worden onder de vrienden van de HBS uit Middelharnis. Zo dadelijk stapt hier een onbekend mens binnen, een meneer die ik nog niet ken, alleen wel vanuit de mail. En daarna kijk ik nog wat businesscases na en dan ga ik voor de tv zitten, om afscheid te nemen van een icoon uit de muziekwereld, Michael Jackson. Gisterenavond hebben we al naar een concert gekeken...geweldig. Wat gebeuren er toch grootse dingen in ons leven. Maar soms heeft het ook zo'n trieste afloop. Lieve mensen....bijna 50 en nog dagelijks vol verwondering zijn, wat is het leven toch indrukwekkend! Dag, fijne dag, met af en toe een drupje regen, en daarbij mooie zonnestralen...haal lekker adem en geniet! Aniet

Zondagmiddag....

Een rustige zondagmiddag lekker buiten. Onder de pergola op ons terras zit ik nu. Floor en Annemarie doen een spelletje 'Levensweg', Rosanne is 'afscheid nemen met haar klas van haar oude schoolgebouw' en Lex legt de laatste hand aan de buitenboel hier. Lex is onze schilder. Die al maanden lang, met een bepaalde regelmaat ons huis er nog mooier uit laat zien. Muziek op de achtergrond, een kopje koffie bij de hand. Heerlijk...
Gisteren hebben we de verjaardag van Noor mogen vieren in Dordrecht, een verjaardag in Dordrecht staat altijd garant voor mooie zelfgemaakte taarten, gemaakt door Noor en Anja (de moeder van Noor), leuk is dat...gisteren zaten we verspreid tussen het huis, de kamer rond de grote tafel waar we altijd zitten en beneden, op het mooie binnenplaatsje achter het huis. Omgeven door oude muren van huizen die er al staan sinds 1600 ofzo..met passiebloemen, hortensia en roze rozen heeft Arie daar iets moois van gemaakt. Dus dat was gezellig...de komende week is een week vol ontmoetingen, gesprekken, kennismaking met nieuwe mensen en ook een week waarin misschien wel heel belangrijke beslissingen genomen gaan worden voor en door mij, zakelijk gezien. Dus nog even laat ik jullie in spanning...
Geniet van de mooie zondag, dat doen wij ook! Liefs, Anita

De juiste wens...

Ik las dit verhaaltje en wil dit graag met jullie delen.

De juiste wens...
Een visser vond in zijn netten een koperen fles met een loden stop. Hij opende de fles en voor hem verscheen een machtige geest die alle wensen kon vervullen. De bevrijde geest zei tegen de visser : 'je mag drie wensen doen en die zal ik vervullen. Wat is je eerste wens?' De visser dacht even na en zei toen : 'ik wil dat je me de wijsheid geeft om de juiste keuze te maken voor de twee resterende wensen'. 'Het is al gebeurd' zei de geest 'en wat zijn je andere wensen'. De visser was even stil en zei toen 'Dank je, ik heb verder geen wensen'.
Anita

Mooie ontmoetingen...

Zomaar vanmorgen op het strand met Margreet en daarna bij Yolanda in de tuin in Oegstgeest...de wind, een regenbui, de zon en het wuiven van de bloemen en grassen...zomaar bezig zijn met contacten, met twee mooie vrouwen. De een kiest voor de wind in de zeilen...de ander kiest voor edelstenen, zie www.miyu.nl
Vrouwen waar ik met verbonden mee voel, waar ik samen mee wil werken, wil delen, wil zijn. Vrijheid in verbondenheid, dat woord komt bij me op. En van Yolanda kreeg ik een prachtige steen mee, een steen die past bij mijn sterrenbeeld, de steen van het geduld, een fluoriet. Die steen, en stenen doen mij denken aan mijn moeder, ligt nu hier op kantoor...samen met de kaart die past bij mijn sterrenbeeld Maagd, en die door Yolanda omschreven is/wordt als 'de grote beschermer'....Gesproken over servant leadership, over samen dingen doen....over haar boek 'de happy worker' een prachtig boek over leiderschap, over cultuur en werkklimaat. Haar motto 'kijk, luister en stel de juiste vragen. Oordeel niet meteen en heb aandacht voor de ander' . Tja als daar geen verbinding zit, en weer met mijn moeder, en weer met mijn spreuk 'oordeel niet verwonder je'. De cirkel is weer rond. Het weekend staat voor de deur...de drukte ligt op de loer...tijd om rust te nemen, te slapen in de zon....heerlijk...zomaar een kwaliteitsmomentje....
geniet van dit weekend. Nicht Noor viert haar verjaardag...dus zien we de hele familie weer morgen, leuk! Liefs, Anita

Zon, zon en nog meer zon.....

Ach wat een heerlijk weer. En mooie berichten bereiken mij ook, zo gaat het goed met Ron, de man van Andrea....hij maakt zelf weer rode bloedlichaampjes aan....ongekend, hoe bijzonder is het toch, dat de medische wetenschap dit allemaal mogelijk maakt! Dus geniet ik gewoon op afstand een beetje mee. Maar vandaag krijgt ook Jan de uitslag, ongekend spannend....
De zon schijnt, ik ga zo op de fiets naar huis, heb een afspraak in Hilversum, met Daan en Tjeb. Leuk is dat...heb hen alweer lang niet gezien. Vanmorgen kwam er zomaar een meneer in de mail, die wederom mijn site had gezien en een loopbaancoach zoekt. Volgende week een gesprek...zo druppelt het toch langzaam door. Het gaat niet snel, niet hard, maar dat geeft niet...en mijn zakelijke gesprek van gisteren wordt vervolgd, was superleuk. Bloedje spannend...ik hou jullie op de hoogte.
Hier op kantoor is het warm. Een nieuwe module in Amsterdam na de zomer, nog wat meer werk voor een ander contact, kortom september gaat goed komen...augustus begint al weer aardig leuk te zijn..maar eerst zon, zon en nog meer zon. Ben bijna een dag bezig geweest met het fotoboek van Pa van Loon....het is verstuurd, 120 pagina's met foto's....wat een feest, ik heb het nog een keer mogen beleven van A tot Z en weet je....het was geweldig! Heerlijk gewoon...
Voor nu genoeg, ik ga naar het Center for Servant Leadership!
Lieve groet, Anita

Vrolijkheid en verdriet....

Vandaag is mijn schoonmoeder jarig. Gek he...ik heb nog nooit dit woord gebruikt. En nu doe ik het zomaar. En dus ga ik zo dadelijk een kopje koffie drinken, zomaar midden op de dag. Aansluitend heb ik een ontmoeting met een meneer in een hotel in Den Haag. Een zakelijke ontmoeting. Spannend...want het is echt heel spannend. Later meer. Ondertussen mailde ik vanmorgen met iemand die in het ziekenhuis ligt, al een hele tijd, jawel weer die k....kanker. En dan realiseer ik me, dat vrolijkheid en verdriet zo dichtbij elkaar ligt. Dat merk je zo vaak, ook in coachgesprekken. Iemand die hier binnenkomt, straalt als hij of zij kijkt naar het prachtige doek van Annemarie wat hier voor me hangt, groots, vrolijk, fris en blij...en in een gesprek opeens in tranen uitbarst. Loskomt, zich losmaakt van iets wat al jaren als een juk om je schouders hangt.
Morgen dan hoort Jan de uitslag, een bloedspannend verhaal. Want die uitslag bepaalt eigenlijk je perspectief in dit leven. En dus fietsen mijn gedachten van opdrachten naar ziek zijn naar afscheid nemen(schoonmoeder van vriendinnetje van mij is aan kanker overleden afgelopen vrijdag) en nog meer van dit soort gekke dingen en zit ik hier gewoon maar simpelweg gezond te zijn. Ik eet mijn bruine boterham met ham, drink mijn nespresso en geniet van de zon die door het raam naar binnen schijnt. Ik mag op vakantie en ben bezig met het verkrijgen van nieuwe opdrachten. Ik vind het leven zo ingewikkeld...maar vandaag vieren we feest want Emmy is jarig! Proficiat lieve vrouw!
Anita

Voor mama....

Gisterenavond waren wij bij een salonorkest bij Wibi Soerjadi in Zeist, op zijn landgoed Wulpenhorst. Een bijna intiem concert, waarbij wij op de eerste rij zaten en Wibi in een gewone broek met wit overhemd en mooie zwarte lakschoenen zijn stukken speelde. Een meester werkelijk waar...en een stuk had hij speciaal voor zijn moeder gecomponeerd 'voor mama' ontroerde me...maar ook door het verhaal wat hij erbij vertelde. Hoe oud, of hoe jong je ook bent, je blijft altijd kind van je moeder. En toen ik dat hoorde, dacht ik aan Annemarie en haar kinderen, aan hoe ingewikkeld moederschap is, als je ervoor kiest je leven anders te laten lopen. Een kind blijft altijd je kind...en toen dacht ik vooral ook aan mijn eigen moeder. Die alweer zo lang niet meer hier dichtbij ons is. Maar wel met regelmaat nog dichtbij mij is. Die zo vaak volgens mij naar beneden kijkt en mij stuurt...in momenten van onzekerheid, of onrust, mijn moeder die zo mijn voorbeeld was. Mijn rolmodel. Ik lees nu in het blad NRC Focus over vrouwen die veel betekenis hebben in onze wereld, en volgens mij, in het klein, hoorde mijn moeder hierbij. Mijn moeder...ach ik mis haar zo. Dus gisterenavond toen Wibi helemaal opging in zijn muziekstuk, toen rolden de tranen over mijn wangen...omdat ik mijn moeder zo mis. Als ik zie hoe lief Emmy, de moeder van Annemarie is, en hoe betrokken zij is bij haar kinderen. Als ik zie hoe Emmy en Annemarie samen kunnen zijn, dan ben ik zo blij voor Annemarie dat Emmy er nog is, dat haar moeder nog bij haar is en dan hoop ik uit het diepst van mijn hart, dat wij Emmy nog heel lang bij ons mogen houden. Want zij is nu toch ook zomaar mijn schoonmoeder geworden en dat voelt zo goed! Dus moeders en dus ook kinderen, geniet alsjeblieft van je moeder. Zeg de dingen die je nog wilt zeggen, doe uit jezelf een keertje zomaar iets waaruit blijkt dat je echt maar een moeder hebt, jouw moeder!

En nu iets heel anders...want hier heb ik lang over nagedacht. Mijn 50e verjaardag die wilde ik zo groots gaan vieren. En ik heb besloten, uit economisch oogpunt, beredeneerd vanuit mijn positie als zelfstandige, kijkend naar het jaar 2009 en alles wat al achter ons ligt, dat wij dit feestje op een mooie manier hier thuis gaan vieren. Niet groots met veel bombarie, maar gewoon gezellig, intiem, zodanig dat het betaalbaar blijft...en waarom, gewoon omdat we in tijden van crisis, ook hier een beetje op willen letten. Sommige bedrijven waar ik mee samen werk, hebben last van de crisis en geen geld meer. Hier komen wel weer nieuwe andere opdrachten voor terug, maar ook deze dame hier merkt dat er meer aan de hand is in Nederland, dan zomaar even een kleinigheid. Dus zal mijn 50e verjaardag niet groots worden qua ambiance, maar wel groots wat betreft intensiteit en daar gaat het volgens mij om. Dus worden jullie allen verwacht op zaterdag 29 augustus in huize van Loon/Smitshuysen aan de Papelaan 58 te Voorschoten. Tijden en uitnodiging volgt, dus hou de avond voor mij vrij. Ik ga ermee verder, en voel met hier goed bij. Dus geen zorgen...
Voor nu, liefs, een mooie zondag...net belde Els, en weet je Els is Els, Els is niet mijn moeder, maar ik ben blij met haar in mijn leven! Dag, Anita