Terugkijken naar een mooi en vooral intens weekend....

Het is zondagavond, en een beetje rozig van de mooie fietstocht die we hebben gemaakt, zit ik nu weer in de keuken te schrijven. Het weekend was heerlijk...altijd weer ingewikkeld, als de meisjes vertrekken, zeker voor Annemarie. En nadat we de spullen weggebracht hadden en afscheid hadden genomen, kwamen we hier thuis. Kaarsjes aan en de sfeer was mooi, ons bezoek was mooi, Lineke en Rob. Twee bijzondere mensen met wie je praat over de dingen die er echt toe doen. Leuk soms komen er zomaar nieuwe mensen je leven binnen wandelen, en dan blijkt dat er weer zoveel raakvlakken zijn. Daarna lekker slapen, het was een enerverende week geweest! Zaterdagochtend in alle rust de auto in en toen naar Schoonhoven. Mijn huis daar is momenteel niet verhuurd en is dus vrij om van te genieten...er staan twee fietsen, heerlijk werkelijk waar...het is ongelooflijk gezellig ingericht, er hangt kunst van Annemarie aan de muur. Er is muziek en prachtig licht...een lekker bed, een mooie douche, dus voor al diegenen die een keer een weekend willen genieten, laat het me weten, zolang het vrij is, is dit mogelijk!
En vandaag zijn wij lekker op de fiets gestapt, via Cabauw, Lopik met het fietsveertje over naar Ameide, via plaatsjes als Waal, Langerak, Nieuwpoort en vervolgens met de pont weer terug naar Schoonhoven. Een mooie tocht, met prachtige huizen, tuinen, vergezichten...werkelijk genieten. Het pontje van Lopik naar Ameide vaart nog tot en met september, maar er zijn zoveel mooie tochten te maken. Wat dacht je van een fietstocht naar Oudewater...echt heerlijk! En zo leuk, toen wij in Ameide op een terras een kop koffie gingen drinken, zat daar nog een echtpaar. En die mevrouw zei tegen Annemarie 'zo u bent ver van huis, u bent toch de zus van Ruud Smitshuysen?' dit was Marjan of Marianne, een directe collega van Ruud. Ze kende ons verhaal van foto's, van Smaken Verschillen, van de krant...bijzonder he...hoe klein kan de wereld zijn!
En nu weer thuis, lekker verder in onze boeken, vroeg naar bed. Een mooie week ligt weer voor ons....dag, liefs, Anita

Tadada....gecertificeerd Servant Leadership Professional, Anita van Loon!

Jawel, het is zover. Ik weet niet of ik ooit eerder zo blij was met een certificering als gisteren, als vandaag. Een soort bevestiging dat mijn manier van zijn, mijn manier van leven klopt. Dat ik authentiek ben, dat ik gewoon ook heel simpel Anita ben. Met alles wat daarbij hoort, mijn naiviteit soms, mijn enthousiasme, mijn basic zijn, maar ook mijn mensenkennis, mijn verbinding, mijn netwerken, mijn liefhebben, mijn vriendschappen, gewoon simpelweg Anita....
En hier op mijn tafel op kantoor staat heel stoer mijn Certificaat met daarbij het beeld van Servant Leadership. Een stukje uit mijn essay wil ik jullie niet onthouden :
'Inzet voor de mens, de intrinsieke waarde van mensen is veel meer dan hun functie
De intrinsieke waarde of waarden van elk mens en achter elke werkinspanning van iedere medewerker durven te onderkennen. Herkennen, onderkennen en erkennen wat ieder mens, ieder individu kan en nog kan leren en dit persoonlijk, professioneel en spiritueel voeden. Dat kan opleiding, training en vorming voorstellen, maar ook persoonlijke interesse ontwikkelen, betrokkenheid bij besluitvorming bevorderen en soms ook vertrek faciliteren en je actief inspannen om elders te leren. (naar Daan Fousert – boek Dienstbaar leiderschap dat werkt!). Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan een citaat van Yossi Ben Khalafta ‘Niet van je functie haal je eer, de mens betuigt eer aan de functie die hij bekleedt’. Mooi he…als dit niet iets zegt over intrinsieke waarde of waarden van mensen, dan weet ik het niet meer. Vanuit Servant Leadership zie je meer dan wat je ogen kunnen zien. Luister je en hoor je meer dan je oren kunnen horen. Voel je meer dan je handen kunnen voelen. En dat betekent voor mij, dat je ziet wat drijfveren van mensen zijn. Wat waarden van mensen zijn. En hierop kun je anticiperen, door samen met de ander te kijken naar wat hij kan en wil leren, of anders wil doen of juist niet…. Hierdoor ontstaat er verbinding. Kijkend naar je rol als leider in een organisatie betekent dit dat je mensen aanspreekt op hun drijfveren, hun intrinsieke motivatie, dat mensen datgene doen, waar ze blij van worden, waardoor ze in beweging komen. En dit betekent ook dat je bijvoorbeeld een grote reorganisatie, een grote verandering kunt doorvoeren binnen een bedrijf. Door met mensen op te trekken, hen aan te spreken op hun intrinsieke motivatie, door vanuit verbinding te kijken wat mogelijk is. Maar ook wat niet meer mogelijk is. En vanuit verbinding kan dit ook betekenen, dat elkaar loslaten, een rol of functie loslaten een onderdeel kan zijn van de mogelijkheden. Ook dit is groeien….Terwijl ik nadenk over dit negende kenmerk van Servant Leadership komt mij het derde niveau van bewustzijn van Wayne Dyer voor ogen. Hij geeft aan in zijn boek ‘de 10 geheimen van succes en innerlijke rust’ dat er een derde niveau van bewustzijn (naast egobewustzijn en groepsbewustzijn) is, het mystieke niveau van bewustzijn. Op dit niveau ben je lid van de mensheid en niet van een subgroep. Op dit niveau voel je je verbonden met ieder individu, elk wezen, eigenlijk met de gehele planeet. Je voelt je niet losstaan van een ander, van iets anders of een hogere macht. Je bent niet wat je hebt, hebt bereikt of wat anderen van je denken. Mahatma Gandhi zei ‘de mens wordt groots in precies de mate waarin hij werkt voor het welzijn van de medemens’. Hierdoor begrijp je ook wat Thoreau zei ‘er is geen remedie voor liefde, behalve meer lief te hebben’. Als er mensen zijn die interesse hebben om mijn essay te ontvangen, laat me dit dan weten, dan zal ik zorgen dat je een exemplaar krijgt.
Voor nu, heb een mooie dag, ik zit op kantoor en geniet nog na. Net was Susan hier, mooi en prachtig, en weer zo intens. Het leven is echt mooi...
Liefs, Anita

Een leuke vrolijke foto dan....

Hier alvast een leuke vrolijke foto van mijn 50e verjaardag! Pa, Anita en Eveline (uit Oldemarkt dan weten veel mensen wie nu Eveline is...) Anita

Een mooie dag....met mooie berichten!

Vandaag was weliswaar een bizar drukke, rommelige dag, met veel kilometers, veel heen en weer rijden, maar een dag met mooie uitkomsten! En om maar met het belangrijkste te beginnen, mijn gezondheid, na mijn bezoek aan de heer van Riel, de arts die ik met een bepaalde regelmaat bezoek, kreeg ik te horen, dat ik het goed doe. Dat het goed gaat, dat ik dingen los laat. En dat hij trots op me is...dat we 'het' goed onder controle hebben. En dat gaat dus over mij, over mijn lijf, over mijn kanker...en over de juiste instelling die we blijkbaar nu samen gevonden hebben. An en ik, hier thuis, met de kinderen, met elkaar, met ons leven...mooi he! En dat is één! En dan nu nummer twee, een samenwerking met Servant Leadership, die steeds concreter gaat worden. Samen met Daan en Tjeb ga ik een aantal opties uitwerken, thema-bijeenkomsten, iets doen rondom leiderschap en welzijn, ziek zijn etc...'doodleuk leiderschap' zoiets gaan we het noemen! En dan nummer drie, ik word voorgedragen als bestuurslid van de Nederlandse Boks Bond. Wordt vervolgd...geweldig is dit werkelijk, mijn sport boksen gecombineerd met bestuurlijke ervaring...leuk toch...kan ik Arnold Vanderleijde nu eens in het echt ontmoeten! En dan nummer vier, op 4 en 5 november sta ik als spreker met mijn verhaal wat ik ooit voor Shell heb mogen houden over 'Personal Empowerment' op een netwerkcongres, moet ik iedere avond twee keer mijn verhaal doen. Ik krijg een vermelding op de website, krijg veel publiciteit en 10.000 adressen/contacten krijgen een mailing met hierin mijn aankondiging. Super he...dankzij mijn vriendinnetje Caroline, die mij hiervoor had aanbevolen...en nummer vijf, ik ga nu naar de Gouden Leeuw, even een hapje eten met tante Anita en oom Dé.
Dag, tot morgen, dan komt er vast nog meer. Ik ga jullie op de hoogte houden. Ik ben blij...meer dan blij! Anita

Een bijzondere maandag...

Tja en dan kijk je terug op een prachtige verjaardag en uiteindelijk wordt het dan gewoon weer maandag. En dat betekent, opstaan, werken, contacten, afspraken en alles wat daarbij hoort. Mijn IRO is goedgekeurd door het UWV, dus dat is het eerste goede nieuws. Het traject mag en kan dus gaan starten. Mooie opdracht. Wat bezwaarschriften voor mijn opleidingsinstituut afgehandeld, dus daar kan een factuur voor worden verstuurd. Morgen twee belangrijke gesprekken. Een voor een mooie bestuursfunctie, en een met het Center for Servant Leadership. En ook voor Annemarie begon deze dag bijzonder. Een dame die gereageerd had op een van haar werken, kwam hier binnen en kocht een schilderij, een kop koffie, afrekenen en weg was ze weer..... Inpakken en meenemen...super toch. Nu naar huis, de auto halen en dan naar Voorwaarde, het bedrijf van mijn vriendin Leonie. Als zakenwaarneemster voor Annemarie, dat moge duidelijk zijn. Het gaat vandaag over kunst. Wat telefoongesprekken, kortom het is een vruchtbare dag vandaag. Een mooi begin van een nieuw levensjaar...
Ik ga tante Anita en oom De zo nog even bellen, zij zit hier in het hotel om de hoek, dus vanavond even een glas wijn met elkaar drinken. Lijkt me wel gezellig...
Liefs, Anita

Wat een feest!!! 50 jaar....

Emmy en Reynaud dansen samen!

Tante Anita en vader Smitshuysen mooie leeftijdsgenoten!

De familie bij elkaar met mijn lieve vriendin Jannie er bij!!

Mijn piano, de 'Anita 50' gemaakt door Annemarie. En terwijl ik dit schrijf, draai ik de door Erik en Caroline opgenomen song van Diana Ross 'My old piano' prachtig, zo lief allemaal!

Mijn leeftijd, mijn kadootjes, mijn 'vrouw' gemaakt door Annemarie in mijn raampje uit Hydra...wat een verwennerij, ongekend...prachtige boeken, verwenweekend in Wijk bij Duurstede...lieve mooie, ondeugende kado's. Een beleveniscadeau, een buitenrit op een paard langs de Waal...bijzonder he...

En gisteren was het dan zover, met een rustig begin met de familie van mijzelf en die van Annemarie, begon het feest rondom mijn 50e verjaardag. Jannie was er al vroeg en heeft geholpen met van alles en nog wat. Maar zoveel meer mensen hebben geholpen, Joost die de band voor me geregeld heeft. Emmy en Reynaud met duizend en een dingen, maar ook gisterenavond weer. Karin en Roel voor alle mooie foto's (komt nog), Arie voor het inschenken (en vandaag weer Arie en Noor voor het opruimen en ons huis weer tot huis maken), Noor voor het graveren van de spiegel, Floor voor de bediening, samen met Noor en Roos tijdens het diner. Rosanne voor het drummen met de band. En al die lieve mensen die zijn gekomen om samen met mij, met ons mijn verjaardag onvergetelijk te maken. Maar ook het weer deed goed mee...het bleef droog, tot op het laatste moment...

De muziek, de band van Dennis en zijn vrienden, jamden erop los...geweldig...Maar ook mijn twee lieve vriendinnen Jannie en Ada, die een paar prachtig liederen over mijn leven ten gehore gaven, met Joost als pianospeler op de achtergrond. Annemarie met haar prachtige piano en al die ideeen (de spiegel met al jullie handtekeningen is echt prachtig!!!). En ik heb zo ongelooflijk genoten. Ook van het feit dat er van die prachtige mensen zijn geweest, de zussen van Emmy met partners (de tantes van Annemarie dus). Het was een enorm spektakel en ik kan echt terugkijken op een geweldig feest. En geloof me de basis voor de piano is er...ik hou jullie op de hoogte. Ik kijk nog een keer naar al die stapels post....naar al die lieve dingen die jullie mij geschreven hebben. De boeken, de kado's...de heerlijke flessen wijn en champagne...oh wat ben ik verwend...ik ben er stil van en onder de indruk.

Hier een paar foto's die wij hebben gemaakt, van het begin. De rest volgt. Ik ben 50 en moe, mijn rug doet zeer, het was veel veel en heel indrukwekkend...

Liefs, en dank jullie wel, allemaal...en terwijl ik dit schrijf realiseer ik me, dat woorden niet genoeg kunnen uitdrukken, hoe ik me voel. Het was indrukwekkend...Jannie vroeg me gisteren of ik niet emotioneel was. En weet je, dat is er nu een beetje...de emotie na al die prachtige aandacht. Vrienden, mooie indrukwekkende mensen, maar meer nog jullie woorden, jullie aandacht voor me...Anita van Loon is sprakeloos. En dan moet er toch echt iets zijn....dag, ik hou van jullie!

Anita

Netwerken

Ik ben bezig een reader samen te stellen over - netwerken - en ik kwam hier een hele mooie uitspraak tegen :
'Netwerken bestaan bij de gratie van de onderlinge aandacht. Als die er niet meer is, dan zijn die relaties niet veel meer waard en sterven - als het ware - op den duur een natuurlijke dood'.
En wat is dan zo anders aan netwerken als gewoon met elkaar samen leven, samen werken, oog en oor voor de ander hebben. Servant Leadership is volgens mij gestoeld op dit gedachtengoed...
Ik heb zoveel te vertellen, maar doe dit later. Er gebeurt weer zo enorm veel...spannend...
Liefs, van nog steeds een gelukkige 50'er.
Aniet