Vader en dochter dagje....

En vandaag was het dagje van mijn vader en mijzelf...wij samen op de boerderij, al vanaf negen uur vanmorgen. Lekker koffie drinken, wat rondkijken, wat praten over vroeger, over nu...samen de landkaart van Hongarije bekeken en de tocht van ruim 4500 kilometer die Pa en Els door dit mooie land hebben gemaakt, nog een keer doorlopen. En toen gezellig samen een lekker broodje gegeten in Middelharnis en aansluitend mocht ik even 'bijzitten' bij het 'herenbezoek' in de serre. Oom Koos en oom Dirk waren op bezoek. Gezellig, bijzonder ook om te zien, hoe deze drie mannen, met drie heel verschillende levens en ervaringen, hun maandagmiddag met elkaar doorbrengen, daar op die ouwe stee, op Flakkee...altijd als ik daar ben is het een soort herinneringen ophalen aan vroeger. Aan mensen die ik ken, maar ook hoor ik steeds vaker dat er weer iemand is overleden, uit de vrienden- of kennissenkring van mijn ouders. Eng hoor oud worden, maar gelukkig heb ik nog steeds dit soort momenten met mijn papa...heerlijk!
Nu authenthiek vrouwelijk leiderschap in Den Haag...dag, fijne avond, Anita xxxx

Een piano gekocht!!! En nog meer muziek....

Stond ik vrijdagavond met Jannie te swingen op 'dansen, dansen, dansen...' van de Dijk, met een hele leuke Huub van der Lubbe, de zanger van de band, de band die ook zingt 'Een man weet niet wat 'ie mist...als ze d'r niet is..' en nog veel meer prachtige liedjes, emotioneel, mooi, maar vooral lekker. Een kleine zaal, dus veel contact met de band, we stonden vooraan. Geweldig! En nadat we lekker uitgeslapen hadden, rustig aan onze dingen deden, vertrokken we naar Rotterdam. Daar zit Van Urk, de pianohandel aan de Westersingel. Zo'n zaak die ik nog kende van vroeger, hoe en waarom ik die zaak ken, weet ik niet meer. Zo'n zaak met een geblokt parket en overal piano's en vleugels. Een hele leuke meneer met krulletjes heeft ons geholpen. En hij speelde een deuntje dan weer op de ene piano, en dan weer op de andere, nemen we een Yamaha, of een Bechstein (Annemarie wees steeds piano's aan die heel erg duur waren, meer dan 10 duizend euro ofzo...ik beperkte me steeds tot de wat 'gewonere' merken, was wel leuk)een Petrov of een Kawai. Welnu, en na eventjes nadenken, goed luisteren naar klanken, heb ik gekozen voor een prachtige piano, met een wat zachtere, warmere klank, een mooie zwarte Kawai.....pffftttt met een verstelbare zwarte Beethoven kruk ervoor. Dus al het geld van deze verjaardag, de vorige verjaardag (weet je wel van die fietsen) en nog een boel erbij, maakt dat er over ongeveer twee weken een prachtige piano hier wordt gebracht. Dan ga ik op zoek naar boeken, weer een beetje tokkelen, een beetje oefenen en zodra de agenda het toelaat, ga ik bij meneer Wolthuis pianoles nemen. We meten nog wat op, we denken nog wat na, en waarschijnlijk komt de piano in de keuken te staan. De keuken is het hart van ons huis, waar bijna alles gebeurt....maar misschien, terwijl ik dit schrijf, komt de piano toch wel in de kamer te staan. Omdat ik daar rustig kan oefenen....welnu, over twee weken moeten we deze beslissing hebben genomen...het komt goed.
Een Kawai...volgens die vriendelijke meneer met die krullen, een prachtige piano om een leven lang van te genieten....dus daar gaan we dan maar weer voor!
Anita

Oh ja, en het is de week van de borstkanker, of de week voor de borstkanker. Koop allemaal het blad PINK Ribbon bij de bladen man. Overal zie je nu advertenties van twee borsten, waarbij over de borsten heen als het ware met viltstift een gedichtje is geschreven, zoals deze :

Kiki en Marlies
twee bijzondere meiden
tegenlijk geboren, wijken nooit van elkaars zijde
delen hun leven, en al hun spullen
van liefdes, tot truitjes waarin ze zich hullen
vrij op het strand, verstopt in de stad
de meiden zijn altijd als duo op pad
want donker, licht, groot of klein
borsten zijn geboren om
altijd SAMEN te zijn....

En zo zijn er nog veel gedichtjes, die ene van die twee wat oudere borsten spreekt mij wel aan, zal wel door mijn vijftigste levensjaar komen! :)
Dag, Anita

Mother how are you today???

En zomaar op deze stille mooie zaterdagochtend zit ik hier te huilen aan de computer, terwijl ik speciaal voor mijn moeder haar liedje draai 'mother how are you today' omdat ik haar zo mis. Het is zo gek om je moeder te missen, die er al die jaren al niet meer is. Fysiek dan hier dichtbij....terwijl ik weet, dat ze bij me is, ach, ik hou zoveel van die vrouw...ik zie haar voor me, vechtend voor haar leven met ons, bij ons, vol liefde voor een ieder om haar heen, maar toch ook zo alleen, zo in zichzelf, zo afgesloten vaak. En als we dan samen waren, zij in haar bed, ik er naast, dat waren van die prachtige momenten. Zo vol liefde, vol rust, vol van ons samen zijn...en ik wil zo graag dat zij weet, dat het goed is. Alles, dat ik voor mijn vader zorg, dat Pa weer gelukkig is, dat Arie en ik het goed hebben samen, dat ik gelukkig ben met Annemarie en haar kinderen. Met onze familie, met de familie van An, dat alles en iedereen op zijn plek is gekomen...dat ik haar familie zie en spreek, en dat ik zo ongekend blij ben dat zij mijn moeder is. Maar ook, zou ik haar nog zoveel willen vragen, haar wijsheid willen aanspreken, haar gewoon eventjes heel dichtbij me hebben en dit zal altijd zo blijven denk ik ...dag lieve mam!
Ik ben heel dicht bij je....Anita

Een mooie dag ligt voor ons.....

Goedemorgen, als ik nu in de polder zou wonen, zou het lekker vochtig zijn zo boven het water, een beetje hei-achtig...een frisse lucht, en nog een beetje donker....het weerspiegelende water...welnu uitgedroomd, dauw op de auto-ruiten, tanken in alle vroegte, op weg naar Den Haag, file op de A44, een energie-reep in de hand...maar dat hoort er ook bij. Op weg naar Ermelo, met Henk samen. Maar eerste heb ik zoveel mooie energie al mogen ontvangen, uit mails van mensen, met wie ik samenwerk, met wie ik praat, een opdracht voor een lezing over Personal Empowerment, geweldig...er ligt een mooie dag voor ons...
Vanavond naar Jannie, een verrassing nog voor mijn 50e...iets leuks samen doen? Bijzonder he...gisterenavond was het ook al zo gezellig, met de meisjes, en Annemarie...er ligt dus ook een mooie dag achter ons...
Dag, Anita

Waarom.....

Soms doe je de dingen, gewoon omdat het goed voelt. Omdat het je iets brengt of geeft en dat gaat niet over business, dat kan simpelweg een leuk gesprek zijn! En terwijl ik dit schrijf, zie ik een blaadje en hierop staat ....'mooi zijn de stromen die komen uit de bron van het hart' en volgens mij is dat direct het antwoord. En dat is dan ook direct de grootste verdienste van mijn leven nu...je bent met mensen in gesprek, omdat je die mens zomaar een keer bent tegengekomen. Omdat je elkaar aanspreekt. Omdat je elkaar helpt. En ik geloof er heilig in, dat als je dit doet, dat er dan ook andere bewegingen ontstaan. Dat er dan ook mensen jouw kant op komen, of worden gestuurd, dat er opdrachten komen, contacten komen die zinvol zijn. En met zinvol bedoel ik dan zakelijk zinvol. Het levert je wat op. Want zoals Marijke altijd zegt 'er moet wel kaas op het brood komen toch?'
Deze week zou de week van de belangrijke beslissingen worden. En dat lukt me maar ten dele, omdat een gesprek een week is verplaatst, maar ook omdat er gisterenavond om tien uur een telefoontje kwam, wat zomaar weer veel impact kan hebben op al die beslissingen...schreef ik laatst niet over mijn Boksbond, en mijn wens om in de uitvaartwereld iets te gaan doen...welnu, met dat laatste heeft het te maken. En dit alles wordt vervolgd op 8 oktober a.s. spannend...eigenlijk zijn er weer drie pijlen afgeschoten...Maar al veel eerder schreef ik ook zo positief. En steeds weer kwam die pijl wel ergens terecht, heel dichtbij, maar net naast, of net voorbij me...dus nu ben ik wat gematigder in mijn enthousiasme...en hou ik jullie nog even vast in die geheimzinnigheid...stuur me maar energie. Stuur me veel energie, en duim en denk aan me...en dan komt het vanzelf gewoon goed. Dag, liefs, Anita

Mijn boek...Kanker....

Dag allemaal...vanmorgen had ik een bespreking bij het Center for Servant Leadership en onderweg daar naar toe werd ik gebeld door een oud-collega. Hij had mijn boek gekocht en gaat dit als kado schenken aan zijn schoonzus die kanker heeft. Bijzonder...vorige week was Linda uit Wassenaar bij mij, zij heeft mijn boek gekocht. En die zaterdag ervoor was ik bij iemand hier in Voorschoten, die mijn boek ook kado heeft gegeven aan haar schoondochter, ingewikkeld hoe dit boek in andermans levens komt, hoe mensen mijn boek als een vorm van houvast kunnen zien. Want kanker krijgen hoeft niet altijd te betekenen dat het stopt. Zo vertelde mijn lieve collega van vroeger, dat ook hij prostaatkanker heeft gehad. Dat hij goed behandeld is....en dit doet me weer denken aan Jan, die hier nu ook mee te maken heeft. Jan, mijn zogenaamde 'broer' van Flakkee...maandag hoop ik hem weer even te zien. Samen met de andere 'heren' die dan bij mijn vader zijn. Maandag heb ik weer zo'n vader/dochtermoment. Even samen zijn...'t is te weinig dat wij elkaar zien. De agenda neemt het soms weer over...
En wat zo bijzonder is, vanmorgen kwam ik in gesprek met een aantal mensen van Beyond Servant Leadership en een van deze mensen, wil mijn boek ook als kado geven...mooi he...eigenlijk schrijnend hoeveel mensen kanker in hun nabije leven tegenkomen.
Gisteren ben ik op de fiets naar Ada gegaan. Mijn vriendin in Leiden, zij heeft samen met Jannie gezongen op mijn 50e...een lied over mijn leven, twee liederen eigenlijk...prachtig. We hadden weer een ouderwets gezellige avond samen. Ada is die knapperd met al die masters, 9 oktober krijgt zij haar bul en ik ben er bij aanwezig. Als trotse vriendin...
Heerlijk op de fiets door het leven gaan...wat een genot is dat toch. Ach er speelt nog zoveel meer...ik zal jullie er later over vertellen. Zo dadelijk een kop koffie met Lineke, jawel die mevrouw van U Staat Centraal. En dan een mogelijk nieuwe coachklant...het leven is boeiend of niet dan...
Liefs, een mooie dag, ik loop hier in mijn pak, ik zag er 'managerial' uit zo gaf Madjori vanmorgen aan. Leuk, zij was ook in Hilversum....een soort ontmoetingsplek van mooie mensen. Voelt goed.
Aniet

Een hele goede morgen....

Het is alweer herfst nu...en dat betekent, dat het al weer vroeg donker aan het worden is. Dat je 's morgens de lichten van de auto weer aandoet, of het licht op je fiets..dat ja na gaat denken over die andere kleding, of je wel of geen jas aan doet. En als je naar buiten kijkt, wordt groen weer langzaam geel, ga je bladvegen, al met al weer een periode die mooi is, het koude vocht in de lucht, lekker fris wel weer...en terugdenkend aan de zomer, was deze weer zo goed....gewoon zo basic en zo goed!
En nu, zo rond half acht, was ik op kantoor. In mijn nette kleding, want vandaag ga ik eerst naar Henk, ons voorstel bespreken wat we vrijdagochtend voorleggen aan de opdrachtgever. En aansluitend naar Rijswijk, voor de tweede intervisie-bijeenkomst met mijn groep voor Defensie. Leuk, ook met de collega's met wie ik dit mag doen is het leuk. Daarna terug naar huis, en dan op de fiets naar Leiden, naar Ada, waar ik vanavond ga eten, en eens eventjes bijpraten, gewoon lekker ouderwets.
Thuis gaat het wel lekker, school, Floor heeft het druk, leert veel, Rosanne doet haar ding, commotie rondom de voetbal, wel of niet voetballen met leeftijdsgenoten. Bijzonder hoe Roos graag 15 wil zijn en zich ook zo wil gedragen, alleen lukt het nog niet altijd...had ik denk ik ook wel vroeger. Je wilt altijd groter en ouder zijn dan je echt bent....en dan is het lastig dit te begrijpen. Maar mijn lieve Annemarie, heeft ongelooflijke rugpijn. Ze loopt zoals ik liep, zo zielig...ik heb haar net een kopje thee op bed gebracht. Volgens mij zo'n vrouwenkwaal...ingewikkeld wat je lijf allemaal doet he...en je hebt er niets over te vertellen! Althans zo lijkt het...
Weet je, ik wens iedereen een goede dag. Ik hoor weer vreselijke berichten over kanker, weer heel dichtbij, heel intens en ingrijpend allemaal...en juist dan realiseer ik me weer, dat je iedere dag moet genieten, heel eenvoudig, heel fijn, maar wel gewoon genieten....
Liefs, Anita