Lesgeven en hoge koorts!!!

Gisteren stond ik voor een groep in Amsterdam. De module - persoonlijke effectiviteit - en die ochtend voelde ik me al erg moe. Veel te laat naar bed natuurlijk, moe, beetje wallen onder mijn ogen..druk, druk en nog meer van dat. En het ging in de ochtend nog heel goed. Goede energie, wel voelde ik me steeds warmer worden en toch had ik het koud...En tussen de middag met veel moeite een broodje gegeten en jawel hoor ik voelde me echt niet lekker. Ik worstelde me door het middagprogramma (de deelnemers waren enthousiast en hebben niets gemerkt) en ik had koorts. Dat voelde ik wel. De trein in, naar huis, gelijk mijn bed in en slapen. Gisterenavond 39 graden koorts. Beroerd. De hele nacht transpireren, en nu geen koorts meer. Gewoon een kop koffie en brood eten. Wel mijn afspraak voor vandaag gecanceld, want ik ga zo lekker nog even slapen. Te veel gewerkt. Mijn les die ik nu geleerd heb - in drukke tijden, op tijd naar bed, rust inbouwen - allemaal zaken die ik behandel in - persoonlijke effectiviteit - en die ik dus ook op mijzelf van toepassing moet en kan laten zijn. Ik vind een mensenlichaam wel knap, het geeft je gewoon een opdonder als het teveel is geweest. En dit was dus weer een signaal. Ik zie een aantal mensen al hoofdschuddend achter de computer zitten als ze dit lezen...en ja, jullie hebben gelijk, ik heb het ongekend druk, maar het is ook allemaal zo leuk. MAAR....ik zal zorgvuldiger zijn naar mijzelf toe. Af en toe lekker vroeg naar bed gaan. Wat minder glaasjes wijn drinken, dat doen we al regelmatiger, door de weeks. Om zo fris en fruitig te blijven. En af en toe gewoon helemaal niks doen...zomaar lekker een boek lezen, een stuk fietsen of wat dan ook...
Lieve mensen...nu even rust. Een weekend voor de boeg, de meisjes komen, en volgende week wel een paar dagen druk, maar ook een dagje PAN met Annemarie ingepland, zomaar tussendoor, heerlijk!
Liefs, fijn weekend, ik kom nog wel bij jullie terug...Anita

Zomaar twee keer op een dag...

Lieve mensen, en hier ben ik weer. Gewoon om een beetje mijn blijdschap met jullie te delen. Want stond ik vorige week in Utrecht te vertellen over 'flow' dan lijkt het nu wel, alsof die flow vandaag hier is losgebarsten. Al die zaadjes die ik gezaaid heb....langzaam aan komen er mooie bloemetjes, plantjes uit...
Vandaag bij het NIBC was bijzonder, intensief en mooi. Goede feedback, prachtige bloemen en een mooi boek. Bijzonder. En maandag mijn inventarisatie voor de nieuwe opdracht ingepland, ondertussen allerlei mails voor nieuwe dingen en opdrachten. Het voelt als kadootjes, als waardering en eigenlijk nog meer dan dat! Geweldig. Gesprekken om een training te gaan volgen eind van het jaar, bij een bijzondere enthousiaste club, om vervolgens deze training te kunnen gaan geven tegen mooie dagtarieven!. Een nieuwe club...zomaar weer. Mensen die me benaderen voor lezingen, trainingen, groepssessies. En dus zit ik hier gewoon een beetje te glimmen. En als ik dan denk aan die foto's van mijn 50e verjaardag, met al die prachtige vrienden en vriendinnen....dan ben ik simpelweg zo gelukkig! Gelukkig dat ik het leven weer leven mag, met mijn mooie vrouw, met mijn Annemarie. En tussen al die mooie momenten door, sijpelt er soms iets anders tussendoor....zorgen, verdriet, om al die mensen die nu met iets heel anders bezig zijn. Met een 'survival', met zorg en spanning en verdriet. Ook dat vergeet ik niet...
Liefs, een hele mooie avond....Anita

Fotoboek 50 jaar, 3e kerstdag, en nieuwe klus!!!

Gisteren heb ik bij Roel, Karin en Sanne gegeten en kreeg ik een prachtig zilvergrijs fotoboek van mijn 50e verjaardag (zilvergrijs heeft te maken met mijn mooie haardos!). Geweldig, een mooie impressie van Anita en haar vrienden! Heerlijk...zo was ook dat moment in Dalem weer heerlijk!
Thuisgekomen telefoon van Flakkee, want kerst is toch voor ons altijd een speciaal moment en voor families over het algemeen. Maar wat ingewikkeld, als iedereen bezig is met een tweede relatie, aanhang, kinderen, gescheiden ouders en weet ik wat al niet. Verplichtingen over en weer, en er zijn maar twee kerstdagen. En wij vieren tweede kerstdag, althans daar ga ik nu gemakshalve maar even van uit (moet nog ingeregeld worden) met de familie van Annemarie. En dus eerste kerstdag met mijn familie. Maar....Arie viert eerste kerstdag met de familie van Anja en dus met zijn Noor en haar broer en zussen! En zo nog een aantal perikelen....dus hebben wij besloten dat er dit jaar een derde kerstdag is, en die is op de boerderij. Arie, An en ik zorgen voor de happen, Pa en Els voor de ambiance en tante Anita en oom De en Lydia (die schakelen we nog wel in, want dit is het moment dat de jonge generatie zorgt voor de oudere generatie hebben wij zo bedacht) zijn ook van de partij. Gezellig op de boerderij. Het familiehuis van de van Lonen en zolang dit nog ons familiehuis is, zullen wij er zijn op dit soort hoogtijdagen. Kerst is ook altijd een eerbetoon voor mijn moeder. Het was ons laatste goede moment met haar in ons midden. Zes jaar geleden alweer!
Zo en dat is dus geregeld, broer en ik waren het er zo over eens. Gezellig, gemakkelijk en ongedwongen. Nu nog een kersttenue uitzoeken!
En vandaag was mijn interview over vrouwen en leidinggeven, voor een boek. Vanmiddag mijn lezing over Persoonlijke Effectiviteit...en tussendoor, een smsje met een opdracht. Geweldig...bij een Ministerie, even hands on, helpen met ordenen, processen op de rit krijgen, advies, kortom zsm starten. Gewoon zomaar uit mijn netwerk...geweldig toch! Dit is zoals het moet gaan. En er komt nog meer...wordt vervolgd. Ik hou je op de hoogte. Er staan een aantal spannende zaken op stapel...gesprekken, kansen, of niet...jullie horen mij weer. Liefs, Anita

Een zaterdag in november.....

Dag allemaal. Vandaag was zo'n zaterdag waar niets hoeft, alles mag. De kapper, wat boodschapjes doen op de fiets, bloemen voor Annemarie kopen, zomaar iets voor mezelf kopen...spulletjes voor mijn surprise kopen. Even wandelen, uitwaaien samen op het strand...heerlijk. Daarna een glas italiaanse wijn op het Kurhausplein drinken met elkaar en nu zomaar rustig thuis. Niks hoeft....ja, wij zouden naar Irene en Fer gaan. Maar het gaat niet goed met Fer. En eigenlijk is hij steeds in mijn gedachten, is hij steeds onderwerp van ons gesprek. Zo hebben wij vanavond afgesproken dat ik alles op papier zet voor Annemarie, alleen maar voor het geval ik weer ooit ziek zou worden. Zodat alles geregeld kan worden. Gekke gedachte, en toch mag je ook voor deze verantwoordelijkheid niet weglopen. Ingewikkeld, want naast ziek zijn, komen er zoveel andere dingen, waar je rekening mee moet gaan houden. Geld, zaken, verzekeringen, werk, huis, hypotheek, kortom alles gaat door, alleen jouw leven lijkt te stoppen doordat kanker zomaar binnen komt wandelen. Ingewikkeld en verdrietig. Angstig ook...zomaar opeens werd ik weer even bang. Bang omdat het allemaal zo onzeker is, bang omdat 1 op de 3 mensen kanker krijgt. Bang omdat kanker zo vaak weer terug komt. Vanmorgen zat ik bij de kapper en dat meisje vertelde over haar buurvrouw. Zes jaar geleden kreeg zij kanker. Na 1,5 jaar was zij 'schoon' maar dit jaar kwam de ziekte weer terug en drie weken geleden is deze mevrouw overleden. Potverdomme....dacht ik even. Maar ook dacht ik 'leef je leven, leef vandaag, doe je ding, kijk diep in de ogen van je geliefde en realiseer je hoe gelukkig je bent, nu, vandaag...'. Jan, mijn zogenaamde 'broer' op Flakkee is ook ziek. Darmkanker. Volop in de bestralingen. Hartstikke ziek, nog een week geloof ik nu, en dan twee maanden wachten, op de uitslag. Heeft het gewerkt, slaat de behandeling aan...ach die onzekerheid. Ik voel zo mee, met hem, met Fer, met al die mensen om je heen. Ver weg en dichtbij...met de schoondochter van Anneke hier in Voorschoten. Met iedereen, omdat kanker je zomaar bang maakt, voor alles wat er soms kan komen....terwijl je eigenlijk vanuit jezelf, een sterk iemand bent. Gelooft in kracht, in het goede...soms zomaar even is dat gevoel er weer. Een beetje bang...lieve mensen, partners, familie, maar vooral ook de zieke zelf, ik denk aan jullie! Liefs, Anita

Bericht uit Utrecht!

En in de pauze van mijn laatste dag in Utrecht, heb ik alweer van die hele mooie dingen mogen beleven. Wij zijn met een kleine groep goed opgeleide mensen bezig met 'verandermanagement'. Leuk, interactief en lerend van elkaar. Maar ook elkaar de hand reikend. Geweldig. Vanmiddag sluiten we deze module af. En dat is altijd leuk. Ik word 'gescoord' als docent, en over het algemeen genomen is die score hoog. Op de een of andere manier een vorm van waardering. Zo werd ik gisterenmiddag tijdens de Leergang Defensie Coach ook gescoord door de opdrachtgever, die bij mij in de groep op de zogenaamde 'backbench' zat. En dit was ook erg goed. Ik was trots hierop en eigenlijk ook, omdat ik mijzelf 'verhuur' aan Coachboulevard en het dus erg belangrijk vind, dat mijn opdrachtgever en dus onze klant tevreden is. Een mooi compliment kreeg ik van hem 'ik ben verantwoordelijk voor de certificering van docenten voor het Defensie. En als ik jou zie vandaag, dan zou jij door mij gecertificeerd worden'. Welnu...mijn dag kon niet meer stuk. Dat begrijp je.
Vanmorgen was ik al vroeg hier, rond 8 uur. Vrijdag rijden is op de heenweg nooit erg, terug naar huis is het op de een of andere manier altijd gekker...dus wie weet hoe laat ik er ben vanavond. Maar dan, is het weekend. Even bijkomen en uitrusten en praten met onze vriend, bij wie kanker is geconstateerd. Potverdorie zeg...wat een schok, wat een verdriet...ik ben er mee bezig merk ik in mijzelf. Ik wil niet dat iemand zich voelt, zoals ik me ooit gevoeld heb...want die rotziekte hakt er meer in, dan je lief is. En daarom wil ik er juist zijn, voor hem, voor haar, voor die familie....Liefs, Aniet

Een vroege vogel....

Goedemorgen! Vanmorgen was ik ouderwets vroeg op kantoor. Wilde nog zoveel doen, voordat ik weer vertrek en genoot dus van de stilte hier op kantoor vanmorgen vroeg. Straks mijn tweede Leergang voor Defensie. Leuk, met hier en daar wat aanpassingen voor mijzelf. Alweer geleerd. Dan nog wat lesgeven, vanavond en morgen. En aansluitend nog een ontmoeting met iemand die ik al ruim een jaar niet heb gesproken....Ondertussen gebeurt er zoveel om me heen, thuis, hier, samen, met de kinderen. Allemaal mooie dingen, maar wel een heleboel...dus voor ons ligt een weekend vol rust maar weer een keer. Uitslapen, naar de kapper, lekker lang de krant lezen...bloemen halen bij Suzie...en tijd voor elkaar.
Ik kreeg een tijd geleden een kaartje van iemand met de tekst 'de kunst is om je hart warm te houden en je verstand niet te verliezen'. Goh wat zou het leven leuk zijn, als iedereen dit deed. Ik kreeg een berichtje van een vriendin, zij vertrekt voor een maand naar Guatemala, gaat daar werken als vrijwilliger in een vrouwengevangenis. En weet je, als ik dit lees, dan zou ik zo meegaan. Het lijkt me geweldig dat te mogen ervaren, mee te maken hoe dat leven er uit ziet. En ondertussen maak ik me zorgen om mijn sinterklaas-surprise...tja, hoe belangrijk kan het zijn???
Mensen maken zich zorgen om me. Omdat ik het druk heb, maar lieve mensen, dat is niet nodig. Want druk zijn, het druk hebben met mooie dingen, die me energie geven, is goed. Geen zorgen dus. Ik geniet, ik zit in een flow...en af en toe, stap ik er af, doe ik even helemaal niks...zomaar niks. Alleen genieten. Of lui zijn, of bladeren vegen. En terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik twee jaar geleden al zo blij was als ik de bladeren had geveegd die dag, dat was alles wat ik toen deed of kon doen. Kun je nagaan, wat een rijkdom ik nu mag ervaren.
Liefs, een fijne dag...van deze vroege vogel!

Boekhandel De Kler - stemmen op Rosanne!

Lieve allemaal!
willen jullie aub allemaal naar boekhandel De Kler in Voorschoten gaan en gaan stemmen op de tekening van Rosanne. Rosanne heeft een tekening gemaakt over 'Vrede' en is als enige van haar school geselecteerd! Zij zit nu bij de 18 beste tekeningen. En a.s. vrijdag is de prijsuitreiking. Het zou superleuk zijn als iedereen die Rosanne kent gaat stemmen op haar tekening!
Dank jullie wel! Aniet