Een update over mijn vader...

Lieve allemaal. Want ik merk en hoor dat veel mensen deze weblog nu weer lezen om bij te blijven als het over mijn lieve vader gaat. Welnu, het gaat niet goed. Zo heeft hij gisteren koorts gekregen, en zijn er onderzoeken gedaan, of het is een bacterie, of een longontsteking...zijn weerstand is slecht. De functie uit zijn linkerbeen is er niet meer op dit moment, zo vertelde een vriendelijke verpleegkundige mij vanmiddag aan de telefoon! En hij is erg vlak qua emoties...ik maak me zorgen, meer dan dat...en ik merk ook, dat iedereen om me heen onrustig is over het welzijn van mijn vader. Ikzelf blijf ijzig kalm, nog wel, ik blijf overeind...en vanavond moest ik opeens huilen, toen ik uiteindelijk na een heel intensieve mooie dag, Yarden, MoneYou, en een module afgerond Persoonlijke Effectiviteit, met Frieda erbij over het Enneagram en na afloop kreeg ik bloemen! Afgelopen week kreeg ik een evaluatie van andere modules, gemiddeld over vijf modules, een 9,84, super toch, ruim 0,6 boven het landelijk gemiddelde...en weet je, dat is toch wel bijzonder voor een meisje, dat met een bijna miniumlijst is geslaagd voor de HAVO in 1976...of niet dan?:)
Liefs van een heel verdrietige Anita...ik ben zo bezorgd...want vanavond sprak ik nog met Arie over kwaliteit van leven, en hoe we dit nu, voor mijn vader, aan het bijstellen zijn...want hij is nu alles, wat hij niet wil zijn, wat hij nooit wilde zijn...en dat vind ik zo verdomde ingewikkeld! Hij wil niet afhankelijk zijn, hij wil niet invalide zijn, hij wil niet beperkt zijn, hij wil niet 'niet meer auto kunnen rijden', hij wil genieten, hij wil leven, een glas wijn in zijn hand, genieten van het vrouwelijk schoon, hij wil leven met zijn Els, de liefde beleven en lachen en praten met de mensen om hem heen, en ik weet het zo zeker, dit is niet wat hij wil...en het lijkt alsof hij ermee stopt nu...ik mag dit misschien niet schrijven, maar het voelt wel zo...dag, welterusten...morgen een dagje naar Yarden, het voelt alsof het al zo bij me hoort en dan, naar mijn vader toe, samen met Annemarie...liefs, welterusten lieve mensen, ik heb jullie weer zo nodig nu...Aniet

Een werkconferentie!

En vandaag mocht ik deelnemen aan een werkconferentie op Landgoed Avegoor in Ellecom. Prachtige omgeving, en inhoudelijk ook een prachtig programma! Met mooie mensen om me heen. En op dit soort dagen voel ik mij zo'n gelukkig mens, dat ik mag doen wat ik nu dagelijks doe. Een aantal oude relaties weer ontmoet, die vroeger bij een klant van mij werkten, bij ISS. Leuk, bijzonder, en deze mensen kom ik nu weer tegen in een andere setting, bij Yarden. Morgen mijn aftrap bij een nieuwe opdracht, een onderdeel van De Bank! Super eigenlijk he...en morgenavond de afronding van mijn module Communicatie en Persoonlijke Effectiviteit in Rotterdam! Een drukke volle dag, want eerst natuurlijk weer naar Haarlem! En op Goede Vrijdag ben ik de hele dag in Haarlem...en aansluitend mag ik weer naar mijn papa. Ik denk eigenlijk vaak aan hem en aan zijn situatie nu! Weet je..het is zo ingewikkeld om hem zo te zien. Mijn grote lieve vader.....ik heb een gedichtje voor hem gemaakt :

Mijn vader
Als ik hem zo zie..
en als ik hem zo hoor...
met een hele zachte stem,
zijn lieve ogen die je aankijken
dan zou ik willen zeggen
'pap het komt wel goed'
en terwijl ik dat dan doe...
dan geloof ik ergens diep van binnen
dat wij met elkaar
met al die liefde om hem heen..
uiteindelijk deze strijd toch winnen!

Liefs
Anita

Een intensieve dag....

Vanmorgen ging mijn wekker, de onze eigenlijk, al om vier uur veertig! En om kwart over vijf reed ik weg richting Haarlem, onze oven achterin. En daar heb ik samen met Sylvia en Ans, een prachtig paasontbijt voor ruim 35 mensen georganiseerd. Een paasontbijt met voor iedereen een kadootje, eieren, warme broodjes en nog veel meer lekkers...en het werd gewaardeerd. Daarna was het een aaneengesloten reeks van gesprekken, met de Gemeente Haarlem (vroeger een klant, nu weer een zakelijke relatie, maar dan wel de mannen verantwoordelijk voor de drie begraafplaatsen), met iemand van een crematorium, met een aantal medewerkers, een slecht-nieuws gesprek, met mijn opdrachtgever en om kwart voor twee, veel te laat alweer scheurde ik weg richting ziekenhuis, waar ik iets over half vier aankwam. Een gesprek met de verpleegkundige, Pa en Els erbij. Pa in een rolstoel, een stukje beter dan eergisteren. En aansluitend een gesprek met de specialist, met Arie en Els, en Pa natuurlijk erbij. Een ingewikkeld gesprek...want hadden wij 'doorgepakt' in december, waren wij vasthoudender geweest, dan hadden we dit herseninfarct wellicht kunnen voorkomen, ja hadden we maar en hadden we maar...maar wat heb je daar aan! Wat weet je daar nu weer van als simpel mens, wat weten we nu van herseninfarcten enzo...het infarct gezien op beeld. En de situatie is duidelijk, Pa is er ernstig aan toe. De halsslagaders zijn goed verstopt, 70%, en dit betekent dat er kans is op herhaling...tja...voorlopige indicatie, 3 maanden revalideren in de Samaritaan. En dan maar weer zien...en over drie maanden, dan wordt onze boerderij opgeleverd. Dan is het einde oefening op de boerderij...dus daarheen gaat hij nooit meer terug...emotioneel en zwaar. En hij hield zich kranig...best wel...die lieve vader van mij. Ik heb lekker zijn benen ingevet met een of ander goedje...en hem wat geholpen met eten, wat ijs, een boterham...dus wie weet...ik heb hoop, maar ben kapot, helemaal kapot...en ga lekker naar bed nu. Morgen een leuke intensieve dag op Landgoed Avegoor in Ellecom, een MT-bijeenkomst van Yarden. Ik heb er zin in...slaap lekker, Anita

Rosanne uitzwaaien...zij is nu 'op kamp' het schoolkamp voor groep 8!!

En vanmorgen heb ik zomaar even de tijd gehad, om gekleed in Yarden-outfit Rosanne en groep 8 uit te zwaaien. Rosanne is op schoolkamp, als afronding van haar basisschool periode. Een spannend moment, het hele weekend stond in het teken van dit kamp! Leuk om te zien watvoor spektakel dit is! Alle kinderen die de grote kinderen van groep 8 uitzwaaien. Net belde ze me al, om te vertellen hoe cool het allemaal niet is daar in Otterlo! Leuk! Mooi ook om mee te maken. Nu even op kantoor, de bomvolle agenda dichtplannen, en bellen met opdrachtgevers etc. Proberen alles zo te regelen, dat het klopt. Facturen sturen en alles wat daarbij komt kijken en dat is nogal wat...ik voel me rustig voor alles wat komen gaat. Ik ga zo dadelijk richting Haarlem en daar heb ik eigenlijk wel zin in...vanmiddag gaan we op bezoek bij een mooie begraafplaats/annex crematorium. Het bijzonder van interim werk is, dat je ook alweer vooruit moet kijken, voor de periode die hierna komt...wat als dit weer voorbij is! Maar dat duurt nog wel even, ik schat in na de zomer...we zien het wel!
Vanmorgen vroeg stond Els op het antwoordapparaat, over mijn vader. Niets nieuws, maar het lijkt alsof hij af en toe wat eet en drinkt en zelfs hier zijn wij blij mee. Hij wil dan toch weer iets doen, en daar ben ik blij mee...want wat doe je nu, als hij niet meer wil, als hij niet meer kan. Wat moet ik als kind, samen met mijn broer Arie, daar dan mee doen...ingewikkeld proces vind ik dit. Want dit soort scenario's bespreek je niet met elkaar in het leven. En dus moet je op je gevoel afgaan en keuzes maken, welke dan ook...heftig!
Voor nu, de vogels hoor ik buiten, het is fris, maar lekker, er zit een prachtige nieuwe ruitewisser op mijn auto, door Annemarie geinstalleerd, die vrouw kan echt alles...en ik vertrek richting Haarlem. Het paasweekend ligt voor ons, ik maak er niet zoveel van mee merk ik, alhoewel...bij Yarden in Haarlem, organiseren we morgenvroeg een gigantisch paasontbijt, leuk he...
Liefs, Aniet

Zomaar wat rommelen in de tuin....

En na een hele intensieve zaterdag op Flakkee, een bezoek aan Vroonlande, en veel gesprekken met allerlei lieve mensen om ons heen, kwam ik gisterenmiddag rond half zes op de verjaardag van Ruud aan. De broer van Annemarie, hij was jarig en eigenlijk was ik te moe, om goed te kunnen genieten. En dat gevoel, dat bleef de hele avond. Vermoeidheid, ongekend moe zijn, van alle indrukken en vooral van mijn gedachten over alles....maar een positief teken is dat gisterenmiddag, wij (zusters en ik) mijn vader in een duwstoel hebben gezet. En met hem en zijn zus, mijn tante Anita, zijn we naar buiten gereden, de zon in...eventjes maar, maar het is iets anders dan in bed liggen. En we hebben geoefend met zijn been, optillen en weer neerzetten! En hij heeft wat gegeten, een beetje onder dwang, maar hij ziet ook wel dat hij op krachten moet zien te komen....en toen ik in mijn bed kroop, bij mijn Annemarie, was ik bek- en bekaf. En ik heb geslapen tot wel half elf vanmorgen...heerlijk! En half elf is half twaalf vandaag! En na het ontbijt, ben ik gewoon wat gaan rommelen in de tuin. Wat verlaat snoeien, wat vegen, wat rommelen met plantjes en bloemetjes etc. Heerlijk zomaar even niets...tussendoor telefoontjes over mijn vader, over hoe het allemaal gaat en moet gaan daar!
Vandaag moest ik nog eventjes wat werken...maar dat heb ik maar vanaf de keukentafel gedaan...wat vertraagd bijna...en nu, nu is het zondagmiddag. Floor speelt op de piano, Annemarie zit lekker aan tafel, en ik, ik pak de krant en hoef niks meer vandaag...ik ben gewoon zomaar lekker thuis....
Mijn vader heeft bezoek van Arie, van Els, van iedereen daar en ik, ik neem eventjes een momentje voor mezelf...ik ben een beetje moe...dank jullie wel voor alle lieve zorgen, aandacht, telefoontjes, kaartjes en wat al niet meer...ik ben jullie dankbaar voor de lieve zorgen!
En weet je...ik zie ergens heel ver een zonnestraal, en als die zonnestraal gaat stralen, dan kan mijn vader ooit misschien nog wel in Vroonlande, een serviceflat gaan wonen, met de nodige zorg, maar wie weet kan het! En weet je, Anita van Loon gelooft echt in zonnestralen, en ik hoop toch zo, dat ik dat stukje van mijn vader heb, want dan weet ik zeker dat hij die zonnestraal ook ziet....Liefs, een fijne mooie zondag, Anita

Een avond op Flakkee....een middag ook al eigenlijk....

Vanmiddag zo rond kwart over drie arriveerde ik in Dirksland, bij het ziekenhuis en bij mijn vader. Ik schrok van hem, zijn ogen dicht, zonder gebit (dan lijkt iemand wel 100, nu ben ik wel wat gewend met al die overledenen tegenwoordig daar bij mijn interim opdracht, maar toch...je eigen vader is weer heel anders)een heel verdrietig beeld. Het bijzondere is, dat ik eigenlijk heel stil word van dit alles, ik ga handelen en optreden, en het lijkt alsof mijn emotie meegenomen wordt als ik in de auto zit, en heel hard zit mee te zingen met wat verdrietige teksten vaak...mijn manier om te verwerken wat er nu allemaal aan de hand is. Mijn vader, mijn grote lieve vriend, de man van wie ik zielsveel hou, is verworden tot een man die geen regie meer heeft en afhankelijk is. Vanavond heb ik hem geholpen met het eten van een bakje vla, een soort nutridrink, krachtvoeding die me doet denken aan mijn moeder, zij dronk alleen nog maar dit soort voedsel. En nu mijn vader...hij moet op krachten komen, hij eet slecht en weinig, hij drinkt weinig, want slikken is moeilijk...hij praat moeizaam, en hij ligt daar maar...toen Els kwam, zag ik haar schrikken vanmiddag. En weet je, het is echt anders, of het over je partner gaat of over je vader. Je weet, en tante Anita zei het zo mooi vandaag, dat je ouders eerder overlijden dan jij. Je weet, dat het zomaar kan zijn dat je ouders ziek worden en jij hen gaat verzorgen. Maar als het over je vriend, je partner, je geliefde gaat...dan wordt het ingewikkeld. Als je je partner zonder kunstgebit moet kussen, dat moet toch anders voelen of niet dan...En na mijn ziekenhuisbezoek, ben ik kort even langsgegaan bij tante Anita en oom De. Tante Anita was weg, en na deze update, ging ik richting boerderij. En dat is pas echt gek. De boerderij zonder Pa van Loon. Alles netjes, want Jantje heeft mijn bed opgemaakt en alles is spic en span. Maar het voelt zo leeg...de ziel is er uit, want de ziel dat is mijn Pa. Zolang dit huis een 'Van Loon huis' is, moet hij hier zijn...en dat is niet meer...dit huis gaat over in andere handen. En nu zit ik hier in het donker, alleen op die grote boerderij. Alles is op slot, ik ben niet bang...ik zit hier goed, maar ik mis mijn vader. Gewoon om mee te praten, om drie keer hetzelfde soms te vertellen, dat geeft niet, maar hij hoort hier te zijn, samen met mij, met Els, en het lijkt wel alsof zelfs de katten hem missen. Zij komen niet meer naar de achterdeur...zij blijven in de schuur. Vanavond kwamen Els en ik in het ziekenhuis aan en toen was Arie er...en Pa tilde zowaar zijn been op. Dus, beweging!!! We hebben hem ernstig toegesproken dat alleen hij er voor kan zorgen, dat er nog iets kan ontstaan in zijn leven. Dat het niet alleen maar een verpleeghuis hoeft te worden, maar dan moet hij oefenen met lopen en staan. Dan moet hij zwaaien met zijn benen...en hij zegt maar 'ik kan het niet...' ingewikkeld hoor. En opeens hoorde ik mijzelf zeggen 'Pa een echte van Loon geeft nooit op en jij bent mijn/ons voorbeeld, dus ook jij moet niet opgeven' en dan huilt hij...en schudt met zijn hoofd...en ik hoop toch zo, dat hij niet op zal geven...
Vanavond zijn Els en ik uiteten gegaan bij de Brasserie in Middelharnis, leuk, gezellig en we hebben fijn gepraat, ook over andere dingen, even een stukje ontspanning temidden van alle hectiek...het was mooi...
Ik mijmer nog even na, voordat ik ga slapen, ik mis mijn liefste, mijn Annemarie...ik ben zoveel weg nu, zo vaak zonder haar, ik mis het echt...en ik dank alles en iedereen voor alle lieve briefjes, mails en wat nog meer...het doet me goed!
Liefs, een fijn weekend, een groet vanaf Flakkee, vanaf onze boerderij, dag, Aniet

Een ochtendmijmering....

En ondanks alle hectiek, alle zorg, alle gedachten over een toekomst voor mijn vader, welke dan ook, probeer ik in alle rust de ochtendmijmeringen vast te houden. Zo ben ik het ene moment bezig met het bijplaatsen van prachtige bloemstukken bij overledenen bij mijn interimopdracht, zo praat ik het andere moment met managers bij een ministerie over hun leven en loopbaan en zo zit ik zomaar eventjes een klein uurtje op kantoor, in alle rust, temidden van allerlei prachtige kunstwerken en kunstwerkjes, gemaakt door Annemarie...leuk, en vrolijk en vrij....
En ondertussen denk ik aan mijn vader, en aan zijn behoefte aan ruimte en onafhankelijkheid (van wie zou ik het toch hebben???). En hoe dit zomaar ingeperkt wordt, maar ook denk ik aan de keuze die je hebt, hoe oud of jong je bent, om ervoor te willen gaan. Met beperkingen kun je ook het leven leven, en er nog iets van maken. Gisterenavond belde zijn vriend, oom Dirk, ruim 86 jaar me op en hij gaf aan dat hij het zo gezellig zou vinden als Pa nog in Vroonlande zou komen wonen. Maar zo gaf hij aan, dan moet hij wel een beetje zelf uit de voeten kunnen...en uit de voeten kunnen dat is een rekbaar begrip.....
Ik hou jullie op de hoogte! Ik train af en toe een groep in Rotterdam in Regardz op het Weena. Een leuk, vrolijk, beetje gek conferentiecentrum, waar iedere kamer een stukje Rotterdam is, zo had ik laatst de beschikking over de ruimte Crooswijk, met foto's van die wijk aan de muur en in het midden soort skippyballen om op te zitten, erg leuk en trendy. Ik word altijd helemaal blij als organisaties het net even anders doen, dan gewoonlijk...en als je daar weg gaat om tien uur, dan krijg je een tasje mee met een appeltje, een flesje water, en een kaart met een spreuk en vorige week kreeg ik deze mee 'om bij de bron te komen, moet je tegen de stroom in zwemmen' leuk he?
Lieve mensen, dank jullie wel, voor alle lieve berichtjes, telefoontjes, en wat al niet meer, als het over mijn vader gaat. Uit onverwachte hoeken, overal vandaan denken jullie aan ons en echt, dat is weer geweldig!!! Liefs, Aniet