Pa van Loon

En vanmiddag was ik al vroeg in het ziekenhuis...en even, en dat wilde ik zo graag, was ik zomaar alleen met mijn vader, maar hij reageerde niet...hij was helemaal weg en werd niet wakker, kwam niet bij...en toen kwam Els, en later Arie en Noord en hij reageerde niet. En toen Els na drie kwartier maar weer naar huis ging, en ik bij hem stond en tegen hem sprak, opende hij zijn ogen, en herkende hij ons allemaal! Noor ging snel Els weer halen, die ook eventjes een klein momentje met hem samen had...ingewikkeld hoor. En toen Jantje kwam, was hij bij, en hij herkende haar ook, fijn is dat! Hij is er nog wel, en toen ik weg ging, legde hij zijn hoofd tegen mijn schouder en aaide ik hem over zijn hoofd. Mijn vader...tussen de twee bezoekuren door, ging ik even naar Els, een wijntje, een broodje, en daarna weer terug, en vanavond was hij weer helemaal weg...en het was ook erg druk, dus ik ben snel weggegaan...hij lag te slapen, ik heb hem gedag gekust en ben vertrokken. Een heel gek gevoel....je bent bij hem en eigenlijk ook weer niet, maar ik geloof dat hij het nog wel voelt, of hoort...het afscheid nemen is al begonnen, zo lijkt het nu...
Tot morgen, morgen moet ik werken, ook morgenavond...ingewikkeld, want eigenlijk zou ik alleen maar bij hem willen zijn, tot het laatste moment...woensdagavond ga ik weer...en ik hoop dat het nog kan....Anita

Opleving was van korte duur!!

Laatste nieuws. De opleving was van korte duur! Zojuist eerst Arie gesproken die bij Pa was, en daarna nog gebeld naar het ziekenhuis. En het beeld is misschien nog wel iets minder goed dan gisteren. Alhoewel hij geestelijk goed is, maar we begrijpen niet meer wat hij zeggen wil. Zijn spraak is moeilijk. De situatie is heel ernstig. Morgen mag ik al lekker vroeg naar hem toe, zodat ik nog eventjes alleen met hem kan zijn. Vader en dochter...een herinnering die ooit was. Hij heeft weer hoge koorts, en het lijkt alsof er een infectie is op dit moment...dat wist de verpleegkundige niet zeker...dus de hoogtepuntjes worden steeds minder hoog, de dieptepuntjes steeds dieper, op weg naar het einde...hoe lang nog, een paar dagen, een week, wij hier weten het niet...ik hou jullie op de hoogte, ga naar bed, ik zou wel een week willen huilen, zo voelt het nu...ik heb verdriet, het doet zeer, mijn vader...hij is er nog, maar eigenlijk al niet meer...mijn grootste vriend, mijn vader, ik heb verdriet om wat hij nu nog moet doorstaan! Dag, tot morgen, liefs, Anita en slaap lekker allemaal!! Toen Arie hem gisteren zei dat Chris het gras wilde maaien, gaf hij aan dat het gras voor het huis op standje 4 gemaaid moest worden en daar waar vroeger de boomgaard is, standje 5. Ongekend he...

De stilte ervaren....

En op deze eerste paasdag, ben ik zomaar helemaal alleen. Annemarie is even naar haar moeder, Reynaud en vader en ik heb geslapen onder de zonnebank. Ik heb zere ogen, alsof er een waterval aan tranen achter zit...en nu luister ik muziek en lees ik voor het eerst sinds weken weer de krant. Een glaasje wijn erbij, zomaar eventjes niks...mijn gedachten gaan op de loop, wandelen als het ware mijn leven door...het voelt zo oneigenlijk, zo bizar ook, om na te denken over mijn vader en wat er voor ons ligt. Zijn verdriet, zijn niet meer kunnen te moeten zien...ik kreeg een mailtje van iemand en zij schreef 'de grote sterke vader van je is geveld...' ongekend he...als kind denk je altijd dat je ouders onsterfelijk zijn....en ik dacht dit altijd van mijn vader. Hij was zo sterk, zo groot, en zelfs nu nog als zijn 'goede'hand de mijne pakt, dan voel ik ergens heel ver weg die kracht...ik hoop nog zo zijn hand te kunnen voelen morgen....
Anita

Een opleving!!!

En terwijl ik eigenlijk een beetje aan het waken was vannacht (zo van hoor ik de telefoon wel....)kreeg ik zojuist te horen, dat mijn vader weer even een kleine opleving heeft. De zuster zei dat deze dag, de beste weer is van de afgelopen vier dagen en dat hij zijn duim naar haar heeft opgestoken. Mijn leuke lieve vader, die met dat kleine beetje charme wat hij nu nog in zich heeft, toch iedere keer weer de zonzijde ziet van het leven! Sprak hij afgelopen week nog de wens uit, om tussen het revalideren door, nog een keer op de boerderij te gaan kijken, zo dachten wij gisteren en eergisteren dat zijn einde heel nabij was. Familieleden van een meneer die bij hem op de kamer ligt, wensten mij sterkte en nu doet hij weer even zijn best. Het schijnt dat dit beeld past bij zijn ziektebeeld, zo geeft tante Anita aan, een opeenvolging van pieken en dalen....dus op deze eerste Paasdag eventjes een iets zonniger bericht! Morgen ga ik weer naar hem toe, en ik hou jullie op de hoogte...dank je wel voor alle liefdevolle berichten!
Wat misschien nog wel bijzonder is om te melden, dat Annemarie mij gisterenavond heeft verrast op een heel bijzonder etentje in Rijswijk, de Herenstraat bij De Wits. Een trendy gelegenheid, met een mooi glas wijn, heerlijk, samen genieten, de telefoon op tafel tussen ons in...het was fijn! Zo lief, Annemarie wil mij eventjes rust geven en laten genieten, van ons samenzijn, zodanig dat ik eventjes niets hoef...vandaag is een dag van niets hoeven...heerlijk! Liefs, Anita en voor jullie allen, fijne Paasdagen!

Mijn vader....de laatste update

En eigenlijk gaat het vanaf donderdag steeds minder goed met mijn vader. Zo heeft hij hoge koorts en vrijdagmiddag heb ik een telefoongesprek gevoerd met de behandelend specialist. En deze meneer vertelde mij dat de situatie ersntig verslechterd is, dat het infarct en het hierdoor aangetaste deel erg veel groter is geworden dan dinsdag. En al zijn aderen zijn ernstig verstopt. 'Erger dan dit kan het niet worden' zo gaf de arts aan. En toen ik hem vroeg 'dokter gaat mijn vader hier dan aan overlijden....' toen kreeg ik als antwoord 'nee erger kan dit niet meer worden, maar uw vader zal overlijden aan een bacterie, of een longonsteking die hier overheen komt, de situatie is heel ernstig'. Vervolgens vertelde hij me, dat er geen sprake meer is van zelfstandig wonen, van revalideren, alleen nog van verplegen. En toen ik aangaf dat mijn vader dit niet zou willen, zo zijn zoals hij nu is, toen heeft hij besloten, mijn vader geen pijn meer te laten hebben, maar ook niet meer te behandelen als er iets gebeurt met hem, zodat hem verder lijden bespaard kan blijven. En eigenlijk wachten we nu op het moment dat hij zijn ogen zal sluiten en zal overlijden...een bizarre constatering. Een ingewikkeld moment om hier ja tegen te zeggen, want dit betekent dat wij binnenkort afscheid moeten nemen van mijn lieve vader. Van mijn grote vriend, van de man, met wie ik ongelooflijk veel plezier heb gehad in mijn leven...en dat doet zeer, meer dan zeer. Dus schrok ik niet toen ik hem gisterenavond zag, hij had hoge koorts en zijn hoofd klopte, daar wees hij steeds naar. Een koude natte doek gaf hem enige verlichting op zijn hoofd...praten kan hij nagenoeg niet meer. Hij kijkt je af en toe aan en slaapt heel veel...hij probeert je soms wat duidelijk te maken, hartstikke ingewikkeld vind ik dit, om hem zo te zien. Noor moest huilen vanmiddag. Ze had Opa een kaart gestuurd in de veronderstelling dat hij er weer bovenop zou komen en nu dit....wij zijn eventjes thuis, om bij te komen, uit te rusten, ik ben kapot, ook emotioneel erg moe...een tasje hebben we klaar staan, voor het geval we een telefoontje krijgen...en eigenlijk hoop ik maar, dat hij tijdens de paasdagen zijn ogen sluit...het zou voor hem zoveel beter zijn. Mijn vader...wat mag ik mij gelukkig prijzen met zo'n geweldige, zo'n lieve warme vader!
Liefs, Anita

Een update over mijn vader...

Lieve allemaal. Want ik merk en hoor dat veel mensen deze weblog nu weer lezen om bij te blijven als het over mijn lieve vader gaat. Welnu, het gaat niet goed. Zo heeft hij gisteren koorts gekregen, en zijn er onderzoeken gedaan, of het is een bacterie, of een longontsteking...zijn weerstand is slecht. De functie uit zijn linkerbeen is er niet meer op dit moment, zo vertelde een vriendelijke verpleegkundige mij vanmiddag aan de telefoon! En hij is erg vlak qua emoties...ik maak me zorgen, meer dan dat...en ik merk ook, dat iedereen om me heen onrustig is over het welzijn van mijn vader. Ikzelf blijf ijzig kalm, nog wel, ik blijf overeind...en vanavond moest ik opeens huilen, toen ik uiteindelijk na een heel intensieve mooie dag, Yarden, MoneYou, en een module afgerond Persoonlijke Effectiviteit, met Frieda erbij over het Enneagram en na afloop kreeg ik bloemen! Afgelopen week kreeg ik een evaluatie van andere modules, gemiddeld over vijf modules, een 9,84, super toch, ruim 0,6 boven het landelijk gemiddelde...en weet je, dat is toch wel bijzonder voor een meisje, dat met een bijna miniumlijst is geslaagd voor de HAVO in 1976...of niet dan?:)
Liefs van een heel verdrietige Anita...ik ben zo bezorgd...want vanavond sprak ik nog met Arie over kwaliteit van leven, en hoe we dit nu, voor mijn vader, aan het bijstellen zijn...want hij is nu alles, wat hij niet wil zijn, wat hij nooit wilde zijn...en dat vind ik zo verdomde ingewikkeld! Hij wil niet afhankelijk zijn, hij wil niet invalide zijn, hij wil niet beperkt zijn, hij wil niet 'niet meer auto kunnen rijden', hij wil genieten, hij wil leven, een glas wijn in zijn hand, genieten van het vrouwelijk schoon, hij wil leven met zijn Els, de liefde beleven en lachen en praten met de mensen om hem heen, en ik weet het zo zeker, dit is niet wat hij wil...en het lijkt alsof hij ermee stopt nu...ik mag dit misschien niet schrijven, maar het voelt wel zo...dag, welterusten...morgen een dagje naar Yarden, het voelt alsof het al zo bij me hoort en dan, naar mijn vader toe, samen met Annemarie...liefs, welterusten lieve mensen, ik heb jullie weer zo nodig nu...Aniet

Een werkconferentie!

En vandaag mocht ik deelnemen aan een werkconferentie op Landgoed Avegoor in Ellecom. Prachtige omgeving, en inhoudelijk ook een prachtig programma! Met mooie mensen om me heen. En op dit soort dagen voel ik mij zo'n gelukkig mens, dat ik mag doen wat ik nu dagelijks doe. Een aantal oude relaties weer ontmoet, die vroeger bij een klant van mij werkten, bij ISS. Leuk, bijzonder, en deze mensen kom ik nu weer tegen in een andere setting, bij Yarden. Morgen mijn aftrap bij een nieuwe opdracht, een onderdeel van De Bank! Super eigenlijk he...en morgenavond de afronding van mijn module Communicatie en Persoonlijke Effectiviteit in Rotterdam! Een drukke volle dag, want eerst natuurlijk weer naar Haarlem! En op Goede Vrijdag ben ik de hele dag in Haarlem...en aansluitend mag ik weer naar mijn papa. Ik denk eigenlijk vaak aan hem en aan zijn situatie nu! Weet je..het is zo ingewikkeld om hem zo te zien. Mijn grote lieve vader.....ik heb een gedichtje voor hem gemaakt :

Mijn vader
Als ik hem zo zie..
en als ik hem zo hoor...
met een hele zachte stem,
zijn lieve ogen die je aankijken
dan zou ik willen zeggen
'pap het komt wel goed'
en terwijl ik dat dan doe...
dan geloof ik ergens diep van binnen
dat wij met elkaar
met al die liefde om hem heen..
uiteindelijk deze strijd toch winnen!

Liefs
Anita