Oscar de kameel...

Tja...Egypte...onze kameel heet Oscar. De zon is lekker tot een uur of vier, hooguit...dan wordt het fris. La Gouna is prachtig...mooi, een beetje St Tropez-achtig...mooi om te beleggen. Zakelijk gezien...de zon op onze lichamen, doet goed...en dus is het wel weer heel erg lekker. Een weekje in de zon. Zojuist eventjes wat mails gedaan, aan een rammelende computer, in een hoekje wat niet fris is en oogt...nu aan het ontbijt. Het enige minpuntje is de wijn - die is niet lekker. Dus leef ik op het water, en af en toe een fles Zuid-Afrikaanse wijn...maar ach, dat komt wel weer...
We genieten van een nieuw land. Annemarie van de mooie koppen, die mooi als onderwerp voor haar schilderijen kunnen fungeren. Prachtige getekende koppen van mannen in lange gewaden, met hoofddoeken om.
Ik geniet vooral van het niets hoeven, het slapen...en doe dit enorm veel. Ik ben moe, mijn lijf, mijn hoofd is moe...ik heb mijn vader nog niet gesproken, hij zat aan het diner. Eens kijken of het vandaag lukt...dat voelt wel gek. Lieve mensen, eind deze week nog een berichtje...Yarden, succes he jongens! Jullie doen het goed, alweer, en het nieuwe jaar is pas begonnen! Voor al die andere mensen die dit lezen, en keihard moeten werken, of misschien andere dingen doen, ik zie jullie snel weer.
Ik geniet nog even van die zonnestralen op mijn lichaam...en denk aan jullie! Liefs, Anita

Thuiskomen....

En zomaar was ik toch weer laat thuis, de dag was vol, vol gesprekken, ontmoetingen, telefoontjes, mensen, gesprekken, overledenen, kortom de dag was intensief. Intensief en emotioneel, want het was mijn dag...de dag die voor mij begon, met veel emotie, veel lading...emotioneel tutje als ik ben. Mijn mama...ik ga nog een leuke mooie foto van haar zoeken ooit, zodat jullie haar ook kennen...of zien vooral. Leuk vind ik het als ik in het verpleeghuis van mijn vader loop en mensen mij zien als de dochter van Ina van Loon-Dirkx...trots ben ik dan...want ik schijn op haar te lijken. In het net dus he...niet zo stoer, en boefachtig als ik er nu uitzie, maar in die nette pakken. Nu ben ik thuisgekomen, het gekke kleine BMWtje voor de deur geparkeerd, een lekker glas wijn bij de hand. Ik moet nog wat scripties nakijken, dat doe ik morgenvroeg, dan ben ik beter dan nu...ik ga zo mijn korte broeken bij elkaar rapen..wat polo's en wat maak ik me dan nog druk. Want ik ga naar de zon, met boeken en de Libelle, ach wat lekker tuttig, maar zo lekker. Want de Libelle hoort bij Ma van Loon, net zoals ik dat doe...
Vandaag heb ik mijn emoties gevoeld, gedeeld en was een intense dag...een dag waarop ik wandelingen maakte door mijn leven, waarop ik vertelde over vroeger en mij opeens realiseerde, dat toen ik mijn havo examen had gehaald en de rector vroeg wat ik wilde worden, ik als antwoord gaf 'onafhankelijk'. En hoe ingewikkeld is het dan, als je merkt dat die onafhankelijkheid soms wat in het gedrang komt, door verbinding, door emotie...en eigenlijk is er niets mooiers dan dat toch. Gewoon je verbonden voelen, je emotioneel verbinden met anderen. Ik hou zo van dit leven...we gaan eten, ik ga wijn drinken, en nog een liedje op de piano spelen...zomaar, een liedje voor jou, voor jullie, voor mijn vader en mijn moeder. Van een lekker emotioneel tutje...
Dikke kus, ik heb zin in The Voice...in zomaar op de bank!
Anita

07-01-2003 om 12:02 uur

En soms moet het zo zijn....ben ik bij mijn vader, ontmoet ik daar de mevrouw die de laatste levensdagen van mijn moeder haar 'thuiszorg' was...zij kwam naar me toe en zei 'dag Anita...ken je me nog...'en vandaag 8 jaar geleden is mijn moeder overleden. En vanmorgen stond ik op, met een soort diepe intense emotie in me...ik kon wel huilen onder de douche, deed het niet, omdat ik Roosje niet wakker wilde maken, want zij zou zich zorgen maken om me...In de auto hoor je dan alleen maar muziek, die je die intensiteit nog een keer doet doorvoelen....en weet je, het mag er zijn, dan ben ik vandaag maar even wat minder stoer. Het is mijn dag, mijn moederdag...of gewoon mijn dag. Ik heb mijn broertje een smsje gestuurd al heel vroeg...omdat ik weet hoe hij zich voelt, als hij aan haar denkt...net als ik zomaar verdrietig...omdat zij zo'n prachtig mens was, zo'n voorbeeld voor mij...ik mis haar...en nu hoor ik 'I will be there...'en geloof me, dat is zo...
Heb een mooie dag...Anita

Gedichtje uit het Helend Dagboek van Yarden :
'Een warme gloed op mijn wangen.
Mocht ik van jou een groet ontvangen?
Ik fluisterde 'Lieve schat'
en was ontzettend blij...wist je dat?'

De dag waarop je moeder sterft....

Terwijl ik heel vroeg alweer bij Yarden zit. Vanmiddag mijn pa zie, realiseer ik me, dat morgen de sterfdag is van mijn moeder en met deze gedachten in mijn achterhoofd, draai ik het nummer van Karin Bloemen, 'geen kind meer' met die prachtige zinnen erin als 'de dag waarop je moeder sterft, de dag die al jouw dagen, van dan af aan wat grijzer verft en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen, de dag waarna je nooit meer kind zult zijn....'en zomaar is zij eventjes heel dichtbij. Ik denk aan haar...met een traan in mijn ooghoek en mis haar zo....Liefs, Anita

Zonnebank en zomaar genieten...

Toen ik vanavond thuis kwam, hebben we heel lekker gegeten. Net als vroeger thuis, vlees, aardappelen en broccoli..heerlijk. Broccoli, of boontjes, lekker smaakvol en volgens mij gezond...En na lekker de krant te hebben gelezen, ben ik weer onder de zonnebank gegaan, iedere avond even...slapen, genieten, relaxen en zomaar even een momentje voor mijzelf. Ik geniet ervan, want dit zijn van die mooie kadootjes, die ik mijzelf tegenwoordig zomaar geef. Maar ook natuurlijk, omdat ik het heerlijk vind dat mijn lichaam straks weer even echte zonnestralen mag gaan voelen. Zomaar in een zwembad kan onderdompelen en genieten van een boek. Een simpele roman, over echte liefde ofzo...een boek over geluk, een boek over een familie. Ondertussen heb ik van Els begrepen, dat mijn vader een andere kamer heeft gekregen. Een tweepersoons kamer, een stapje meer privacy. Dus neem ik morgen een hamer, spijkers en van alles mee, om zijn kamer wat gezellig te maken. We gaan het zien...ik ga hem zien morgen. Dat is wel heel fijn...want weet je hoe gek dat voelt, ik mis hem zomaar soms. Ik zou nog eens echt met hem willen praten, over hoe ik me voel, of hoe hij zich voelt...maar het is zo gek, dat dat niet meer kan. Dat je dat niet meer kunt...het is alsof je een leven hebt, zonder ouders, terwijl er toch nog ergens iemand is, die je vader is. Maar meer een vader waar ik heel goed voor wil zorgen, de rollen zijn zo omgedraaid....soms zou ik zomaar eventjes nog kind willen zijn. Als ik zie hoe intens Roosje geniet van de aandacht van Annemarie, of als ik zie hoe leuk Annemarie het heeft met haar ouders, dan kan ik zomaar eventjes stil zijn en dit gevoel missen. Die sterke Aniet, die zomaar eventjes nog, dicht tegen haar vader of moeder aan zou willen zitten. Zomaar samen met hen zijn...volgens mij hoort dat ook bij ouder worden, dit gemis...dus geniet ik maar van de gedachte. Dat is ook een kunst, genieten van de gedachten alleen...en op die manier, kun je alles naar je toe laten komen. Niet piekeren, niet somber zijn, simpelweg genieten en het leven laten komen zoals het komt...ook die kant heb ik in, dus geniet ik morgen, en nu nog even voor de tv. En ik hoop, dat iedereen die dit leest, dit ook kan...eens even naar mijn broertje bellen daar in Dordrecht, met al die gifwolken...Liefs, slaap lekker...Anita

bijzondere lunch....

Ergens deze maand mag ik aanwezig zijn tijdens een heel bijzondere lunch, in Slangevegt bij Nyenrode daar. Een lunch ter ere van iemand die 10 jaar geleden is overleden. Een prachtige vrouw, waar een aantal mensen, heel goed contact mee hadden en zaken mee deden...een van die mensen was ik. Zij liet een man en twee kleine kinderen achter. Het bijzondere is, dat haar toenmalige collega, leidinggevende nu deze lunch geinitieerd heeft, met een vijftal mensen, die elkaar nog niet of niet goed kennen, maar wel allemaal direct 'ja' riepen tegen dit initiatief...mooi, en nu lijkt het alsof er op voorhand al allemaal 'rode draden'ontstaan en lopen, en contacten al groeien. En juist dit, dit was 'haar' sterke mooie kant. Het verbinden van mensen, recht vanuit het hart...ik voel me vereerd hierbij te mogen zijn. En verheug me er nu al op...
Anita

Een kop koffie, een boterham...wat wil je nog meer....

En op deze heerlijke vroege morgen, even op mijn eigen kantoortje opstarten met een coachee, en dan weer snel naar Yarden. Een kop koffie, een lekkere nespresso, een boterham, en de stilte...wat wil je als mens nog meer. Het is een rommelige en drukke week, veel lange dagen, die uitlopen, gesprekken, ontmoetingen, intensief en minder. Vandaag een ingewikkeld gesprek denk ik aan het einde van de dag, met een familie. Maar meestal kun je door het gesprek, alweer een beweging genereren. En daar ga ik dan maar van uit. Vannacht was de nacht met veel kramp...in mijn benen, mijn kuiten, soms zelfs mijn handen. Iedere keer uit bed, gelukkig slaapt Annemarie er doorheen nu...lastig.
Morgen weer een bijzondere dag, omdat ik morgen aan het einde van de dag ook nog naar mijn vader ga. En dat is zo fijn altijd. Gewoon zomaar even zien hoe blij hij is, als ik er weer ben...want zaterdag sla ik over, omdat ik naar Egypte vertrek...heerlijk. De zon op mijn lijf voelen...ik ga nu al bijna dagelijks onder de zonnebank, en heb alweer een lekkere kop...een lekker kleurtje, zodat ik de wereld weer stralend tegemoet kan zien! En deze week lijkt nu nog lang niet voorbij, er gaat nog veel komen en ik ben er klaar voor!
Een fijne, waardevolle dag gewenst....Anita