Een zondag in januari 2011....

Lieve allemaal. Want steeds weer ben ik blij en verrast als ik me realiseer hoeveel mensen mij volgen. Mijn blog wordt veelgelezen en soms ook door 'onbekenden' en soms krijg ik een reactie op mijn blog die me blij maakt. En waar ik gelukkig van mag worden...dus dank je wel daarvoor, ook de reactie op mijn laatste stukje is voor mij van grote waarde en maakt me blij. Geluk lijkt soms oneindig...door liefde die ik mag ontvangen, door mooie gesprekken, door zomaar het besef dat ik nog volop mag leven en genieten. En in mijn leven laat ik mensen toe, zomaar omdat ik zielsveel van mensen hou. En soms voel ik mij intens geraakt door deze contacten. En ook daar ben ik zo dankbaar voor. Mijn lieve collega die me een medicijn aanreikt tegen mijn kramp. De medebewoners die leven met mijn vader...en hoe gelukkig ze zijn, als ze elkaar zien (en ze zien elkaar de hele dag). Ze zwaaien alsof ze elkaar vorige week voor het laatst gezien hebben. Een intensiteit, die me raakt. Een aantal dames daar, zoen ik iedere week. En met hen voer ik gesprekken over hele kleine dingen. En terwijl je daar zit in zo'n recreatieruimte realiseer je je, dat het drinken van een glas appelsap van 70 cent eigenlijk heel mooi kan zijn. Het is een soort 'landen' en terugkomen op aarde. Want waar het hier om gaat, is liefde en aandacht. Niet meer en niet minder. Aandacht voor elkaar. Ik neem altijd eierkoeken mee naar mijn vader, voor hem en zijn medebewoners. En iedereen geniet altijd van die eierkoeken, zo zacht als cake. Of bonbons van Odilia hier uit het dorp...goddelijk lekker en de mensen genieten. Soms moet je daarna hun kin schoonmaken, maar het is zo mooi om dit te mogen doen...
Gisterenmiddag kwamen Els en Jannie nog bij Pa langs. En zij hadden een gezellige lunch gehad samen, met een glas wijn erbij. En Pa wilde hen wat te drinken aanbieden en een appelsap, als je net aan de wijn hebt gezeten, is een soort 'klap in je gezicht'. En drank, verkoopt men daar niet. Maar daar hebben wij wat opgevonden. Altijd ligt er een fles sauvignon blanc koud, deze keer uit Chili en daar schrijf ik met viltstift op - meneer van Loon -. Hoeft eigenlijk niet, want niemand heeft daar wijn in de koelkast liggen, alleen deze meneer, mijn vader (glimlach). Dus ik die fles gehaald, vier glazen erbij en toen werd het heel bijzonder. Want Jannie(zus van Els) en ik genoten van wat wij mochten zien, twee mensen, die zielsveel van elkaar houden. Die eigenlijk niet van elkaar af konden blijven en samen emotioneel werden, juist omdat zij dit beiden voelden. Mijn vader wiens ogen oplichten en wiens arm slechts een beweging maakt, hij trekt Els naar zich toe, met een kracht waar nog zoveel liefde in zit. En hij zoent maar en hij zoent maar...en ondertussen kijkt hij naar mij en knipoogt. Ook Jannie en ik waren duidelijk geraakt door dit plaatje. En lieve mensen, met al dit soort mooie ervaringen, met zijn blijdschap over het weekend naar Voorschoten wat in het verschiet ligt, hoeft niemand zich zorgen te maken over mij. Want ook al ga ik iedere zaterdag naar hem toe...wie heeft dit soort intense momenten met zijn of haar vader van 81. Ook dit is weer zo'n proces waarin ik gelouterd word, net als tijdens mijn periode van ziek zijn. Het is landen, met twee benen terug op aarde komen. Het is liefde in optima forma. En volgens mij staat mijn leven bol van dit soort pracht ervaringen. Ik heb het leven zo lief, en het leven mij, lijkt het wel...
Gisterenavond naar mijn broer, Arie. Hij is de afgelopen week 54 jaar geworden. En aan de telefoon zei hij, dat hij dit nu echt wel als 'ouder worden' ervaard. Hij ziet er qua fysiek wel goed uit, geen buikje, een wat doorleefde kop, ja natuurlijk kan er nog van alles verbeteren, maar ja wie niet toch? Hij is eigenlijk wel heel leuk vind ik. Totaal anders dan ik ben. Een verzamelaar, een kerel die ongekend rookt (alle mensen in Haarlem glimlachen nu en weten hoeveel moeite ik hiermee heb), een jongen die niet altijd even optimistisch is, maar het is wel mijn broer. Meer heb ik niet. Een broer. Geen moeder meer hier op aarde. Een vader in de Samaritaan. En gelukkig nog twee lieve tantes, eentje dichtbij, tante Anita en eentje verder weg, maar mij zeker niet minder dierbaar, tante Tanneke. Daar horen ook nog mannen bij, Oom De en Oom Wim. Maar ja, ik heb en vraag me niet hoe dat komt, mijn hele leven al iets meer connectie met dames...tja, of het een afwijking is, mag jezelf bepalen. Voor mij voelt het als iets heel normaals en weet je het is wel fijn, want ik kan in ieder geval daarover met mijn vader goede gesprekken voeren. Zo zaten wij gisteren samen te praten, Pa en ik en hij was wat afwezig en opeens zie ik een glimlach op zijn gezicht en zijn ogen lichten op....jawel hoor, ik draai me om een zie een charmante jonge vrouw (schat in een jaar of 25) leuk gekleed..en jawel hij, en ik ook, zien het verschil! Heerlijk is dit.
Oh ja broerlief, het was gezellig bij hem. In zijn nieuwe huis, met lekkere door Noor gemaakte taarten, met hapjes en een glas wijn. En het allermooiste was om hem zo vrolijk en vrij te zien. Het is goed, dat hij, samen met zijn dochter, zijn eigen plek weer heeft. Het was goed...alleen die rook he. Toen ik thuiskwam ben ik gaan docuhen en mijn haar gaan wassen, wat smerig zeg. En nu zit ik met een soort diadeempje in mijn haar, omdat mijn haar alle kanten op staat, wel schoon is, dus duik ik zo de douche in, want Rosanne zou heel hard lachen en roepen 'Anita slaaphaar'.
Ik wens iedereen een prachtige zondag. Ik ga rustig wat werken en vanmiddag champagne drinken bij vrienden. Daarna 'boer zoekt vrouw' en dan naar bed. Een spannende mooie week ligt voor me, voor ons.
Ik wens zoveel...en eigenlijk zo weinig. Ik wens dat ik nog veel liefde met jullie mag delen, veel mooie gesprekken mag voeren. En ik wens eigenlijk ook dat ik nog heel lang met mijn vader mag zijn...en zijn ogen mag zien oplichten, als er een dame op zijn netvlies komt, die voor hem aansprekend en aantrekkelijk is. En gisterenavond zei Hans, een vriend van Arie, 'wat lijk jij toch op je vader...' en nu glimlach ik weer. Anita

Budha-bar muziek en mooie gesprekken...

Hallo! Ben ik weer eventjes..vrijdagavond, na een ongekend drukke en mooie week. Met een glas sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland, met prachtige budha-bar muziek op zit ik zomaar hier aan de keukentafel te schrijven. Vandaag was een intensieve dag, vroeg bij Yarden, lekker met Zucchero de dag beginnen, met zijn nieuwe cd Chocabeck. En dan met name het nummer 'someone else's tears'....ik zet dan deze muziek op, zo heel vroeg in de ochtend..en geniet dan eigenlijk intens van mijn plekje daar in Haarlem. En geleidelijk aan druppelt het personeel binnen...in die prachtige pakken. En dan drinken we een kop koffie, dan is er een gesprek. En deze dag begon al heel vroeg met een prachtig telefoongesprek, hoe intens kan het leven zijn...en vervolgens een overleg voor de openhaard....wederom een prachtige bijeenkomst. Waarom prachtig, omdat het leven bij Yarden en met de mensen van Yarden echt een verrijking is. Als we in staat zijn met elkaar om die excellente dienstverlening neer te zetten, waar wij zo prat op gaan, dan horen jullie nog veel van ons. Het artikel in de Telegraaf van Florian en Pien heeft veel reacties teweeg gebracht. Leuk...jonge mensen in de Uitvaartzorg. Ik kreeg bezoek van iemand, die interesse heeft in de uitvaartwereld, het regent sollicitanten, blijkbaar wil iedereen nu opeens in Haarlem werken. En eind van de dag, terug naar Den Haag, voor een coachgesprek. Geweldig...en dan voel ik de intensiteit van mijn leven. Nog even op kantoor zijn, nog eventjes een laatste telefoontje. Een brief op de bus...en daarna thuis eten. Ik geloof de tweede keer deze week. Lekker simpel, een geweldige bal gehakt, bloemkool, aardappeltjes en jus...heerlijk...nu nog even wat mailen, wat schrijven, wat dingetjes afronden. Dan The Voice...en volgens mij dan niet zo gek veel meer. Ik stort volgens mij dan simpelweg in...de week die voor me ligt, is vol en druk. Mooi en intens zoals dat heet...echt van die Anita woorden. Morgen lekker naar mijn vader toe...(mooie foto van hem en Els he..)en dan naar mijn broertje, hij is alweer 54 geworden...in zijn nieuwe huis in Dordrecht. Ik ben benieuwd. En zondagmiddag, een glas champagne drinken bij Nicolien en Frans. Leuk en gezellig...alweer zo lang geleden...!
Deze dag was mooi, veel mails, gesprekken, veel telefoontjes...druk en rommelig. Maar heerlijk...meestal is het zo, dat als je dag mooi begint, de hele dag prachtig wordt en dat was vandaag ook weer zo. Dag, veel liefs...tot snel!
Anita

Stroomversnelling en krampen....

'Ergens wacht er iets ongelooflijks om ontdekt te worden'
Carl Sagan mooi citaat he...soms krijg je zomaar een citaat toegestuurd, wat stof tot nadenken geeft. En dat nadenken, dat lijkt niet meer te stoppen...alles lijkt in een stroomversnelling te gaan, te komen. Veel gesprekken voer ik momenteel, intense, moeilijke, lastige en ondertussen stopt het hoofd niet meer. In de nacht, waarop ik normaal zou moeten slapen, strompel ik door het huis, met immense krampen, echt soms ieder half uur. Eruit, even lopen, staan mijn tenen, mijn voeten, mijn kuiten, mijn benen, soms mijn handen...nu ook al met autorijden. Ik snap er niks van, onder de zonnebank is het minder...volgens mij ben ik geboren voor de zon. De zon op mijn luie lijf...lijkt me heerlijk. Emigreren naar de warmte...ach als het aan mij ligt zou ik altijd zon willen voelen. Ik vind het heerlijk om bruin te zijn, dan ziet de wereld er gelijk een stuk gezelliger uit toch...vanmorgen reed ik weg, en hoorde ik de vogeltjes buiten. Heerlijk..lijkt wel voorjaar..
Ben zomaar even thuis...ga straks weer weg, maar zomaar even onder de zonnebank. Ik ben zo moe...van dat niet slapen, van dat hoofd dat niet stil staat. En soms is daar dan zomaar een emotie...nu eventjes genieten. Heerlijk...ik wens jullie een mooi moment toe. Liefs, Anita

Laat maar los het mag er zijn....

'Het leven kan pas echt gaan stromen als je je nergens meer aan vasthoudt'
Canillas de Aceituno, Spanje

Goedemorgen!

Ik kreeg een keer van iemand een aantal MiYu stenen, de steen van het avontuur, de steen van het geduld en de steen van rijkdom. En weet je, volgens mij zijn dat begrippen en stenen die passen bij de Maagd, alleen rijkdom past bij een andere levensstijl, dus dat gaat hem niet worden :). Vorige week kreeg ik een smsje dat ik een strateeg was/ben...omdat iemand dacht, dat ik het nieuwste scenario bij mijn uitvaartorganisatie bedacht had. En geloof me, ik bedenk scenario's, ik denk in mogelijkheden...maar ik ben ongekend integer. Ik zal je niet belazeren....ik zal je niet/nooit in de kou laten staan, of iets doen om er zelf beter van te worden. Integriteit, vertrouwen, openheid en hiermee kwetsbaarheid past me...
Waarom ik dit op deze mooie vroege ochtend schrijf weet ik ook niet...en nu we het hebben over schrijven. Op 8 maart, de Nationale vrouwendag, mag ik met nog 27 andere schrijvers uit Voorschoten, mijn eigen boek presenteren in de bibliotheek...gek om een 'oud boek'met een nu voor mij 'oud verhaal'te presenteren. Ik denk er nog over na, hoe ik dit ga doen...
Mijn vader, dankzij het geweldige bedrijfje 'U Staat Centraal' van mijn vriendinnetje Lineke is het mogelijk dat mijn lieve vader een heel weekend naar Voorschoten komt. Hij en ik komen trots en samen met de rolstoelbus vrijdag 4 februari naar Voorschoten toe. En maandag 7 februari a.s. gaan we samen weer terug...leuk he. Ik kan me er nu al op verheugen...het hele huis wordt omgebouwd, zodat hij een bed krijgt in de woonkamer...een bed, waar we samen tv kunnen kijken, waar hij eventueel bij de open haard kan zitten, waar we gezellig kunnen eten. Misschien kunnen en willen er wat mensen langs komen voor een glas wijn, om hem te zien...terwijl ik dit schrijf, voel ik hem zo dichtbij en ben ik blij, dat dit nu echt gaat gebeuren. Lineke regelt alles, handjes in de zorg, bed en de hele rimram...met nachtkastje graag...geweldig, tillift, alles komt erbij...en vooral hele mooie intense zorg...liefdevolle zorg, want hoe mooi zou het zijn, als alle mensen zoals mijn vader, altijd zomaar liefdevolle zorg zouden krijgen....dat is nog een wens, een ambitie van me...wellicht nog een toekomstige droom, die ik wil realiseren. Is het dan niet voor hem, dan wellicht voor al die andere oude mensen...
Liefs, ik ga wat doen...heb een mooie dag.
Anita

Goeie genade....

Wat een gekke kop zeg...maar zo voelt het wel. Je komt terug uit Egypte...met de kameel Oscar nog op mijn netvlies...met de warme zon nog op mijn lijf, en dan ben je er weer. Naar mijn lieve vader toe, ontmoetingen die zo intens zijn, dat je het nauwelijks kunt bevatten. En ondertussen is er van alles aan de hand daar in Haarlem. En vanmorgen stonden ze al op me te wachten, emoties, vermoeide mensen, ongerustheid en de hele dag door spreekuur...gelukkig is er dan af en toe een mooi gesprek, waardoor ik het gevoel heb weer even te mogen leunen. De scripties die ik aan het beoordelen ben, gaan over leiderschap en communicatie. En eigenlijk is dat afleiding...Rosanne die om me moest lachen, toen ik met kromme benen mijn bord in de vaatwasser plaatste...en eigenlijk is het heerlijk relativerend om zomaar even niets te hoeven. Ik drink mijn glaasje wijn. Heb mijn betalingen gedaan, en die voor mijn vader, kortom de boel is weer op orde...morgenochtend mijn tomatenman.
En ondertussen ervaar ik iedere dag maar weer, hoe prachtig het leven tussen al die hectiek door, kan zijn. En hoe ik soms zomaar mijn hoofd eventjes kan laten rusten, eventjes niet meer hoef. En dat alles er gewoon zomaar mag zijn...dus ook mijn vermoeidheid. Vanavond in de auto terug naar huis, werd ik zomaar emotioneel, en ook dat mag er zijn. Ik hoef niet altijd sterk te zijn...dank je wel...
Ik ga een foto uit Egypte zoeken en zal deze hierbij plaatsen.
Liefs, Aniet en slaap lekker allemaal!

De laatste dag in Egypte

Wat een bijzondere omgeving, El Gouna...in 1995 was hier nog niets. nu een prachtige plaats, een soort Venetie, met kanalen, mooie baaitjes...genieten van de zon, en de ongelooflijk vriendelijke mensen! Een weekje zomaar niets hoeven, veel slapen, wat lezen. Veel toch ook in mijn hoofd doordat er veel gebeurd op werkgebied. Het fijne is, dat ik hier wel goed kan nadenken over de dingen die ik doe! Over de keuzes die ik maak. Over de intensiteit van mijn leven. Dus op afstand zijn is goed voor het maken van de juiste keuzes. En ik zou geen van Loon zijn als ik een keuze niet met volle overgave doe en maak! Nu lig ik aan het zwembad en schrijf mijn blog zomaar in de zon...het lijf is lekker getint, niet te erg, maar net wat lekkerder dan gewoon! Ik voel me goed, alleen speelde mijn rug me wel parten af en toe. Tja..ook dat mag er zijn! Het leven is genieten vind ik en dat is wat ik doe en ga doen! Hard werken en genieten! Morgen ga ik weer naar mijn vader toe! Heerlijk om hem weer te zien! Morgen wordt en dat weet ik nu al een intense dag....ik heb een prachtig boek gelezen, Annemarie leest het nu...heftig. Het lijkt op mijn leven, mijn ziek zijn, alleen de afloop is anders. Ik heb erom gehuild zo mooi...en ook dat is fijn. Om zomaar kwetsbaar te t elkaar gegeten, en elkaar weer mogen zijn. We hebben een lieve vent ontmoet, volgens mij voor vrouwen wel een prachtig exemplaar. We hebben met elkaar gegeten. En gisteren elkaar weer ontmoet..en waarom vind ik hem zo leuk...omdat hij zo mooi dichtbij zichzelf is gebleven! Zo authentiek...leuk gesprekken voeren over liefde en het leven...dag, we vliegen heel laat. Komen vannacht pas thuis...maar we komen er aan. Nog eventjes thuiskomen is ook weer heerlijk! Ik heb jullie ook gemist ondanks die heerlijke zon...ik geniet nog even!! Kus Anita