De laatste ochtend in Voorschoten....en nieuwe inzichten

Terwijl mijn vader nog ligt te slapen, hij kan zoveel herrie maken in zijn slaap, is zijn laatste ochtend in Voorschoten aangebroken. Een prachtig en intens weekend ligt achter ons. Een weekend vol zorg en aandacht en alle aandacht was voor Pa. En hij genoot...hij kon zijn ogen zomaar oplichten en genieten van alle liefde. En naarmate het weekend vorderde werden zijn ogen helderder en was hij meer aanwezig. In zijn praten, in zijn zijn. Hij heeft mooie gesprekken gevoerd, met Emmy zo gaf hij aan. Vertederend beeld om te zien hoe Emmy, de moeder van Annemarie, mijn vader kleine hapjes eten gaf. Een emotioneel heftig beeld, maar zo mooi...Pa met zijn hand op het gezicht van Annemarie en tegen Emmy zei hij 'je hebt een schat van een dochter'. En toen hij gisteren op bed lag, en Lineke (met als hulpje ondergetekende) hem lekker gewassen had, riep hij me terug. En op dat moment moest hij huilen en gaf hij aan, hoe gelukkig hij is met mij als zijn dochter. Een moment van liefde, waar geen woord tegenop kan. Nu, zo vroeg aan de computer, omdat ik iets moet afmaken voor Yarden, voel ik de vermoeidheid en emotie in alle opzichten. Ik wil mijn hoofd leegmaken en mijn hart weer vol, zo ongeveer voelt het...ik merk, dat ik al maanden, weken lang keihard aan het werken ben, probeer iedereen om mij heen tevreden te stellen, mijn werkgevers, mijn opdrachtgevers, Annemarie, de kinderen, mijn vader, mijn familie en soms mijn vrienden. En eigenlijk realiseer ik me zomaar, dat ik er eentje vergeten ben...en ik als Servant Leader had toch beter moeten weten. Ik ben mijzelf een beetje vergeten...ik wil dagen over het strand lopen, met mijn kop in de wind. Alleen maar zijn en voelen...ik wil eventjes niets, gewoonweg niets....want zoals Servant Leadership zegt....een mens kan pas goed zijn voor een ander, als zij ook goed is voor zichzelf. En dus is het tijd voor mijzelf...hoe gek dit ook klinkt. Dit weekend heeft me doen inzien, dat het echt hoog tijd is. Om naast al die dingen, ook zomaar en momentje voor mijzelf in te bouwen. En meer dan af en toe onder de zonnebank...dus hoe gek dit ook klinkt....dank je wel vader, dank je wel dit weekend...weer heb ik een nieuw inzicht gekregen. En weer zal ik een stapje dichter bij mijn ziel komen...en maken jullie je gewoon geen zorgen. Net zoals een auto af en toe onderhoud nodig heeft, heb ik dit ook. En vroeger betekende dat, dat ik lekker ging fietsen een paar dagen, of wandelen en fietsen...nu betekent dit dat ik naar buiten wil en zal gaan....zonder iets te hoeven. Even zorg en aandacht voor mijzelf. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat Emmy en Reynaud, en dit weekend ook Jannie, me hier al vaak op gewezen hebben. Het komt goed, het mag er zijn...go with the flow...liefs...zo dadelijk komen Lineke en Annemieke om mijn vader te wassen. Krijgt hij nog zo'n prachtig moment, dan verzamelen we geleidelijk aan alle spullen, en genieten we van een laatste ochtend samen in Voorschoten, waar hij zo heeft genoten en geniet. Liefs, Anita heb een mooie dag....

Zondag met Pa van Loon

En deze dag, met een slapende Pa en Annemarie, een laatste impressie van zijn verblijf hier in Voorschoten...een foto met Roos, een bezoekje van Florine, Emmy en Reynaud...en natuurlijk Pa en Anita...het was en is een prachtige dag.
Kus en liefs, Anita...dit weekend was geweldig. Pa heeft volgens mij net zijn ouderlijke zorg overgdragen aan Emmy en Reynaud...tja het is zoals het is...en zo is het goed. Liefs, Anita

Interview in het Witte Weekblad van Leiden en omstreken

Hallo allemaal, tussendoor nog ander nieuws. De komende week of de week erna, komt er een interview met mij in het Witte Weekblad van Leiden en omstreken, morgenochtend komt de fotograaf mij eventjes op kantoor fotograferen, voordat ik met mijn vader weer richting Flakkee vertrek met de rolstoelbus. Een interview in het kader van de Voorschotense Boekenweek. Een week waar allerlei schrijvers uit Voorschoten en omgeving aandacht krijgen in de bibliotheek. 8 maart, de nationale vrouwendag, is de dag waarop ik hier in de Bibliotheek zal zijn en mensen zal ontmoeten als het over mijn boek gaat. Leuk een happening die geopend gaat worden door wethouder Adema uit Voorschoten. Ik hou jullie op de hoogte...en ik schrijf dit even, omdat Pa lekker zit te slapen in zijn stoel. Het is rustig en aangenaam hier in huis...hij geniet, heeft al lekker wat gegeten en we zorgen ervoor, dat hij allerlei lekkere hapjes krijgt. Straks met Emmy en Reynaud maar een flesje champagne soldaat maken...dag, liefs, Anita

Particuliere thuiszorg en mantelzorg

Foto's - pa in de lift, zijn nieuwe schoenen en Pa aan de wijn!
Gisterenavond heb ik samen met Annemieke van 'U Staat Centraal' uit Voorschoten mijn vader naar bed gebracht. Een proces, wat mooi en bijzonder is om te zien. Wat vooral zo bijzonder is, is de zorg en aandacht die hij krijgt. Hij krijgt uitleg wat er gaat gebeuren en waarom, hij mag een beetje mopperen en krijgt werkelijk liefdevolle verzorging. Hij wordt lekker ingesmeerd met creme en bodylotion en hij is schoon. Gek vind ik het om als mantelzorger, als dochter van mijn vader, hem te verzorgen. En ik weet weer heel goed, nog uit de tijd van mijn moeder, dat grenzen vervagen en dat je niet meer naar je vader kijkt als man, of als vader in zo'n geval, maar als iemand die hulpbehoevend is. Dus hem wassen, of er bij staan als hij gewassen wordt, is niet meer erg. Terwijl ik vorige week nog dacht, dat ik dat niet zou willen of kunnen. Ik noem dat altijd 'de schuivende panelen van mijn zijn'....geleidelijk aan verschuiven zaken, en krijgen andere zaken waarde. En voor dit moment is er eigenlijk maar een waarde, dat mijn vader mag genieten, juist nu hij hier bij ons is. En hij geniet, vanmorgen om kwart over negen kwam Lineke, de eigenaresse van 'U Staat Centraal' de vrouw die met haar prachtige team ervoor zorgt dat zoveel mensen, zoveel hulpbehoevenden nog een menswaardig bestaan kunnen hebben. En in hun eigen woonomgeving. Als het kon zou ik een bedrijf als dat van Lineke wensen op Flakkee, met diezelfde mooie instelling als ik nu mag ervaren hier. Vanmorgen heb ik samen met Lineke mijn vader uit bed geholpen en in de tillift geholpen. En nu zit hij hier weer lekker fris en schoon en ondertussen eet hij gestaag en drinkt hij allerlei drankjes. Hij vertelt me nu over de vakvrouwen Lineke en Annemieke en hoe hij geniet van alle aandacht en zorg. Hij slaapt lekker in onze woonkamer, en vanmorgen om half acht riep hij me...en daarna heeft hij nog geslapen tot half tien. Heerlijk he...ik zat wat te werken voor Yarden aan de computer en hij wist dat ik er was, die veiligheid is voldoende voor hem, om weer rustig in te slapen.
Hier nog een tweetal foto's...zodat voor iedereen het beeld van mijn vader en zijn verblijf hier, duidelijk is. Ik wens jullie een mooie zondag toe. Of je nu thuis bent, naar de sauna, lekker gaat lunchen, of een film kijkt, ik probeer straks een uurtje onder de zonnebank te gaan slapen, als hij wat wegdoezelt in zijn stoel. Want weet je mantelzorger zijn is wel intensief, en zeker als het je eigen vader is. Het is emotioneel, en ook wel bijzonder om hem zo dichtbij te mogen hebben...het raakt me! Veel liefs, van mij, van Anita

En nog wat beelden...

Beelden spreken voor zich...

En hier en straks nog meer beelden van dit bijzondere weekend. Pa met Jannie, Pa aan het scheren, Pa met Ada en Marianne, broer en zus van Loon, en prachtige close ups van Pa...Pa met Annemieke, zijn verzorgster van U Staat Centraal uit Voorschoten...geniet maar en kijk. Het is prachtig en intensief...liefs, Anita

Zomaar nog eventjes....

Lieve mensen, hoe eenvoudig kan het leven zijn. Een gehandicapte vader in je huis, alles op de kop, maar hoe lekker om hem bij me te zijn. Hij zegt nu tegen Lineke en Annemieke 'jullie zijn schatten' en hij geniet gewoon. En weet je als iemand in zijn laatste levensfase, een fase die hij eigenlijk niet wil, zo intens kan genieten dan is het goed toch. Gisterenavond zei hij dat hij bang was voor de dood. En toen ik vroeg waarom toen gaf hij als antwoord 'dan heb je dit ook niet meer, dit soort fijne avonden'. En op zo'n moment dan realiseer ik me, dat het leven heel eenvoudig mooi kan zijn. Ik merk dat in de intensiteit van mijn gesprekken, mijn contacten. Mijn manier van liefhebben, mijn manier van zijn. En weet je, in deze fase van mijn leven, lijkt het alsof het woord intensiteit een nieuwe lading heeft gekregen. Of ik nu intensiteit voel in mijn gesprekken, mijn handelingen, mijn zijn, mijn houden van...het voelt zo anders dan voorheen. Ik denk na over houden van en de essentie hiervan...vanmorgen zei ik tegen Lineke, dat het rijden in de auto, voor mij een reflectiemoment is. Om na te denken over alles wat ik voel....leuk om vanuit de keuken de gesprekken te horen tussen mijn vader en Annemieke en Lineke. Twee dames die tijd genoeg hebben om echt zorg te bieden, om hem te vertroetelen en zijn angsten weg te nemen, als hij die al heeft. Wat is het leven toch prachtig...zelfs als je vader in zijn laatste levensfase gehandicapt is geworden....
Anita