Intensieve dagen...en interview in de krant...

Tja en blijkbaar staat er een mooi interview met mij in het Witte Weekblad, alleen hebben wij deze krant niet ontvangen. Dus aub iemand die dit leest uit Voorschoten, wil je die krant voor mij bewaren? Dank....
Vandaag was ik bij een familie, de dochter was 36 jaar en overleden aan kanker. Een gesprek over rouwen, over verlies en over de plechtigheid...heftig en intens. En de hele dag door, zag ik die ouders, die zus, die man met zijn twee zoontjes voor me...36 jaar jong, en zomaar weggenomen uit dit bestaan...een plechtigheid, waarbij de kindjes de kist beschilderd hadden, en witte ballonnen de lucht in zijn gegaan omdat mama in de hemel verder leeft...zo mooi, zo intens...bijzonder! Ik ga deze mensen een gedichtenbundel geven over rouw en verlies. Want wat zeg je nu, als iemand zoveel verdriet heeft. Maandag na het werk, ga ik nog een keer terug naar deze familie, voor nog een kopje koffie...en het afronden van dit gesprek. De emoties liepen hoog op, en het gesprek was meer dan prachtig!
En juist dit soort gesprekken over het leven en de dood, raken me meer dan intens. En volgens mij ben ik daarom bij Yarden blijven hangen...
Nog even een gedachte met jullie delen...."Er zijn van die ogenblikken in het leven waarin geen andere keuze mogelijk is dan alle controle te laten varen." van mijn vriend Coelho...fijne avond...en liefs, Anita

Mooie intensieve dagen....

En vandaag was ik voor het eerst actief als interimmer bij Yarden in Alkmaar! Een prachtige lokatie met goede mensen. Betrokken, verantwoordelijk, met mooie ruimtes, mooie ontvangstruimtes en een bijzondere ambiance. Mijn collega, die ziek is, heeft hier zich uitgeleefd met warme kleuren. Fraai om te zien...een nieuwe uitdaging ligt weer voor me! Veel gesprekken gevoerd, geregeld en gedaan...de eerste meters zijn gemaakt. We gaan er weer voor. Ondertussen heb ik last van keelpijn, oorpijn, hoofdpijn en met name in de avonden. En dat betekent dus, dat ik mijn lessen voor vanavond en morgen heb gecanceld. Dat ik nu al in een dikke trui, dikke sokken rondloop en zo onder de zonnebank verdwijn. Mijn streven is om negen uur in bed te liggen en zo lekker even bij te komen, de griep of wat het is, moet uit mijn lijf...morgen weer Haarlem/Alkmaar en zo zal dit nog lange tijd zijn. Er is veel te doen...en ik vind het werkelijk prachtig. Vandaag heb ik weer zoveel indrukken op mogen doen, het raakt me steeds maar weer! Hier thuis heb ik een heerlijke salade op met kip en croutons, vers gemaakt door Annemarie. Heerlijk...ondertussen zuig ik strepsils en andere keelsnoepjes. Vandaag is er zomaar ook iets moois gebeurd, Andrea, een vrouw die ik alleen maar ken van de mail, en met wie ik al vanaf Smaken Verschillen contact heb of is het nu door mijn boek, ik weet het niet meer zo goed.... Zij haakte destijds al aan, omdat haar man ook ziek was en onder behandeling is in het LUMC, hij is veel zieker dan ik ben, en over en weer hebben wij elkaar al die tijd gemaild. En vandaag mailde zij mij weer, naar aanleiding van mijn weblog over mijn vader en we hebben nu een afspraak gemaakt, om samen te gaan lunchen in Scheveningen met een glas witte wijn erbij...geweldig he...ik zie er naar uit. Ik weet niet hoe zij eruit ziet, zij weet het wel van mij...mooi hoe je zomaar in contact komt met mensen, die je niet en toch al wel heel goed kent. Door alle verhalen over en weer. Zo heb ik ook contact nog steeds met iemand in Engeland, ook door mijn weblog, door de mails, blijven wij met elkaar in verbinding staan. Mooi hoe internet de wereld aan elkaar knoopt toch...Ik heb nog wat mooie teksten, die ik graag met jullie wil delen, omdat deze nu wel bij mij horen denk ik zomaar...
"Hoe meer je weet wie je bent en wat je wilt,
hoe minder je jezelf van streek zult brengen."
En deze dan : "Geluk is degene willen zijn, die je bent." Ik wens iedereen deze wijsheid toe. Een fijne avond, mijn zonnebank wacht me....ik geniet ervan, slaap lekker allemaal, liefs, Anita

Bijpraatmail....

Het is en wordt weer hoog tijd om eens even bij te praten. Met wat beelden erbij...allereerst natuurlijk nog even pa, 'die oude rus' toen hij van hieruit vertrok na zijn weekend Voorschoten. En dan die vrouwen....Een avondje authentieke vrouwen,die zichzelf nu alweer TOPvrouwen hebben genoemd. Je kunt maar een goed beeld hebben van jezelf toch...de foto's spreken voor zich. Vrolijk, ongedwongen, bijzonder en met heerlijke muziek...een simpele hap, en goede wijn. Het leven kan zo simpel zijn. Zelf zit ik al een tijdje een beetje vast, tegen het randje om het zomaar eens te zeggen. Teveel werk, ontwikkelingen op een dieper niveau, en me losmakend van de wereld om me heen, besloot ik een weekendje weg te gaan en in alle rust naar Domburg, het werd een bijzonder weekendje, het regende en regende, ik heb kou gevat en werd ziek...wat zal ik er meer nog over zeggen. Ik kwam ziek thuis, koorts, keelontsteking en ik voelde me beroerd. Stof tot nadenken en op een bijzondere manier intens...tussendoor nog bij mijn vader geweest. En hij had aan iedereen die het maar horen wilde verteld dat de zorg in Voorschoten 'geen vluggertje was' en bij het uitspreken van zijn eigen grapje, moest hij lachen, heel hard lachen. En na het weekend weer een beetje geland, weer wat rust in mijn hoofd en hart, waardoor ik weer vanuit een soort balans het leven tegemoet kan zien. Maar ziek ben ik nog wel, ook al heb ik gewerkt, mijn keel, mijn hoofd....en eigenlijk wil ik al die lieve mensen die mij per sms een berichtje stuurden, bedanken. En Kirsten die begon vanmorgen met 'Love Generation' en met een glimlach aan mij dacht...dank jullie wel. Je weet het, mijn moeder zou zeggen 'een echte van Loon geeft nooit op...' en zo is het ook nu weer. Ik kom overal sterker en mooier uit, en ben echt in een bijzondere fase in mijn leven gekomen...zoals mijn medium zegt, een ontwikkeling op zielsniveau die niet meer te stoppen is. Ondertussen wordt de lat bij Yarden hoog gelegd en ga ik ook deze uitdaging vol in...het voelt als een waardering, een gezien worden, waar ik eigenlijk niet om heb gevraagd, gewoon maar door te zijn, door Anita te zijn, ben ik hier aangekomen. Zoals zoveel in mijn leven, simpelweg door te zijn, gebeuren...En ondertussen is Annemarie druk bezig met Roosje en haar huiswerk, die knapperd krijgt zomaar een HAVO-advies en zit glimmend haar huiswerk te maken. Ik vind het zo super, dat het nu zo goed met haar is en gaat...die Roos. Ik herken zoveel in haar, ik had vroeger ook zo'n broertje die zo makkelijk kon leren en ik moest er zo hard voor werken, maar uiteindelijk wordt dat harde werken dan toch beloond. En ik ben trots, simpelweg trots....
Maar als ik zie hoeveel energie Annemarie en Roos steken in haar huiswerk, dan is het resultaat ook wel terecht. Annemarie is nu naar het Adelbert voor een soort ouderavond. En Roos en ik zijn samen thuis. De komende week begint de drukte, naast mijn baan als Regiomanager Kennemerland, ben ik nu ook interim Regiomanager Alkmaar...een stevige klus om het maar eens zo te zeggen. En ondertussen projecten, bezigheden en van alles wat er bij komt...en een drukte van jewelste. Het pand wordt onderhanden genomen, aannemers zijn aan het werk, 24-uurs kamers worden verhuurd, en de toekomstverwachting is uitdagend. En Van Loon geniet eigenlijk wel. Niet eerlijk zeg ik altijd, om met een Van Loon samen te leven, eigenzinnig, authentiek zeg ik altijd maar...maar voor een partner wel ingewikkeld. De komende weken staat er veel op het programma, een reunie van een bedrijf waar ik dertig jaar geleden werkte. Een vervolg bij een van mijn opdrachtgevers, wat minder trainen, om zo meer tijd te krijgen voor mijn uitvaartondernemeing. En het boekenfestival op 8 maart a.s. hier in Voorschoten, ik ben 1 van de 27 schrijvers. Leuk en bijzonder om terug te gaan in de tijd...we zien wel. Geen idee wat deze avond mij gaat brengen.
Hier wat foto's van de dames, van onze TOPvrouwen, vrolijk en wel...en voor de rest, slaap zacht allemaal...morgen weer wat meer diepgang. Nu even niet...liefs, Anita

Eventjes rust....

Deze week is hectisch en bizar...druk, veel afspraken, veel rijden, en nu zomaar eventjes thuis...kip nuggets gehaald en gedraaide frietjes bij de Burger King, een douche, een zonnebank en nu een glas wijn. Zo de tv aan...even niks. Reacties te over op mijn vorige blog, maar ja het is nu eenmaal zo...ik ga eventjes uitwaaien, zomaar lekker niks. Tijd voor mijzelf, egoistisch, misschien wel...maar nee, eigenlijk niet. Ik ben er aan toe...heb net mijn tas gepakt...boeken erin, van Do en Pauline over geluk, de Libelle mee...lekkere truien, mijn wandelschoenen en een jack en Anita gaat op stap. Morgen nog veel hectiek en spannende dingen en dan rij ik zomaar weg...eventjes op adem komen. Ik heb het nog nooit eerder zo nodig gehad. De hele dag gaat de telefoon, ondertussen praat ik met allerlei mensen, aannemers voor kantoor, mensen, medewerkers, klanten, en het is een gekkenhuis....continue maar weer. En vanaf morgenavond gewoon niks...alleen mijn vader zaterdagmiddag. En verder niks...eventjes 'uit de lucht' in de frisse lucht...dag, tot zondagavond...liefs, Anita

De laatste ochtend in Voorschoten....en nieuwe inzichten

Terwijl mijn vader nog ligt te slapen, hij kan zoveel herrie maken in zijn slaap, is zijn laatste ochtend in Voorschoten aangebroken. Een prachtig en intens weekend ligt achter ons. Een weekend vol zorg en aandacht en alle aandacht was voor Pa. En hij genoot...hij kon zijn ogen zomaar oplichten en genieten van alle liefde. En naarmate het weekend vorderde werden zijn ogen helderder en was hij meer aanwezig. In zijn praten, in zijn zijn. Hij heeft mooie gesprekken gevoerd, met Emmy zo gaf hij aan. Vertederend beeld om te zien hoe Emmy, de moeder van Annemarie, mijn vader kleine hapjes eten gaf. Een emotioneel heftig beeld, maar zo mooi...Pa met zijn hand op het gezicht van Annemarie en tegen Emmy zei hij 'je hebt een schat van een dochter'. En toen hij gisteren op bed lag, en Lineke (met als hulpje ondergetekende) hem lekker gewassen had, riep hij me terug. En op dat moment moest hij huilen en gaf hij aan, hoe gelukkig hij is met mij als zijn dochter. Een moment van liefde, waar geen woord tegenop kan. Nu, zo vroeg aan de computer, omdat ik iets moet afmaken voor Yarden, voel ik de vermoeidheid en emotie in alle opzichten. Ik wil mijn hoofd leegmaken en mijn hart weer vol, zo ongeveer voelt het...ik merk, dat ik al maanden, weken lang keihard aan het werken ben, probeer iedereen om mij heen tevreden te stellen, mijn werkgevers, mijn opdrachtgevers, Annemarie, de kinderen, mijn vader, mijn familie en soms mijn vrienden. En eigenlijk realiseer ik me zomaar, dat ik er eentje vergeten ben...en ik als Servant Leader had toch beter moeten weten. Ik ben mijzelf een beetje vergeten...ik wil dagen over het strand lopen, met mijn kop in de wind. Alleen maar zijn en voelen...ik wil eventjes niets, gewoonweg niets....want zoals Servant Leadership zegt....een mens kan pas goed zijn voor een ander, als zij ook goed is voor zichzelf. En dus is het tijd voor mijzelf...hoe gek dit ook klinkt. Dit weekend heeft me doen inzien, dat het echt hoog tijd is. Om naast al die dingen, ook zomaar en momentje voor mijzelf in te bouwen. En meer dan af en toe onder de zonnebank...dus hoe gek dit ook klinkt....dank je wel vader, dank je wel dit weekend...weer heb ik een nieuw inzicht gekregen. En weer zal ik een stapje dichter bij mijn ziel komen...en maken jullie je gewoon geen zorgen. Net zoals een auto af en toe onderhoud nodig heeft, heb ik dit ook. En vroeger betekende dat, dat ik lekker ging fietsen een paar dagen, of wandelen en fietsen...nu betekent dit dat ik naar buiten wil en zal gaan....zonder iets te hoeven. Even zorg en aandacht voor mijzelf. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat Emmy en Reynaud, en dit weekend ook Jannie, me hier al vaak op gewezen hebben. Het komt goed, het mag er zijn...go with the flow...liefs...zo dadelijk komen Lineke en Annemieke om mijn vader te wassen. Krijgt hij nog zo'n prachtig moment, dan verzamelen we geleidelijk aan alle spullen, en genieten we van een laatste ochtend samen in Voorschoten, waar hij zo heeft genoten en geniet. Liefs, Anita heb een mooie dag....

Zondag met Pa van Loon

En deze dag, met een slapende Pa en Annemarie, een laatste impressie van zijn verblijf hier in Voorschoten...een foto met Roos, een bezoekje van Florine, Emmy en Reynaud...en natuurlijk Pa en Anita...het was en is een prachtige dag.
Kus en liefs, Anita...dit weekend was geweldig. Pa heeft volgens mij net zijn ouderlijke zorg overgdragen aan Emmy en Reynaud...tja het is zoals het is...en zo is het goed. Liefs, Anita

Interview in het Witte Weekblad van Leiden en omstreken

Hallo allemaal, tussendoor nog ander nieuws. De komende week of de week erna, komt er een interview met mij in het Witte Weekblad van Leiden en omstreken, morgenochtend komt de fotograaf mij eventjes op kantoor fotograferen, voordat ik met mijn vader weer richting Flakkee vertrek met de rolstoelbus. Een interview in het kader van de Voorschotense Boekenweek. Een week waar allerlei schrijvers uit Voorschoten en omgeving aandacht krijgen in de bibliotheek. 8 maart, de nationale vrouwendag, is de dag waarop ik hier in de Bibliotheek zal zijn en mensen zal ontmoeten als het over mijn boek gaat. Leuk een happening die geopend gaat worden door wethouder Adema uit Voorschoten. Ik hou jullie op de hoogte...en ik schrijf dit even, omdat Pa lekker zit te slapen in zijn stoel. Het is rustig en aangenaam hier in huis...hij geniet, heeft al lekker wat gegeten en we zorgen ervoor, dat hij allerlei lekkere hapjes krijgt. Straks met Emmy en Reynaud maar een flesje champagne soldaat maken...dag, liefs, Anita