Coachopdracht....

Lieve mensen...officieel een nieuwe coachopdracht gescoord. Heerlijk...terwijl ik het eigenlijk te druk heb, is dit wel heel lekker...zomaar, gewoon praten over iemands loopbaan en over nieuwe kansen. Dit tussen alle gesprekken met nabestaanden door. En morgen mag ik zomaar een assesment doen, leuk eigenlijk wel, om te bezien waar ik sta, hoe het me vergaat, wat mijn ontwikkelpunten zijn. Ik noem dit zelf altijd de thermometer...eens eventjes meten waar ik sta. Bij Beljon en Westerterp in Utrecht. Wordt vervolgd. Dit in verband met de beoogde nieuwe baan bij Yarden. Ik ben benieuwd. De baan krijg ik wel, het moment waarop is afhankelijk van de OR, de plannen in mijn hoofd ontwikkelen zich, diverse projecten lopen al, en worden opgestart. Lekker...en ondertussen gaat alles door. De Open Dag, a.s. zondag 17 april van 11 tot 16 uur. Met veel verhalen over de dood, met kinderen die een kist beschilderen, met een kunstenaar die portretten schildert, een grafzerk die buiten in de lucht hangt, zelf een keertje een kist willen dragen? Informatie over sieraden, urnen, vingerafdrukken? Informatie over uw laatste wensenpolis, foto's of video's van uw eigen uitvaart? Een steigerhouten kist met prachtige bloemen erop...het kan allemaal. Divers, veelzijdig en bijzonder...een dag vol informatie over een fase die ook bij het leven hoort. Onze laatste fase...
Voor nu, een mooie avond gewenst. Oh ja, gisterenavond in Bergen geslapen en weet je wie ik zag, Gerard Joling...leuk, ik heb er niet zoveel mee...2 mei is hij jarig, vertelde een mevrouw me...en dan viert hij zijn verjaardag in de kroeg. Gezellig...Anita

Stoas Hogeschool....mondelinge examens

En lieve mensen, vandaag was ik gecommiteerde bij mondelinge examens op de Stoas Hogeschool in Den Bosch. Leuk, vijf bijzondere gesprekken, mooie visie-documenten en een goede sfeer. Een mooie onderbreking van Yarden, klachten, uitvaarten, meldingen en nog meer...en weet je, ik realiseer me steeds maar weer, dat ik volledig tot mijn recht kom, als ik andere dingen mag doen, naast Yarden. Dan is Anita in haar goede doen...en volgens mij is dit voor iedereen beter. Morgen een gesprek met een aantal collega's over de reorganisatie bij Yarden en dan een gesprek met hoofd HRM en Sabrina, mijn directeur over mijn toekomstige baan. En a.s. donderdag is er een assesment voor mij, een ontwikkel-assesment, als het ware een meetmoment om te kijken waar ik sta en wat ik nog te ontwikkelen heb. En geloof me, ik vind dit leuk. Eigenlijk zou ik heel veel mensen aan een assesment willen onderwerpen, omdat het goed is om even te zien waar een ieder staat. Morgen een drukke en volle dag. Overmorgen weer. Leuk, net belde Tonny, een vriendin van ons in Den Haag. Haar man Niek heeft een nieuwe mercedes besteld en natuurlijk willen ze die aan mijn vader laten zien...dus gaan ze in mei een keer mee naar Pa van Loon. Lief he...dikke kus, fijne avond, Anita

Ik heb mijn moeder gezien....en blauwe druifjes...

En bij deze titel haakt natuurlijk de helft van de lezers al af, tja het is niet anders.want het is echt waar. Al zo lang hoop ik dat ik ooit mijn moeder nog een keer zou zien, echt haar gezicht, van heel dichtbij...en niet het gezicht van die zieke moeder, maar van hoe zij ooit was...
Ik werd vanmorgen werkelijk huilend wakker. Want ik heb mijn moeder gezien, haar gesproken vannacht...zij zat aan het voeteneinde van het bed van mijn vader en vroeg mij 'dag kind, wat doe jij hier, moet je niet werken..' en toen ik thee voor haar haalde, gebruikte zij suiker erin. En toen ik zei 'maar vroeger nam je toch nooit suiker...' gaf zij als antwoord 'nee maar nu wel'. En toen zei zij 'je vader heeft sorry gezegd...' en zij huilde dikke tranen. Mijn moeder die ik zag, was de moeder van voor de periode dat ik ziek werd. Mijn sterke, soms wat stoere, wat afstandelijke moeder...en hoe graag had ik niet gezien dat zij iets tegen mij zou zeggen, maar zij kwam niet voor mij, zij kwam voor mijn vader. Zo voelde ik het...en nog een hele tijd heb ik gehuild. Nu is er geen angst meer....zo voelt het ook. En toen ik buiten zat te werken, in de zon, had Annemarie een bakje blauwe druifjes neergezet voor me...weer die blauwe druifjes, getekend op een kaartje, een bakje als kadootje voor de zieke Anne...kortom blauwe druifjes, de bloemetjes van mijn moeder, blauwe druifjes die ik op het graf van mijn moeder plaats zo af en toe. Mooi om dit zaterdag weer te gaan doen. Even bij haar te zijn...zo gek, hoe ik haar kan missen. Steeds maar weer. Ik stoere Anita van Loon...en net las ik in een scriptie een prachtige tekst 'het feit dat ik aan het verliezen ben, wil niet zeggen dat ik verloren heb en het betekent niet dat ik stop' mooi he...een vertaling van de tekst van Coldplay. De band van Jannie denk ik dan altijd. Mijn vriendinnetje uit Den Haag...
De zon, de gedachten, alles helpt mij om uiteindelijk mij goed te voelen, ook vandaag, de dag die zo verdrietig begon. Annemarie heeft prachtige blauwe en paarse bloemen in bakken, manden en potten gezet. En ik heb gewerkt in de zon...mijn broek opgerold..mijn benen in de zon...heerlijk, het is zomer. En ik heb mijn moeder gezien...ik ben benieuwd of mijn vader net zo geniet, daar met Els in zijn Zorghotel in Veghel...
Liefs, Anita

Zou dit nu zomer zijn....

En vanmorgen heb ik giga lang geslapen, tot bijna half twaalf...hoe kun je het nodig hebben dan...ik bleef slapen en toen ik de slaapkamer uit kwam, en het hele huis al wakker en bezig was, scheen de zon en kon ik buiten de krant lezen...wat een luiheid, wat een luxe...Pa van Loon zit namelijk dit weekend met zijn Els in het Zorghotel in Veghel...hij of liever gezegd Els belt iedere dag. En ik hoor aan zijn stem hoe hij geniet...van de zon, van het 'weg' zijn...van zijn Els....heerlijk. En hoe onaardig het ook klinkt, ik knap er van op...een kop koffie bij Odilia op het bankje in de Voorstraat. Rosanne zien voetballen, het komt werkelijk niet meer voor...de simpele dingen die ook onderdeel uitmaken van mijn bestaan. Met Annemarie naar het tuincentrum, om al die manden weer te vullen met paarse bloemen, blauwe druifjes...speciaal voor mijn mams....Ach mijn leven is een aaneenschakeling van ervaringen...zo sliep ik afgelopen week op de 8e etage van een Van der Valk, zo tussen alle werkzaamheden voor Yarden door, een prachtige luxe en lag ik op een giga boxspring met een tv, groter dan die ik thuis heb...een glas wijn te drinken. En zo zit ik in een uitvaartcentrum in Dronten, waar ik stil mag staan bij het thema marktbewerking. Mijn leven is verre van saai...het lezen van psychologische rapporten, het zijn van examenbegeleider op een Hogeschool, het coachen van een man in de reclamewereld...maar ondertussen kan ik zomaar genieten van een dagje vrij zijn. Van even niet hoeven...van simpelweg zijn...van de stem van mijn vader.
En vanavond waren we even op een borrel bij Tonnie en Niek. Vrienden van mij van vroeger, van heel vroeger, toen ik twintig was...Niek was 73 geworden en het gekke was dat ik dacht dat Tonnie jarig was (de vrouw) en ik voor haar een heel leuk boek over bijzondere vrouwen had gekocht, mooie bloemen en van mijn Pa haar een fles wijn moest geven. Mijn vader vond haar altijd een charmante vrouw. En zij fluisterde mij toe vanavond, dat zij ook vaak met hem geflirt heeft...hoe leuk kan het zijn toch. Echter Niek haar man was jarig, dus kreeg hij allemaal vrouwenkado's .....de verbinding tussen Niek en mij zit em in het merk auto. Hij krijgt over anderhalve week een hagelnieuwe mercedes C klasse...een prachtige zwarte met leer en allerlei luxe snufjes...tja...en natuurlijk sprak hij mij aan over mijn 'ontrouw zijn aan mijn merk'. Ja en dat komt door Yarden, want sinds ik daar in dienst ben rij ik in gekke merken als een BMW, een Volkswagen, straks een Volvo...maar Mercedes...nee dat zit er daar niet in...dus later na mijn pensioen dan maar....want eigenlijk is dat het enige wat niet ok voelt, die bedrijfsauto's daar...
Nu, genoeg...de zaterdag zit er bijna op...ik ben rustig en nu alweer moe. Tonnie zei dat Annemarie er zo goed uitzag en ik zo moe...tja daar kun je het weer mee doen dan..glimlach...fijne avond...Anita

Externe gecommiteerde bij Hogeschool eindexamens....

Tja en daar ga ik dan maar weer. A.s. maandag mag ik een dagje meelopen als externe gecommiteerde bij Hogeschool eindexamens, heerlijk eventjes een dagje iets heel anders doen, dan Yarden. Mijn keuze was ooit een combi van eigen dingen en Yarden en dat voelde goed. Nu is mijn leven ongeveer dag en nacht Yarden, voorlopig althans...en dat is soms wel heftig. Want ik mis mijn cursisten, mijn klussen soms wel...maar aan de andere kant, en ik merk dat kiezen niet mijn sterkste kant is, is Yarden ook wel heel leuk. Maar als er dan zomaar leuke opdrachtjes tussendoor komen, is dat wel eventjes heel lekker. Vijf examenkandidaten met wie ik mag sparren over hun leven, hun visie op werk, hun visie op de maatschappij. Geweldig! En weet je wat er nog meer leuk is...dat ik vrijdag aan het einde van de dag bij OCW mag zitten, een workshop over leiderschap....tja, het is er zomaar weer. Ik geniet ervan...en nu, nu komt de papa van de meisjes...weer eens iets heel anders, co-ouderschap en alle zaken die daarbij horen. Pubers die alleen op vakantie willen en ouders die bezorgd zijn. En ik...ach, ik heb veel gehuild...en soms is dat zo lekker. Dat heb ik even nodig...en ik ben er nog niet. Maar dat komt wel....oh ja, ik krijg een nieuwe auto...een Volvo C30...een beetje trendy kar geloof ik wel...volgende week, ach wat maakt het uit...rij ik nu in een keurige volkswagen station car, groot en gedegen, volgende week kom ik voor de dag met zweeds design...het lijkt waarempel echt alsof mijn merk mercedes geleidelijk aan naar de achtergrond verdwijnt....het is maar een auto...toch??? Alhoewel hebben jullie die nieuwe SLK gezien? Wel even heel erg super hoor...later als ik groot ben, of oud, of allebei...ok? Als ik niet meer hoef te werken en alleen nog maar mag genieten...in mijn SLK....lijkt me wel wat...liefs, Anita

Film 'Departure'....

Vanavond hebben Annemarie en ik een film gezien, die ik twee keer mocht ontvangen, een keer van Erika en een keer van Andrea...en dat kan geen toeval zijn. Een japanse film over een man, die van het verzorgen van overledenen, zijn passie maakt...en op een dusdanige wijze, dat je voelt en begrijpt waarom. En het bijzondere is, dat stenen en de boodschap die een steen je brengt, een zo essentieel onderdeel is van deze film. Dus als je in de gelegenheid bent, om deze film te zien, of te huren via de videotheek, of via internet te downloaden, doe het dan...geweldig, emotioneel en indrukwekkend...tja, die tranen die zijn er al...prachtig!
Anita

De vogels roepen je....

En met een aantal lieve reacties op mijn blog, realiseer ik me dat het buiten zo mooi is, dat de zon schijnt en terwijl ik luister naar mooie muziek, hoor ik de vogels zingen en kreeg ik een berichtje 'de vogels roepen je...' en ja, dat is zo....de vogels roepen, de zon schijnt, ik ga even buiten zitten...dank je wel...
Anita