Zomaar even een blogje....

En vandaag gebeurde het dus, om vijf over tien...de euthanasie vond plaats. En zomaar is daar een feit, dat iemand met wie ik vrijdag nog sprak, nu overleden is...de eindigheid van het leven, zo voelbaar, zo dichtbij...het leven bij Yarden is zo ongekend intens...vanavond een mooi gesprek met Hugo en Judith, zijn partner, en hierdoor is de cirkel weer rond, de ouders spreken, en het is zomaar 'gewoon'...mooi he...de basis is gelegd! Nu lekker slapen...naar bed...ik ben moe! Liefs, Anita

een beetje zon...

En zomaar een beetje zon...de deur naar het terras open. De lucht lijkt blauwer...zomaar simpelweg genieten. Ik wens iedereen een prachtige mooie zondag. Liefs, Anita oh ja, laats vroeg iemand me of die foto vanuit mijn tuin was gemaakt...nee hoor, zomaar een mooi plaatje. Wij wonen niet aan zee ofzo..wij wonen in een straat, en in het leven kijk ik vaak en veel om me heen en maak dan zomaar foto's van de lucht, het leven, de mensen....dit is zo'n 'zomaar' lucht.

De zaterdagse rituelen ......

En gisteren was het zomaar weer 'vaderdag'. Hoe leuk is het eigenlijk wel,dat ik iedere zaterdag een vaderdag heb! En na een rit met mijn vervangende auto, de Lancia Delta of zoiets...werd ik afgezet bij de Samaritaan. En Annemarie en de meisjes gingen lunchen in Middelharnis. En met tassen vol krentenbollen, een fles gekoelde witte wijn en een hart vol liefde, stapte ik zijn woonkamer binnen. En dan roep ik 'dag pap'en dan gaat zijn rechterarm omhoog en roept hij 'he kind...ben je daar weer...'en dan lacht hij breeduit. Nadat ik hem heb begroet, ga ik naar een andere mevrouw die aan een andere tafel zit, mevrouw van den Bogaert en als ik haar een zoen heb gegeven en zij vol emotie zegt 'fijn dat je er weer bent Anita'. En dan ga ik naast mijn vader zitten en bespreken we zijn week. En soms gaat het over de regen, een andere keer over zijn bezoek. Over de zuster, die hem de avond ervoor een glas wijn op bed had aangeboden, of zomaar over iets wat hem bezig heeft gehouden. Het regende weer, dus we konden niet naar buiten...De krentenbollen worden neergelegd op tafel, de tassen aan de rolstoel gehangen en daar gaan we....als altijd zwaait hij naar iedereen die we tegen komen, alsof we voor altijd weggaan samen. Ik rijd hem even langs mevrouw van den Bogaert en dan nemen ze elkaars hand en zeggen ze 'dag Piet' en 'dag Ma' en soms komt daar nog iets achteraan van Pa uit als 'het beste met je gezondheid he..'. En op dat moment vraag ik me altijd af wat er in zijn hoofd omgaat. Alsof hij vertrekt en afscheid neemt. Want twee uur later, zien ze elkaar weer in de recreatiezaal en lachen ze weer naar elkaar. Afgelopen week waren ze samen naar de film van Andre Rieu in Australie geweest...leuk he. Ik zie hen al zitten...mensen die elkaar al hun hele leven kennen, eindigen hier in de Samaritaan, een huis met weinig perspectief, een huis waar je uiteindelijk ziet, dat bewoners met elkaar een bepaalde sfeer neerzetten. En geleidelijk aan geniet ik van het zijn tussen deze mensen, het zijn met mijn vader. En als ik zie, hoe hij in de gang mensen ontmoet en roept 'he Hansje' en dan aan mij gaat vertellen, dat 'Hansje' vroeger monteur was bij het bedrijf waar zijn tractoren in onderhoud waren. Gisteren hadden mijn vader en ik een gesprek over verliefdheid. En hoe verliefd hij op mijn moeder was, en als hij over haar spreekt, dan glimlacht hij van top tot teen...dan spreekt hij over vlinders in zijn buik. Heerlijk een man van 82 die breeduit lacht als hij terug gaat in de tijd. En het meest bijzondere vind ik, dat hij zo goed is nu. Dat hij zo helder is en alles zo goed begrijpt. Hij vraagt naar mijn werk, mijn gezondheid, maar hij vertelt ook over Arie en Noor. Hij heeft hen gevolgd op hun reis, aan de hand van de door hen gestuurde kaarten. Bijzonder toch...zo vaak al heb ik gedacht, dat zijn leven hier er bijna op zat, nu weet ik het niet meer. En laat ik het maar los, zoals ik alles los zal laten, want juist als je denkt dat je leven een bepaalde wending neemt, ontstaat er energie voor nieuwe dingen...en zoals een vriendin van mij zegt 'als je loslaat heb je twee handen vrij'....ja en zo is het. Mijn vader genoot van Rosanne die hem hielp met eten, Rosanne die zijn mond schoon maakte, en hij sprak haar aan met 'lieffie'...een mooi en intens moment om te zien. Hij geniet als hij Annemarie aan ziet komen lopen dan roept hij 'daar is ze...'en dan zwaait hij vol enthousiasme en lacht van oor tot oor...Gisteren was een prachtige 'vaderdag' en terwijl ik daar was, vertelde ik mijn vader over 'Engel'. Een voor hem onbekende man...en dan knikt hij en kijkt hij me aan, mijn eigen vader...en leeft hij met me mee. Geweldig toch...mijn vader, ik hou zoveel van hem...Anita
"Bederf niet wat je hebt, door te verlangen naar wat je niet hebt; onthoud dat wat je nu hebt ooit hoorde bij die dingen waar je alleen maar op kon hopen"- Epicurus, griekse filosoof.

Een voorbespreking met een engel....

Dag lieve mensen, het weekend is begonnen!!En hoe..gisterenavond mocht ik, omdat het druk was op kantoor, een voorbespreking doen met een meneer en zijn familie. Meneer is heel erg ziek en a.s. dinsdag zal er euthanasie plaatsvinden. En op de een of andere manier voelde ik me geroepen om zelf gisterenavond in het ziekenhuis met deze meneer en zijn familie, het gesprek te gaan voeren. En werkelijk mensen, als ik al van het uitvaartvak hield, dan is mijn liefde hiervoor nu nog ernstiger toegenomen....onvoorstelbaar! Hoe prachtig was dit gesprek...meneer heet Engel...en ik heb vandaag besloten om vrijdag zelf de plechtigheid te gaan leiden en ik heb meneer hiervoor toestemming gevraagd. En hij vond het goed, hij keek me aan en zei 'maak het maar niet te heftig, laat ze maar niet te veel huilen hoor'....prachtig. Ik vind het zo bijzonder, zo intens...en eigenlijk voel ik mij vereerd, dat ik dit mag doen. Dus lieve mensen was ik laat thuis, en toen ik thuiskwam kreeg ik een glas wijn, een bordje met lekkere hapjes, griekse broodjes en heb ik met de laptop op schoot, alles uitgewerkt...voor de tv. Ik was moe, van alle emoties en indrukken en voel me rijker dan een koning. Vanmorgen alweer een uur gebeld met collega's, kantoor om zaken te regelen en net nog even met de familieleden, de echtgenote en dochter van Engel...ik zit hier een beetje voor me uit te staren...en ga nu even Andrea bellen. Liefs, Anita

Zomaar....

Een dag als vandaag is mooi...een italiaans bedrijf bezoeken met prachtige natuurstenen en marmeren grafzerken...of urnen, of gedenkplaten...zo'n leuke man, met blote voeten in van die suede instapschoenen...grappig. Daarna een afspraak mislopen, zomaar...en veel gedoe. Een gesprek met een medewerker, die gevraagd is bij de concurrent te komen werken...een gesprek met iemand die weg gaat en toch weer niet..hoe mooi kan zomaar mijn werkzame leven zijn. Nu genietend van geweldige intrigerende indringende muziek, de cd 'Cool' muziek die als het ware over je heen rolt...en genietend van een glas Sauvignon Blanc uit, jawel Nieuw-Zeeland. Lachen met de meisjes, en zomaar zijn... zin hebben om de hele boel eraan te geven, en dan weer terugkomen op aarde...want het gaat erom, dat we zijn...een auto is een auto, en wij, wij zijn. Met elkaar...en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, hoe geweldig mijn leven is. Met al die prachtige intense contacten. Dus ik ben moe, en geniet zomaar...terwijl de muziek over mij heen rolt. Floor smst met volgens mij, een leuke man....en ik, ik ga slapen! Welterusten...Anita en ik geef in gedachten mijn vader een kusje...zie de foto!

Tijd zomaar verlummelen....wachten...

En gisteren heb ik gewoon bijna de gehele dag verlummeld...door te wachten, te regelen, en weer te wachten...en dus heb ik een hele dag alleen maar gewerkt via de Blackberry....en ondertussen hoor je van buren het nieuws uit onze regio. Er is een bende actief, skimmen bij de betaalautomaat van de NS op het station, kortom...de wereld is onveilig geworden. En persoonlijk wilde ik zomaar een ding, lekker terug naar Lesbos...slapen en zwemmen. Maar vandaag heb ik er weer zin in, eerst naar een bedrijf in Hillegom, waar men hele mooie grafzerken maakt, van italiaans marmer, van prachtig natuursteen. Dan een lunch in Haarlem, tussendoor gesprekken met mijn mensen...kortom, veel leuke dingen en vanavond weer een coachgesprek. En alles bij elkaar geeft me meer dan energie. Heerlijk gewoon...alleen vind ik het te simpel om ook in dit soort gevallen te zeggen, 'ach laat maar los' want hoe doorbreek je nu dit soort gedrag. Ik heb in ieder geval straks een auto met een afneembaar front als het gaat om mijn navigatie en een kluis achterin de auto...of zou men zo'n kluis ook interessant vinden, welnu, dan weet ik het echt niet meer hoor..:) glimlach...ik wens jullie een mooie en vooral rustige dag! Liefs, Anita

Auto-inbraak...wat een gedoe...

Lieve mensen...en jawel, zomaar in mijn veilige Voorschoten, zomaar deze nacht, pal voor mijn deur, is mijn autoruit ingetikt, en heeft men zeer zorgvuldig alle waardevolle spullen uit mijn mooie Audi A3 gesloopt. Dus toen ik vanmorgen weg wilde naar mijn werk, viel ik stil...wat een bende...nu, na politie, schadebedrijf, foto's...etc. zit ik hier, met Roos een kop koffie te drinken. Die schat zorgt zo goed voor me...en het gekke is, vannacht was ik onrustig, kon ik niet slapen en ondertussen was er een of andere onverlaat voor mijn deur lekker bezig...en ik, ik heb niks gehoord...ik ga weer even verder.
Liefs, Anita - vanmorgen vroeg stond er een hele lieve voorbijgangster voor de deur, omdat zij mij wilde vertellen dat er ingebroken was in mijn auto. Wat zijn er gelukkig toch een mooie mensen...ik probeer maar steeds de positieve kant van dit alles te blijven zien....