Een vuurpijl om mijn 51e levensjaar uit te luiden....

En ik ben nog helemaal niet jarig...morgen pas, en ondertussen heb ik al cadeautjes gekregen, bloemen, een boek, digitale kaartjes en zojuist een vuurpijl met dertig gekleurde balletjes om vannacht of morgen af te steken, kwam Reynaud brengen...geweldig...en dan wordt je maar 52...niks bijzonders, zomaar een getal...zomaar jarig zijn. Vroeger vond ik jarig zijn geweldig, spannend vooral, Roos doet me denken aan hoe ik vroeger was...ik kon bijna niet wachten en vond het heel erg als de dag voorbij was, dan moest ik weer 364 dagen wachten...en al die cadeautjes, daar werd ik zo zenuwachtig van...ik vond het geweldig! Vandaag vroeg iemand me, wat ik voor mijn verjaardag wilde...en mijn antwoord was 'ik heb liefde, vriendschap en een goede gezondheid, en als ik dat aanvul met veel werkplezier...dan heb ik alles toch...'en zo voelt het ook. Dus geniet ik zomaar samen met Annemarie van een glaasje wijn, een toast op alles wat voor me ligt...op mijn nieuwe levensjaar. Morgen zomaar eventjes naar mijn papa om taartjes te gaan eten...leuk he...dan komen tante Anita en oom De, en Els even langs. En zijn we zomaar met elkaar...Bep en mevrouw van den Bogaerd gaan ook gezellig mee...maken we er zomaar een klein feestje van...
En dan naar Yarden, voor mijn clusteroverleg, mijn collega is ook jarig, Cees..gefeliciteerd! Volgens mij sta ik aan de vooravond van een bijzonder jaar, de Leergang bij de Politie gaat van start, OCW loopt lekker, coachtrajecten druppelen binnen, kortom genoeg moois naast Yarden. Ik heb er zin in...Anita

Afscheid in Alkmaar....

Vandaag begon zo mooi in Amsterdam, vervolgens naar Heerhugowaard, een mooi gesprek met een nabestaande, en aansluitend lekker werken in Alkmaar, bij Vivian op kantoor. Leuk om alle medewerkers aldaar weer een keer te zien en afscheid nemen van Margreet en Jacqueline...eigenlijk op een mooie kleine manier. Met elkaar, als clubje vanuit Alkmaar, referend aan wat ooit was en wat komen kan of zal...afscheid nemen is een beetje loslaten, zaken overlaten aan het lot, het toeval, de dingen op zijn beloop laten...niet goed weten, wat voor je ligt, het enige wat ik op dit soort momenten heb is vertrouwen...vandaag werd mij de vraag gesteld of ik bang ben...en eigenlijk ben ik nergens meer bang voor, niet voor de dood, niet voor moeilijke dingen, ik heb een soort basis geloof dat alles uiteindelijk goed zal komen, goed zal lopen, of ik het nu over Yarden heb, of over mijn eigen bedrijf, over wonen, leven, of over de liefde, uiteindelijk komt alles goed...als het niet al goed is nu. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar een prachtige bokswedstrijd, een strategisch spel tussen meestal twee macho achtige mannen, een stevig spel...mooi om te zien. Voor mij altijd een moment van ontlading. Vandaag is Joke jarig...Joke van Yarden, een jaartje jonger dan ik ben. Morgen is Jan Knipmeijer jarig, mijn vriendje van ADP, een stuk jonger dan ik ben, vrijdag is Cees jarig, onze collega van Yarden en ikzelf, zaterdag is Carine jarig...wat een maagden allemaal. En weet je een jaartje ouder, of jonger, het maakt me niet zoveel uit. Jarig zijn is weer eens even reflecteren op alles wat is, wat is geweest en wat er komen gaat...en als mensen me vragen wat ik voor kadootje wil, dan is mijn antwoord - rust, geluk, liefde, vriendschap, simpelweg zijn en vooral veel gezondheid. Dus...wil je een glas wijn met me drinken, zondagmiddag vanaf een uur of drie, ben je hier welkom...ik vind het fijn, zomaar fijn als je komt. Liefs...oh ja, en onze Roos wordt 14, eigenlijk een veel belangrijker leeftijd om te vieren toch. Ook zondagmiddag...wees welkom! Liefs, Anita

Zomaar eventjes niks....

En na een prachtige dag met mijn vader, eindigend aan de barbeque in Steenbergen bij Pauline en Vincent, na een bezoekje aan Jan en Jantje en met mijn vader rijdend door de Agrimarkt, wat hij geweldig vond...een glas wijn in het Grand Cafe van Tielemans Keukens, na een middag 'in het gewone leven' zoals mijn vader dat noemde, zit ik nu zomaar op het terras, in de wind, de zon en geniet ik van zomaar eventjes helemaal niks...heerlijk! Een kop koffie, eventjes thuis zijn, de vriezer ontdooien, de zon op mijn rug...ik geniet! Heerlijk...alle dagen ben ik bezig. Alle dagen aan het werk...en nu gewoon niets...en terwijl ik dit schrijf, denk ik na over woorden, over zinnen, over smsjes, over communicatie. Steeds weer een onderdeel van mijn trainingen, hoe communiceer ik met de mensen om me heen. Soms bijna niet, je communiceert altijd, maar soms is een mail, een zin, een blog op verschillende manieren uit te leggen. Lastig is dat, want dan ontstaat er beeld en geluid bij iemand anders, doordat een ieder haar eigen interpretatie heeft. En dat merk ik zo vaak. Als ik een memo ronddeel, en hierover met mensen praat, dan kan soms een woord zo anders uitgepakt worden. Als ik email stuur, en ik ben wat moe, dan komt deze totaal anders over, dan wanneer ik lekker uitgerust ben. Dus ook om die reden is het belangrijk, dat ik goed in balans ben en blijf. Voor de communicatie met anderen, voor mijn werk, mijn prive-leven, mijn vrienden en vriendinnen. Voor samenwerking....ik merk dat ook met mijn vader, hoe moeilijk het soms communiceren is met hem of voor hem. Gisteren had hij spontaan de zusters uitgenodigd om met ons mee te gaan, voor een glas wijn. En toen wij in het Grand Cafe zaten, zei hij tegen Annemarie 'zouden ze het niet kunnen vinden?' en ondanks het feit, dat wij uitleg gaven, dat die dames moesten werken en niet meekonden, bleef hij hierover verbaasd en snapte hij het niet. Zo gek, hij kan van het ene heldere moment, zo terugvallen in een veel minder helder moment...jammer eigenlijk he...maar gisteren, toen ik hem met zijn glas wijn, in de tuin bij Jan en Jantje naast zijn vriend Jan, die echt heel ziek is, zag zitten en elkaars hand zag pakken, wist ik dat ook deze dag een dag met een prachtig gouden randje is....Ik wens iedereen voor vandaag weer zo'n mooie dag...mijn laatste week als 51-jarige is aangebroken...leuk, ik glimlach, want hoe onbeduidend is leeftijd wel niet.....het gaat erom dat we leven, dat we het leven iedere dag opnieuw leven. Met elkaar, voor en door elkaar. Ik realiseer me dit meer en meer, ingegeven door Engel, door Ron, door al die mensen, die dit wellicht ook zo voelden, alleen niet de kans meer hebben gehad, door te gaan met leven...en dus voel ik me zomaar weer op zondag 21 augustus 2011 een mazzelaar! Anita

Indrukwekkend....

Mijn dag gisteren was meer dan indrukwekkend, juist door de intensiteit van het gehele afstand van 'Engel'. Een prachtige dag, een lange stoet, een geweldige personal assistent in Erika, een bijzondere familie, een voorganger, zuster Trees, collega's van Bergamin, maar ook alle lieve en leuke reacties van collega's binnen en buiten Yarden. Anita als uitvaartleider/verzorger het zou gaan denk ik...ik voelde me rustig en vol vertrouwen, en kreeg ook veel lieve woorden van dank...hoe mooi was het dat ik 's morgens van Erika een cadeautje kreeg een 'guardian angel' en ik mocht dit speldje weer doorgeven. En ik heb aan het einde van de dag, dit speldje opgespeld bij de weduwe...symbolisch en bijzonder! Ik was kapot en al om vijf uur in de middag thuis, zomaar. En de dag begon vervelend en eindigde nog meer vervelend, doordat er in Haarlem een internet storing was, weer is, en een contract met KPN niet echt fijn is, in dit soort gevallen, want het hele weekend ben je niet bereikbaar en ligt internet plat. Uitwijken naar de satellietvestiging en gisterenavond om half elf nog bellen hierover, met geweldige collega's die alles hebben opgepakt, terwijl ik voor mijn gigantische uitvaartstoet voor liep. En een ding weet ik zeker...ik doe ooit nog een uitvaart zelf, en dat zal de uitvaart van mijn vader zijn. Met Colette als mijn personal assistent...het gaat goedkomen! Nu genoeg over de uitvaart. Gisterenavond hadden wij wederom een bijzonder ervaring. Een vriendinnetje van Floor, Johanna (een van de meisjes die al twee keer een weekje mee is geweest op onze vakantie) is tijdens haar zomervakantie met 'Keys for Kids' als vrijwilliger meegeweest naar Afrika. Daar heeft zij samen met nog 7 jonge mensen heel hard gewerkt om een huis voor kinderen af te bouwen, te tegelen, in te richten, te verven, te stucadoren, kortom dit prachtige jonge mens van 16 jaar heeft zich ingezet voor mensen, die veel minder kansen hebben dan wij. En zij organiseert hier een sponsordiner om op deze manier zoveel als mogelijk geld in te zamelen voor dit project. En tijdens het diner, gesponsord door haar moeder (zij was de kok) en haar broertje (hij zat in de bediening) genoten wij van Zuid-Afrikaans eten, Zuid-Afrikaanse wijn en kregen wij aan de hand van een presentatie een indruk van haar werk en van andere projecten, om met HIV-besmette kinderen, meer perspectief op een beter ander leven te geven. Opleiding, scholing, goede voeding en medicatie, maar ook een leven waarin je veiligheid kunt bieden. Indrukwekkend. Dus mocht iemand van u een donatie willen doen, dan breng ik u met haar in contact. Geweldig...er is geld nodig. En dit project, geinitieerd vanuit de Gemeente Leiden, draagt zorg dat het geld direct bij de bron terecht komt en dat er weer een huis met een slaapkamer, een douche, en begeleiding komt voor al die kinderen, die misbruikt zijn, HIV-geinfecteerd etc. Prachtig...en onder de indruk, van dit indrukwekkende verhaal kwamen wij gisterenavond samen thuis. De meisjes weer bij Hugo...wij even samen. Vandaag 20 augustus 2011...6 jaar geleden zagen Annemarie en ik elkaar voor het eerst, ik zie haar nog zitten op het bankje bij Voorschoten station....ik zie ons nog zitten in het restaurantje...die meneer die ons bediende, dacht dat het eten niet smaakte, omdat wij nagenoeg geen hapje namen...alleen maar aan het praten waren en naar elkaar keken. Ik hoor nog alle alarmbellen in mij rinkelen 'niet verliefd worden op deze mevrouw...zij is getrouwd'. Maar ja, het was al te laat...zes jaar geleden alweer. En wat is er al niet gebeurd in zes jaar tijd, diepe dalen, hoge pieken, een ingewikkelde weg. En steeds weer als ik mijn Annemarie zie, weet ik, dat wij samen oud worden, hoe lastig het soms ook lijkt. Zij en ik, en met alles wat daarbij hoort...vanmorgen vroeg, zij was mij voor...ik wist niet eens welke dag het was zo moe was ik, kreeg ik wat lieve cadeautjes. En nadat ik kortgewiekt en wel terug kwam van de kapper, met bloemen op de fiets, was ik zelf ook zover, dat ik met haar samen kan stil staan bij onze zes jaar. Zes jaar houden van....en vandaag schijnt de zon. Vandaag gaan wij samen naar Pa van Loon. Lekker wandelen buiten, het is heerlijk weer, genieten van elkaar. En terwijl ik dit schrijf, voel en realiseer ik me, dat de afgelopen maanden mijn blogs gingen over werken, over intensiteit voelen, en veel minder over Annemarie. Een wat wrange constatering...want ik verdrink soms bijna in het werk. En realiseer me maar weer eens hoe belangrijk het is, om ook tijd voor samen te hebben, tijd voor elkaar, tijd voor Annemarie...en dus is dit zomaar een kantelpunt in mijn, in ons leven. Ongeacht wat er allemaal nog is en speelt, en ongeacht watvoor werk er op mij afkomt. Een relatie is iets waar je met elkaar aan moet werken, en blijven werken...dat gaat niet vanzelf. Pfffftttt wat een indrukwekkend verhaal op zaterdagochtend, met een kappershoofd, en een nespresso...compassie - letterlijk 'lijden met' is ontstaan vanuit de gevoeligheid van ons hart, hetgeen er ook voor zorgt dat we openstaan voor anderen. En dit gevoel heb ik de afgelopen week mogen ervaren tussen de zusters van Bosbeek, bij de familie van Engel, bij mijn vriendschappen met prachtige smsjes, bij mijn gesprekken aan de telefoon.....alleen liefde kan voor een betere wereld zorgen. Liefde is geven om, vriendelijkheid, mededogen....ik wens iedereen een prachtige zaterdag! Vol liefde, dichtbij, veraf, maar realiseer je, liefde is altijd nabij...
Anita

Mijn eerste eigen uitvaart....

En al heel vroeg zit ik aan de computer, want om half zeven komt er een chauffeur bij me op de Zijlweg, en plaatsen wij samen een overledene in de auto...en dan vertrek ik naar mijn familie voor de plechtigheid van Engel...en vandaag op vrijdag 19 augustus 2011 zal ik voor het eerst van mijn leven een uitvaart regelen. Gisterenavond was ik nog bij de condoleance en heb ik aanwijzigingen gegeven voor het sluiten van de kist. Erika mijn collega/vriendin staat achter de schermen en helpt mij, op het moment dat het niet meer gaat en eigenlijk zit ik hier heel rustig en vol vertrouwen te zijn. Een familie die warm en intens is. Een familie vol van liefde...en een plechtigheid met hele mooie muziek...ik voel me vereerd. En lieve mensen, daarna dan stort ik volgens mij helemaal in elkaar, moe zal ik zijn van alle spannende dagen, van het overleg, de Ondernemingsraad met wie ik een open gesprek heb mogen hebben. Een week vol inspannende dingen, gesprekken en nog veel meer. Het komt allemaal goed. Vandaag nemen we afscheid van een man, die niet zomaar Engel heet...want als ik alle verhalen goed beluister, was hij werkelijk een Engel op aarde...en dat zal ook het thema zijn van vandaag, een man die gegeven heeft, een man die ontmoet heeft, een man, zoals zuster Trees (de non van de bloemen) gisteren zei 'die je vandaag met een lichtje moet zoeken'.....rust zacht Engel!
Anita

Een bijzondere dag... vol inspiratie

Vandaag kreeg ik mijn Audi A3 weer terug, zonder navigatie, zonder muziek, maar wel weer met een nieuwe ruit...tja en hoe lekker is het om weer rond te rijden in dat karretje. Heerlijk...de grotere mooie Delta weer ingeleverd. Vandaag was een dag, om te sparren met mijn directeur, goed, lekker, intensief...delen van alle dingen die me bezighouden en vertellen over mijn uitvaart, over 'Engel'. Daarna een gesprek met de dominee over de plechtigheid a.s. vrijdag, een ontmoeting met zuster Trees, zij gaat over de bloemen. Geweldig...wat een wereld. Vanavond een gesprek in Diemen over de uitvaart van moeder, een gesprek met twee zussen...een bijzondere dag. En morgen komt er weer zo'n dag, de OR op bezoek...werkoverleggen, gesprekken, telefoontjes en wat al niet meer...een bezoek aan Westerveld, om te bezien hoe alles daar loopt en wat dit voor mij betekent en a.s. vrijdag, mijn eerste eigen uitvaart. Anita van Loon als uitvaartleider, voorlopen voor de rouwauto...oplopen met de dochters...samenzijn met een prachtige familie...morgenavond ontmoet ik hen allen nog bij de condoleance in Bosbeek. Ik ben helemaal 'in de uitvaart' en voel me zo ongekend vereerd dat ik dit mag doen...nu, laat thuis, een glas witte sauvignon blanc uit ..... jawel Nieuw Zeeland en dan, slapen! Dag tot morgen, liefs, Anita ik heb mezelf net een kadootje gegeven .... een trainingsdag in november, een dagje zomaar inspiratie opdoen...geweldig! Ik wens iedereen een heerlijke nacht! Liefs, Anita
Ter inspiratie:
Gisteren stond ik nog
aan de rand van de afgrond.

Vandaag ben ik een stapje verder....

Zomaar even een blogje....

En vandaag gebeurde het dus, om vijf over tien...de euthanasie vond plaats. En zomaar is daar een feit, dat iemand met wie ik vrijdag nog sprak, nu overleden is...de eindigheid van het leven, zo voelbaar, zo dichtbij...het leven bij Yarden is zo ongekend intens...vanavond een mooi gesprek met Hugo en Judith, zijn partner, en hierdoor is de cirkel weer rond, de ouders spreken, en het is zomaar 'gewoon'...mooi he...de basis is gelegd! Nu lekker slapen...naar bed...ik ben moe! Liefs, Anita