Vroeg bericht....

Goedemorgen, de kunst van Annemarie zondag, was een ongekend succes, wat een aandacht, en hoe mooi stond ze daar te glimmen....werkelijk lovende reacties, uitnodigingen voor exposities, kortom volop beweging. Mooie mensen ontmoet, en oude vrienden en bekenden ontmoet, erg leuk en inspirerend. Doodop naar bed, dat wel en gisteren weer een stevige dag gewerkt, met voldoende uitdagingen voor een hele week weer, zo lijkt het. En volop verwondering over hoe makkelijk mensen dingen bij je neerleggen....zo van 'dan ben ik er van af...'. Dus een dag vol stevige maatregelen, Anita was er eventjes klaar mee! Wordt vervolgd. Nu een nespresso, zo bij het ontwaken van de dag, dan een krantje en over een kwartiertje weg...ja wat later dan gewoonlijk. Ik heb gemerkt dat iets later vertrekken ook wel ok is.
Fijne dag, Anita

Voor alle dromen ......

Voor alle dromen die er waren zijn er plekjes in ons hart! Prachtig, lees ik net en geef ik aan jullie!

En dit verhaal is prachtig - Tevredenheid -
Een visser lag lui in zijn netten te slapen naast zijn boot op de kade. Een rijke zakenman liep langs en zéi 'waarom ben jij niet aan het vissen'. Welnu zei de visser 'ik heb genoeg vis gevangen voor vandaag'. Waarop de rijke zakenman zei 'waarom vang je niet nog een paar vissen, die kun je dan verkopen, en dan kun je geld verdienen, en als je dit steeds doet, dan kun je een mooiere boot kopen, of misschien wel een hele vloot, en dan wordt je net zo rijk als ik nu ben'. 'En dan' zie de visser. 'Nou dan kun je genieten' zie de zakenman....'wat denk je dat ik nu aan het doen ben dan' zei de visser.....

Fijne zondag, Anita

Nog een beetje napruttelend....en denkend aan de glimlach van de herinnering....

Goedemorgen, op deze prachtige dag, zit ik met een nog wat lullig hoestje aan tafel. Annemarie is al vertrokken naar Amsterdam, voor een kunstbeurs, veel te mooi weer riepen wij gisteren al, maar toch, ik ga haar straks achterna. Geen stoelen, slechte stoelen, niet zo best voor mijn brakke rug. Want dat deze brak is, is wel duidelijk aan het worden nu. Geeft niks, zaterdag 29 oktober de scan en dat beeld zal veel laten zien, wordt het fysiotherapie, gaan ze er iets aan doen, vastzetten, ofzo...we zien wel. Chemo's, bestralingen, aangetaste wervels, gecombineerd met ouderdorm, ach het maakt niet uit. Ik zit, ik loop, ik fiets! Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan Freek. De uitslag is moordend, opgegeven, geen perspectief meer. Ik heb gehuild als een klein meisje weer...zo verdrietig. Ik heb Lya gesproken, zijn vrouw en ga volgende week naar hem toe. Dat wil hij, dat wil ik, waarom...omdat zij zich wel vasthielden aan mijn ziektebeeld en mijn kans op overwinnen en nu, nu ziet het er voor hem zo totaal anders uit. Praten met elkaar, brengt ons dichterbij maar hoe oneerlijk, is dit alles niet. In mijn hoofd wordt het rijtje mensen, die het niet redden steeds langer en dit maakt, dat ik er alleen maar op kan blijven hameren, dat we proberen het leven dat ons is gegeven, echt intens te leven....
Ik pruttel nog wat na, neem een kopje koffie en denk aan het volgende citaat 'De dood is als het doven van een kaars. Als de ochtend is aangebroken schuilt achter de tranen van verdriet de glimlach van de herinnering.' Wat een bizarre zin eigenlijk juist op dit moment. Maar wel waar....ik heb het boek Tonio gelezen, gebaseerd op het overlijden van de zoon van de schrijver zelf, en ook hier lees je dit. En als ik aan Andrea denk en hoe zij met haar kinderen, haar vrienden verderleeft met Ron in haar ziel, haar hart, dan is dit ook zo bijzonder. En eigenlijk, hoe anders weer, doe ik dit ook met mijn moeder. Zij leeft voort in mij, door alle mooie herinneringen. Ik praat altijd over haar, over wat zij deed en hoe zij deed, over haar zijn in mijn zijn. De glimlach van de herinnering....wat mooi, Anita

Een weekje vol reflectie....

Mijn prachtige beeld gekregen van Annemarie
En al twee keer ben ik mijn tekst kwijtgeraakt. Ik wil te snel of ik kan het niet meer....glimlach! Deze week in mijn bed, was een weekje vol reflectie. Nadenkend over de Leergang die steeds mooier wordt, over mijn budget bij Yarden voor 2012. Over de waardering die ik voel vanuit mijn directie en sommige collega's. Over mijn vriendschappen, mijn liefde, mijn gezin, over Annemarie..die bijna net zo ziek is, als ik ben en toch maar doorgaat. Over haar aanwezigheid op de Nationale Kunstjaarbeurs in het World Fashion Centre/Beursplaza deze zondag, waarbij een van haar schilderijen op de poster en het entreebewijs staat. En hoe trots ik daarop ben...maar ook denk ik aan Freek. Freek is een boom van een vent, een vriend van mijn vader, ik schat in zo'n 45 jaar. Eigenaar van het bedrijf wat mijn vaders' verzorgingstehuis de Samaritaan aan het slopen is. Freek is een kerel, die mijn vader voorheen mee 'uit' nam, voor een ritje in zijn supersnelle mercedes, of voor een tocht op een boot van de reddingsbrigade. En mijn vader genoot en had dan prachtige trotse verhalen over zijn ervaringen met Freek. En Freek is potverdomme ziek, ook gepakt door die rotkanker. Net als Jan, mijn vaders' andere vriend. Hoe bizar is het niet, dat dit soort prachtige mensen, zo aangepakt worden in dit leven. Wat is hier toch de bedoeling van? Het zijn mensen die zo mooi betekenis geven aan ons leven. Die een voorbeeld zijn voor ons, en anderen. Waarom nu juist deze mensen...ik begrijp het niet. Volgens Viktor Frankl is 'de levenstaak van ieder mens even uniek' en soms twijfel ik hieraan, want soms denk ik dat er mensen zijn, die hun levenstaak net wat serieuzer nemen dan een ander, juist door er te zijn voor die ander...en deze Freek is ook zo'n vent. Ik moet even denken aan het stukje tekst van De Dijk, over leven, want in ieder van ons schuilt een drang naar leven...
Leef vol, leef vrij
Leef in het totaal
Leef lang, leef wild
Leef met allemaal
Leef alles wat je leven kan
en hou je hart erbij...

Prachtig, ik duim voor dit leven, voor Freek, voor Jan, voor al die mensen die het zo nodig hebben. En ik, ik moest even uitrusten denk ik, omdat ik iets te lang, te laat, te wild geleefd heb wellicht, maar ik leef weer verder. Ik rust nog even uit, ben trots op alles in mijn leven....liefs, Anita

Spiegelbeeld....

Soms kijk ik in de spiegel en zie ik mijzelf, oud, vermoeid, verdrietig en zoals vandaag...ook nog ziek, bleek, met diepliggende ogen...en op zo'n moment realiseer ik me, dat ik dit leven soms best wel zwaar vind. Niet om te klagen, niet om te zeuren, maar al met al...is de draaglast soms wat zwaarder dan de draagkracht...en op zo'n moment komt Daphne binnen en dan zit zij op een stoel voor de deur van de slaapkamer, omdat zij niet ziek wil worden en niet te dichtbij wil komen, en zij eet haar boterham. En haar glimlach, haar mooie blauwe laarzen, het contact tussen haar en Annemarie, ons verhaal voor de Politie, voor OCW, waar zij nu samen met Monique staat, maakt dan dat alles weer anders is. Want op zo'n moment voel ik mij gedragen, gedragen door de vriendschap, de liefde in mijn leven. En dan gaat mijn zin waarmee ik begon, al direct niet meer op. En nu lees ik zomaar 'Vriendschap is een relatie waarbij het twee mensen is gegeven dezelfde ziel te delen'. Wow...en ik denk zomaar, met deze wetenschap, dat als ik nu in de spiegel kijk, ik misschien ook wel weer mijn eigen vreugde, mijn eigen blijdschap zie, want ik voel mij gevoed door liefde en dit maakt, dat mijn draagkracht, nadat de griep is verbannen, het weer wint van mijn draaglast...en dat ik weer op zal staan en vol energie zal terugkeren...en ik weet dat al mijn idealen schoon en mooi zijn en Erasmus zei al 'schoon is wat moeilijk te bereiken is'. Tja...en dat is mijn opdracht volgens mij...dus geloof me, nog een paar daagjes kwakkelen en ik ben er weer bij, vol energie, gevoed door nieuwe gedachten, genietend van het boek 'Tonio' een echte intense aanrader....Dag 'spiegelbeeld, vertel eens even...ben ik echt zo mooi als jij' ik glimlach als ik denk aan dit liedje van Willeke Alberti, echt van vroeger, dus ja, ik begin al een beetje oud te worden...vroeger komt steeds vaker in mijn teksten voor. Liefs, Anita

Ziek....

Tja en zomaar ben ik ziek. Hartstikke ziek, griep, koorts, een rug die op breken staat, althans zo voelt het...een tik gekregen via Annemarie, die dezelfde klachten heeft, alleen fysiek wat sterker lijkt dan ik nu ben...maandag nog aan het vergaderen geweest tot tien uur in de avond bij Yarden en alhoewel ik al een Ibruprofin had gehad van Sabrina, was ik zomaar ziek toen ik thuiskwam...en dat ben ik nog steeds, dus alles loopt in het honderd voor mijn gevoel...alleen kan ik even niet anders, dan ziek zijn, dan slapen en in bed liggen. Vandaag nemen Daphne en Monique OCW voor hun rekening, jammer, maar toch...morgen gaat Daphne intakes voor de Politie doen, kortom mijn netwerkorganisatie staat als een huis en daar ben ik trots op. Vanuit Yarden mails en telefoontjes, die ik ook vanuit bed kan afhandelen...kortom, ik ben er eventjes niet. Dus ga ik morgen ook niet naar mijn vader...want ik ben ziek, zo simpel is het leven. Ik hoop er volgende week weer helemaal bij te zijn...dag, Anita

Nachtje wakker....

En zomaar ben ik weer eens klaar wakker. En in een donker huis, schrijf ik een stukje aan mijn blog. Omdat er een week voor me ligt, die vol en zwaar is...omdat ik vandaag mijn lijf weer zomaar eens voelde, mijn rug...omdat...gewoon omdat ik niet kan slapen. Net lekker wat gewerkt, voor de Politie. Nu even genietend van de stilte en donkerte van de nacht...En terwijl ik dit schrijf, hoop ik dat jij, en al die anderen zomaar lekker slapen. Vanmiddag dacht ik aan al die mensen, die ik zo graag weer eens wil spreken en ontmoeten. En morgen ga ik gewoon wat afspraken inplannen, waarbij ik vooral stil wil staan, bij die mensen, die ik heel graag wil zien...vrije tijd is een schaars iets geworden voor me...en kwaliteit is waar ik voor wil staan in mijn leven. De kwaliteit van de contacten...van mooie ontmoetingen, van mensen waar ik van hou! Slaap lekker allemaal...de nacht is mooi, de stilte is heerlijk...ik verlang naar het ruisen van de zee over de stenen, zoals in Molivos...heerlijk! Wat een lekker geluid...maar ook hier in Voorschoten is de nacht heerlijk stil...af en toe hoor ik de wind, de regen...Anita