Plannen, plangesprekken en nog meer....

Goedemorgen! Na een dag vol plangesprekken, een beoordelingsgesprek, een gesprek met nabestaanden, is vandaag de dag vol vergaderingen. Leuk om elkaar weer te zien in Almere...maar eerst nog even wat dingen doen op mijn eigen kantoortje. Mijn eigen werkzaamheden hebben ook aandacht nodig, want het werken in de uitvaartwereld, vraagt veel van mijn tijd. En dat is niet erg, maar juist die vrijheid om te kiezen voor mijn eigen ding, mijn eigen coachopdrachten, past zo goed bij me...de energie die ik krijg, van een training, of een mooi gesprek...heerlijk! En hierdoor is er balans in alle opzichten...het mooiste van mijzelf komt dan naar boven. Een gemotiveerde, enthousiaste, vrolijke manager, die graag met haar team een prachtig resultaat wil neerzetten! Dus op deze 10e januari in 2012 gaan we daar voor met elkaar. En over al die andere plannen, praat ik jullie bij, zodra het mogelijk is....nog even niet. Het grootste project voorlopig is de spullen van de boerderij uitzoeken, en het appartement van mijn vader mooi inrichten. Zodat hij goed op zijn plaats komt te zitten, zodat hij simpelweg nog een beetje kan genieten. Iets meer vrijheid om alleen te zijn, iets meer rust, en eigen spullen om hem heen....Liefs Anita

Feest van Joyce....

En na een mooi dagje met mijn vader, waarbij we ook weer met onze bakkersfamilie samen waren, zit ik hier nu met een kopje Nespresso aan de keukentafel...een beetje lui, terwijl ik veel te doen heb. Na Pa zijn we nog even bij tante Anita en oom De geweest. Altijd zo gezellig...toen ik in de auto stapte zei ik tegen Annemarie, dit is nu een beetje mijn ouderlijk huis. Als mens, verlang je altijd naar een ouderlijk huis volgens mij, of je nu 25 of 52 bent...zo'n plek, waar je gewoon even kunt zijn. Je verhaal kunt doen, ook even weer soms zomaar kind mag zijn. En eigenlijk mis ik dat het meest...mijn ouderlijk huis. En dat is niet die boerderij, maar die plek zoals ik het hierboven omschrijf. Nu ik groot ben, en de 50 gepasseerd, ervaar ik al deze dingen zo anders. En voel ik het gemis...gisteren vroeg een meneer mij of mijn moeder nog leefde. Hij was een aardappelhandelaar en kwam vroeger wel eens op de boerderij. En bij mijn vader op de kamer slaapt een jonge man. Hij heeft een ongeluk gehad, zijn rug gebroken en nog veel meer. Hij en zijn vrouw zijn door mijn moeder getrouwd...ik zal een foto voor hem opzoeken, zodra ik de spullen van de boerderij weer kan inzien. Zodra deze uit de opslag komen. Flakkee is een vat vol herinneringen, aan dingen en mensen, die ooit waren. Zo kent oom De mijn moeder vanuit diverse besturen en ambtelijke functies. En het is leuk om hem daarover te horen vertellen...ik zit daar dan, en geniet simpelweg. Zo ook in die Samaritaan. Door stil te staan bij hoe het nu is, ook met mijn vader, is het ook weer goed...het is een accepteren, dat er een volgende fase weer is aangebroken. En toen we thuiskwamen aten we soep met cantharellen...ik glimlach, want ik hou niet zo van soep. En Annemarie wel...en zomaar aten we samen soep. En daarna naar de mooiste kroeg van Voorschoten, Het Wapen van Voorschoten. Met een glimlach denk ik terug aan het feest van Joyce van gisteren daar, een superfeest, een knalfeest, met Feestband Toon, swingend met veel mensen die ik niet ken. Mooie ontmoetingen, verwondering nog steeds over die twee vrouwen en genietend van de goede sfeer. Leuke mensen, vrolijk, ongecompliceerd, geen poeha, gewoon zomaar heel lekker....op de fiets erheen en op de fiets weer terug...witte wijn met spa ernaast. En toen als een blokje in slaap gevallen...en nu pas op de benen. Heerlijk...en nu zit ik hier, met mijn professor brilletje op (een gek leuk klein brilletje met mijn oude glazen, hoornen montuurtje, beetje rond, net een professor) want mijn eigen bril ligt boven...vandaar! Vandaag staat in het teken van opdrachten, bijzonder ik krijg zomaar aanvragen voor nieuwe coachtrajecten, andere opdrachten, terwijl ik de afgelopen week dacht...laat ik alles maar eens loslaten dan zie ik wel wat er gaat gebeuren....deze week de kick off bij Tender. Geweldig....ik ben er klaar voor en heb er zin in...een fijne zondag, geniet met elkaar!
Anita

Een beetje laat maar toch...een gedicht voor 2012

Lieve mensen en ergens in het oude jaar, vlak voor de jaarwissel kreeg ik van Jolanda, een bijzonder vriendinnetje van me...dit gedicht :

Nu dit jaar op een einde loopt

En alles is gezegd, geschreven en gedaan.

Weet dan dat boven aan de hemel

Die prachtige stralende sterren staan.

Deze sterren zijn getuige

Van onze lach en onze traan.

En zij kijken vast met trots

Naar hoe het dit jaar is gegaan.

Zij hebben ons het afgelopen jaar gevolgd

Zagen ons gevecht en ons verdriet.

Maar zij zagen ook de liefde

En dat de moed ons niet verliet

Zie daar die prachtige stralende sterren

Heel hoog aan de hemel staan

Zij zullen altijd naar ons kijken

Ook nu wij het nieuwe jaar ingaan

En ik word altijd zo blij van dit soort mooie gedichten. Nu, vrijdagavond 6 januari 2012...ga ik zomaar The Voice kijken, met mijn (zo bleek maar weer in de 'ken je collega quiz' die Annemieke voor Koos had gemaakt) witte sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland...en verder niet zoveel. Een dag vol prachtige gebeurtenissen, een nieuwe coachee ?????? Zou zomaar kunnen, een andere heel bijzondere opdracht en een bomvolle week voor me...

Het komt goed, de flow voor 2012 is goed. De gesprekken zijn intens. En ik, ik geniet...gewoon maar weer, alsof er geen jaarwissel is geweest...fijn weekend, en blijf kijken naar die prachtige stralende sterren. Morgen naar paps, met Annemarie....Anita

En die foto...onze tuinslang als het echt winter is....leuk he?

Zomaar een mooie dag.....

En vandaag was zomaar een prachtige dag...een lange, dat wel. Een coachtraject afronden, een receptie bij Driehuis Westerveld...waar leuke bijzondere mensen rond lopen. Een dag met mijn eerste beoordelingsgesprek, de eerste van 53....mijn god, wat een klus! Een dag waar ik meters heb gemaakt, zoals ik het altijd zo mooi kan zeggen...een dag, waar mensen elkaar in de haren vliegen en emotioneel maken en raken. Een dag, vol regen en storm, een kerstboom midden op de weg, vuurwerk terugvinden in een container, en daarmee Reynaud blij maken...glimlachen om alles wat er is. Denken aan de wiskunde leraar meneer van Diggelen...zo'n man, die je eigenlijk dagelijks nog tegen komt, omdat hij in je allergie zit...en als kind kon je hier niet zoveel mee. En als volwassene is het nog steeds ingewikkeld, want mijn god hoeveel meneren van Diggelen kom je niet tegen in je dagdagelijkse leven. Of mevrouwen...ken je dat, veraf en dichtbij...en je hebt er maar mee te dealen...Oh ja, meneer van Diggelen zelf ken ik niet...dit is de wiskunde leraar geweest van een van mijn coachees. Maar iedereen kent wel een meneer van Diggelen in zijn of haar leven. Ik ken er wel een paar en zie die koppen voor me, terwijl ik er nu bij kan glimlachen...want je hoeft niet met iedereen koffie te drinken, je moet soms alleen maar met zo iemand werken in je omgeving...en terwijl ik dit schrijf, denk ik weer even aan Ma van Loon. Zij vertelde mij altijd 'kind weet je waarom je schouders rond zijn....daar kun je dingen vanaf laten glijden, waar je niets mee wilt...'. En toen ze dat tegen me zei, vond ik haar maar een rare vrouw...wat moest ik hier nu weer mee. Maar nu, vandaag de dag, denk ik aan al die uitspraken van haar. Die ik mezelf nu hoor gebruiken...want jeminee wat een wijze lessen heeft zij mij gegeven. En nu is het voor mij de kunst om met haar lessen in mijn binnenzak, mijn leven goed te maken, het goed te doen in mijn leven. Het lukt, daar ben ik van overtuigd...of het is al gelukt....maar af is het nooit.

Wat een rommelig stukje, gewoon de kop leegmaken, lekker is dat...wat een mooie dag...ik zag een mevrouw met prachtige rode laarzen op de receptie en verder veel grijze meneren en mevrouwen...ik zag een leuke jongeman, die gekke dingen doet met as, vanuit een vliegtuig, een luchtballon, of wat dan ook...sprankelend in de wereld van de uitvaart...authentiek, bijzonder...slaap lekker, ik zit al in mijn dikke trui, loop lekker op mijn sokken en ben zomaar simpelweg gelukkig. Liefs, Anita oh ja en die houtblokken vind ik gewoon mooi...hout vind ik mooi, zo puur eigenlijk.....

Nieuwjaarsbericht....het is 2012

Oudejaarsdag was zo'n prachtige dag, met mooie intense ontmoetingen. Een bezoek aan Jan die 60 jaar werd. En daarna naar Pa. Waar Marcel, Elsbeth en Ronan kwamen. Marcel is de zoon van mijn nicht Leonoor (Leonoor is kort geleden overleden). En hij woont met zijn gezin in Ierland. En vroeger toen hij klein was, kwam hij vaak logeren op de boerderij. Als klein jongetje en dan was hij niet van de tractor af te slaan....hij genoot, en wilde nog langer blijven logeren. Een man nu, en nog steeds zo verbonden met mijn vader. Een omhelzing van man tot man. Prachtig emotioneel bijna, en het raakte me hoe Pa genoot. Ronan, de zoon van Marcel en Elsbeth, is 5,5 jaar. Een prachtig ventje, die ook mijn Pa een 'big hug' gaf. En het mooiste van alles is mijn Pa, die genoot, zo zichtbaar genoot...we dronken champagne en aten kaaskoekjes, we toasten op het leven, en op elkaar....wat een mooi moment. Zo kostbaar weer...en toen ik thuis kwam, was Rosanne druk met haar quizvragen. En later speelden wij een geweldige quiz in teams, heerlijk met Roos als quizmaster...wat een mooie laatste dag van 2011.....En na een prachtige jaarwissel met veel muziek en heerlijke champagne, met werkelijk schitterend vuurwerk in onze buurt, is het zomaar 2012 geworden. En hoe geweldig was het niet, om de eerste dag van het nieuwe jaar helemaal niets te doen. Tv kijken in bed, een boek lezen, een paar telefoontjes voor Yarden, maar verder alleen maar slapen, lezen en uitrusten. Heerlijk...in heel 2012 had ik niet eerder zo'n moment... En vanmorgen was er de nieuwjaarstoast van Cluster West in Haarlem, gezellig, niet al te druk met mooie muziek van Marcel...en daarna aan de slag, want het is druk, rommelig druk. Een gesprek in Alkmaar, en ontmoetingen in Haarlem...de eerste werkdag zit er ook weer op. En eigenlijk wil ik jullie wat mooie teksten geven, zomaar om te delen, teksten die verbinding hebben met uitvaarten, en afscheid nemen.....

Afscheid nemen
betekent achterblijven
omringd door stilte
en gemis.
Verdriet dat nergens
onderkomen vindt.
En teder aanraken van dingen
die onontvreemdbaar zijn.
Dat woord, die plek
en de herinneringen
vol warmte en innigheid.
Zoals de dagelijkse jas
die op een stoel is blijven hangen
en nu herbergt wat niet meer is.
De kamer wordt een schrijn
van pijn en hunker
naar oneindigheid.
Want alle armen zijn te kort
om voor altijd
het liefste te omarmen.

En dit gedicht draag ik op, aan al die mooie mensen die ons ontvallen zijn in 2011 :

Nu jij er niet meer bent
Ik zal het koud hebben
nu jij er niet meer bent.
Ik zal mijn kraag rechtop zetten
tegen het guur verdriet
maar helpen zal het niet.

Ik zal naar huis terugkeren
met mijn verkleumde vingers
rond mijn ziel.
En kamers vinden
onwerkelijk gevuld met leegte,
waar ik nochtans
je naam zal horen,
noemen, roepen, fluisteren, verzinnen.
Duizend maal misschien.

Ik zal je blijven zoeken
waar je vroeger was,
zelfs waar je nooit geweest bent.
En misschien op een dag
je ergens
in een onverwachte blik herkennen.
Of iets als verre adem voelen
in de wind langs mijn gezicht.

De dingen zal ik laten
waar ze achterbleven.
Zo lang, zo stil,
tot ik ermee verzoend ben
dat je de grenzen van bestaan
en al het kwetsbare van deze aarde
bent ontgroeid.
En dat de rust die je gevonden hebt
volkomen is.
Jij, in een hoekje,
badend in het licht.
En af en toe
voel ik je glimlach.

En deze, deze is voor morgen, voor jou, voor hem, voor haar, voor diegene die je dierbaar is :

De taal van liefde is onuitputtelijk.
Zij wikt niet en weegt niet.
Hoe oud ook, toch straalt ze van jeugdigheid.
Ze heeft zeer weinig woorden nodig,
al zijn ze vaak  doorregen van poezie.
Ze is bedachtzaam en verdraagt de stilte.
Wat ze wil zeggen doet ze woordeloos.
Soms wordt het in het zand geschreven.
Ze durft het aan om arm te zijn.
Maar wie haar spreekt
maakt zij ontzettend rijk.

Uit : Voor wie woorden zoekt - Kris Gelaude.
Inspiratie voor grote en kleine momenten

Lieve mensen, op deze tweede dag van 2012, wens ik een ieder, liefde, geluk en veel gezondheid toe. Wens ik dat wij delen, wat ons bezig houdt, dat wij samenwerken om samen te werken, dat wij willen leren van elkaar, dat wij elkaar aanspreken, vanuit respect en liefdevolle zorg. Dat wij genieten van kleine dingen, van een woord, een stil gebaar, maar vooral van elkaar. Dat wij blijven ontdekken, hoe mooi en intens het leven kan zijn. Dat wij blijven verwonderen, steeds maar weer. Ik wens een ieder dit alles toe....vanuit liefde, Anita

Thuiskomen, met Floor in de auto, na een intensieve dag...een dag vol indrukken, gesprekken, werk en samenwerken. Een dag om over na te denken....een dag, na alle kerstdrukte en kerstimpressies, een dag om gewoon weer lekker bezig te zijn. Vanuit een kantoor, waar het rustig is, maar waar ook verdriet voelbaar is, een schoonzus van een collega overleden en dan opeens is dood weer zo dichtbij. Een dag waarop mijn vader weer terug is gegaan naar de Samaritaan. Ik ben benieuwd hoe hij het daar weer heeft...een dag waarop er zojuist rakelings een kat overstak en ik maar net kon remmen. Een dag vol leven...zomaar, een dinsdag, de laatste dinsdag van 2011...Anita

Gedichtje....

Zomaar een dag...
de kerstlampjes branden nog, maar...
eigenlijk hoeft het niet meer...
een krans nog aan de deur...
maar eigenlijk, mag alles
wel weer gewoon zijn,
net als altijd, en dan staan we
bijna aan de vooravond van 2012...
Zomaar een nieuw jaar...
voor jou, voor mij
voor ons, voor elkaar...
Een jaar vol gezondheid
liefde en geluk,
een jaar met denk ik zomaar
af en toe een traan..
een jaar waarin wij met elkaar
nieuwe wegen in gaan slaan...
Ik wens een ieder
al het goede dat je  nodig hebt
voor 2012, voor jou, voor hem, voor haar
maar vooral met elkaar...

Anita