Verdriet en onmacht....

Hoe verschillend kan de ene dag, het ene moment zelfs, zijn ten opzichte van het andere...zo zaten wij gisteren nog aan de champagne in Savelberg, zo was er een ontbijt met de directie van Yarden en interessante ontmoetingen in het Crematorium in Haarlem. En vanmiddag een sessie in Haarlem over synergie, een sessie waar het juist ontbrak aan synergie...en ik de discussie opengooide, met alle effecten van dien. En verwonderde ik mij over juist het missen van verbinding, het voorbij gaan aan alle non verbale reacties. En vanuit het nagesprek wat hierop volgde, stapte ik moe maar met een vorm van voldaanheid over deze dag in de auto. En toen constateerde ik dat mijn broer mij wel drie keer had gebeld....en werd ik ongerust. En toen ik hem terugbelde kwam de klap. Want Henry, een van de beste, de liefste vrienden van mijn broer is dood. Keihard dood. Een auto-ongeluk. Een mooi mens, een vader van twee kinderen, een partner, een vriend, een hele lieve vriend is niet meer hier. En Arie, mijn broer is een van de mensen die hem dierbaar zijn, heel dierbaar, kwijt. Snoeihard, ongelooflijk en verdrietig..en ik, die ook deze Henry al jaren ken, ik voel me in- en in verdrietig. Het raakt me...de tranen zitten achter mijn ogen...en woorden schieten te kort. Verlies in alle heftigheid knalt zomaar binnen...levens zijn ontwricht, onvoorwaardelijk en hard. En ik, ik kan niets meer doen, dan alleen maar er zijn voor mijn lieve broer. Het doet zo zeer. Het is zo oneerlijk...die dood. Die verdomde dood...steeds weer is die dood daar. Dichtbij, veraf, dagdagelijks en het raakt me, deze Henry..hij heeft mijn moeder nog gekend. Zo'n lieve vent, zo'n kerel met wie je kon lachen en huilen. Een man die mij in zijn armen nam, toen ik ziek was en kaal en op de boerderij kwam een paar jaar terug, waar hij met Arie en Tonneke de verjaardag van Noor vierde en samen moesten we huilen, omdat ik ziek was. En ik, ik zit hier en hij is dood. Simpelweg dood. En ik ...ik huil voor Henry, voor zijn gezin, voor mijn broer, gewoon ik heb verdriet.....en weer is er die onmacht, die verdomde onmacht, die vraag naar het waarom....Henry en die rot vrachtwagen...Anita

Leeg bericht maar zoveel te vertellen!

Goedemorgen, in alle vroegte schrijf ik een stukje. Want gisterenavond drukte ik alles weg. En toen ben ik uiteindelijk maar lekker gaan slapen. Het was genoeg geweest voor die dag. Een dag vol vergaderingen in Almere, beginnend met een bezoekje ter controle aan het LUMC. Prikken is een lastig iets, steeds maar weer. Dus de ene arm lukte niet, toen de volgende maar gepakt. Maar lieve mensen als het hierbij blijft, dan mogen ze rustig twee keer prikken. Want iedere keer als ik vanuit het LUMC rijd, dan denk ik aan al die mensen, dan denk ik aan Andrea en Ron, aan Jan en Jantje, aan Freek en Lia, aan die collega ver weg bij Yarden Noord, aan mensen die ziek zijn en het niet gered hebben en dan lig ik daar met mijn bruine buik vanwege de Egyptische zon, en voelt mijn specialist of er klieren zijn opgezet en dan lachen we samen. Omdat ik al 3,5 jaar vrij ben. Gitta komt bij me langs, in gedachten dan en dan voel me ik een gelukkig mens. Het leven lacht me toe. En hoe...dit weekend kwam er zomaar een mooie vraag via Lenneke op me af. En gisterenavond hadden zij en ik een mooi gesprek. Nu hard werken om een prachtig voorstel neer te leggen. Het zou mooi aansluiten op alles wat er al gebeurd is, op de Politie, op OCW, op dat waar ik voor sta. Spannend dus weer...en leuk, want er is ook plaats voor Annemarie in dit programma. Kortom...creativiteit gecombineerd met weerstand, wow hoe mooi kan het zijn. Nu, wat businesscases en snel naar Yarden. Ik kon er niet uit vanmorgen heel vroeg, want deze dag is lang. Intensief en mooi, schat ik zomaar in...ondertussen heb ik broerlief gesproken en hij is net zo blij als ik met de manier waarop Pa van Loon nu woont. En geloof me, als er iemand geniet, ondanks zijn omstandigheden, dan is het Pa van Loon wel. Liefs, een fijne dag...de vogels hoor ik fluiten...heerlijk een soort voorjaarsgevoel neemt bezit van me. Ik wil de zon blijvend voelen op mijn huid. Het is zo lekker. Anita

Een huis vol bezoek bij Pa van Loon....

En soms lijkt het alsof het weer bijna net zo is als vroeger, dan is thuiskomen bij Pa van Loon gezellig. Dan komen er spontaan mensen langs, dan geniet hij en roept als gulle gastheer dat zijn gasten een glaasje wijn, advocaat of wat dan ook moeten gebruiken. En het is nu net als het vroeger was toen mijn moeder nog leefde, er is van alles in huis. Wijn, drank, koffie, thee, limonade en allerlei hapjes tussendoor. Heerlijk gewoon. En Pa, hij geniet in zijn schitterende appartement. Met Els aan zijn zijde. Met zijn prachtige enorme nieuwe tv! Hij heeft gisteren schaatsen zitten kijken. De familie Klootwijk kwam op bezoek, tante Anita en oom Dé, de verpleeghuisarts, wat bezoekers van andere bewoners, kortom het was een enorme gezelligheid. En de beelden spreken voor zich. Straks of nu al zijn Arie en Noor bij hem en dan zal  hij ook wel weer enorm genieten van al die gezelligheid. En ik, ik ben meer dan opgelucht over dit alles. Het zit er een beetje op voor me, zo voelt het. De verhuizing is achter de rug. Ik kan mij nu weer richten op mooie nieuwe opdrachten, de Politie, lesgeven, de jeugdzorg in Breda, Yarden, OCW, kortom die dingen waar ik veel energie van krijg. Zomaar uit onverwachte hoek wellicht een nieuwe opdracht, interessant en boeiend. En ik heb weer nieuwe dingen te leren. Heerlijk...ik hou jullie op de hoogte. Heb tot nu toe lekker gewerkt hieraan. En geniet dus weer van dit moment. Het even tijd hebben voor mijn eigen dingen. Heerlijk. Een dikke zoen...Anita

Een mooie dag...

Lieve mensen en vandaag was een prachtige dag bij Yarden. Een dag met goede gesprekken, mooie ontmoetingen, emoties, een dag temidden van een groep mensen, die met elkaar keihard hebben gewerkt. Een dag vol telefoongesprekken, een dag die mij weer zo duidelijk gemaakt heeft, dat ik daar goed op mijn plek ben! Een dag ook met een verrassing op mijn bureau, een prachtige fles witte sauvignon blanc met een lief kaartje van een stagiaire bij mij op kantoor, van Ineke. Met een prachtig stageverslag. Genieten, dit soort mooie dingen....en toen ik vanavond thuis kwam, kwam er weer een verrassing, want lieve Roos heeft voor mij gekookt. Gezellig samen eten, want Floor is aan het turnen en Annemarie uiteten met de collega's. Gezellig...nu de krant, wat telefoontjes, en zomaar lekker eventjes niks. Met mijn vader een beetje in gedachten, hoe zou het met hem zijn...zou hij genieten van zijn mooie plekje. Samen met Els, een glaasje wijn erbij...gezellig samenzijn? Zou hij al helemaal zelf de deur kunnen openen? Zou hij genieten van het uitzicht. En vandaag was er zomaar een mooie afsluiting...een kennismaking of ik in een Raad van Advies zitting wil nemen. Voor een nieuwe opleiding in de uitvaartwereld. Leuk, bijzonder en aansprekend. Echt weer iets voor Anita van Loon. En jawel een gesprek hierover op korte termijn. Het komt goed. Het past me zeker. En weet je wat ik nu doe...ik drink mijn glaasje wijn, uit Nieuw Zeeland. Mijn favoriet...de sauvignon blanc. Slaap lekker...en hier een tekst uit een schilderij van Annemarie - Love is the true nature of being - Dag!

De verhuizing van Pa van Loon....

Zo, het zit er weer op. De verhuizing van mijn vader is een feit! Gisterenmorgen al heel vroeg was ik op Flakkee, om de verhuizer te ontvangen, om de nieuwe tv van mijn vader te laten plaatsen. Om zijn nieuwe appartement helemaal mooi in te richten, met zijn spulletjes van vroeger, een supermodern appartement met allerlei zorgmogelijkheden, met moderne technieken, met zusters wat meer op afstand, kortom een enorm grote overgang. Werkelijk van oud naar nieuw...en toen ik gisterenochtend mijn vader om kwart voor acht even ging begroeten lag hij nog in bed, en toen hij mij zag riep hij mij 'he...daar is mijn kind'. Hoe heerlijk. Ingewikkeld was het wel, want ik was samen met Hans en Ria in de nieuwbouw bezig en hij riep de hele ochtend dat hij naar zijn kind wilde...En toen hij uiteindelijk rond een uur of drie kwam, en zag wat Hans, RIa en ik gedaan hadden zei hij al na een kwartier 'ik voel me hier al helemaal thuis'. Geweldig he...ondertussen mocht ik vannacht logeren bij mijn tante Anita en oom De. Een soort vijfsterren locatie om te verblijven, een lekker glas witte wijn, hapjes erbij. En om tien uur in de avond nog een diner...en uiteindelijk was ik erg moe toen ik ging slapen. En vanmorgen om negen uur, na een heerlijk ontbijt, was ik weer in touw en weer bij mijn vader. En vanmiddag om half drie in een optocht, langs ballonnen, gingen we met allerlei familie-leden naar de nieuwbouw. Daar werden we onthaald met champagne en lekkere hapjes. En daar zat hij dan...in vol ornaat, en maar oefenen met die bel om zijn nek. Zodat hij zelf de deur kan openen, zodat hij zelf kan bellen als hij hulp nodig heeft...moderne techniek, ingewikkeld voor een 82-jarige om mee om te gaan. Een lift waarmee je zo uit je bed al hangend naar de douche of je eigen toilet kunt. De foto's spreken voor zich. En mijn vader zei toen ik wegging 'dank je wel mijn lieve kind, het begin is in ieder geval goed'. En na dit alles, ben ik moe maar voldaan. En morgen wacht mij een Yarden, waar keihard gewerkt wordt, waar mensen bekaf zijn. Waar we tijd en aandacht voor elkaar moeten hebben, waar we met elkaar aan de slag gaan, om de drukte het hoofd te blijven bieden. Ik zal mijn energie richten op Yarden en alles waar we voor staan met elkaar. Voor nu liefs, Anita

El Gouna

En zomaar zijn wij weer thuis, na een goddelijk weekje zon in El Gouna. Een heerlijk zonnetje overdag, en in de avond een trui aan, gewoon omdat het zo snel aan het afkoelen was. Wat heerlijk om daar weer te zijn...en hoe leuk om bekenden uit Wassenaar te ontmoeten, om mensen te ontmoeten die we ooit op Poros zijn tegengekomen, en om zomaar te praten met leuke mensen uit Arnhem en omgeving...gezellig! Het leuke van vakantie is dat het gezellig is,dat er niets hoeft, dat alles mag en de telefoons lagen in de kluis, de foto's zijn geweldig. En vanmorgen om zes uur stapten wij ons bed weer in. Heerlijk....en nu, nu loop ik nog in mijn nachtpolo rond, drink ik mijn nespresso en bereid ik me voor op de verhuizing morgen van mijn vader. Het gaat nu echt gebeuren...ik ben heel benieuwd hoe het voor hem zal zijn in zijn nieuwe onderkomen! Thuisgekomen, de post uitgezocht, onroerende zaak aanslagen, gewoon het normale dagelijkse leventje gaat weer verder. En dat is ook goed...dat is er ook! BTW-aangiftes doen, betalingen regelen, kortom back home again. Die lieve Reynaud stond daar op een onmogelijk tijdstip op Schiphol...en heeft hier een vervelende lekkage verholpen tijdens onze vakantie...kortom, hoe warm kan je thuiskomst ook weer zijn. Ondertussen is mijn broer met Noor lekker naar de wintersport en ga ik morgen mijn vader verblijden, samen met Hans en Ria, klussen in zijn nieuwe huis, zodanig dat hij dinsdag hier geruisloos in kan gaan wonen. Prachtig toch...en hoe gek ook, tijdens ons verblijf in El Gouna, speelde ons koningshuis door mijn hoofd, en bereikte ook ons het vreselijke bericht over prins Friso. Ongekend wat een verdriet. Ik had er last van...heb er last van! El Gouna we komen terug!
Foto's : El Gouna houdt net als ik van oude mercedessen, dus deze is speciaal voor Pa genomen, een mooi vergezicht, ons hotel vanaf het water gezien en Annemarie in de El Gouna Yacht Club...met de nederlandse chef Bart! Liefs, Anita