Verdrietig...

En vandaag was ik zo'n dag, dat ik me verdrietig voelde, intens verdrietig. Alsof in iedere vezel in mij het gevoel aanwezig is, dat ik weer iemand los moet laten, van wie ik zomaar hou. Omdat deze mens, deze Jan, al zoveel jaar in mijn leven is. Omdat hij een prachtige herinnering is aan mijn ouders, mijn boerderij, mijn leven, ons leven met elkaar. Lief en leed gedeeld. Elkaar bijgestaan, zoveel gedeeld, zoveel beleefd, Jan die mij 'een levenslange garantie gaf op al mijn wasmachines' omdat hij mijn 'broer' was. En waarom nu mijn broer, want zo begon het ooit, dan mocht hij me kussen en dichtbij me zijn. Een lekker flauw grapje, maar wel zo echt. En zomaar is dan mijn 'broer Jan' overleden. En hij was de man, die aan mijn moeder vroeg op haar sterfbed 'maar Ina, ik ben toch altijd wel netjes geweest he...' en haar laatste antwoord aan Jan was 'nou mmmmm'. En vanaf haar sterfbed, gaf zij hem nog een klein standje. Omdat zij vond, dat Pa en Jan regelmatig een glas wijn te veel dronken. En mijn moeder (ja hoe bestaat het...) hield niet van alcohol...Maar Jan was ook de man, die mijn vader altijd hielp, die wasmachines van 100 jaar en ouder nog aan de praat kon houden. Die alles verving op de boerderij wat maar vervangen moest worden. Jan kon alles...en vandaag zat hij naast me in de auto. Was hij bij me op kantoor. Letterlijk zei een collega me dat zij de afgelopen week, op zijn sterfdag, iemand achter me zag staan op kantoor. Jan...hij was daar gewoon. Ja en nu denken jullie dat ik dronken ben, maar echt niet, ik voelde het ook. Ik was ziek, toen hij stierf. Zomaar ziek en die ochtend al emotioneel, en ellendig...echt waar. Verdriet doet pijn. En toch zal ik verder gaan, er zijn voor Jantje zijn vrouw. En het leven leven, omdat dat mijn bedoeling is. Het leven te leven, ondanks alle verlies, alle verdriet, alle rouw...ik zal het leven leven. Een hele dikke zoen, van mij, voor....Jan. Ja natuurlijk voor Jan en voor Jantje...en hun kinderen, en kleinkinderen. Liefs, van Anita...

Speciaal voor Jan ........

En nadat ik zaterdag al afscheid van hem had genomen....nadat ik bij mijn moeder op haar graf mooie paarse moederdagbloemetjes had geplaatst, kreeg ik vandaag een telefoontje terwijl ik van Alkmaar naar Almere reed...mijn vriend, onze vriend Jan is overleden. Na een heftig ziekbed, alweer die rotziekte, kanker. Een man, die mij zijn 'zus' noemde en ik, ik noemde hem 'broer'. En vanmiddag in het MT, werd het me zomaar te kwaad. En terwijl ik dit schrijf, voel ik de tranen prikken in mijn ogen...zo oneerlijk, zo niet ok, al die lieve mooie bijzondere mensen, voor wie het leven hier ophoudt. In gedachten ben ik bij Jantje, bij de kinderen en kleinkinderen, en voel ik het gemis....Jan, mijn vader noemde hem zaterdag nog 'mijn grote vriend'. Jan...hij is niet meer..en ach wat zal ik hem missen. Ik voel verdriet, intens verdriet...de Samenloop voor Hoop, staat in het teken van Ron, van Freek, van Jan en van al die mensen, die zomaar iemand hebben verloren, van wie ze zielsveel houden...dus ik loop ook voor mijn moeder, en al die kaarsen die wij branden, branden wij voor hen, die niet meer hier zijn...een wandeling door de tunnel van licht. Met elkaar.....dag, een verdrietige, een beetje een lege Anita...

Ontmoeting met een mooie man...

En terwijl Angela mij belde, en deed glimlachen, heb ik zomaar een leuke aansprekende voor mij onbekende man mogen ontmoeten. En hoe leuk is het, dat je zomaar een goed gesprek hebt in een grand cafe in Dordrecht, met een vreemde. En eenmaal thuis, een mooie maaltijd, mager en gezond, want jawel op naar de 7 kg eraf...ik voel me wel trots, broeken zakken af, en mijn gezicht wordt smaller. Bellend naar Zorghotels, zo simpel is het nog niet, dit te organiseren voor mijn paps..en dit alles, terwijl mijn vrouwenclub in Den Bosch zit, eten, drinken en samenzijn. En ik, ik heb ervoor gekozen wat te werken, mensen te ontmoeten, rust in te bouwen en morgen weer naar mijn paps. Soms is het leven keuzes maken en uiteindelijk voelt dat goed. Wat meer tijd thuis, wat meer tijd samen, want samenzijn en vrij zijn is een unicum. Mijn leventje is gevuld, met werk, met van alles, met ontmoetingen en veel werk en ik vertel iedereen in een coachtraject, dat een goede balans de basis is. Dat je energie nodig hebt, om het leven te kunnen leven. En ik vergeet dit zelf soms...dus daarom zit ik lekker thuis nu. Liefs, een mooi weekend. Mijn energie bij Yarden liep eventjes weg, door praten over elkaar en niet tegen elkaar, door gedoe, gezeur...'ik wens u veel personeel' en nu, nu hoef ik eventjes niets...mag ik zomaar even zijn. En dat, dat is genieten...dag, Anita

Nadenkend over mijn vader....

En gisterenochtend reed ik naar Haarlem, alweer heel vroeg en zat ik in de auto te mijmeren over mijn vader. Over hoe het zou kunnen voelen als je in je bed ligt, wakker wordt en moet wachten tot anderen je uit bed halen. Als je geluk hebt rond een uur of negen, als het tegen zit om half elf? Hoe je, als vrij mens, na een leven op een boerderij, en wie kan zeggen dat hij 80 jaar op zijn boerderij heeft gewoond, in hetzelfde huis, met een uitzicht over de akkers, de tulpenvelden soms....En dan zomaar is je vrijheid volledig weg, is je uitzicht een sloopterrein, waar weliswaar kranen stukken muur, of dak afbreken, maar meer zie je niet. Waar je, als je dan om negen uur achter je tafel wordt geplaatst, met een beetje mazzel nog zit om zes uur. Waar als er geen bezoek zou komen, af en toe een verpleegster komt om even met je samen te zijn....hoezo vrij zijn, hoezo ruimte om je leven vorm en richting te geven. Zomaar is het voorbij lijkt het dan, en zijn opmerking toen hij een vogel zag vliegen buiten 'die is tenminste vrij' kwam gisterenochtend zomaar bij me binnen. Het raakte me tot in het diepst van mijn ziel. Want om mijn prachtige vrolijke sterke vader, nu als een dood vogeltje binnen te zien zitten, dat doet me zeer. En gelukkig is Els er, en zijn er vrienden en vriendinnen, bekenden en oude buren, die hem bezoeken, een uurtje, een middag, tot hij naar bed gaat soms. Maar de avonden zijn stil en eenzaam zoals hij het zegt. Hij leeft op als je binnenstapt, zijn wereld is klein, zijn denkwereld wordt kleiner...mijn vader is niet meer zo gelukkig. En gisterenavond, vlak voordat ik mijn training ging verzorgen belde Els en kreeg ik hem aan de telefoon. Hij klonk blij, want Els was bij hem. Hij wilde me even spreken en vertelde dat ik bloemen kreeg omdat het moederdag is...en toen ik begon te lachen en zei dat ik toch geen moeder ben, zei hij 'ja maar dan krijg je toch wel bloemen van mij'. Mijn vader die mij bloemen geeft voor moederdag. Onze zaterdagen zijn zo waardevol, dat ik eigenlijk niets anders wil, dan bij hem zijn. Samen een dvd kijken, hem laten vertellen over vroeger, een hapje, iets lekkers te drinken, zijn Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland en zomaar zijn. Hij zei gisteren 'wanneer kom je weer', en toe ik zei zaterdag was zijn reactie 'mijn lieve kind ik zal je met twee open armen ontvangen' en vervolgens maakte hij zich zorgen, omdat hij geen cadeautje heeft voor Els haar verjaardag. Mooi he...want hij wil zo graag de mensen van wie hij houdt een cadeautje geven. Mijn vader, mijn vader van wie ik zoveel hou...ongekend veel. Voor mij ligt een mooie dag, een dag vol nieuwe indrukken, kennismaken met nieuwe mensen, een training leidinggeven. Een energie volle dag. Want soms zijn de dagen bij Yarden zwaar, zomaar zwaar omdat mensen op een manier met elkaar omgaan, waar geen respect uit blijkt, alsof we niet met elkaar eenzelfde doel nastreven en dan werk ik hard, met deze mensen en moet ik soms in mijn rol als strenge manager schieten om dit patroon te doorbreken. En juist daarom, is het soms zo heerlijk om eventjes iets anders te mogen doen. En ondertussen vertelde mijn weegschaal mij dat ik op weg ben naar de 7 kg minder. Een mooie prestatie waar ik echt hard voor werk, juist omdat die kg's die ik nu weg wil krijgen, op van die plekken zitten, waarvan je denkt 'mijn hemel waren ze daar maar nooit gekomen', maar ja...het lukt, langzaam en gestaag kruipt die wijzer van de weegschaal de goede kant op. En ben ik trots en blij, omdat ik dit zomaar doe. Om wat beter voor mijn rug te zorgen, want ik had er wel veel last van. En nu veel minder. Om wat meer energie te krijgen, zodat ik dit harde werken, die vele uren die ik maak, wel goed te kunnen volhouden. Om ook vanuit die energie een goede partner te zijn, een goede vriend, vanuit balans te kunnen werken, dus ook een goede leidinggevende te zijn. En nu is de cirkel weer rond, want vandaag gaat het over leidinggeven en dit begint altijd bij jezelf. Je kunt niet goed voor de ander zorgen, als je het niet voor jezelf doet. Je kunt geen leiderschap laten zien, als je het niet hebt over jezelf en je eigen leven. Het leven is een grote bron van inspiratie...en dit is wat ik deel, met mijn mensen, geweldig.
Ik wens jullie een mooie dag, een dag waarbij je af en toe je eens realiseert hoe mooi het is, dat jij de vrijheid hebt om zelf te bepalen of je een kop koffie wilt drinken, een sigaret wilt roken, op wilt staan, of zelf je nog even om wilt draaien. En denk dan even aan mijn vader, die al deze keuzes wel wil maken, maar nog niet eens ervoor kan kiezen om zich om te draaien in bed, want dat kan hij niet meer. En als je daarover nadenkt, dan voel je jezelf een rijk mens. En die bewustwording, die maakt je gelukkig. Dag, dag paps, ik hoop dat je een fijne dag hebt, want vandaag ga je naar Els, krijg je lekker zelf gemaakt eten, met een glas wijn en veel liefde, geniet maar. Ik hou van je. Anita

Twijfel, een dilemma......

En soms heb ik zomaar wat twijfels, voel ik ergens in mij een tweestrijd, heb ik een dilemma. En dit maakt dan, dat ik nog een nachtje ergens over wil slapen. Dat ik na wil denken en vooral vanuit mijn gevoel de juiste dingen doen. En vandaag had ik aan het einde van de dag, een gesprek. Met een mooi mens, in essentie een heel mooi mens. En soms maken ervaringen in je leven, dat je anders doet dan je wilt zijn. En zo is dit ook bij deze mens...en mooi is het dan, om te zien dat in een gesprek er weer een ruimte ontstaat, een stukje ruimte om samen nog wat verder op te trekken. En nu ik thuis ben, en weer nadenk hierover, voelt het goed. Wat ook bijzonder is, dat ik gebeld werd door een vreemde meneer. En dat ik zomaar een heel leuk gesprek had met hem over coaching...over passie in je werk, over de dingen doen waar je iets bij voelt. En met deze vreemde meneer heb ik een afspraak...goed he...
Na het overlijden van mijn moeder, krijg ik een blad van de Remonstrantse kerk. Een mooi blad vol overpeinzingen. En in dit blad gaat het over jonge mensen die al dan niet geloven in God.
Ik las hier een interview met een twintiger, die antwoord geeft op de vraag of er een God is : 'ik weet niet zeker of er een God bestaat, maar het lijkt mij wel een mooi idee, ik voel een verlangen naar God en misschien is dat wel het geloof.  Ik heb me nooit eerder verbonden gevoeld met God, wel met goddelijkheid en dat ervaar ik dagelijks, in zingen, in de liefde, in de zon, in een lekkere pizza. Die liefde kan alles en overal zijn, en me plotseling overvallen. Of ik nu bij een uitvaart ben, over de zee uitkijk, of de zoute oneindigheid ervan ruik. Het ontbreken van een relatie met een God voelt niet als een gemis. Maar het ontbreken van iets dat goddelijkheid heet, wel...'.
Mooie stof tot nadenken. Fijne dinsdagavond...de dag was bijzonder, rijk en vol. Dank je wel. Anita

Ambitie matcht met ambitie

Mooi he...ambitie matcht met ambitie. Ik reed vandaag een tijdje achter een Audi A3 met deze tekst op de ruit en eigenlijk vond ik dit wel een mooie uitspraak. Want stel je toch voor dat je als bedrijf ambitie hebt, dan zoek je ook mensen met eenzelfde ambitie. Als je ergens voor staat en voor gaat als eigenaar, als manager, als directeur, dan wil je dat je mensen met eenzelfde instelling aan het werk zijn. En bij Yarden zijn we daarmee bezig en dat is weer zomaar een reden, waarom ik dit bedrijf zo geweldig vind. Een bedrijf met een visie, een bevlogenheid, een verbinding met als resultaat dat mensen dit gaan uitdragen, uitstralen. De een meer dan de ander, en daarom betekent dit ook dat ik nog nadrukkelijker wil werken aan kwaliteit, bevlogenheid, je verantwoordelijkheid nemen, je gedrag aanpassen aan de wensen van de nabestaanden. En dat is ambitie, dat is geloven in waar je voor staat...een traject, waarbij je met elkaar de lat steeds hoger wilt leggen, dit betekent, dat een 8 niet voldoende is, maar dit betekent ook dat je steeds op zoek mag zijn, naar hoe je je werk nog beter kunt doen dan je het al doet. En dat was zo'n mooie uitspraak van Peter van Wageningen - 'als je iets gedaan hebt, vraag je jezelf dan altijd af, had ik het anders of nog beter kunnen doen'. En dat is ambitie, ambitie matcht met ambitie...soms gebeuren er zomaar mooie dingen, onderweg, op reis...en geeft dat stof tot nadenken. Voor dit weekend, wens ik jullie alle goeds...geniet ervan. Morgen is het tijd voor mijn vader en ik kan er nu al naar uitzien...dag, Anita

Film Untouchable...

En vanavond waren wij naar de film, 'untouchable' geweldig, prachtig, en nog meer woorden zijn hierop van toepassing. Intens, overweldigend, liefdevol, en met zoveel gevoel voor vriendschap, er is geen verschil meer tussen rijk en arm, tussen blank en gekleurd, het gaat over verbinding...pure verbinding. Wat hebben wij genoten....welterusten, Anita