SamenLoop voor Hoop!!

Tja, waar begin ik...ik begin met Joke. Want Joke werd om vrijdagmiddag om 13.00 uur door mij afgezet aan de Dreef, bij onze twee kramen in de Haarlemmerhout, nadat wij onze zes teams hadden ingeschreven voor de SamenLoop voor Hoop! De eerste SamenLoop voor Haarlem, met als doel zoveel mogelijk geld in te zamelen voor KWF! En wat een happening, wat een collega's, wat een sfeer, maar ook wat een kou, wat een wind...en wat een doorzettingsvermogen. Op het moment dat ik dit schrijf, loop ik scheef van de pijn in mijn rug, ibuprofin is mijn maatje voor vandaag, maar ik kan alleen maar zeggen - 'geweldig! En bedankt voor al die collega's uit het land, voor al die partners, vrienden en vriendinnen, voor al die mooie intense gesprekken in de nacht, achter onze kraam, voor die slaapzakken waar we onder mochten zitten, voor de saamhorigheid, de lol, en wat was het mooi! Zondagmiddag dansend met elkaar op het terrein. Vrijdagnacht de fakkeltocht, maar ook het beeld van al die brandende lichtjes, langs de route...een kippelvelroute was dat...ik heb gehuild, om alles, gehuild voor al die lieve mensen, die deze nacht zo dichtbij me waren, al was het maar door het schijnen van het licht.'. En hoe gaaf was het niet om Reynaud te zien, ergens midden in de Loop, toen wij de fakkeltocht gingen lopen, als survivors, hoe gaaf was het niet om collega's te zien, die het met elkaar gezellig hadden bij de openhaard in het Uitvaartcentrum, waar Pien een ieder ontving, met wijn, en hoe is daar niet gelachen. Hoe mooi was het niet die verlengde mercedessen van Bergamin, en die bereidwilligheid van hun chauffeurs. Hoe verbonden waren wij, geweldig! Dus dank aan al die collega's, aan Sabrina en haar zus en schoonzus, dat zij erbij waren. Ik ben er stil van...en hoe mooi was het niet om te zien, dat de kindjes van collega's uit Noord erbij waren. Muziek van Sarah en Tim, en later van Marcel. Indrukwekkend....en al dat geld...wij als Yarden, ik schat zomaar in rond de 12.000 euro. En in zijn totaliteit is er hier in Haarlem, door al die mooie grote en kleine acties, ruim € 41.000 opgehaald. Een mooi resultaat, waar wij geweldig trots op mogen zijn. De tunnel van licht, gesponsord door Yarden, het interview op het podium, afgenomen door Veldhuis en Kemper, bij de slotceremonie, waar ik mij trots voelde op Yarden, voor Yarden en door Yarden...jongens over twee jaar weer, ok? Ik organiseer het wel weer in Haarlem, als jullie het goed vinden! En nu, naar mijn papa, maar eerst eventjes niks, want na de euforie van onze SamenLoop, liet Oranje het eventjes afweten en staat de eerste score op 0-1 voor die jongens. Dus ik hoop dat al die Oranje liefhebbers, die meegelopen hebben, zich een ding realiseren, wij, wij van Yarden, wij hebben gewonnen dit weekend! Meer dan...bedankt allemaal! Zonder jullie was dit nooit gelukt! Bedankt donateurs, bedankt collega's, vrienden en familieleden, bedankt! Anita

Samen lopen voor de SamenLoop voor Hoop.....

En zomaar hier een hele mooie foto van Annemarie...tijdens de opening van de winkel in Amstelveen vorige week...

En terwijl heel Nederland bezig is met geld in te zamelen, in Frankrijk en in Nederland, voor KWF gaan wij vanuit Yarden Cluster West, in samenwerking met allerlei prachtige collega's en vrienden uit het hele land, vrijdagmiddag de 24-uurs marathon lopen in Haarlem. Met als doel, geld bijeen te brengen, zoveel als mogelijk voor KWF. Met nu 74 lopers lopen wij deze marathon. Met deze mensen en daarom heen nog veel vrijwilligers, lopen wij door de tunnel van licht, met als doel al die mensen die ons ontvallen zijn, te herdenken. Wij wandelen door de tunnel van licht, en ik draag mijn licht op aan Freek, aan Ron, aan Jan...en ik zal kaarsen branden voor hen, ik zal in de nacht als survivor een fakkel dragen en het licht dragen, als eerbetoon. Ik zal emoties voelen, en ik zal trots zijn, ik zal aan mijn moeder denken en ik zal veel liefde voelen. Ik zal denken aan al die mannen en vrouwen, aan Wim, de broer van Vincent, en ik zal denken aan de woorden van mijn moeder 'laat je lichtje schijnen, helder in het rond, laat je lichtje schijnen, waar het droefheid vond'....de tekst klopt niet helemaal, maar de intentie is zo duidelijk. Op dit moment zit ik eindelijk in de kamer, en kom ik zomaar bij, na een hele lange, mooie dag. Een dag vol inspanningen, gesprekken, intensiteit, een dag waarbij de bijdragen aan de SamenLoop zomaar binnen stroomden. Op dit moment ziet het er naar uit, dat wij ruim € 12.500,00 bijeen gaan brengen. Let op, gisteren dachten wij nog 10 duizend euro bijeen te brengen, nu is dit bedrag al opgehoogd! En ik ben alleen maar stil en trots...dank jullie wel allemaal, voor alle gulle gaven...en veel liefs, van mij...Anita

Overpeinzingen....

Op deze zondagavond, na een bijzondere dag in Alkmaar, de Uitvaartbeurs, samen met Ineke en Jan Pieter, en een vrijwilligster vanuit de Vereniging, waar wij heel veel mensen van informatie hebben voorzien, zit ik thuis. Ik kijk naar de KRO, de reunie, en dit vind ik altijd heel leuk. En over een poosje heb ik ook een hereniging met mijn HAVO-klasgenoten in Le Bateau te Middelharnis. Mensen ontmoeten van vroeger, verhalen ophalen, herinneringen, het lijkt mij meer dan leuk...Vandaag mocht ik weer mooie mensen ontmoeten uit de wereld van de uitvaart, de muzikant Marcel, een bijzonder mens met een prachtige muzikale kwaliteit. Maar ook Geertje, collega's en voor mij veel nieuwe mensen. Gave wereld die wereld van de uitvaart! En nu, na een lekker diner met Annemarie en de meisjes, waarin ik terug ging in de tijd. Waarin ik Floor vertelde over mijn jonge leven, mijn leven in Den Haag, een geweldige tijd. Meneer Frijling...mijn werkzaamheden, uiteten met meneer Frijling bij Fagel, en rijden in zijn cabrio. En als je nadenkt over de cabrio, dan staat er hier voor de deur een heel mooi oud SLKje te glimmen...en met dat SLKtje glim ik ook. Mooi, bijzonder, en ontspannen. Er gaat gefaseerd nog van alles gebeuren met dit karretje en ik, ik geniet alleen maar. Ik wil een tekst met jullie delen, van Herman van Veen. Een prachtige tekst, die ik op de muur in de winkel in Amstelveen heb laten plaatsen - Liefste .....
Leven is als sneeuw,
je kunt het niet bewaren.
Troost is dat jij er was,
uren, maanden, jaren.....

Mooi he..en deze tekst kom ik steeds weer tegen. In het boek - troost - en nu op de muur in de winkel. En vandaag ook diverse keren op de uitvaartbeurs. Een tekst die mij raakt..en terwijl ik dit schrijf, wil ik deze tekst opdragen aan Jan, aan Freek, aan Ron, aan al die mensen die onze liefsten waren...zomaar. Dag een fijne avond, ik plaats er nog een foto bij...zomaar, een hele mooie, van Pa, van mijzelf en Ton Broekhuis en van Marcel, mijn, onze muzikant...mooi he...Anita

Anita

De opening van de uitvaartwinkel in Amstelveen

Verjaardag Pa en opening winkel Amstelveen

Goedemorgen en soms moet je niet zoveel zeggen, maar meer van alles laten zien!

Eerst wat foto's van Pa van Loon die 83 werd en daarna wat foto's van de opening van de prachtige uitvaartwinkel in Amstelveen! Fijne dag, Anita

De zon.....

Tijdens onze tweede module van de Politie, werden er prachtige verhalen verteld, gezien vanuit het perspectief van je rolmodel. Een bijzondere opdracht en een verhaal, deed mij werkelijk scheuren van de lach. Een verhaal over een jongetje die o-benen had. En toen hij met zijn vader bij een specialist was geweest, en we spreken nu over 50 jaar geleden, zei de specialist 'doe zijn schoentjes maar andersom aan'. En op weg terug naar huis, in de tram, zeiden mensen tegen zijn vader, 'meneer uw zoontje heeft zijn schoentjes verkeerd om aan'. En soms weet je niet wat het is, maar Monique en ik bleven er zowat in. Echt ik kon bijna niet meer ophouden en terwijl ik het schrijf, gebeurt het me weer...ik ervaar een ongekend plezier. Ik zie het voor me en toen de man daarna ging staan begon ik nog harder te lachen, want die o-benen zijn er nog steeds. Hoe simpel kan het leven zijn, hoe kun je plezier hebben om zoiets kleins.
De zon schijnt weer...hoe lekker is het wakker worden en de zon op je lijf voelen, tja want daar op die zolder van ons, is het goed warm...de zon voel je zo ongeveer door het dak heen komen...heerlijk, raampjes open, en dan beneden in de tuin, je bakje met kwark eten in de zon, een kopje nespresso erbij...wat een feest! Vandaag een buiten dag, voordat de goed gevulde agenda het weer van me overneemt, voordat ik afspraak na afspraak heb, en hele lange dagen ga werken. Maar wel, met de verjaardag van mijn vader, a.s. donderdag in het vooruitzicht. Heb je zin om langs te komen in zijn Zorginstelling, hij vindt het zomaar leuk en Annemarie en ik zijn er voor de inwendige mens en wij zullen u ontvangen en bedienen. Een taartje van Van Helden, de banketbakker in Middelharnis, een glaasje champagne, een stukje zalm, kortom...het zal een feest worden, 31 mei wordt hij 83 jaar. Zijn derde verjaardag alweer in zijn zorginstelling Nieuw Rijsenburgh te Sommelsdijk. En deze week is nog een week vol hoogtepunten, Jeannet van Brienen mijn uitvaartverzorgster is 12,5 jaar in dienst bij Yarden. En ook dat vieren we vrijdag a.s. en aansluitend zullen wij de winkel in Amstelveen gaan openen met live muziek, roze rouwauto's, kortom een spektakel daar op de Amsterdamseweg 182-184. Dus zin in een glas wijn, interesse in mooie literatuur, of bijzondere kisten? Teksten, rouw en verlies...wij zullen u ontvangen.
En nu, nu weer naar buiten...de zon in.
Liefs, fijne dag, Anita

Zonnige zondag....

En na een intensieve zaterdag, met een lang bezoek aan mijn vader, met een drie uur durende wandeling door Sommelsdijk en Middelharnis kwam er zomaar een hele mooie rustige zondag. Gisteren tijdens de wandeling ontmoeten wij veel mensen.  Een ontmoeting met 'de vissers',  twee zeeuwse echtparen, die vroeger hun boot bij Pa in de stalling hadden liggen, en een ontmoeting met Cock van Dijk en haar man, kortom voor Pa een feest van herkenning, maar ook wel afzien, want hij had last van zijn billen, iedere hobbel was voelbaar voor hem, iedere stoeptegel die schuin ligt, is voor hem aanleiding om te gaan protesteren en in paniek te raken. Hij is zo enorm bang, bang voor alles, bang voor de tillift, bang voor een auto, bang dat je hem uit zijn stoel laat vallen...angst omdat hij zelf geen regie meer heeft. Dus gisterenavond kwamen wij thuis, Annemarie en ik, en was ik moe. En zaten wij heerlijk in de tuin, te genieten van het mooie weer, de mooie temperatuur. En zomaar werd het een bijzondere avond, want Loes en Wilma kwamen langs, de buurvrouwen van de Oranjekade. En Nathalie kwam eventjes langs, zomaar om haar verhaal te delen, spontaan en met mooie gesprekken. De vuurpot aan op tafel, en het werd zomaar laat, heel laat...heerlijk, als de tijd het zomaar van je mag overnemen. En nadat we lekker uitgeslapen hebben, hebben we de gehele dag zomaar thuis doorgebracht, het uitzoeken van papieren, het opruimen van kasten, het ordenen van systemen. Heerlijk...in de tuin, in de zon, tussendoor wat slapen, wat zomaar zijn...lekker is dat, als je de dingen zomaar kunt laten gebeuren. Tijdschriften uitzoeken, ik heb net gekookt een stukje vlees en een verse salade, gezond...ja want hoe leuk, de dames van de Oranjekade zeiden 'wat ben jij afgevallen zeg, staat je goed...' en ik ben hier zomaar heel blij mee. Want het voelt zo lekker. Ik ben er nog lang niet, maar toch...
Morgen is weer zo'n dag, een dag om te genieten, een dag van en voor onszelf, zonder verplichtingen en die zon, die maakt onze dag en ik hoop die van jullie ook, zo bijzonder en zo mooi! Ik kreeg van Wilma en Loes, althans wij kregen van Wilma en Loes, een mooi boekje en hierin las ik 'je kan leven alsof niets een wonder is en je kan leven alsof alles een wonder is' een prachtig citaat van Albert Einstein. En als je op deze manier naar het leven kijkt, dan verwonder je je iedere dag weer. Toen wij zaterdag met mijn vader door Sommelsdijk wandelden, hij in zijn rolstoel en wij erachter, ernaast, zag je hoe mooi de natuur is, de bloemen die bloeien, de bloesem aan de bomen, de vele nuances groen, en op zo'n moment ervaar ik vreugde. En vreugde is er om je leven kleur te geven, om het te voelen en te ervaren. Maar dan moet je wel in staat zijn, om het te zien. En zo staat er hier bij onze druif, zomaar een bosje paarse viooltjes. zomaar spontaan zijn deze daar terecht gekomen...volgens mij heeft mijn moeder ons deze bloemetjes gebracht, haar kleur paars, zo'n mooi klein gebaar.
Dag, een fijne avond nog, wij gaan zo eventjes fietsen. Anita