't gaat niet om de krullen in je haar, maar om de krullen in je ziel....

Deze titel heb ik uit Libelle Balance gehaald. Prachtig een thema nummer over uitstraling...en volgens mij wel een pakkende titel voor mijn 53e verjaardag. 't Gaat erom wie je bent, hoe je je voelt want dat is wat de wereld aan je ziet...en ik, ik voel me zo vreselijk jarig vandaag, zo ongekend veel lieve berichtjes, smsjes, via facebook, via de post, via de telefoon...en weet je, op dit soort momenten voel ik me rijk. Een heerlijk ontbijt met ons vieren...lieve leuke bijzondere cadeautjes van Annemarie en de kinderen...lekker een warm broodje, een kopje nespresso, ach wat wil je nog meer...nu draai ik oude muziek, de Beatles, de Beegees en geniet ik zomaar even in mijn eentje. Annemarie is boven, de meisjes ook, het huis is klaar voor de borrel, er staan prachtige bloemen, ik heb al mooie muziek gekregen van Roos, en een mooi boek van Floor, weet je...ik ben jarig. Terwijl ik dit schrijf glimlach ik, ik zit hier in mijn oude korte broek, ga me straks netjes omkleden...en verheug me op vandaag, op morgen, op alle dagen die deel uitmaken van mijn nieuwe levensjaar. Dag, dank jullie wel allemaal...voor al die mooie dingen die jullie mij toewensen, dank je wel...Anita

Een lekker kopje koffie op bed....

Terwijl de regen kletterde op onze dakramen, en wij onder het schuine dak lekker lagen te praten onder het genot van een kopje nespresso, realiseerde ik me, dat er steeds weer in je leven, mensen langskomen en ook weer gaan. Maar ook dat er een kleine groep mensen altijd blijft...en dat is toch wel mooi, heel mooi eigenlijk.... En op het moment dat je jarig bent, dan realiseer je je dit...dat er mensen niet zijn, en soms is dat door vakantie, maar soms is dat omdat je leven zo anders is geworden dan het ooit was...En op een dag als deze, zo'n mijmerdag voorafgaand aan mijn verjaardag, voel ik ook hoe mijn familie kleiner wordt, en hoe er steeds minder mensen van de familie van Loon om mij heen zijn. Mijn vader kan niet meer zelfstandig komen, tante Anita en oom Dé zijn ook wat ouder en voor hen is deze rit wel ver, mijn moeder leeft niet meer, maar gelukkig komen Arie en Noor wel. En dit is geen verdrietig verhaal, maar meer een constatering, want ja, 53 is ook niet meer echt jong. Ik weet nog dat ik, toen ik 17 was, en een dame van 33 leuk vond, vond ik haar stokoud...ik glimlach bij deze herinnering, want leeftijd is nu eigenlijk geen issue meer. Ik vind jonge mensen leuk en oude mensen leuk, en alles wat daar tussen zit. Maar ik vind het vooral leuk om met mensen in contact te zijn en te komen, om te horen, te ervaren wat mensen beweegt in hun leven. Want daar ging ook ons gesprek over vanmorgen, waarom de ene mens groots wil zijn, of worden of bekend en belangrijk. En waarom ik nu, in deze fase in mijn leven, gewoon alleen nog maar wil zijn. Wil genieten van mijn gezin, mijn vrienden, mijn familie...heerlijk! En zou dat dan betekenen dat ik nu in balans kom, in evenwicht ben en gewoon lekker wil werken, en vooral er wil zijn, als mijn vader, of een van onze andere ouders, ons nodig heeft. Om zomaar op de bank op vrijdagavond The Voice te kijken. Het is niet spectaculair, het is niet groots, maar het is wel heerlijk...dus met al deze mooie inzichten, ga ik vooral genieten van mijn laatste dag in dit levensjaar en wens ik jullie een prachtige dag toe. Tot morgen, vandaag is Carine jarig...50! Gefeliciteerd, liefs, Anita

Nog heel eventjes...

Ja, nog maar heel eventjes...ben ik 52 jaar jong. En eigenlijk is dat wel prima zo...mijn haartjes netjes geknipt door Charissa. Mijn btw ingediend, kortom, klaar voor alles wat komen gaat. En dat is nogal wat...want jawel, ik heb een nieuwe huurder voor Schoonhoven. Heerlijk gevoel...beetje dubbel, want wat had ik graag dit appartement voor onszelf erbij gehad, zomaar om te zijn, te fietsen, te werken, te schilderen, te genieten...maar onze tijd komt wel. Dit jaar kiezen we voor wat meer rust, wat minder werk, wat minder lasten en nog meer lusten, dat kan bijna niet toch...ik glimlach, terwijl ik dit schrijf! Want ik voel me gelukkig en gezegend, om alles wat ik heb en mag beleven, ervaren. Om alle dingen die ik zomaar mag doen...en soms, zou ik dit een ieder gunnen. Omdat het zo geweldig is...om simpelweg gelukkig te zijn. Vandaag bij mijn papa, mijn verjaardag een beetje vieren en zien hoe hij zit te genieten, door te zwaaien, te glimlachen en lekker taartjes te eten. Zijn buurvrouw Ma was er ook, en Els, en tante Anita en oom De. Zomaar met elkaar zijn, en geloof me, dit is zo waardevol...Voor de rest staat dit weekend bol van de feesten, onthulligen, openingen, 50 jarigen, bruiloften en zomaar een lekker borreltje bij mij op zondagmiddag, zonder veel poespas, maar wel gezellig met een klein clubje mensen...dag, een fijn weekend. Liefs, van een gelukkige bijna 53 jarige...:)

Zomerhitte en meer....

Lieve mensen, wat kan er op een dag veel gebeuren. Zo kun je zomaar een nieuwe collega aannemen, een gesprek voeren met een kunstenaar, kan er geen water zijn, en is het warm, maar goed te doen. Maar het allermooiste van deze dag is, dat ik exact 7 jaar geleden Annemarie voor het eerst ging ontmoeten, zo rond dit tijdstip, zes uur...ik haalde haar op bij Voorschoten op het station. En oh wat was het leuk....en nu, zeven jaar later, alweer bijna zes jaar getrouwd, straks op 3 november, is het nog steeds heel erg leuk om met haar samen te zijn. En dus gaan we zomaar lekker naar de film, in het Filmhuis, een beetje genieten, een drankje drinken. Gisteren heb ik al samen met haar, dat hele speciale flesje champagne gedronken, Ruinart, vorig jaar gekregen van Reynaud...een bijzonder mooi flesje...zomaar in de zon. Vandaag is een dag vol mails, vol gekke berichten, gesprekken en hard werken. Nu ben ik thuis, vroeg thuis ja, omdat ik nog niet volop up and running wil zijn, ook nog even de kwaliteit van het moment wil voelen en ervaren...want straks, gaat die trein weer rijden en hard ook, schat ik zomaar in. Dus nog eventjes zomaar zijn...dag, een fijne avond! Liefs, Anita

Kantoortje in Voorschoten....

Tja en daar zit ik dan, zomaar een avond op mijn kantoortje in Voorschoten, een coachgesprek gehad. Mooi traject, leuk en nieuw! En ondertussen ruim ik op, gooi ik weg en zoek ik uit...want ik ga afscheid nemen van dit kantoor in Voorschoten. Een nieuwe fase in mijn loopbaan breekt aan, een bezuiniging ook, want ik werk meer voor Yarden en minder voor mijzelf en financieel betekent dit dat ik fiks geld inlever, iedere maand. Ik train nog wel, ik coach nog wel, maar de combinatie van dit alles bij elkaar maakt, dat ik pas op de plaats maak. En een kantoor aanhouden, voor 2 avonden per maand, en af en toe een dagje voor Annemarie, is niet haalbaar. En dus zullen wij dit kantoor per 1 oktober a.s. verlaten...weer een nieuwe stap in mij bestaan. En eigenlijk voelt het goed, alleen heb ik als mens zoveel verzameld alweer....zoveel boeken, zoveel spulletjes, papier...dat ik nu ga ruimen, goed ga ruimen. Heerlijk vind ik dat eigenlijk wel...met de bezem er door heen. Afscheid nemen, loslaten en opruimen....en daar begin ik vanavond nog mee. En volgende week nog een keer, en die week erop nog een keer, zodat uiteindelijk alles schoon is. Voor Annemarie zoeken we een ruimte in Voorschoten, en hier zijn we al druk mee bezig om te schilderen...en ik, ik werk wel vanuit huis ofzo...we zien wel. Komt goed...is al goed. Dan kan ik in de avonduren thuis de administratie doen, of businesscases nakijken. Een training voorbereiden...het kan gewoon...Zo dat is het stukje werk. En dan nu zomaar eens wat terugkijken op mooie dingen die gebeuren. Zo was ik afgelopen week bij het Kabinet van de Gevolmachtigde Minister van Curacao. In hetzelfde pand, als waar ik vroeger 5 jaar heb gewerkt, en toen was het nog van de Nederlandse Antillen. En daar zag ik Yvonne, en haar man Ronny, de heer Miguel, en Amarylles (schrijf het vast niet goed) maar ook Janga, en zelfs mevrouw Wallé de leidinggevende uit het archief, die flink met de zweep erover kon gaan. Wat een geweldige tijd heb ik daar mogen beleven, wat een lol. Genieten, dansen, drinken, en heerlijke hapjes eten, kortom een groot feest. Nu was ik uitgenodigd ter ere van een dienstjubileum van 35 jaar, Yvonne werkt daar al 35 jaar...echt mooi! Leuk om daar te mogen zijn, een eer bijna. En zo vier ik het leven, en vandaag was een dag vol afscheid, eerst een vader van mijn collega, en daarna Bep, mijn 'vriendin' uit Nieuw Rijsenburgh. Slechts 65 jaar jong...een afschuwelijke lijdensweg de afgelopen weken...een mooie kleine plechtigheid, het samenzijn en de wandeling naar haar graf, witte bloemen...het was een dag met verdrietig randje...bijzonder! En steeds weer realiseer ik me, dat het leven zoveel randjes heeft. Verdrietige randjes, kwetsbare randjes...eigenaardige randjes...en elke dag kom ik wel een randje tegen....Zo mocht ik deze week kennis maken met een hele bijzondere mevrouw, en heb ik haar in dienst genomen per 1 september a.s. als 0-uren contractor. Fijn is dat, flexibiliteit biedt mij dat, en tijdens dit gesprek gaf zij mij terug, dat zij mijn 'passie' voelde voor Yarden. En in een interview zei ik 'de uitvaartwereld heeft voor mij maar een naam, en dat is Yarden. En Yarden hoort bij mij en ik bij Yarden.'.....mooi he...en zo voelt het ook. Als een soort verbinding die er zomaar is...het klopt. Dag, ik ga lekker naar huis, naar Annemarie...ik ben moe van deze dag...liefs, Anita

Mooie teksten op de muur....

En in mijn uitvaartcentrum wil ik mooie teksten op de muur, zoals deze :

De mensen van voorbij
De mensen van voorbij,
zij blijven in ons leven.
De mensen van voorbij,
zij zijn met ons verweven.
In liefde,
in verhalen,
in bloemengeuren,
in een lied,
dat opklinkt uit verdriet.

Of :
Ik heb je niet verloren,
daarvoor ga je mij teveel.
Wat jij me zei, blijf ik horen.
Van wat ik ben, ben jij een deel.
Ik kan je overal nog horen,
in wat ik doe, in wat ik laat.
Jij was en bljift voor mij een zegen,
waarvan het spoor steeds verder gaat.

Het is een mooie dag vandaag, zomaar een mooie dag...
Anita

Ontmoeten....

En soms zijn er dagen met spontane ontmoetingen of gesprekken, zomaar binnen of buiten je organisatie...en de winkel in Amstelveen, lijkt zo'n plek te worden. Een plek waar ik mooie gesprekken mag hebben, simpelweg over het leven, over verlies en over dood. En iedereen die daar binnenstapt, voelt en ervaart dit zo, dit is een mooie plek om te zijn. En op zo'n moment realiseer ik me, wat we daar hebben neergezet, want hier gaan we nu een lezing geven, waar ik ook een aantal van mijn vrienden voor wil uitnodigen, over hoe je je leven weer richting kunt geven na de dood van je partner. Een ontmoeting met anderen, maar ook praten over je emoties en kijken hoe je hiermee verder kunt. Maar ook is er een mogelijkheid om via Yarden zelf je herdenkingsmonument te maken, bij een kunstenaar, zij maakt hele bijzondere urnen, echt heel erg mooi...en zij gaat exposeren in onze winkel in Amstelveen. Wil je een uitnodiging hiervoor ontvangen, laat het me weten...zo bijzonder, zo mooi...en onder het genot van een kop koffie, kun je hier zomaar eens naar binnen gaan, en rondkijken, wat mooie teksten uitzoeken in een van die mooie boeken die daar liggen. Boeiend, indrukwekkend...kom maar langs. Het is nog vroeg, ik lees nog even de krant, neem mijn koffie en haal dan Floor op. Zij werkt een weekje bij Yarden en gaat de komende dagen met Shirley samen de winkel, met name de kelder onder de winkel opruimen en ordenen. Mooi vakantiebaantje...dag, een fijne dag gewenst...Anita