De achtbaan van het leven...

Ja zo voelt het soms voor me. Alsof ik werkelijk in een achtbaan zit, van huis naar Alkmaar, naar Flakkee, Rotterdam, Den Haag...ik race de wereld rond en de rust zit em in dat kleine, nu o zo vieze, autootje waarin ik rond scheur. In die auto praat ik veel met de wereld om me heen. Met collega's, soms met een vriend, vroeger met mijn vader maar dat gaat helaas niet meer, en meld ik wanneer ik wel/niet thuis eet. En in dat autootje overzie ik soms de snelheid van mijn zijn, in dat autootje ervaar ik teleurstelling soms, en ook verdriet soms. Door een gesprek, door een tegenvallend resultaat, maar in dat autootje zit ik ook te zingen, met de mooie muziek van Leonard Cohen 'lover lover lover' of 'so long Marianne' of dat ene gekke vrolijke nummer, wat hij ook zong tijdens het concert in Amsterdam. In dat autootje luister ik naar Gare de Nord, maar soms ook naar Marco Borsato en zijn bijzondere teksten. Of naar een cd die speciaal voor mij is samengesteld, met oude nummers van Rod McKuen enzo..terug in de tijd, mijn goede oude tijd...en als ik muziek hoor, dan komt mijn leven voorbij. Hoor ik Ramses dan denk ik aan mijn moeder 'Zing, vecht, huil, bid...'. Hoor ik de Rolling Stones dan denk ik aan Jannie, mijn vriendinnetje in Den Haag. En luister ik naar 'nine million ...'van Katie Melua dan denk ik aan de kennismaking ooit in Schoonhoven met Annemarie, maar denk ik aan de Bongo song, dan dreunt die door de auto, destijds vier keer achter elkaar en glimlach ik...mooi, waar muziek me mee naar toe neemt. Soms heb ik ook een nummer van Blof dat zomaar binnenkomt..en is er een nummer en dat gaat over stilte...en daar ga ik me nu eens even op richten. Stilte wat meer de rust op zoeken. Een keer weer op de fiets stappen...heerlijk. Ik ben er aan toe...een mooie stille dag gewenst. Anita

Een maandag vol van kwaliteit....

En gisteren was een dag, waarop ik begon met de persoonlijke actieplannen van al mijn medewerkers, naar aanleiding van de kwaliteitsdag. Een mooie intense dag. Een gesprek met een weduwnaar, over de dood van zijn vrouw, maar ook over een zeemansgraf, bijzonder...gesprekken met mensen bij Yarden over hun manier van werken en zijn. Prachtig, open en eerlijk. Maar ook een kwaliteitssessie die niet doorgaat, omdat de apparatuur niet werkte bij Loetje...en ik boos weg ging. Jammer, want juist voor dat laatste groepje was het zo leuk geweest als zij hadden kunnen aanhaken. Alhoewel ik mij realiseer dat een kwaliteitssessie met 7 mensen iets totaal anders is dan met 55 mensen...dus, nog eens over nadenken hoe ik dit ga doen. Een op een denk ik dan maar...en gisterenavond doorgewerkt tot zeker een uur of negen, mijn offerte, mijn mailbox, de diverse projecten die langskomen en onze gezamenlijke verantwoordelijkheid zijn...en ik vind het altijd weer een uitdaging om te zien, hoe een ieder hier anders mee omgaat, met verantwoordelijkheid. Maar oordeelloos aanschouwen zou mijn moeder zeggen...dus ik oordeel niet, ik verwonder me. Vandaag met Sabrina op stap naar Den Helder. En aansluitend een lezing van Herman Wijffels, jawel...een masterclass over integriteit. Integriteit houdt in, dat we leven in verbinding met het geheel; dat we ons gedrag daarop afstemmen om helend te werken of het heel te laten. Dit dienen wij te doen met respect voor – en zicht op – de menselijke waardigheid van ieder individu. Op zijn behoefte en mogelijkheden om zich te ontwikkelen en een eigen bijdrage te leveren aan de kwaliteit van samen leven. En natuurlijk speelt economie daar een rol in. Echter, een piramidaal opgebouwde organisatie beknot die mogelijkheden juist, een andere reden waarom velen kiezen voor de autonomie van het zelfstandig ondernemerschap als ZZP-er. “Er zijn in onze organisaties te veel managers en te weinig leiders." En je begrijpt dat dit iets is wat mij aanspreekt. Ik ga hier dus intens van genieten vanmiddag, vanavond.  In het Hilton Royal Parc Soesterduinen, ook niet verkeerd denk ik zo...maar vandaag gaat het vooral om inhoud. En vanuit dit denken is het interessant om de gesprekken in te gaan en te voeren. En volgens mij doe ik dit al.
Gisteren was ook een dag vol mooie ontmoetingen. Al dan niet telefonisch, of per mail. Een uitnodiging voor een gesprek bij OCW, een uitnodiging voor een projectleidersrol voor een project verspreid over twee jaar, een in-company traject... dus terwijl mijn inspanningen voor mijn eigen bedrijfje nihil zijn, gebeuren er dingen zomaar spontaan. En weet je, dat geeft zoveel energie. Prachtig...go with the flow. Een fijne dag, ik vertel jullie over mijn dag van vandaag...geweldig! Anita

Zomaar....

Gisteren was weer zo'n zaterdag met een bijzondere smaak. Al vroeg was ik bij mijn vader, omdat Jantje niet thuis was. En ik dus de bloemetjes maar bij de achterdeur heb gelegd en jawel zij begreep wel, dat dit van ons was. Bloemetjes uit Voorschoten, van SuzieFleurs op een stoepje op Flakkee...altijd goed. Recht vanuit het hart. En bij mijn vader is het een eenvoudige manier van zijn en genieten, een kop koffie, de immens grote tv aan, want hij geniet van alles. En als hij dan op zijn vrolijke manier zit te zwaaien naar bekende Nederlanders, dan valt alle franje weg en ben je waar je zijn moet. Eenvoudig met elkaar zijn en genieten, wat flarden van een gesprek, de witte kist, waar hij ooit in begraven wil worden, tot muziek van Frans Bauer en Andre Rieu. Kortom hij denkt na, over alles wat er is. Hij gaat 91 worden zegt hij. En ik, ik ben er. Ik kom tot rust, omdat de wereld heel klein is geworden daar. De onderwerpen herhalen zich, iedere week weer. Van Veghel, het Zorghotel tot de pijn in zijn arm, zijn been. De zusters, de een is leuker dan de ander, en de tv. Hij gaat altijd terug naar de boerderij en het opruimen ervan. Hij vraagt zich af, wat Noor gaat doen als ze klaar is op school en hij lacht om de tv-reclame van Albert Heijn. Na nog eventjes bij tante Anita en oom De te zijn geweest, ben ik, met de kap dicht terug gereden naar Voorschoten. Een stille hoop dat ik vandaag nog zou gaan rijden, maar de lucht is grijs en wij blijven zomaar thuis. Heerlijk rustig...ik ga een presentatie maken voor Yarden. Omdat ik op 3 november a.s. op een congres van de Humanistische Uitvaartbegeleiding ga spreken over vernieuwingen in de uitvaart. Leuk, boeiend en spannend ook wel weer. De week die voor me ligt, is een week vol afspraken, contacten, niet anders dan andere weken, maar wel veel en vol. Maandagavond een kwaliteitsbijeenkomst, woensdagavond les geven, kortom...
Hier nog een citaat 'leer de wereld rimpels te bewonderen als etsen van ervaring'...mooi, leeftijd, een thema wat regelmatig door mijn hoofd gaat. Als ik jonge mensen zie, net zag ik een moeder met een bakfiets en twee kindjes erin, en voelde ik me oud en wijs..en realiseerde ik me, dat vanuit deze wijsheid ik dingen heb te doen. En deze vrouw in een heel andere fase zit...mooi, leeftijd, en moe zijn, ook kun je moe zijn als je 30 bent, heel moe...en ook kun je moe zijn als je 50 of 60 bent, volgens mij is moe zijn vooral verbonden met 'druk' en 'veel' en 'voelen en ervaren'. Want ik kan keihard werken als ik me goed voel, en dan ben ik niet moe. Ik kan veel minder hard werken en heel moe zijn, omdat ik niet meega in de flow...goh wat is dat toch allemaal. Die kop van mij staat maar niet stil...loslaten en vol verwondering toezien, zou mijn moeder me adviseren denk ik. Dus dat doen we...we laten los...en genieten van een zomaar vrije zondagmiddag...niets hoeft, alles mag en kan. Geniet, met een glimlach denk ik aan de modder op de SLK, de modder uit de Oostmoerse Scheidweg, de weg waar de boerderij staat, waar mijn vader, mijn broer en ik geboren zijn, en tante Anita natuurlijk...en die modder, die ligt nu hier op de stoep, goed he? Glimlach... Anita

Mooie dagen...

Lieve mensen, en ongemerkt verglijden de dagen, soms stil, soms heel druk, met minder werk voor mijn eigen bedrijfje, een bewuste keuze, om alle dingen in mijn leven te kunnen volhouden. En ook om mijn lichaam voldoende rust te geven. Want als ik opmerkingen krijg dat ik er zo moe uitzie, dan klopt dat ook wel, soms ben ik heel moe. Nog steeds. En de specialist stuurt mij door naar de afdeling Urologie, om te kijken wat daar aan de hand is. Niks ernstigs, maar een ontsteking maakt ook moe volgens mij. En ondertussen zijn mijn dagen bij Yarden vol met prachtige intense momenten. Mooie bijeenkomsten, vergaderingen die er toe doen. En steeds weer voel ik dat ik ben 'thuisgekomen' hier bij Yarden. Een prachtig bedrijf, met een dienstverlening die iedere dag weer bijzonder is. Collega's om te zoenen, en ontmoetingen die indruk maken. Bezig zijn met kwaliteit en dan gaat het over jouzelf. Bezig zijn met de A van aandacht, vitamine A zoals mijn collega altijd zegt. En vanuit aandacht werken is echt het mooiste dat er is...een fijne dag, vanuit Haarlem gewenst! Anita

Beeld erbij....

En met wat foto's geef ik weer, wat het weekend ons gebracht heeft. Soms zijn woorden overbodig...dus kijk maar. Genieten...dat is het woord wat hierbij past. En ook bij die foto van mijzelf achter stuur van jawel de SLK.... en heb je mijn nieuwe schoenen al gezien??? Mooi he...

Zomaar een paar woorden....

En dit weekend waren wij weg, samen met Emmy en Reynaud. Want wij hadden hen voor hun beider verjaardagen een heerlijk weekend weg aangeboden. En wat was het een heerlijk weekend...rustig, vol met regen, mooie indrukken en zomaar heerlijk samenzijn. Woorden ontbreken om het goed uit te leggen, ik laat het nog eventjes rusten...en deze zin las ik op het etiket van een fles Priorat uit 2005 'Wine, like people often reach their peak in the face of adversity' mooi he...en terwijl ik rondzwierf door de wijnkelder van Kasteel Coevorden, of genoot van het dessert in de wijnkelder van Chateau De Havixhorst...voelde ik me zo heerlijk...ooit in een volgend leven, word ik vinoloog denk ik...wordt vervolgd met beelden...
Een fijne zondag verder, liefs, Anita

Geluk is...