De magische grens

Lieve mensen en al een paar dagen is mijn gewicht weer aan het schommelen. Want nog steeds doe ik mijn best om af te vallen en jawel, ik ben onder de magische grens van 78 kg gekomen. En dit betekent dat ik 10 kg kwijt ben. Geweldig vind ik dit, 10,3 kg. Goed he..ik ben er trots op. Meer dan trots. Vannacht was een onrustige nacht, ik heb werkelijk liggen draaien en woelen...misschien wel doordat er toch weer van alles speelt rondom mijn bedrijfje. Vandaag een afspraak met een klant, via een bureau, voor een grote opdracht voor 2013 en een deel 2014. Mooi, ontwikkelingen die toch bij me passen. Gisteren weer gesprekken gevoerd over coaching. Al met al beweegt de wereld weer en ik beweeg weer mee. Ik merk dat dit goed voor me is. Maar ik merk ook, dat ik ook behoefte heb aan zomaar eens op tijd thuis zijn. Balans in mijn leven. Heerlijk...gisteren was een vriendin van ons hier, Nathalie, zij was getuige van Annemarie tijdens ons huwelijk. Leuk om te zien, hoe we dan als vrouwengezelschap met elkaar aan tafel zitten en hoe 'groot' die twee meiden zijn. Hoe Floor lekker gaat koken en bakken, en hoe Rosanne lekker zit te praten. Op zo'n moment ben ik een beetje trots...zomaar trots...liefs, een fijne dag, Anita

6 jaar getrouwd...en bijna niet thuis zijn...

Ja lieve mensen, zes jaar geleden zijn Annemarie en ik getrouwd. In volledige stilte, met Roel en Karin, Berty en Nathalie...in het gemeentehuis van Voorschoten, en aansluitend aan de champagne op de Papelaan 94, ons piepkleine huisje. En daarna eten en slapen in Vreugd en Rust in Voorburg. Een mooie avond, een mooie dag, een eerlijk besluit om te bevestigen dat je lief en leed met elkaar wilt delen. Dat je wilt knokken, wilt genieten, wilt zijn met elkaar. Een mooi besluit alweer zes jaar geleden. En vanmorgen zei ik tegen Annemarie 'als je begint met elkaar is je wens dat je al een stukje herinnering hebt, een verleden en nu nu kennen wij elkaar alweer ruim zeven jaar'. En watvoor zeven jaar...wat is er al niet gebeurd in die periode. Ongelooflijk veel. En gisteren was mijn trouwdag, maar al voor half acht, stapte in de auto, op weg naar het congres van de Humanistische Uitvaartbegeleiders in Arnhem. Een congres waar ik samen met Pien van den Hurk mocht spreken. Een mooi congres, een leuk programma. Leuk om mensen te mogen ontmoeten...en na een goed verhaal, waarop veel vragen werden gesteld, want het ging over thanatopraxie, resomeren, cryomeren en alle ontwikkelingen in de uitvaart. De wensen van de nabestaanden, maar ook over verzekeren, de crisis etc. En hierna in de auto naar Pa van Loon toe. En toen ik vele honderden kilomters inmiddels op de teller hebbend, daar aan kwam, zat de kamer vol. Leo, Mimi en nog een mevrouw waren op bezoek bij hem. Zonder drankjes en met de tv op volle kracht aan, zaten zij bij elkaar. En nadat ik iedereen van een drankje had voorzien, de tv uitgezet, zat ik en het was bijna half drie. En ik was moe, moe van de kilometers, de spanning toch ook van het congres. (leuk trouwens om dat samen met Pien te doen. Pien is een van mijn thanatopracteurs, slechts 26 jaar jong, geweldig!). En nadat iedereen weg was, Pa genoot van zijn ham-kaas croissants (altijd een succes glimlach) en zijn gevulde koeken, viel hij een beetje in slaap. En ik ook bijna..dus toen ik om een uur of zes wegging bij hem, omdat hij vroeg naar bed wilde en ik eigenlijk ook, en ik even wat champagne heb betaald bij Chrisje, was ik op mijn eigen trouwdag zo tegen half acht weer thuis. En we zouden nog een feestje hebben, maar Annemarie voelt zich niet lekker. Ergens iets in de buurt van dat buikvirus wat nu speelt, en ik was kapot, dus het feestje afgezegd, en nu eventjes een paar uurtjes rust. Want vandaag is de herdenkingbijeenkomst in Haarlem, in mijn uitvaartcentrum. Een herdenking waar ik hoop dat er ca. 30 tot 35 mensen zullen komen. Met wat personeel erbij, een mooi koor, een mooie bijeenkomst, en dat betekent dus, dat ik zo rond een uur of vier weer vertrek vandaag.
Vanmorgen aan het ontbijt gaf ik aan, dat ik zomaar eens een maand vrij zou willen zijn. Zonder verplichtingen, zonder afspraken, levend vanuit de vrijheid van tijd en ruimte. Alles laten gebeuren...niets dat hoeft...het enige wat ik zou willen is loslaten, genieten en zomaar zijn. Het terras schoonmaken, uitslapen, een stuk fietsen zomaar ergens heen. Zonder doel of richting, alleen maar zijn. Heerlijk lijkt me dat...zorgeloosheid in optima forma. Geen bezoekjes, geen auto die ik op een dag 450 km door Nederland stuur...gewoon zomaar net als nu. In mijn polo en huisbroek lekker zitten aan de computer. Wat schrijven, wat delen. Wat een genot...ik heb hier een citaat van Paulo Coelho :

Het is belangrijk om te weten
wanneer een fase haar einde nadert.
Een cyclus beëindigen,
een deur dichtdoen, een hoofdstuk afsluiten -
welke naam we eraan geven is niet van belang.
Van belang is dat we de momenten uit ons leven
die al voorbij zijn, achterlaten in het verleden.

Ik weet eigenlijk niet waarom ik juist nu dit citaat hier neerschrijf. Het spreekt me aan. Het heeft te maken met loslaten. En ik merk, dat ik soms mijmer over vroeger, over mijn moeder, over wat ooit was. Terwijl ik wil proberen eraan te denken vanuit een soort kracht, omdat het er was, omdat het goed was...volgens mij zit daar het verschil. Het is geweest. Maar juist bij het herdenken zijn wij bezig met diegenen die niet meer hier zijn, vanavond zet ik een foto van mijn moeder neer, met een kaarsje erbij...en eigenlijk wil ik haar alleen maar bedanken dat zij er was, er is, dat zij mijn moeder is en die pijn, die ik soms nog voel, hoe lang geleden het ook is al bijna tien jaar, die mag verdwijnen. Dank je wel mam, dat je mijn moeder bent. Dank je wel allemaal, dat jullie er zijn. Mooi zeg, zes jaar getrouwd met Annemarie. Dank je wel lieve vrienden, lieve mensen veraf en dichtbij, die in mijn leven zijn of zijn geweest, dank je wel. Het is, wij zijn. Liefs, een prachtige zondag, soms geeft alleen het schrijven over mijn wensen, mij al de ruimte om door te gaan. Ik heb zin in vandaag. Liefs, Anita

Even bijpraten

Goedemorgen. En vandaag ben ik vrij, om wat dingen te regelen. Een presentatie af te maken voor a.s. zaterdag, omdat ik dan spreek op een congres van het Humanstisch Verbond. En vandaag ga ik koken voor onze vrienden Arie en Fransje, heerlijk en gezellig. Ik weet al helemaal wat het worden gaat, ga straks nog even op de fiets wat boodschappen doen. Er is weer veel gebeurd, zo heb ik zondag gekookt voor mijn vriendinnen Ada en Jannie en hun mannen. Ik zal wat foto's erbij plaatsen, dan zie je wel hoe gezellig dit was. Heerlijk vind ik dat, koken en met elkaar zijn. Een mooi glas wijn erbij, en jawel pianomuziek, gespeeld door Joost...echt goddelijk als je dit zo kunt!
En na een lekker avond 'boer zoekt vrouw' op tijd naar bed. Maandag een volle dag met werk, en ook nog naar mijn vader. Want hij heeft een aderontsteking in zijn verlamde arm. Heeft pijn en kreeg diezelfde avond nog antibiotica. Dinsdag weer een volle dag, vol vergaderingen en besprekingen en die avond was er een theatervoorstelling 'see you in heaven' geweldig in De Vorstin in Hilversum. Een opname voor het programma 'Theater van het Sentiment' en dit wordt vrijdagavond uitgezonden op radio 2. Geweldig met Edsilia Rombley, Glennis Grace, The Lau, Frederique Spigt, Ellen ten Damme (heet ze zo) en nog veel meer artiesten. En wij stonden bij het podium, ik kon de artiesten zo aanraken en toen zong Glennis Grace met The Lau 'zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' van Ramses. Speciaal voor Ma van Loon in deze week, dat wij de doden herdenken....prachtig werkelijk prachtig. Ik werd er door geraakt, de intensiteit van dit intieme sfeertje, niet veel publiek, wel veel muziek, dichtbij elkaar...werkelijk genieten. En dit genieten gaat maar door...mooie intense momenten, gesprekken wisselen elkaar af. Een rijkdom is voelbaar deze week ....klinkt wat hoogdravend, maar ik ervaar het echt zo. Gisteren was Floor jarig, 18 jaar alweer...ongekend he. Bezig met rijlessen. Net zoals nicht Noor, groot worden die meiden. Bijzonder vind ik dat...op die leeftijd woonde ik al een jaar in Den Haag...wat ben je dan oud he...ik glimlach terwijl ik dit schrijf! Morgen druk, zaterdag congres en papa, en jawel...zaterdag zijn Annemarie en ik 6 jaar getrouwd alweer. We zullen er niet zo bij stil staan qua festiviteiten omdat we elkaar die dag niet zien. Maar in mijn hart sta ik er wel degelijk bij stil...want getrouwd zijn met haar, is het beste wat me is overkomen. En hiermee wil ik niemand schaden of raken, want wat ooit was in onze levens, dat was er ook. Maar ik spreek hier recht vanuit mijn hart. Want altijd wilde ik trouwen in mijn leven en toen ik deze keuze maakte wist ik niet wat het inhield, in voor- en tegenspoed, ik kende het niet, maar nu weet ik, dat mijn keuze de juiste is geweest. Dus spreken wij met elkaar over samen oud worden en dat is toch altijd een ultieme wens van me geweest, oud worden met je geliefde...

En nu ligt er een mooie dag voor me. Een dag vol rust, ruimte om mijn dingen te doen, dingen uit te zoeken. Dingen te organiseren. En ik heb er zin in. Ik wens jullie een prachtige dag toe...ik kom ergens in dit weekend bij jullie terug. Zondag een herdenkingsbijeenkomst in Haarlem, in het uitvaartcentrum, met mooie muziek, een koor, een stadsdichteres, met kaarsjes, gedichten en het herdenken van onze dierbaren. En lees je dit nu, en wil je komen je bent van harte welkom, want hoe meer zielen, hoe intenser deze avond zal zijn. Neem een foto mee van je geliefde die je ontvallen is, en we branden een kaars voor hem of haar. Ik zou het fijn vinden als uit mijn vriendenkring er ook mensen zouden komen. Vanaf 19.00 uur zondagavond in Haarlem, Zijlweg 183.  Een klein gezelschap, maar vanuit de intimiteit zal het prachtig zijn...ik zal foto's maken en deze met jullie delen. Liefs, Anita
ps...de foto's die ik er nog aan toegevoegd zijn, zijn de urn van Urn to be, die ik gekocht heb van Daniella van Assema. Zij exposeert in mijn uitvaartwinkel in Amstelveen, werkelijk subliem wat zij maakt. Dus hoe gek ook ik heb mijn urn al in huis... en zomaar nog een foto van mijn andere liefde....die mooie SLK!

Een slager met passie....

Gisterenochtend ging ik naar de slager, ik, ik bedoel wij, want Annemarie en ik gingen boodschappen doen samen, de een ging hierheen en de ander daarheen, en ik, ik kwam bij de slager. Zo'n slager waar de mensen bijna buiten staan te wachten, hier in het dorp...zo druk, maar ook een slager, waar je echt niet kunt kiezen wat je wilt nemen, want alles, werkelijk alles is heerlijk. En omdat ik vandaag de kok ben, de kok voor Jannie en Ada en hun mannen, zocht ik ongekend lekkere dingen. Want weet je die twee dames, die nu bij ons komen eten, die kunnen zelf koken als de beste en ik, ik ben slechts een hobbykok, dus ik wilde wel eens een beetje voor de dag komen. En die slager, die pakte me helemaal in, hij liet me een plakje spaanse ham proeven, een plakje vlees met honing en kruidensmaak, en hij vertelde erbij over wijnen en werkelijk zelfs een simpele gehaktbal, gemaakt van zijn gehakt, smaakt anders. Ik genoot van de passie van deze slager en kwam helemaal in mijn rol als kok. Dus vandaag is het zover, en ga ik mijn vriendinnen verrassen met overheerlijke hapjes, niet te veel, want we dunchen (combinatie van lunch en diner, vanaf een uur of twee). We beginnen met wat kleine hapjes, dan een paar kleine gerechten, geen grote hoeveelheden en daarbij een soort keuze uit wijnen, leuk vind ik dat...gezellig zeker...en ik hoop toch zo, dat Joost eventjes achter de piano kruipt en ons wat geweldige muziek laat horen...wat een feestje.
Bij die slager kocht ik ook voor Pa van Loon het nodige. Een cordon blue, want daar is hij gek op. En die heb ik hier thuis al lekker gebakken voor hem, omdat anders de geur zo blijft hangen in zijn appartement. En toen ik al redelijk vroeg bij hem binnenstapte, had hij net een heel klein beetje gegeten. Want de zuurkool wat waterige drap en heeft hij niet opgegeten. En daar kwam ik met mijn cordon blue en die ging eventjes de magnetron in en hij zat ongekend te smullen, te genieten. En het bleef maar doorgaan, met een gevulde koek (klein formaat, want hij eet rustig twee grote na elkaar op) bij de koffie, en toen kwam Annemarie nog met een warme oliebol, welnu hij genoot. Hans een medebewoner erbij, Marieke een verzorgster erbij en het was meer dan gezellig. Frans Bauer in Zuid Afrika op de DVD en daarna Andre Rieu, waarvan hij altijd zegt 'die man heeft zo'n leuke vrolijke kop met haar'. En hij genoot, en wij dus ook. Daarna reden Annemarie en ik op de navigatie naar een locatie, waar ik 'last minute' een geweldig diner had geboekt, waarom, omdat wij volgende week 6 jaar getrouwd zijn. Eigenlijk bedacht ik dit gisteren, dat wij die dag niets doen, omdat ik moet spreken op een congres, en aansluitend naar mijn vader ga. Omdat ons 6-jarig samenzijn zomaar in het water valt dan...en vooral omdat ik vind, dat je af en toe eens een avond samen moet zijn, zomaar om met elkaar te praten over de dingen die je doet. Over onze toekomst, ons samenzijn, over alles...en die avond, die was meer dan geslaagd. En nu, eventjes in mijn kantoortje, omdat we net gezogen en gedweild hebben, en de gang nog nat is, schrijf ik deze blog. Roos komt zo om huiswerk te doen met Annemarie en ik, ik mail wat, schrijf wat en ben bezig. Heerlijk...en eigenlijk is het weer om de kap van je auto te laten zakken, om met de zon op je toet, mooie tochten te maken. Gisteren ben ik over de dijk, langs het Haringvliet, achter Stad langs, naar mijn vader gereden, herinneringen ophalend naar Annemarie toe. Over waar ik als meisje van 6 jaar mijn boterhammetjes opat tussen de middag, en waar de koekjesfabriek stond, en waar ik ging zwemmen in het Haringvliet. Leuk is dat, om nu als dame van 53 jaar, zo terug te kijken naar je leven als jong meisje op Goeree en Overflakkee. Ook vind ik dat wel oud zijn, soms, omdat je al zoveel dingen terug kunt halen, omdat je leven al zo gevuld is. Deze week heeft Noor haar eerste rijles en wordt Florine 18 jaar. Een bijzonder moment in je leven, rijles krijgen en 18 worden. Floor is ook al bezig en vindt het heel erg leuk. En ik weet nog van mijzelf, hoe gaaf ik het vond, rijles in Den Haag. Een fijne zondag, ik vertel jullie later over mijn diner....Anita

Kramp

 Anita en Aty, mijn collega

 

Goedemorgen allemaal. Wat een nacht zeg, gisterenavond in de stoel begon het al, twee handen in de kramp en kramp in mijn bovenbenen. En de hele nacht ging het door, van het ene been naar het andere, en alle uren van de klok op een na, heb ik gezien. En ik heb medicijnen ingenomen, ik heb met stukken zeep in en onder mijn bed gelegen ooit, ik heb een magneet onder mijn bed gehad (ideetje destijds van mijn moeder nog), ik ben ervoor bij de artsen geweest, en alles is geprobeerd, alleen de kramp blijft. Ik eet groente, en fruit, ik eet kwark, tomaatjes, kortom ik ben heel vaak heel netjes...maar ik heb soms zomaar een hele nacht kramp. Ongekend...en dan weer niet, net zo ongekend. Ach, met kramp kun je honderd worden, alleen ben je dan wel een beetje moe. Nu wacht ik op de pianostemmer, die gisterenavond doodleuk belde en de afspraak wilde verplaatsen naar vanmiddag. Maar dat kan niet, want vanmiddag is mijn agenda gevuld met afspraken, leuke, mooie afspraken met mijn team. En met een zorginstelling in Bergen. Dus die meneer komt toch maar gewoon vanmorgen...ik ben benieuwd. Die piano van mij, daar speel ik nog veel te weinig op. Eerst speelde Floor, maar die hobby is ook al voorbij. Nu ga ik kijken of ik dit weer op kan pakken, een beetje muziek maken...gelukkig komt Joost zondag en dan hoop ik, dat hij even gaat spelen voor ons...heerlijk! Het is wel lekker om zo op vrijdag even te mogen terugblikken naar de week die achter me ligt. Een rommelige, gekke week. Een week waar ik afspraken niet haalde, en een week waarin ik heerlijk les heb gegeven. Een offerte, die ik niet heb binnengehaald en uitnodigingen voor mijn eigen bedrijfje om weer in gesprek te gaan. Mooie gesprekken, maar wanneer heb ik dat niet. En een ontmoeting met Herman Wijffels, een lezing, inspirerend genoeg over integriteit en leiderschap in de 21e eeuw. Een week om trots op te zijn, want het is ook een week waarin ik dichtbij mezelf ben gebleven, in gesprekken, in alles. En dat is volgens mij steeds weer mijn essentie. Gisteren kreeg ik als feedback, dat mijn bevlogenheid bij hetgeen ik doe, zo groot is. En dat kan alleen maar, als ik dingen doe, die dichtbij mijzelf liggen. Drie mensen een baan aangeboden, hele leuke bijzondere mensen, kortom, het was een mooie week, het is een mooie week, want deze is nog niet voorbij. Een fijne dag gewenst, liefs, Anita

De achtbaan van het leven...

Ja zo voelt het soms voor me. Alsof ik werkelijk in een achtbaan zit, van huis naar Alkmaar, naar Flakkee, Rotterdam, Den Haag...ik race de wereld rond en de rust zit em in dat kleine, nu o zo vieze, autootje waarin ik rond scheur. In die auto praat ik veel met de wereld om me heen. Met collega's, soms met een vriend, vroeger met mijn vader maar dat gaat helaas niet meer, en meld ik wanneer ik wel/niet thuis eet. En in dat autootje overzie ik soms de snelheid van mijn zijn, in dat autootje ervaar ik teleurstelling soms, en ook verdriet soms. Door een gesprek, door een tegenvallend resultaat, maar in dat autootje zit ik ook te zingen, met de mooie muziek van Leonard Cohen 'lover lover lover' of 'so long Marianne' of dat ene gekke vrolijke nummer, wat hij ook zong tijdens het concert in Amsterdam. In dat autootje luister ik naar Gare de Nord, maar soms ook naar Marco Borsato en zijn bijzondere teksten. Of naar een cd die speciaal voor mij is samengesteld, met oude nummers van Rod McKuen enzo..terug in de tijd, mijn goede oude tijd...en als ik muziek hoor, dan komt mijn leven voorbij. Hoor ik Ramses dan denk ik aan mijn moeder 'Zing, vecht, huil, bid...'. Hoor ik de Rolling Stones dan denk ik aan Jannie, mijn vriendinnetje in Den Haag. En luister ik naar 'nine million ...'van Katie Melua dan denk ik aan de kennismaking ooit in Schoonhoven met Annemarie, maar denk ik aan de Bongo song, dan dreunt die door de auto, destijds vier keer achter elkaar en glimlach ik...mooi, waar muziek me mee naar toe neemt. Soms heb ik ook een nummer van Blof dat zomaar binnenkomt..en is er een nummer en dat gaat over stilte...en daar ga ik me nu eens even op richten. Stilte wat meer de rust op zoeken. Een keer weer op de fiets stappen...heerlijk. Ik ben er aan toe...een mooie stille dag gewenst. Anita

Een maandag vol van kwaliteit....

En gisteren was een dag, waarop ik begon met de persoonlijke actieplannen van al mijn medewerkers, naar aanleiding van de kwaliteitsdag. Een mooie intense dag. Een gesprek met een weduwnaar, over de dood van zijn vrouw, maar ook over een zeemansgraf, bijzonder...gesprekken met mensen bij Yarden over hun manier van werken en zijn. Prachtig, open en eerlijk. Maar ook een kwaliteitssessie die niet doorgaat, omdat de apparatuur niet werkte bij Loetje...en ik boos weg ging. Jammer, want juist voor dat laatste groepje was het zo leuk geweest als zij hadden kunnen aanhaken. Alhoewel ik mij realiseer dat een kwaliteitssessie met 7 mensen iets totaal anders is dan met 55 mensen...dus, nog eens over nadenken hoe ik dit ga doen. Een op een denk ik dan maar...en gisterenavond doorgewerkt tot zeker een uur of negen, mijn offerte, mijn mailbox, de diverse projecten die langskomen en onze gezamenlijke verantwoordelijkheid zijn...en ik vind het altijd weer een uitdaging om te zien, hoe een ieder hier anders mee omgaat, met verantwoordelijkheid. Maar oordeelloos aanschouwen zou mijn moeder zeggen...dus ik oordeel niet, ik verwonder me. Vandaag met Sabrina op stap naar Den Helder. En aansluitend een lezing van Herman Wijffels, jawel...een masterclass over integriteit. Integriteit houdt in, dat we leven in verbinding met het geheel; dat we ons gedrag daarop afstemmen om helend te werken of het heel te laten. Dit dienen wij te doen met respect voor – en zicht op – de menselijke waardigheid van ieder individu. Op zijn behoefte en mogelijkheden om zich te ontwikkelen en een eigen bijdrage te leveren aan de kwaliteit van samen leven. En natuurlijk speelt economie daar een rol in. Echter, een piramidaal opgebouwde organisatie beknot die mogelijkheden juist, een andere reden waarom velen kiezen voor de autonomie van het zelfstandig ondernemerschap als ZZP-er. “Er zijn in onze organisaties te veel managers en te weinig leiders." En je begrijpt dat dit iets is wat mij aanspreekt. Ik ga hier dus intens van genieten vanmiddag, vanavond.  In het Hilton Royal Parc Soesterduinen, ook niet verkeerd denk ik zo...maar vandaag gaat het vooral om inhoud. En vanuit dit denken is het interessant om de gesprekken in te gaan en te voeren. En volgens mij doe ik dit al.
Gisteren was ook een dag vol mooie ontmoetingen. Al dan niet telefonisch, of per mail. Een uitnodiging voor een gesprek bij OCW, een uitnodiging voor een projectleidersrol voor een project verspreid over twee jaar, een in-company traject... dus terwijl mijn inspanningen voor mijn eigen bedrijfje nihil zijn, gebeuren er dingen zomaar spontaan. En weet je, dat geeft zoveel energie. Prachtig...go with the flow. Een fijne dag, ik vertel jullie over mijn dag van vandaag...geweldig! Anita