Met woeste haren in het zonnetje...

En zomaar op deze mooie zondag zit ik met nog woeste haren in het zonnetje in mijn werkkamertje. Allerlei administratieve dingen gedaan, lekker gewerkt even, wat mails verstuurd en nu zomaar eventjes tijd om te schrijven. En teksten te delen met jullie...heerlijk.  Een weekend kan soms zomaar ontzettend genieten zijn, door eventjes niet te hoeven. Ik merk als wij zo'n zondag hebben, dat me dit zoveel rust brengt. Rust over alles wat komen gaat...wat voor me ligt. En vandaag is zo'n dag, zonder telefoon, zonder gedoe...de zon op de ramen, de nespresso in mijn kopje...heerlijk, echt heerlijk. Toon Hermans zegt - omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij. In alle eeuwigheid ben jij .....hoe mooi als je zo kunt schrijven zeg. Deze man, heeft zulke eenvoudige simpele woorden, maar ze zijn zo raak. Dat is wat ik graag zou willen...een boek schrijven, vanuit de eenvoud, en dan gevisualiseerd door Annemarie en haar kunst. Lijkt me prachtig...komt er echt ooit van. Ik ben ervan overtuigd...een boek met prachtige teksten, verhalen en schilderijen, een coproductie van Annemarie en mij. Mooie ambitie toch en geloof me, we gaan het waarmaken. Als jullie de kunst van Annemarie willen zien, we gaan een expositie openen in januari a.s. in het Crematorium van Yarden aan de Vergierdeweg te Haarlem. Prachtig, basis, abstract en vooral bijzonder....Lieve mensen, geniet van deze mooie dag. Te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Liefs, Anita

Wandelen door Amsterdam en wijn drinken...

Dag allemaal, het heeft even geduurd, maar dit was een volle en vooral drukke week. Een week die eindigde met een management dag eerst in het Tropenmuseum in Amsterdam en aansluitend met een soort wandeltocht met GPS en opdrachten door Amsterdam. Leuk, interessant en vooral goed voor de verbinding onder elkaar. Want deze dag staat in het thema van verbinding. Want een MT moet juist in deze tijd vanuit verbinding met elkaar werken. Dus het begon met de opdracht dat jij iets zou vertellen aan de hand van een voorwerp wat voor jou belangrijk is, waardoor je iets meer van jezelf zou laten zien. Zonder me hiervan bewust te zijn, was het thema van de dag ruimte, loslaten en elkaar de ruimte geven. En dit gebeurde, doordat een en ander door Carla, Corine en mijzelf niet zo strak geregisseerd werd en ook niet zo strak georganiseerd werd. Heerlijk...en dan zien wat dit doet met de ander. Dus improviseren hoorde daar ook bij. Effect van deze prachtige lange, vermoeiende dag was voor mij wel, dat ik toen ik eenmaal thuiskwam, letterlijk in elkaar klapte, van vermoeidheid..dus de Voice maakte ik op afstand mee. Ik viel in slaap, hoorde Barbara en nog een paar van die geweldige dames, en realiseerde me dat hier wel een van de toekomstige Voice winnaressen op het podium stond. Geweldig wat een stemmen, maar ik, ik knikkebolde in mijn stoel en viel regelmatig in slaap. Moe, moe en nog eens moe...en toen ik mijn bed zag was ik verdwenen tot een uur of zeven. Als een blokje...en daarna nog doorslapen totdat Annemarie om half tien een kopje koffie bracht..en nu, na een businesscase te hebben beoordeeld, ga ik zo onder de douche, boodschapjes doen en op weg naar mijn papa...het weekend is begonnen. En hoe...met een boekje van Toon Hermans bij de krant. En Toon Hermans is de man waar mijn moeder zo van hield. Zelfs op haar begrafenis hebben we gewerkt met zijn teksten, ook op haar rouwkaart, de o zo bekende tekst - sterven doe je niet ineens, maar iedere keer een beetje... en nu wil ik twee van zijn geweldige gedichten met jullie delen. Zomaar uit liefde, uit liefde voor dit woord :

Glimlach
Ik kwam een glimlach tegen,
die had iets van een lied,
en even dacht ik, mensen zijn
alleen....en toch ook niet.

Zonder woorden
Kruip wat dichter bij elkaar,
geef elkaar een pakkerd
als opeens van binnen uit
de liefde volop flakkert
en vin je niet de woorden om
haar alles uit te leggen
geen nood, het lijf kan af en toe
de mooiste zinnen zeggen.

Toon Hermans (ja..hij schreef en vin je niet...mooi he)

Overgave
Als je 't een of 't ander kwelt, ga niet zitten zeuren, speel ook niet de grote helde, maar laat 't gewoon gebeuren.

Fijn weekend, liefs, ik ga vooral uitrusten.
Oh ja...nog even in de week van 3 december, gaat die galblaas eruit, ik heb een oproep gehad. Galblaas eruit en HB-waarden wat minder. Wordt vervolgd. Geen zeuren, we laten 't gewoon gebeuren schrijf ik nu met een glimlach. Echt geen zorgen. Liefs, Anita

Eventjes heel snel....

Goedemorgen allemaal. Vandaag ben ik zomaar nog eventjes thuis, businesscases nakijken en zo dadelijk ga ik naar het LUMC, naar de afdeling Urologie. Eens kijken wat mij daar te wachten staat, onderzoeken (geen idee welke) en mijn klachten bespreken. Gek is dat ik niet heel ziek ben, soms opeens wel, en dat ik heel veel dingen kan doen en soms alleen maar wil slapen. Dus er sluimert iets in dat gekke lijf van mij...en ik hoop dat we er nu achter komen waar dat zit. Urinewegen, blaas, nieren of gal...wordt vervolgd.
Verder niet zoveel spannends, een leuke dag gehad bij Yarden gisteren en een prachtige avond in Amsterdam. Kortom veel indrukken, het leven is vol van mooie indrukken...tot later, liefs, Anita

Zomaar eventjes tussen de businesscases door....

'Denk niet dat de reis kort is,

men moet het hart van een leeuw hebben om deze ongewone weg te volgen,

want hij is erg lang.. men trekt moeizaam voort in staat van verwondering,

soms lachend, soms huilend.'

(bron: Chogyam Truungpa, De mythe van de vrijheid)

Deze foto vind ik mooi, kenmerkend voor mijn gevoel nu...vanuit die rijkdom hier dus bij geplaatst. Rijkdom omdat ik blij ben met de mensen dichtbij me...en dus ook mijn schoonfamilie, echt rijk!

 

Tja en vanmorgen ben ik na een rampzalige nacht vol krampen, last van mijn blaas, steken en watvoor gedonder al niet, begonnen met het nakijken van businesscases en in een van deze documenten trof ik deze prachtige tekst aan. Een tekst die volgens mij aansluit bij mijn leven...althans zo voel ik het soms. En ik realiseer me, als je deze tekst leest en mij gisterenavond dansend op je netvlies hebt staan, dat je je afvraagt, waar zit em dat moeizame dan in. Welnu...ik vind en ervaar het leven soms als zwaar. Als ingewikkeld ook. Juist doordat ik me realiseer dat mijn lichaam langzaam aan tekenen van ouderdom gaat vertonen. En tja is dat gek, als je 53 jaar bent...en als je eigenlijk je leven lang keihard hebt gewerkt. Ook al waren er die 1,5 jaar tussen waarin ik niet gewerkt heb, of eigenlijk misschien juist wel heel hard gewerkt heb...ik merk, dat ik verlang naar rust...naar niet meer zo hard hoeven ofzo. Ik merk, dat ik het liefst afstand zou nemen van alle grootsheid en luxe die daar soms bijhoort, om terug te keren naar mijn kern. En dat ik met Annemarie droom over later...en later kan zomaar vier jaar verder zijn...en volgens mij ben je dan een beetje aangekomen op een kruispunt in je leven. De zoveelste denk ik dan maar. En dit ervaar ik als positief, want ik wil het liefst op mijn Koga fietsje zitten, of in die mooie oude auto van me...en rondrijden en genieten, stil staan bij die dingen waar het echt om gaat. Gisteren werd een heel mooi vriendinnetje van mij 50 jaar, Jolanda en zij had een feestje, waar diegenen die dicht om haar heen staan (en wat voelde ik mij geraakt daar bij te mogen horen) aanwezig waren. Dus een soort van intiem feestje. En Jolanda sprak de mensen toe, die daar aanwezig waren en stond stil bij verlies en verdriet, van haar vader, de vader van Daan, haar lieve vriendin die aan kanker is overleden en wie zij heeft bijgestaan. En zij gaf aan dat we iedere dag het leven moeten leven, simpelweg zoals het er is, en zich aandient. En ik stond vlakbij haar toen zij deze woorden sprak en ik zag haar emotie en raakte haar schouder aan. Hoe mooi kan vriendschap zijn...er was een lekkere band aan het spelen, er werd niet heel veel gedanst, maar ik danste maar en danste maar, alleen, samen, met Annemarie, met Jolanda, gewoon omdat ik daar mijn leven aan het leven was. Zoals ik dat iedere dag doe, in voor- en in tegenspoed. In liefde en in verdriet soms. En vanuit dit alles, voel ik soms hoe zwaar ik het leven ook kan ervaren. Afgelopen week was ik in Zeeuws Vlaanderen bij mijn lieve tante Tanneke. En zag ik haar strijd op 87-jarige leeftijd tegen kanker. En voelde ik weer die onmacht, die oneerlijkheid die ik zelf zo heb gevoeld toen ik ziek was, maar ik was jong en had de kracht en waarom, waarom vraag ik mij af, krijgt zo iemand dit nog voor haar kiezen. Met welk doel. Soms begrijp ik er niks van, dan denk ik als er iemand is, die dit allemaal stuurt ergens vandaan, wat is dan de essentie hiervan? Waar gaat dit over...waarom is de weg die we te gaan hebben zo lang, zo zwaar soms. En als ik dan terug rijd in de auto, nog even langs mijn vader ga, die lachend en mopperend op zijn verlamde arm, in zijn rolstoel zit en toch nog geniet van een glas wijn, van een vriendschap, dan realiseer ik me, dat ook binnen het gegeven dat hij gehandicapt is, hij nog een vorm van vreugde in zijn leven kent en heeft. En als ik voor een groep mensen sta te trainen en probeer dichtbij mijzelf te blijven, dan gebeuren er de mooiste dingen. Dan ontwikkelt zich iets, waar ik trots op ben, dan voel ik mijn passie, mij bevlogenheid en hou ik zo van het leven. Maar als ik na een hele lange intensieve week, vol rapportages, meetings, ontmoetingen in mijn bed stap, wil ik slapen, alleen maar slapen. En de afgelopen nacht stond ik ieder uur, soms twee keer per uur naast mijn bed, vanwege de kramp, en kon ik wel huilen van vermoeidheid. En na uiteindelijk van 6 tot 9 te hebben geslapen werd ik klam van het zweet wakker, mijn lijf heeft hard gewerkt en alle weerstand verbannen. En nu, ben ik bezig met hele mooie businesscases. Met mensen feedback te geven op wat ik hen zie doen...en voel ik me rijk. Rijk door alles, rijk door alle indrukken, die als een sneltrein voorbij komen. Rijk door een glaasje wijn bij tante Anita en oom De, en zomaar even zijn. Rijk als ik in de vensterbank een mooi beeld zie staan van Wim Jonk, een dansende naakte vrouw...rijk als ik terugdenk aan gisterenavond, rijk als ik denk aan Annemarie, en aan de dag die voor me ligt. In kleine kring, met jawel mijn broer en nichtje erbij, Floor's verjaardag vieren. 18 jaar...mooi he. Rijk omdat ik het leven leef, steeds maar weer. Moe en voldaan, futloos en energiek, vrolijk en geraakt, door een gesprek, door te zien hoe iemand aan het worstelen is, met zijn of haar eigen reis. En rijk, omdat ik er naast mag staan, en de dingen mag doen die ik doe. Rijk omdat ik ben, omdat wij zijn...een fijne zondag, liefs, Anita

Zondag met Eva op de tv...

En vanmorgen werden we wakker, kwam er een nespresso naar boven (nee dat gaat niet vanzelf, dat doen we bij toerbeurt) en toen keken we naar Eva, het praatprogramma op zondagochtend, ik weet niet welk net, maakt ook niet uit. En haar gasten waren diverse, ook was hier Isa Hoes en Anita Witzier, en met beide vrouwen heb ik wel iets. En dit heeft te maken met hun kracht, hun verbinding...en mooi om dan te zien wat Anita allemaal meemaakt, als het gaat over Memories en hoe Isa Hoes met het nieuwe stuk Verlies (volgens mij vandaag in premiere ofzo) gaat. Een stuk over verliezen, loslaten...mooi. En dan begint zomaar een zondag heel rustig, een telefoontje van Els, uit De Lutte. Waar zij beiden genieten van alle indrukken, maar ook een soort van overdosis krijgen aan bidden, danken en bijbellezingen. Want geloof me, je kunt ook een goed christen zijn en ietsie minder krijgen aangereikt volgens mij. Geloof is ook zo'n ingewikkeld stuk vind ik, want bij het geloof hoort oordeelsvorming en hier hou ik niet zo van...want volgens mij mag je vanuit je eigen ruimte, je eigen vrijheid kiezen wat je wilt en wanneer. En nu, op deze wat mooie herfstachtige zondag, met een heldere lucht, een lekkere frisheid, stap ik zo op de fiets, voor een rondje Voorschoten, even bewegen, even niets...heerlijk. En verder is de dag rustig en ligt deze nog voor me, zomaar een dag genieten, met zijn tweetjes...een fijne mooie zondag gewenst. Liefs, Anita

Zaterdag zonder Pa van Loon

Lieve mensen, en dit is een zaterdag zonder mijn vader. Want hij is nog steeds in De Lutte, met een aantal medebewoners, een geweldige week denk ik, met veel plezier, met goed gezelschap, lekker vers gekookt eten, kortom...een weekje er zomaar even uit. Op vakantie...en dat betekent, wat langer uitslapen, nu nog in mijn nachtpolo rondlopen, een nespresso drinken, wat mails schrijven en zomaar simpelweg zijn...niets hoeft, en alles mag. Heerlijk vind ik dat. Ja ik heb wel dingen te doen, maar ik bepaald nog steeds wanneer en hoe..en dat is toch lekker. Niet weer in die auto springen en van hot naar her rijden. Niet weer onderweg, niet weer meezingen met Blof of andere mooie muziek. En dat is wel echt genieten...buiten is het van dat weer, dat de stoepen geleidelijk aan groenig worden door de aanslag, de bomen kaal, de wind wel guur en veel heel veel regen. Soms worden mensen er een beetje depressief van, gelukkig ken ik dat niet. Ik doe gewoon een dikke trui aan en stap op de fiets. Zomaar even naar de boekwinkel, een kopje koffie drinken ergens, en simpelweg genieten. Want steeds weer voel ik bij mijzelf, dat ik op zoek ben naar die vrijheid en die ruimte. En dat een bedrijf, een baan die daarbij aansluit, zoals ik dat nu ervaar bij Yarden, dan wel heel geweldig is. En jawel ook daar loop ik soms op tegen een ego van iemand, of een ingewikkeld gesprek, moet ik mensen feedback geven over hoe je elkaar aanspreekt, en probeer ik vanuit gelijkwaardigheid te handelen. Want dat verwondert mij zo...dat zoveel mensen het gevoel hebben, dat zij meer zijn dan de ander, of beter, dat we in ons iets hebben, waardoor wij altijd een soort meetlat willen leggen ten opzichte van elkaar. Een soort competitie zoeken. En geloof me, dat is zo niet meer anno 2012. Ik ben aan het lezen over ubuntu...een gedachtengoed dat uitgaat van 'ik ben omdat wij zijn' prachtig geloof me. Ik zal hier een keer een stuk over schrijven, het komt uit Afrika, Nelson Mandela is een aanhanger van deze manier van leven en zijn. Het is geen idealisme, het is een manier van kijken en wat zal ik gelukkig zijn, als ik iets hiervan mag delen met de mensen om me heen. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me zo, dat soms mijn manier van denken voor de mensen direct om me heen, ook bij Yarden, echt de ver van hun bed show is. Het lijkt wel alsof ik dromen heb, die in mijn directe omgeving nog niet altijd goed tot haar recht komen, en toch blijf ik dromen, omdat ik het gevoel heb, dat door dit alles te delen, wij met elkaar een klein stukje bijdragen aan een beter bestaan. Een bestaan waarbij meer respect is voor de ander, een bestaan vanuit verbinding, een bestaan waarbij ik mij soms eenzaam voel, juist door mijn manier van denken. En die eenzaamheid voel ik, als mensen niet eerlijk zijn. Zo hoorde ik, dat er twee collega's een weddenschap afsluiten of een andere collega homosexueel is. En ik, ik weet als geen ander, wat het betekent als je voelt, dat jouw gevoelens 'afwijken' van het gemiddelde gevoel. Wat het is, om andersdenkend, andersvoelend te zijn en wta een eenzaamheid dit met zich meebrengt. Ongekend vind ik dit, als ik zoiets meekrijg, verdrietig en ongekend...en op zo'n moment, wil ik ingrijpen en doe ik dat niet. Juist omdat ik mij realiseer, dat er altijd mensen zijn, die nog zoveel lessen te leren hebben. Dat er altijd mensen zijn, die nog dagen voor de spiegel moeten staan, en niet om te zien hoe geweldig zij er uit zien, maar om te kijken naar wat zij iedere dag weer aan het doen zijn. En als er ergens een God is, dan ziet hij dit ook. En ik geloof er heilig in, dat oordelen over de andere, iets is wat als vanzelf wordt opgelost. Want ik geloof niet in straffen en belonen, maar ik geloof wel in oprechtheid. In vanuit de verbinding met de ander samen willen zijn. En ik weet dat mijn weg lang en eenzaam is, maar ik weet ook dat er geleidelijk aan steeds meer mensen zich zullen beseffen, dat dit wel een mooie weg is, de weg van de verbinding...een weg vol verwondering, een weg vol ontmoetingen, en wil je met me meelopen, wees mijn gast, ik zal dit alles zo vanuit liefde met je willen delen...
Een heel mooi weekend gewenst, ik denk aan mijn vader en Els, en al die andere mooie mensen daar in De Lutte, een prachtig initatief van Robert Jan, een van de teamleiders uit Nieuw Rijsenburgh...ik denk aan jullie. Liefs, voor een ieder, en een mooie wandeling, een mooie reis gewenst...want iedere dag weer geniet ik van deze reis, van mijn ontmoetingen, geef ik me er aan over en laat ik alles los...om dichtbij mijzelf te blijven. En probeer ik boosheid te laten gaan, en mij maar steeds te verwonderen....Anita

De magische grens

Lieve mensen en al een paar dagen is mijn gewicht weer aan het schommelen. Want nog steeds doe ik mijn best om af te vallen en jawel, ik ben onder de magische grens van 78 kg gekomen. En dit betekent dat ik 10 kg kwijt ben. Geweldig vind ik dit, 10,3 kg. Goed he..ik ben er trots op. Meer dan trots. Vannacht was een onrustige nacht, ik heb werkelijk liggen draaien en woelen...misschien wel doordat er toch weer van alles speelt rondom mijn bedrijfje. Vandaag een afspraak met een klant, via een bureau, voor een grote opdracht voor 2013 en een deel 2014. Mooi, ontwikkelingen die toch bij me passen. Gisteren weer gesprekken gevoerd over coaching. Al met al beweegt de wereld weer en ik beweeg weer mee. Ik merk dat dit goed voor me is. Maar ik merk ook, dat ik ook behoefte heb aan zomaar eens op tijd thuis zijn. Balans in mijn leven. Heerlijk...gisteren was een vriendin van ons hier, Nathalie, zij was getuige van Annemarie tijdens ons huwelijk. Leuk om te zien, hoe we dan als vrouwengezelschap met elkaar aan tafel zitten en hoe 'groot' die twee meiden zijn. Hoe Floor lekker gaat koken en bakken, en hoe Rosanne lekker zit te praten. Op zo'n moment ben ik een beetje trots...zomaar trots...liefs, een fijne dag, Anita