Soms heb je van die dagen...

Soms zijn er van die dagen, dan zeg je net de dingen niet zoals je ze zeggen wilt, dan lijkt het alsof je mondeling wat gehandicapt bent...ken je dat? Ik heb dat soms, dan ben ik moe, komen dingen er wat anders uit, dan ik zou bedoelen. Dan kan ik niet verwoorden wat ik voel. En soms kwets ik dan mensen denk ik...ach, een van Loon kan soms wat onhandig zijn in woorden. En soms ook juist helemaal niet. Dan kan ik alles aan lijkt het wel. Vandaag niet...een dag vol lange vergaderingen, maar wel met een mooi begin in Amstelveen. Met een paar mooie gesprekken, over mijn passie voor de wereld van de uitvaart, over Yarden, over...afscheid, zoals we het zo mooi weergeven. Een bedrijf met als kernactiviteit afscheid nemen. Hoe toepasselijk...juist deze dag. En nu, heb ik lekker wat businesscases nagekeken. Helaas soms zwaar onvoldoende...gelukkig is Jan Pieter weer geslaagd en daar ben ik blij om, blij mee. Het is zo leuk met hem te werken. Soms heb je van die mensen, waardoor je leven zomaar wat leuker wordt. En waardoor het werk zomaar wat intenser wordt...een mooi woord vind ik intensiteit. Soms voel ik dat woord zo onderhuids bij me binnenkomen, herken je dat...dan kan ik huilen om een mooi muziekstuk, dan voel ik me geraakt, dan weet ik weer waarom ik zo intens van dit leven hou...omdat het leven me zo aanraakt, zo aan tikt...gisteren was zo'n dag, dankzij mijn vriendinnetje Monique, die me zomaar hielp binnen een half uurtje...ik worstelde met een tekst, en zij was mijn guardian angel...geweldig...en dan ben ik zo blij met vriendinnen. Kirsten die jarig was en die ik natuurlijk gewoon een dag te laat feliciteerde, geeft niet, komt gewoon weer goed. Volgende week dansen we met elkaar...heerlijk, en toasten we op het nieuwe levensjaar van mijn Annemarie. Dag, een fijne avond, liefs, Anita...die intense weet je wel...glimlach!

Achterwiel aandrijving, glijden en indrukwekkende momenten...

Dag lieve mensen, wat een tijd geleden alweer dat ik geschreven heb. Een week vol indrukken ligt achter me. Een dagje ziekenhuis afgelopen maandag, waar definitief is besloten dat mijn galblaas verwijderd zal worden. Dit zal gebeuren ergens eind dit jaar, begin 2013. Oproep zal komen...en hiermee de hoop dat alle klachten tot het verleden behoren. Lijkt me fijn, een jaar te starten zonder veel zorgen, met een gezond en sterk lijf. Want dat lijf heb ik nodig, om mijn opdrachten te kunnen vervullen, om mijn leven te leven! Een week met bezoeken aan klanten, locaties, een training, en gisteren weer een bezoek aan mijn Papa...mooi met Annemarie samen. In mijn mooie nieuwe zakenauto, een Mercedes C Klasse 180 kompressor, station zilvergrijs...pfffttt met prachtige brede 225 17 inch wielen eronder. Maar wel een mercedes die glijdend door de sneeuw haar weg vindt...een mercedes met achterwielaandrijving...wow wat een kar. Prachtig, chique en statig...en oh zo lekker rijdend...ik geniet dus weer. Wat houdt me bezig, mijn vader, mijn lijf, mijn werk. Een mevrouw met wie ik de beste intenties heb, maar op de een of andere manier kan ik haar niet bereiken. Een brief, een reactie per mail, een bezoek, en toch lijkt het alsof ik haar niet kan bereiken. Ingewikkeld...want het is echt puur werkgerelateerd en mails bereiken mij steeds maar weer, en iedere reactie roept weer iets op. Hoe doe ik dit nu beter? Eventjes over nadenken.
Afgelopen donderdag heb ik een module Organisatie en Informatie afgerond, prachtig werkelijk waar. Met mooie mensen, met mooie momenten, en wat hebben we veel gedeeld. Ik geniet hiervan, van de oprechtheid, de openheid en de eerlijkheid die hier voelbaar is. De kwetsbaarheid ook, waardoor een module van het ISBW verwordt tot een persoonlijk stukje. Een reis die we met elkaar maken. En ik, ik kan er alleen maar van genieten...en dat doe ik ook. En hoe fijn is het dan, een reactie te krijgen van een de cursisten...een soort dank je wel. En ik, ik mag gewoon ontvangen. Heerlijk. Nu een rustige zondag, een ritje heen en weer naar Schoonhoven zit er al op. Nu lekker thuis, voorbereidingen treffen voor Annemarie's 50e verjaardag. Leuk...ik heb er zin in. Een fijne zondag jullie allen. Liefs, Anita

Heel hard tikt de regen tegen 't zolderraam....

En vannacht werd ik wakker, want jeetje wat tikte de regen hard tegen onze zolderramen...net alsof je buiten in de tent ligt, een leuk en bijzonder gevoel...spannend, ontspannend, net hoe je het wilt en kunt horen...die zolderramen zijn toch bijzonder, want Annemarie maakte eergisteren deze foto van de ijsbloemen op het raam, een prachtig kunstwerk bijna...ja ik zie u al denken, zou het zo koud zijn daar dan...en jawel dat is het. Maar dat is ook de charme van op zolder slapen. Een goed geisoleerde, mooie knusse slaapzolder, onder het schuine dak, een bepaalde charme...en dan die mooie tekeningen van ijs op het raam, wat wil een mens nog meer, hoe simpel kan je geluk zijn!

Gisteren was een intensieve dag met mijn papa. Een mooie dag, maar hij was wel een beetje in de war, en ook weer niet. Hij is helder en helemaal niet helder. Hij heeft last van longen en luchtwegen, hij zit aan een vernevelaar en is al heel snel moe, heel moe. Maar onze dag samen was weer mooi en bijzonder, hij kietelt met zijn hand onder mijn trui, mijn arm. Hij lacht naar me en knijpt dan zijn ogen dicht en realiseert zich dat de Mercedes die ik zakelijk mag gaan rijden een laadvermogen heeft van 540 kg. Hoe bijzonder, hij is scherp en vaag tegelijk bijna. Terwijl ik bij hem ben en in de auto terug naar huis rijd, denk ik aan de eindigheid van een mensenleven...want zoals hij het zelf zegt 'hij is op' en dat geeft de verpleeghuisarts ook aan. Een man als een beer, om te zien, maar zo broos, o zo broos. En gisteren keek ik op mijn telefoon naar oude foto's en toen zag ik een foto van Pa en Jan Roos, samen in de tuin bij Jan en Jantje...twee vrienden voor het leven, en toen voelde ik mijn verdriet, want Jan is al niet meer bij ons hier, en Pa zie je achteruit gaan...ach, wat vreemd, mensen in de kracht van hun leven, en hoe raar is het als die kracht eruit verdwijnt....loslaten en ik wilde schrijven en weer verder gaan. Maar verder gaan met een verlies is wel ingewikkeld merk ik. Ik zie om me heen, dat je leven weer richting geven nadat je dierbare je is ontvallen, is ingewikkeld, doet pijn en lijkt zo donker en zwart...voor nu, een hele mooie zondag gewenst, ik ga even verder, veel te doen. Liefs, Anita

Even bijpraten...

Omdat ik zelf een beetje moe word, van al het gedoe rond dat lijf van mij, nu maar even zo. In het ziekenhuis denkt men dat het mijn gal is die mij parten speelt. En a.s. maandag gaat men dit weer onderzoeken, want zolang het gedacht wordt, nog niet zeker is, blijft die gal lekker zitten waar ze zit...toch? En ondertussen heb ik vage klachtjes, jeukende armen, soort van allergische reactie, wat pijn hier, soms wat daar, wat zweten, beetje moe, soms wel en soms weer niet, kramp, nachten wel en nachten niet. Kortom gezeur en gezanik. Ik beloof iedereen, dat ik zodra ik meer weet, erop terug kom. En nu, gewoon weer eventjes een normale tekst.
Ik ben vrij vandaag. Ik had nog wat vrije dagen en die neem ik geleidelijk aan op. Het komt namelijk nooit uit, en ik sta het mezelf maar toe. Juist omdat ik moe ben, en op de been wil blijven. Juist omdat ik het heerlijk vind, om wat businesscases na te kijken, wat te werken vanuit huis en een uurtje later op te staan. Straks een paar uurtjes na Pa van Loon toe, kortom...eventjes tijd en rust nemen. Hopenlijk deze week de winterbanden onder de auto...en volgens mij barst het dan los. Het is gek, dit weer...de rust die er soms nog is. En dan opeens dan wordt het druk, geloof me...en natuurlijk heb ik het nu over Yarden. In mijn eigen bedrijfje, wat ik heel klein hou, is het op een bepaalde manier wel druk. Met trainingen met businesscases en met wat coaching, maar ik probeer dit combineerbaar te houden met Pa van Loon en Yarden. En natuurlijk niet te vergeten met Annemarie en het thuisfront. Want volgens mij is de basis van mijn leven het thuisfront, en de balans tussen werken en andere mooie dingen. En mijn energie is ook wat gericht op de 50e verjaardag van Annemarie. Heerlijk gewoon...leuk om haar te verrassen. Want als er iemand het verdient om zomaar eens in het zonnetje te worden gezet dan is zij dat wel. Altijd klaar staan voor de mensen om haar heen...en steeds weer eigen tijd inleveren voor huis en voor gezin. Dus 22 december wordt zomaar heel mooi geloof me...voor nu, geen nieuws verder, een fijne dag gewenst. Ik neem nog wat te eten en een kop koffie...
Liefs, Anita

Met woeste haren in het zonnetje...

En zomaar op deze mooie zondag zit ik met nog woeste haren in het zonnetje in mijn werkkamertje. Allerlei administratieve dingen gedaan, lekker gewerkt even, wat mails verstuurd en nu zomaar eventjes tijd om te schrijven. En teksten te delen met jullie...heerlijk.  Een weekend kan soms zomaar ontzettend genieten zijn, door eventjes niet te hoeven. Ik merk als wij zo'n zondag hebben, dat me dit zoveel rust brengt. Rust over alles wat komen gaat...wat voor me ligt. En vandaag is zo'n dag, zonder telefoon, zonder gedoe...de zon op de ramen, de nespresso in mijn kopje...heerlijk, echt heerlijk. Toon Hermans zegt - omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij. In alle eeuwigheid ben jij .....hoe mooi als je zo kunt schrijven zeg. Deze man, heeft zulke eenvoudige simpele woorden, maar ze zijn zo raak. Dat is wat ik graag zou willen...een boek schrijven, vanuit de eenvoud, en dan gevisualiseerd door Annemarie en haar kunst. Lijkt me prachtig...komt er echt ooit van. Ik ben ervan overtuigd...een boek met prachtige teksten, verhalen en schilderijen, een coproductie van Annemarie en mij. Mooie ambitie toch en geloof me, we gaan het waarmaken. Als jullie de kunst van Annemarie willen zien, we gaan een expositie openen in januari a.s. in het Crematorium van Yarden aan de Vergierdeweg te Haarlem. Prachtig, basis, abstract en vooral bijzonder....Lieve mensen, geniet van deze mooie dag. Te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Liefs, Anita

Wandelen door Amsterdam en wijn drinken...

Dag allemaal, het heeft even geduurd, maar dit was een volle en vooral drukke week. Een week die eindigde met een management dag eerst in het Tropenmuseum in Amsterdam en aansluitend met een soort wandeltocht met GPS en opdrachten door Amsterdam. Leuk, interessant en vooral goed voor de verbinding onder elkaar. Want deze dag staat in het thema van verbinding. Want een MT moet juist in deze tijd vanuit verbinding met elkaar werken. Dus het begon met de opdracht dat jij iets zou vertellen aan de hand van een voorwerp wat voor jou belangrijk is, waardoor je iets meer van jezelf zou laten zien. Zonder me hiervan bewust te zijn, was het thema van de dag ruimte, loslaten en elkaar de ruimte geven. En dit gebeurde, doordat een en ander door Carla, Corine en mijzelf niet zo strak geregisseerd werd en ook niet zo strak georganiseerd werd. Heerlijk...en dan zien wat dit doet met de ander. Dus improviseren hoorde daar ook bij. Effect van deze prachtige lange, vermoeiende dag was voor mij wel, dat ik toen ik eenmaal thuiskwam, letterlijk in elkaar klapte, van vermoeidheid..dus de Voice maakte ik op afstand mee. Ik viel in slaap, hoorde Barbara en nog een paar van die geweldige dames, en realiseerde me dat hier wel een van de toekomstige Voice winnaressen op het podium stond. Geweldig wat een stemmen, maar ik, ik knikkebolde in mijn stoel en viel regelmatig in slaap. Moe, moe en nog eens moe...en toen ik mijn bed zag was ik verdwenen tot een uur of zeven. Als een blokje...en daarna nog doorslapen totdat Annemarie om half tien een kopje koffie bracht..en nu, na een businesscase te hebben beoordeeld, ga ik zo onder de douche, boodschapjes doen en op weg naar mijn papa...het weekend is begonnen. En hoe...met een boekje van Toon Hermans bij de krant. En Toon Hermans is de man waar mijn moeder zo van hield. Zelfs op haar begrafenis hebben we gewerkt met zijn teksten, ook op haar rouwkaart, de o zo bekende tekst - sterven doe je niet ineens, maar iedere keer een beetje... en nu wil ik twee van zijn geweldige gedichten met jullie delen. Zomaar uit liefde, uit liefde voor dit woord :

Glimlach
Ik kwam een glimlach tegen,
die had iets van een lied,
en even dacht ik, mensen zijn
alleen....en toch ook niet.

Zonder woorden
Kruip wat dichter bij elkaar,
geef elkaar een pakkerd
als opeens van binnen uit
de liefde volop flakkert
en vin je niet de woorden om
haar alles uit te leggen
geen nood, het lijf kan af en toe
de mooiste zinnen zeggen.

Toon Hermans (ja..hij schreef en vin je niet...mooi he)

Overgave
Als je 't een of 't ander kwelt, ga niet zitten zeuren, speel ook niet de grote helde, maar laat 't gewoon gebeuren.

Fijn weekend, liefs, ik ga vooral uitrusten.
Oh ja...nog even in de week van 3 december, gaat die galblaas eruit, ik heb een oproep gehad. Galblaas eruit en HB-waarden wat minder. Wordt vervolgd. Geen zeuren, we laten 't gewoon gebeuren schrijf ik nu met een glimlach. Echt geen zorgen. Liefs, Anita

Eventjes heel snel....

Goedemorgen allemaal. Vandaag ben ik zomaar nog eventjes thuis, businesscases nakijken en zo dadelijk ga ik naar het LUMC, naar de afdeling Urologie. Eens kijken wat mij daar te wachten staat, onderzoeken (geen idee welke) en mijn klachten bespreken. Gek is dat ik niet heel ziek ben, soms opeens wel, en dat ik heel veel dingen kan doen en soms alleen maar wil slapen. Dus er sluimert iets in dat gekke lijf van mij...en ik hoop dat we er nu achter komen waar dat zit. Urinewegen, blaas, nieren of gal...wordt vervolgd.
Verder niet zoveel spannends, een leuke dag gehad bij Yarden gisteren en een prachtige avond in Amsterdam. Kortom veel indrukken, het leven is vol van mooie indrukken...tot later, liefs, Anita