Werken op zondagmiddag...

En deze zondagmiddag staat in het teken van de businesscases...heerlijk om te doen...en ik leer er zoveel van, iedere keer weer. Mooi hoe mensen met prachtige inzichten komen. Zo las ik in een van die documenten de volgende tekst 'Belangrijk is het om op het juiste moment het juiste te zeggen. Maar nog belangrijker is om dan wanneer de verleiding groot is, de dingen die je zou willen zeggen, niet te zeggen.' Vond ik wel een mooie gedachte, omdat je soms zulke knullige onhandige dingen zegt, en eigenlijk alleen maar vanuit verwondering zou moeten observeren. Maar ja, we zijn geen heiligen he..we zijn gewone mensen, met sterke en zwakke momenten. Met van alles wat bij ons hoort...en nu, terwijl in de keuken de drie dames appeltaarten bakken voor het oud/nieuw-feestje waar Roos heen gaat, en ik luister naar de Top 2000 en een oud nummer van Abba hoor, ga ik stoppen. Nu ga ik naar buiten, eens kijken of die SLK nog wil rijden, starten en al wat daarbij hoort...heerlijk. Kapje open, bak verwarmen, petje op de kop...of zomaar wind in de haren...lijkt me heerlijk. Spannend, stoer ook...en ik glimlach terwijl ik nog even luister naar Eva Cassidy...prachtig...prachtig. You remember me...Anita

Een regenachtige dag in Amstelveen....

Dag lieve mensen, en vanuit een regenachtig Amstelveen, schrijf ik zomaar midden op de dag, op mijn blog. Zomaar omdat ik er zin in hebben, mijn gedachten, mijn gevoelens aan het papier toe te vertrouwen. Omdat ik wil delen wat er allemaal in mijn omgaat nu. Als het goed is, is mijn vader op weg terug naar Sommelsdijk. Zijn vakantie in Veghel zit er op en morgen ga ik horen hoe zijn vakantie in het Zorghotel is geweest voor hem en voor Els natuurlijk! Het jaar loopt op zijn einde...wij zijn al bezig met uitvaarten te organiseren voor het nieuwe jaar...en deze dagen zijn erg druk, intensief en ook wel emotioneel. Loslaten, en weer verder gaan...is dan het thema. En dagen als deze waar de hemel een beetje verdrietig lijkt, doen hier ook nog aan mee en maken dat verdriet nog verdrietiger voelt nu. Zelf merk ik, dat de stilte hier in de winkel in Amstelveen mij ook stil maakt. En doet nadenken, reflecteren op waar ik zelf sta in mijn leven. Wat ik doe en aan het doen ben, en waar ik mee bezig ben...steeds maar weer. En hoe mooi is het dan, als er een medewerker komt die mij een zakje Chiazaad geeft, om goed te zorgen voor mijn lichaam, ook in 2013, om te zorgen dat ik gezonde stoffen krijg, zodat ik goed kan slapen, en kan leven. Lief he...soms luister ik naar een voicemail berichtje, en glimlach ik om een boodschap die voor me is achter gelaten. Hoe klein kun je zijn om te genieten van een stem...en terwijl ik dit zeg, hoor ik Peter en Florine samen praten in de werkkamer in Amstelveen. Ik zit wat op afstand van hen en hoor hoe aangenaam het zomaar zijn kan als je werkt....ik voel me goed. Vanavond krijgen wij bezoek van mensen die we in Molivos hebben ontmoet en met wie we een prachtige tijd hebben gehad. Een fantastische avond, vol griekse muziek, wijn en mooi gezelschap van dansende grieken op tafel...heerlijk! Ik verheug me erop...en dan lekker uitslapen en morgen naar mijn papa. Liefs, een fijne dag...een van de laatste dagen van 2012. Ik hoop dat iedereen geniet...van kleine dingen, een woord, een simpel gebaar. Een gedachte, een aai over je bol...of zomaar een beeld...Anita

Zomaar even nog....

Terwijl het huis er zo prachtig uit ziet, terwijl buiten een mooi zonnetje schijnt, en ik eigenlijk een beetje onrustig ben, omdat ik 't liefst, in mijn oude plunje rond zou willen lopen, omdat ik gewoonweg zou willen werken, omdat het druk is bij Yarden, en mijn mensen heel hard werken en ik het gevoel heb, eventjes niet mee te doen, schrijf ik nog maar een stukje. Een tekst voor al diegenen die het nodig hebben. Een tekst om weer te geven wat er allemaal in me omgaat. Ik loop rond met een stijve nek, neem nu een ibruprofin in, ik ben een beetje emotioneel. En ik weet niet zo goed waarom...en ik laat het er maar gewoon zijn. Ik merk, dat ik nadenk over mijn vader en hoe hij gisteren erbij zat, hoe hij afwezig was...en sliep tussen ons allen in. En gek is dat, wat die vader van mij, met mij doet...hoe hij mij iedere keer weer raakt. Raakt tot in het diepst van mijn zijn...ik zal een foto erbij plaatsen. Dan kun je zien, hoe blij hij was met zijn horloge van mercedes benz, zomaar een geschenk voor hem, juist omdat hij altijd mijn horloge zo mooi vindt. Hij vond mijn sleutelhanger van mercedes benz ook al zo mooi. Geweldig is dat hoe hij dan bijna kinderlijk enthousiast kan zijn als het over ons merk gaat. Ik heb ooit een boek gekregen van een vriendinnetje van me, het boek heet 'voor wie woorden zoekt' en ik blader heel vaak door dit boek, om een mooie tekst te vinden, een tekst die weergeeft wat ik soms in eigen woorden niet weergeven kan en de tekst voor vandaag is deze.

Zo is liefhebben.
Beschutten
zonder vast te houden.
Ruimte scheppen
voor eeuwigheid.
En daarom loslaten
en zeggen :
doe maar, ga maar
zo lang
zo ver als nodig is.
Kijk maar niet om.
Ik wacht.
Ik blijf.

Prachtig...fijne tweede kerstdag gewenst! Anita

Kerstfeest in Veghel....

Lieve mensen soms heb ik geen woorden meer...en spreekt een beeld voor zich. Veghel met Pa, Els, Arie, Noor, Anita, oom Dé, Annemarie en ik. Mooi, intens, verdrietig ook wel...kijk zelf maar naar de foto's. Iedereen genoot van het samenzijn....steeds weer denk ik, zolang het kan zal het er zijn....

liefs, Anita

Kerstfeest...

Een prachtig kerststuk...van Inge gekregen....

Een lichtje voor Ma van Loon in het uitvaartcentrum...

Een kerstgroet van mij voor jullie, hier op de foto in Schoonhoven...

 

En terwijl ik hier nog in mijn nachtshirt achter de laptop zit, een kop nespresso bij de hand, schrijf ik nog eventjes..en wens ik een ieder een prachtig kerstfeest, met diegenen die je dierbaar zijn. Met mensen van wie je houdt, en als dat niet lukt, met in ieder geval die dierbaren in je hart...en terwijl ik dit schrijf, denk ik natuurlijk aan mijn moeder, want ieder jaar..is zij bij mij. Altijd weer...ik brand een kaarsje voor haar, ook dit jaar weer. En terwijl ik dit schrijf is die mooie knak in mijn stem er weer..want gisterenavond verlangde ik zo intens naar haar. Hoe gek als je 53 jaar bent, een feestneus bent, gezond en gelukkig bent, dat je zo naar je moeder kunt verlangen. Maar volgens mij is het niet zo gek...mag het gewoon. En nu wil ik iedereen hier een heel fijn kerstfeest wensen...geniet ervan, maak er een mooie dag van. Trek je leukste of lekkerste broek aan, en geniet van alles wat er langs komt...ik ga kijken hoe mijn vader geniet...dag allemaal, veel liefs, mooie dagen gewenst...Anita

50 jaar...wat een feest..

Dag lieve mensen, zo heel vroeg deze 24e december blik ik eventjes terug op een geslaagd feest ter ere van Annemarie's 50e verjaardag. Een feest vol geweldige muziek, een lied 'zij is een vrouw' en een prachtig lied gezongen door nicht Sophie 'Mercy' een band Zabumba en deze muziek zorgde ervoor, dat iedereen op de dansvloer te vinden was, een speech van moeder Emmy om twaalf uur 's nachts...en daarna nog een zondag vol met mooie indrukken. De foto's spreken voor zich...woorden schieten te kort. Maar het was prachtig...dank jullie allemaal voor jullie komst. Heerlijk! Liefs, Anita

En je ziet hier hoe enorm zij onder de indruk is van alles wat er is gebeurd...van alle lieve woorden, die haar zijn aangereikt. Zodra de andere foto's klaar zijn, zal ik nog meer laten zien. Zelf heb ik maar een paar foto's gemaakt...

Vanaf deze plek wens ik iedereen een prachtig kerstfeest toe! Anita

22 december 2012

Lieve mensen....en terwijl de regen langzaam neervalt, en alles vies en glad is...zit ik eventjes rustig hier te zitten. Annemarie is naar de kapper, en ik, ga zo even slapen onder de zonnebank...dan lekker in bad, met een boek. Eventjes niks, helemaal niks. Want vanavond is het zover...dan vieren wij haar verjaardag, zoals ik nog nooit een 50-jarige verjaardag heb gevierd, doet me een beetje denken aan de 80e verjaardag van mijn vader....eigenlijk, en dat wisten we toen nog niet, zijn afscheidsfeestje van de boerderij. En nu, niks afscheid, maar een nieuw levensjaar, een mijlpaal en licht voor de vrouw, die altijd anderen in het licht plaatst. Licht en zon en feest speciaal voor haar...spannend hoe ze eruit gaat zien, prachtig denk ik zomaar...Annemarie kennende...en ik, ik ga in mijn oude vertrouwde zwarte leren jasje...met een mooie zijden shawl van mijn moeder om mijn nek...mooi, dichtbij...een zwarte broek, een witte blouse...heel basis, heel erg Anita...want vannacht heb ik een signaal gekregen, dat dat is wat  ik wil, dichtbij mijzelf blijven...en als ik al de neiging heb om van mijzelf weg te gaan, dan zal ik steeds weer terug keren naar mijn kern. Naar wie ik ben..en dat is dus geen opsmuk, geen gedoe...een mooi glas wijn, mooie mensen en lekkere muziek. Een heel basic leven, vol met mooie slingers die het leven me aanreikt...wat een rijkdom. En vanavond hangen we de slingers op voor Annemarie...de vrouw met wie ik mag zijn. Gefeliciteerd alvast liefste...we krijgen logees, Pauline, Arie en Noor. Geweldig..gezellig morgen met een hele club ontbijten, overal matrassen en bedden...en morgen heel veel broodjes in de oven hier. Hier nog een mooie zin als afsluiting van deze blog 'een maaltijd zonder wijn is als een dag zonder zon'. Op jullie gezondheid! Liefs, Anita