3 januari 2013

Vandaag was een dag van heen en weer rijden, een mooi gesprek met een medewerker. Zijn dochter is ziek, zo ziek...slechts 27 jaar en op zo'n moment leer je weer te relativeren, sta je gewoon met twee benen op de grond, verder eigenlijk niks. Voel je de angst, waar je soms zelf mee te dealen hebt niet meer. Ben je heel simpelweg terug bij jezelf en je diepste kern. En dan ben ik weer waar ik zijn moet, bij Anita van Loon. Ik merk dat ik 2013 wat uit balans ben, en dat komt simpelweg, doordat ik heel dicht bij mijn gevoel moet blijven en dan komt alles goed. Juist vanuit mijn persoonlijke rust kom ik in mijn kracht, kan ik liefdevol en emotievol het leven tegemoet zien, en alles wat langs komt aan gaan. Want daar zit mijn kracht, dat ik de dingen wil aangaan, steeds maar weer. En ik weet, dat ik dit zal blijven doen, tot ik niet meer kan. Zojuist een wandeling gemaakt door een stil Voorschoten...waar hier en daar nog een verdwaalde, beetje zielige kerstboom staat, en waar de duisternis invalt. Annemarie en haar meiden zijn met Reynaud en misschien ook Emmy naar de beide vaders, eerst in Spijkenisse en daarna naar mijn vader in Sommelsdijk. Mooi he...en ik, ik hoef gewoon eventjes niet. Ik mag zomaar eventjes zijn...Morgen nog een laatste dag werken in Haarlem en dan eindigen met een coachgesprek in Rotterdam, leuk...met een leuk mens, vrolijk, ongedwongen en open. Ik ga voor haar op 21 maart spreken op een event voor vrouwen, voor managers, gaaf...en daar gaan we het over hebben. Leuke actie weer! Op de achtergrond hoor ik Passenger...heerlijk, en ik heb lekker allemaal klusjes gedaan vandaag. Even in Alkmaar geweest, veel mensen gezien en gesproken, goed wel! Vandaag was een bijzondere dag, ik kwam mijzelf regelmatig tegen, was emotioneel, huilde soms zomaar even...ach ja, soms is het voor mij ook eventjes te veel, en weet ik het even niet meer. En dit momentje van rust, brengt me weer terug naar mijn basis. Het komt goed...nee, het is al goed! Liefs, Anita van Loon want weet je 'een echte van Loon geeft nooit op namelijk...'.

2013!

Het jaar 2013 is begonnen...en het jaar verloopt mooi en glad...ik ben begonnen met keuzes maken, rust inbouwen, tijd nemen, energie opladen. En soms ook zomaar even afstand nemen en vrij zijn. Dat zijn de keuzes die me passen nu. Een jaar vol verwachtingen, vragen en dingen die onzeker zijn. Een jaar waarin wij met elkaar mooie dingen gaan doen. Wandelen langs de vloedlijn en spelen met het zand...daar waar ik vorig jaar eindigde met het zand laten glijden door mijn vingers, pakken we dat dit weekend weer op...dan zal ik het zand van het zeeuwse strand door mijn vingers laten glijden. En vooruitkijkend naar dit nieuwe jaar heb ik niet zoveel wensen....anders dan rust, liefde en gezondheid.
Ik hoop dat een ieder genoten heeft van de jaarovergang, alhoewel erg nat hier in Nederland, toch wel bijzonder...ik kijk altijd naar de lucht en zie dan mooi vuurwerk overal...ik slaap veel en heb ook daarvan genoten. En voor nu...dit citaat 'maak eerst je oude goede voornemens maar eens op, maar eens waar, voordat je aan nieuwe begint...'. Liefs, een prachtig 2013 gewenst! Anita

Een waardige afsluiting van 2012....

Met de zin 'onzekerheid, een minder goed zelfbeeld, moeite met van alles, zonder al deze dingen zou ik nooit de mens zijn geworden die ik nu ben' wil ik dit jaar afsluiten! Een jaar waarin er zoveel is gebeurd...en een jaar waarin ik soms het gevoel heb, dat het leven door mijn vingers glijdt als mooi zacht zand. En soms laat ik het gewoon maar even glijden....
Terugkijkend op 2012 betekent ook dat ik vooruit ga kijken naar 2013 en ik ga niet zo heel veel anders doen, alleen wat meer slapen, de dingen op zijn beloop laten, wat meer rust nemen en fietsen op mijn fietsje...rijden in mijn SLKtje en af en toe zomaar eens afspreken met mensen die me dierbaar zijn. Ik zou heel graag een reisje willen maken, maar laat dit nog even afhangen van mijn vader. Want daar zit mijn zorg...maar ook die zorg laat ik los, want het leven glijdt door mijn vingers als zacht zand..en zo zal het zijn...2012 was mooi. Terugkijkend op mijn leven, mijn liefde, mijn vriendschap, voel ik mij rijk en gezegend en bedank ik iedereen voor wat er is. Het is mooi...zo mooi. Ik wens jullie een rustige jaarwissel toe...hier in Haarlem knallen de rotjes om je oren...was het druk, is het druk en doen we mooie dingen met elkaar. En ook mijn team wil ik vanaf deze plaats heel hartelijk bedanken. Ik ben een trotse Anita van Loon, een trotse manager van Cluster West, en bovenal een gelukkige vrouw. Dag, Anita

Werken op zondagmiddag...

En deze zondagmiddag staat in het teken van de businesscases...heerlijk om te doen...en ik leer er zoveel van, iedere keer weer. Mooi hoe mensen met prachtige inzichten komen. Zo las ik in een van die documenten de volgende tekst 'Belangrijk is het om op het juiste moment het juiste te zeggen. Maar nog belangrijker is om dan wanneer de verleiding groot is, de dingen die je zou willen zeggen, niet te zeggen.' Vond ik wel een mooie gedachte, omdat je soms zulke knullige onhandige dingen zegt, en eigenlijk alleen maar vanuit verwondering zou moeten observeren. Maar ja, we zijn geen heiligen he..we zijn gewone mensen, met sterke en zwakke momenten. Met van alles wat bij ons hoort...en nu, terwijl in de keuken de drie dames appeltaarten bakken voor het oud/nieuw-feestje waar Roos heen gaat, en ik luister naar de Top 2000 en een oud nummer van Abba hoor, ga ik stoppen. Nu ga ik naar buiten, eens kijken of die SLK nog wil rijden, starten en al wat daarbij hoort...heerlijk. Kapje open, bak verwarmen, petje op de kop...of zomaar wind in de haren...lijkt me heerlijk. Spannend, stoer ook...en ik glimlach terwijl ik nog even luister naar Eva Cassidy...prachtig...prachtig. You remember me...Anita

Een regenachtige dag in Amstelveen....

Dag lieve mensen, en vanuit een regenachtig Amstelveen, schrijf ik zomaar midden op de dag, op mijn blog. Zomaar omdat ik er zin in hebben, mijn gedachten, mijn gevoelens aan het papier toe te vertrouwen. Omdat ik wil delen wat er allemaal in mijn omgaat nu. Als het goed is, is mijn vader op weg terug naar Sommelsdijk. Zijn vakantie in Veghel zit er op en morgen ga ik horen hoe zijn vakantie in het Zorghotel is geweest voor hem en voor Els natuurlijk! Het jaar loopt op zijn einde...wij zijn al bezig met uitvaarten te organiseren voor het nieuwe jaar...en deze dagen zijn erg druk, intensief en ook wel emotioneel. Loslaten, en weer verder gaan...is dan het thema. En dagen als deze waar de hemel een beetje verdrietig lijkt, doen hier ook nog aan mee en maken dat verdriet nog verdrietiger voelt nu. Zelf merk ik, dat de stilte hier in de winkel in Amstelveen mij ook stil maakt. En doet nadenken, reflecteren op waar ik zelf sta in mijn leven. Wat ik doe en aan het doen ben, en waar ik mee bezig ben...steeds maar weer. En hoe mooi is het dan, als er een medewerker komt die mij een zakje Chiazaad geeft, om goed te zorgen voor mijn lichaam, ook in 2013, om te zorgen dat ik gezonde stoffen krijg, zodat ik goed kan slapen, en kan leven. Lief he...soms luister ik naar een voicemail berichtje, en glimlach ik om een boodschap die voor me is achter gelaten. Hoe klein kun je zijn om te genieten van een stem...en terwijl ik dit zeg, hoor ik Peter en Florine samen praten in de werkkamer in Amstelveen. Ik zit wat op afstand van hen en hoor hoe aangenaam het zomaar zijn kan als je werkt....ik voel me goed. Vanavond krijgen wij bezoek van mensen die we in Molivos hebben ontmoet en met wie we een prachtige tijd hebben gehad. Een fantastische avond, vol griekse muziek, wijn en mooi gezelschap van dansende grieken op tafel...heerlijk! Ik verheug me erop...en dan lekker uitslapen en morgen naar mijn papa. Liefs, een fijne dag...een van de laatste dagen van 2012. Ik hoop dat iedereen geniet...van kleine dingen, een woord, een simpel gebaar. Een gedachte, een aai over je bol...of zomaar een beeld...Anita

Zomaar even nog....

Terwijl het huis er zo prachtig uit ziet, terwijl buiten een mooi zonnetje schijnt, en ik eigenlijk een beetje onrustig ben, omdat ik 't liefst, in mijn oude plunje rond zou willen lopen, omdat ik gewoonweg zou willen werken, omdat het druk is bij Yarden, en mijn mensen heel hard werken en ik het gevoel heb, eventjes niet mee te doen, schrijf ik nog maar een stukje. Een tekst voor al diegenen die het nodig hebben. Een tekst om weer te geven wat er allemaal in me omgaat. Ik loop rond met een stijve nek, neem nu een ibruprofin in, ik ben een beetje emotioneel. En ik weet niet zo goed waarom...en ik laat het er maar gewoon zijn. Ik merk, dat ik nadenk over mijn vader en hoe hij gisteren erbij zat, hoe hij afwezig was...en sliep tussen ons allen in. En gek is dat, wat die vader van mij, met mij doet...hoe hij mij iedere keer weer raakt. Raakt tot in het diepst van mijn zijn...ik zal een foto erbij plaatsen. Dan kun je zien, hoe blij hij was met zijn horloge van mercedes benz, zomaar een geschenk voor hem, juist omdat hij altijd mijn horloge zo mooi vindt. Hij vond mijn sleutelhanger van mercedes benz ook al zo mooi. Geweldig is dat hoe hij dan bijna kinderlijk enthousiast kan zijn als het over ons merk gaat. Ik heb ooit een boek gekregen van een vriendinnetje van me, het boek heet 'voor wie woorden zoekt' en ik blader heel vaak door dit boek, om een mooie tekst te vinden, een tekst die weergeeft wat ik soms in eigen woorden niet weergeven kan en de tekst voor vandaag is deze.

Zo is liefhebben.
Beschutten
zonder vast te houden.
Ruimte scheppen
voor eeuwigheid.
En daarom loslaten
en zeggen :
doe maar, ga maar
zo lang
zo ver als nodig is.
Kijk maar niet om.
Ik wacht.
Ik blijf.

Prachtig...fijne tweede kerstdag gewenst! Anita

Kerstfeest in Veghel....

Lieve mensen soms heb ik geen woorden meer...en spreekt een beeld voor zich. Veghel met Pa, Els, Arie, Noor, Anita, oom Dé, Annemarie en ik. Mooi, intens, verdrietig ook wel...kijk zelf maar naar de foto's. Iedereen genoot van het samenzijn....steeds weer denk ik, zolang het kan zal het er zijn....

liefs, Anita