De wereld ziet er opeens zo anders uit...

Hoe mooi was die witte deken. En hoe raakten wij geleidelijk aan eraan gewend...de wereld zag er lieflijk uit...zacht, en als je je voeten neerzette, dan kwam er zo'n mooi laagje wit over je schoenen...het knisperde. Welnu vannacht leek het alsof er kleine gletschers naar beneden kwamen schuiven van het dak af. En nu is de wereld viezig om te zien, laat staan je auto...de wegen zijn nat, en overal hangen druppels..op deze rustige zondag, zit ik in mijn werkkamer en probeer ik een enorme hoeveelheid businesscases weg te werken. Want de komende week heb ik trainingen in de avonden, en een bomvolle agenda. Dus alles bij elkaar weinig tijd hiervoor. Maakt wel, dat mijn weekend gevuld is. Zaterdag met Pa en Flakkee en zondag in mijn werkkamer...kortom, weinig tijd voor ontspanning. Weinig tijd voor samen zijn...helaas. Dit is iets wat er soms zo bij inschiet, en dat vind ik vervelend. Annemarie is nu degene die leuke dingen bedenkt, om mij te verrassen. Om mij zomaar een beetje te verwennen. Omdat ik dit altijd deed, en nu het zo druk heb, lijkt het alsof de rollen zijn omgedraaid. En zo gaat zij mij een waanzinnig weekendje aanbieden...een weekend in mijn favoriete stukje Nederland, de Alblasserwaard...een prachtige bed en breakfast, twee nachten, fietsen door mijn gebiedje....en een diner jawel in de Limonadefabriek...en voor mensen, die deze locatie niet kennen...ach ga eens googelen...want de Limonadefabriek is een drijvend restaurant, in het jachthaventje van Streefkerk, met een super keuken...en tegenwoordig zelfs een hotel, altijd volgeboekt...dus dat lukte niet meer. En ik, ik ben zo blij hiermee...en het mooie is, tussendoor kunnen we bij mijn vader op bezoek. Alles bouwen we om hem heen lijkt het nu bijna...vakanties, weekendjes weg...zodat ik altijd weer even bij hem langs kan gaan en ondertussen daarnaast kan fietsen in de Alblasserwaard. Hoe gaaf...mijn favoriete stukje Nederland, Schoonhoven en die mooie Lek...dus zomaar zorgt Annemarie weer voor mij. Altijd al, door alles wat zij hier thuis doet, ik doe namelijk niks, en nee daar ben ik niet trots op, maar ik werk bijna altijd...en ook daar ben ik niet trots op, dus 2013 betekent, dat er aan die balans nog wel wat gedaan moet worden. Maar een kwaliteit van leven, vraagt een prijs. En deze prijs moeten we betalen met elkaar...en dat kan alleen door hard te werken...nog eventjes...want over anderhalf jaar, valt er iets weg, mijn alimentatieplicht. En jawel, dan heb ik lucht...en ik kan daar zo naar verlangen. Gisteren zei ik nog tegen Annemarie, dat ik het zo gek vind, dat je in je leven kunt kiezen voor verhuizen, je hebt een huis, je besluit dat je een ander huis leuk vind en je verkoopt het oude. En koopt het nieuwe. Zo ook met een baan, je hebt een mooie baan, je bent uitgeleerd, of wilt iets anders en je verandert van baan. Maar in de liefde, kan dat niet zo vrijblijvend hoor. Je besluit, dat je verder wilt met je leven, of het potje liefde is leeg, op, over en uit. En dan krijg je toch een gedonder in de tent...dan wordt je genadeloos afgerekend en betaal je een enorm lange tijd, een godsvermogen. Welnu...het is zoals het is. En het zit er bijna op. En ik ga een klein intiem feestje bouwen, als dat moment is aangebroken...en tot dat moment, geniet ik gewoon door...van alle mooie dingen die het leven mij steeds weer aanreikt. En van de liefde, die er gelukkig is. Want zo zei ik deze week tegen mijn vader 'wij mensen zijn gemaakt om lief te hebben toch...'. Ik in ieder geval wel. Glimlach. Fijne zondag...ik ga verder met mijn businesscases. Liefs, Anita

Er is zoveel te zeggen....

En gisterenavond, moest ik heel hard huilen, in bed, samen met Annemarie, gelukkig was zij dichtbij...want soms overvalt met dit, dan voel ik dat ik, ondanks mijn geluk, ook veel heb, wat me bezighoudt. Veel dingen heb, waar ik me verantwoordelijk voor voel, of waarover ik na loop te denken. En tranen moet je altijd de vrije loop laten, want dat verdriet, die pijn, die is er ook...en dat is goed. En na een mooie rustige nacht, waar ik lekker heb geslapen, sta ik nu weer op...en zie ik weer hoe mooi de sneeuw de wereld wit maakt. Het doet me denken aan een begrafenis in de sneeuw...het koude staan op die begraafplaats, die uitvaartverzorger die helemaal wit besneeuwd voor de kist staat en deze laat zakken, de tranen van de dierbaren...het afscheid is nu echt...afgelopen maand, hadden wij een uitvaart met een witte koets. Met paarden, met witte dekens om, prachtig...indrukwekkend en Jan Pieter die statig voor de stoet uitliep. Indrukwekkend, hoe afscheid kan zijn. Afscheid, afscheid...ik ben er maar mee bezig. Zonder je dit te beseffen, neem je heel veel afscheid in je leven. Afscheid van een mens, een baan, een huis, een vriendschap, een liefde....en alhoewel het lied is 'afscheid nemen bestaat niet'....laat je steeds weer dingen los, en natuurlijk koester je al die mooie herinneringen. Als ik nu terugkijk op mijn leven, dan koester ik vriendschappen die ik niet meer zie, liefdes die ooit waren, en huizen waar ik woonde....Gisteren sprak ik nog een vriend van vroeger, Ton. Ooit woonden wij, hij en zijn partner Jan, en ik tegenover elkaar. Zijn leven is zo veranderd, Jan is overleden, hij woont ergens met een nieuwe man in het Oosten van het land...en is volgens mij niet zo gelukkig. Althans het leven lacht hem niet toe...ziekte, hartinfarcten, nieuwe heup...kortom een man, die niets zomaar heeft gekregen. En ons gesprekje ging over de uitvaart, over de uitvaartwinkel...en het was bijzonder. Een mooi moment op een bijzondere vrijdag. Er is zoveel te zeggen...iedere dag weer. Ik trotseer straks de sneeuw, om mijn vader te bezoeken, om even een bloemetje te brengen bij zijn overbuurvrouw in het ziekenhuis. Want weet je, als deze oude mensen gaan kwakkelen, dan word ik altijd een beetje bang...soms maakt het mij een beetje bang, als ik daar ben en om me heen kijk. Mijn vader die dan weer wat beter, en dan weer wat slechter is. Mijn vader die een opleving kent en een dieptepunt. Van wie je denkt 'het afscheid is nabij' en dan opeens weer niet..ingewikkeld proces. Dit loslaten....iemand schreef op facebook 'loslaten is de waarheid de ruimte geven'...tja..klopt wel denk ik. Mooi citaat, ik adopteer dit met genoegen...en vanmorgen vroeg ben ik mijn prachtige boek 'voor wie woorden zoekt'....(zelden kreeg ik een mooier boek, met dit boek ben ik heel blij) naar een tekst en deze gaat over de taal van goedheid en liefde :

De taal van liefde is onuitputtelijk
Zij wikt niet en weegt niet
Hoe oud ook, toch straalt ze van jeugdigheid.
Ze heeft zeer weinig woorden nodig
als zijn ze vaak doorregen van poëzie
Ze is bedachtzaam en verdraagt de stilte
Wat ze wil zeggen doet ze woordeloos
Soms wordt het in het zand geschreven
Ze durft het aan om arm te zijn
Maar wie haar spreekt
maakt zij ontzettend rijk.

Mooi he...de taal van liefde...gisteren zat ik bij mijn vader, en toen pakte hij mijn hand. Hij aaide erover en zei 'wat een rot dun armpje heb je...' en begon heel hard te lachen. Mooi toch...toen ik binnenkwam lachte hij, hij had me niet verwacht. Want per ongeluk had ik in zijn agenda geschreven bij de vrijdagmiddag - Pa -. En hij vroeg zich maar af, wie er toch komen zou, hij kende geen Pa. Dus toen ik kwam zei hij 'kind ik heb een raadsel' en hij zei 'wie komt er toch...er staat Pa'. En ik probeerde hem uit te leggen dat ik per ongeluk de tekst uit mijn eigen agenda in de zijne had geplaatst. En het effect was dat hij heel erg moest lachen en zei 'maar nou is het goed, nu ben jij er...'. Onze taal van liefde...

Lieve mensen, een mooi wit weekend. Rij voorzichtig zeker vanavond, er komt ijzel...niet glijden...een bijzondere dag gewenst. En spreek vanuit de taal van liefde, want hiermee maken wij elkaar ontzettend rij.
Liefs, Anita van Loon

Rustig avondje

En vanavond is een heerlijk avondje, de haard is aan, the Voicemail kids op tv, mijn glaasje Sauvignon en vanmorgen het LUMC bezocht! Mooie littekens, galblaas was nog onderzocht op rare cellen, en helemaal schoon! Mijn vader gezien en ook dat was fijn! Nu weekend! Aantallen januari behaald volgens mij! Drukke week ligt achter me en voor me! Weer gestart met trainen, typisch Yarden kick off gehad! Super.....dus t gaat lekker hier in Voorschoten! De meisjes zijn er weer,  ik heb even geen tekst meer! Dag, Anita x

Een mooi bericht, zomaar een lief kaartje...

En soms gebeurt het je zomaar, dan krijg je een kaartje in de brievenbus, met daarop een citaat, waardoor je een glimlach krijgt, die niet meer van je gezicht weg gaat...zo kreeg ik van Lia een prachtig kaartje 'Als je zon brengt in het leven van anderen, kun je de stralen niet weghouden van jezelf......' een prachtig kaartje, alsof de lichtstralen zo uit de hemel komen...en het maakt me blij. Zomaar blij...na een nacht, waarbij mijn darmen, maag weer opspeelden, heb ik vandaag een heel klein groepje mogen trainen in Amsterdam. Heerlijk is dat, inspirerend steeds maar weer. Ook een mooie afwisseling met mijn andere werk bij Yarden. Morgen eerst naar het ziekenhuis terug, om de hechtingen te laten verwijderen...ik ben benieuwd het ziet er mooi uit. Een mooie genezing en mijn lijf gaat steeds beter, alleen dat eten nog niet...een smal gezichtje, is wat ik nu vooral zie bij mezelf...maar oordeel zelf maar. Ik zal een foto erbij plaatsen...geeft niks, ik vind het ook wel gaaf om een beetje slanker te zijn. Voelt wel goed...ik wens jullie een hele mooie avond. Liefs, Anita

Dagje trainen

Waar ga ik van sprankelen? Van de combinatie van alle dingen, van mooie teksten, citaten, van mensen in beweging!  En vandaag is weer zo'n dagje, na een super intensieve week tot nu toe. Financieel jaar afgesloten voor Cluster West, ik ben tevreden! 1e overleg met een deel van het team, kortom veel gedaan. Afspraken gemaakt met mijzelf, en ondertussen doet mijn lijf het best goed. Lekker slank aan het worden dat wel.....eten is lastig, al snel te vet en dat breekt je wel op. Ondertussen ploegt de mercedes zich door een prachtig besneeuwd landschap. Het leven is de moeite waard en ik geniet ervan! Fijne dag, Anita

En hoe bijzonder was deze maandag weer....als werkende vrouw!

En vanmorgen heel vroeg, terwijl mijn auto lekker vastgesneeuwd stond en slippend hier van zijn plekje kwam voor de deur...en ik in Haarlem de sneeuw van de deur stond weg te vegen, begon mijn werkende dag. Heerlijk, leuke lieve reacties, een begroeting, een zoen, kortom een warm welkom in een koude wereld....want ongekend wat is het koud. Koud aan je hoofd, koud als je de auto start zo vroeg in de ochtend en koud als je hier op mijn onverwarmde zolder stapt, om je bed in te gaan...brrrr...en natuurlijk is er een oplossing, dicht tegen elkaar aan en lekker genieten van de warmte van een heerlijk lijf! Welnu, dat doen we dan sowieso maar, en daar is de winter ook een mooi moment voor vind ik, voor lekker knus thuis zijn en bij elkaar zijn. En dat is dan waar ik iedere avond maar weer naar kan verlangen, gewoon lekker knus thuis zijn. Het werk laat dit niet altijd even goed toe, met avondsessies, trainingen, vergaderingen, kortom een hoop gedoe...maar ook dat is leuk. De interactie van een team, collega's onder elkaar. Dus de komende week staat vooral in het teken van vergaderen, praten met elkaar, delen met elkaar en vrijdagochtend terug naar het ziekenhuis. De wondjes zien er mooi uit, hechtingen gaan er uit...en dan kunnen die kleine ritsluitinkjes definitief gesloten blijven...bijzonder is dat he...dat een lichaam wat ouder wordt, en van alles ondergaat, eigenlijk steeds mooier wordt, zo'n beetje getekend door het leven. Een vriend van Arie die voor de klas staat, had van een leerling van de basisschool te horen gekregen 'meneer u heeft zo'n oude nek'....en ja, als ik dan voor die spiegel sta, dan zie ik van alles wat niet meer hoort bij een 30 jarige ofzo...maar gewoon een vrouw van 53. En leuk was dat vandaag iedereen zei 'je bent zo mooi slank' of 'je hebt zo'n lief klein koppie gekregen'...welnu, het doet goed. Het is fijn, als we elkaar zien en horen. En vandaag begonnen ook zo mijn eerste beoordelingsgesprekken, ik heb mensen gezien en gehoord. Ik ben in gesprek...de eerste van een reeks van 62 ofzo...wow, wat een intensieve periode ligt er voor me. En tussen alles door, is er steeds weer verdriet, een uitvaart met paarden en een witte koets, Jan Pieter in vol ornaat ervoor, witte auto's, grijze auto's, ouderen, vaders en moeders, maar ook kinderen, iedere dag weer verliezen we dierbaren. En nemen we afscheid in grote of in kleine kring. Intiem, of juist heel uitbundig...en iedere dag weer, koester ik de dag, omdat mijn vader nog steeds in ons midden is. En wij, wij van Yarden, wij zijn heel goed in dat ene woordje 'afscheid'....mijn mensen doen er alles aan, om dat afscheid te laten zijn, zoals de overledene zelf, of zijn nabestaanden dat wensen. Ik zoek een gedichtje wat hierover gaat :

Wie was je
waar ben je
hoe klonk jouw stem
was je zacht en teder
of kroop ik weg van jou

Wie ben ik
waar ga ik heen
is dit mijn weg
mijn stem
gebroken en verloren?

Waarnaar ben ik op zoek
waarvoor sluit ik mijn ogen
nu jij er niet meer bent?

En deze is voor al diegenen die vandaag iemand hebben verloren :

Jij bent nooit gegaan
nooit gekomen
je was niet
je bent
voor altijd
eeuwigheid...

uit het boekje 'wie was kan nooit vergaan' van Claire van den Abbeele
dit boekje kreeg ik nadat mijn moeder was overleden in januari 2003
Anita

Gare du Nord in 't Paard

En gisteren was een gekke, volle dag. Eerst naar mijn broertje in Dordrecht, in zijn leuke mooie huis aan de Augustijnenkamp. Maar hij was volledig in de contra mine, dus echt heel gezellig vond ik dat niet...vandaar uit naar 'het kasteel' zoals de buren het prachtige dubbele appartement van tante Phil en oom Frans noemden, met uitzicht op de Maas. Een geweldige catering, bijzondere mensen, mooie cava..kortom chique en letterlijk op hoog niveau, 10 hoog en overal waar je kijkt zie je de skyline van Rotterdam....hoe bijzonder! En aansluitend, afgesproken met Jannie en Joost, naar Gare du Nord...heerlijke muziek. En mooi om te zien, hoe een vrouw, die op zich niet heel sexy is, door haar stem, en haar muziek, door de combinatie van bewegingen en het spel op de buhne, zomaar heel sexy is en een geweldige uitstraling heeft. Heerlijk, eindigend in een kroeg, met warme hapjes en witte wijn en dat heb ik geweten! De hele nacht misselijk, mijn maag van slag, buikloop en nu weer enigzins rustig hersteld achter de laptop. De businesscases wachten mij en morgen begint een volle werkweek, net het verband eraf gehaald en de wat grotere snee, bekeken. Ziet er mooi droog en strak uit. Doet zeer..deze week de hechtingen eruit. En dan ben ik als die plekken wat mooier opdragen, gewoon weer helemaal als nieuw, paar kilootjes lichter, yep...vind ik fijn. Hou ik eraf...doe ik mijn best voor, want ik wil graag slank blijven...heerlijk! En buiten sneeuwt het weer, heerlijk...de wereld wordt mooi, nog mooier eigenlijk...maar voorzichtig op de weg alsjeblieft...want het kan verraderlijk glad zijn of worden. Een fijne zondag...liefs, Anita