Zomaar....

Hoe bijzonder kan het zijn...met een wat raar reagerend lijf nog, werk ik een beetje vanuit huis en ga ik morgen weer wat werken bij Yarden op kantoor. Mijn lijf lijkt een klein beetje op, vermoeid en versleten...en ja, als ik erover nadenk, hoe hard ik heb gewerkt vanaf mijn 17e tot nu, dan vind ik dat niet zo gek...maar toch, ik heb nog heel veel plannen in mijn leven, dus is het zaak, om beter voor mijzelf te zorgen dan ik nu doe. Om wat meer te slapen, wat meer buiten te zijn, wat meer tijd samen met Annemarie door te brengen en wat minder te werken. Dus hier ben ik nu mee bezig. Ik wil meer rust, in alle opzichten. Betekent dus weer een kruispunt in mijn leven? Mooi he...wat een getob, kan ook zomaar de menopauze zijn. 53 jaar, niet meer jong, rimpels die je gaat zien, haha...het interesseert me geen klap. Ik vind mezelf een prachtig mens, een mooie glimlach, zo zegt Annemarie me altijd, een beetje origineel, een stoere met een heel klein kwetsbaar hartje, zorgzaam en als ik mijn vader mag geloven heel lief...tja waarom zeg ik dat nu allemaal. Omdat ik het even heel erg hardop wil zeggen. Ik ben altijd namelijk bezig met zorgen voor iemand anders...zorgen voor mensen, die eventjes geen geld, geen werk, geen eten hebben. Altijd wil ik alles wat ik heb delen met een ander...en nu lijkt dat eventjes genoeg. Nu is het 'Anita time' en maak ik de kring wat kleiner, zorg ik voor mijn vrouw, haar gezin en haar familie, mijn vader en familie en geniet ik van een paar prachtige vrienden. En bouw ik geleidelijk aan mijn eigen bedrijfje wat af, zodat ik mijn focus kan leggen bij Yarden. Af en toe een ondernemingsraad begeleiden, of een training is goed...maar niet meer zo extreem. Dan maar minder geld, maar geluk is zoveel meer waard...

Zo dat is dat. Nu verder...Andrea, mijn vriendin uit Den Haag, gaat met mij op zoek naar mijn blokkades (emotioneel) en geeft mij een reading en vervolgens nog iets, iets van hypnotherapie...ik ben heel benieuwd, hoe dat gaat zijn...en ik geef me volledig aan haar over. Gek is dat want voor mij werkt het wel zo, dat ik iemand volledig moet kunnen en willen vertrouwen. Dat ik mijzelf kan overgeven is al heel wat...er zijn maar weinig mensen, bij wie ik mij volledig kan en wil laten gaan.
Bijzonder....

Ondertussen denk ik na over vakantie, over weggaan en merk ik, dat de zorg rondom mijn vader, me hierbij parten speelt. Het buitenland, mijn griekse eilandje, kan wel even wachten...want ik wil niet te ver bij hem vandaan zijn. Ingewikkeld proces is dat...stof tot nadenken en ook een verantwoordelijkheid, die ik bij me draag merk ik...
Ik heb me voorgenomen, dat ik ooit een gigantisch gave reis ga maken met mijn Annemarie samen, vrij zijn, ongebonden, los van tijd, lekker in mijn korte broek in de zon...heerlijk...ik verheug me er nu al op....

Vandaag nog thuis, wat mails beantwoorden, straks even de auto wassen, want die ziet er werkelijk niet uit...en morgen weer gewoon aan de slag. Genoeg ervan, ik wil weer verder...en zal echt beter voor mijzelf gaan zorgen, beloofd! En loslaten hoort hier volgens mij ook bij....alleen al door het te schrijven, voelt het nu veel beter.
Een fijne dinsdag, Anita

De zon schijnt...

Een titel verzinnen is soms wel lastig, omdat ik merk dat mijn verhaaltjes altijd alle kanten op gaan. En soms heb ik zoveel zin om te schrijven. Gewoon om alles in dat hoofd van mij eens een plekje te geven, rust te geven. En terwijl ik een reflectieverslag van een businesscase las van iemand, dacht ik terug aan mijn leven tot nu toe...over de hoogtepunten, de wat minder hoge punten, over de dieptepunten, over verlies, geluk, angsten en liefde, over vriendschap en alles wat daarmee samenhangt. En jeetje wat heb ik dan al een heel leven lang mogen leven...daar op die boerderij, die mooie boerderij, die hele oude boerderij, die nu weer door  David zo mooi wordt opgebouwd...een stukje herinnering, als ik daar langs rijd..en zomaar eventjes stil sta om over het land te kijken, daar waar ik avonden zat met mijn ouders, en later met mijn vader. Het hoekje van de bank, waar mijn moeder steeds meer te vinden was, hoe zwakker zij werd, met al haar puzzelboekjes en de Libelle. En nog steeds is die Libelle een soort dun draadje naar haar toe...als de Libelle komt meestal op donderdag, dan voel ik me een beetje blij. Ik weet nog dat mijn schoonmoeder het maar een truttig blad vond, voor oude vrouwen...en dat het voor mij alleen maar dat draadje is, naar wat ooit was...hoe je leven soms een wirwar van draadjes is, naar wat ooit was. Of naar met wie je ooit was...of hoe je leven ooit was...als ik op Flakkee ben nu, dan ervaar ik daar vooral verdriet en zorgen. Mensen die ik daar zie, zijn oud, mijn vader is oud, en zij hebben zorgen. Mijn paar vrienden die ik daar zo af en toe zie, Jantje, Lia, zijn schatten, maar dragen ieder op haar eigen wijze, het verdriet met zich mee van die man die zij zo hebben liefgehad. En als ik op Flakkee ben, dan voel ik ook, ook nu na tien jaar nog, het verdriet en het gemis van mijn moeder. Mijn raadsvrouw...en ja ze was ook daadwerkelijk een raadsvrouw, een vrouw met een functie in de Gemeenteraad, en eerder in Kerkeraad, een ambtenaar van de burgerlijke stand. Maar bovenal was ze mijn raadsvrouw...met haar sprak ik over dingen, die ik met niemand anders deelde...en als ik het eventjes niet meer wist, dan belde ik met haar. En nu, juist nu, zou ik zo graag eens even met haar bellen...haar raad vragen. Een vriendinnetje zegt tegen me, dat ze bij me is...maar op de een of andere manier, lukt het me niet dit te voelen of te zien. Dus soms zit ik in de auto heel hard tegen haar te praten, of te huilen soms, of vertel ik haar wat me bezig houdt...en dat alleen helpt al. Ze geeft geen antwoord, of toch wel...want meestal word ik dan heel rustig...en stopt het allemaal. En als ik mensen zie kijken uit een andere auto, dan laat ik het maar, doe ik net of ik mobiel aan het telefoneren ben...bijzonder toch...als ik zou zeggen 'ik praat even met mijn overleden moeder' dan zouden ze echt denken dat ik gek ben...glimlach. Nee ik ben niet gek...ik ben alleen maar een beetje moe...meer niet. Ik wil dolgraag even naar de zon, samen met Annemarie, toch eens kijken of ons dat lukt...mijn lijf moet lekker even rust hebben...heerlijk. Eventjes niks, helemaal niks...En daarom zit ik zomaar hier, net liep mijn hele lijf weer leeg, alle misselijkheid is weer weg....eten verdragen lukt me niet goed. En volgens mij breekt dat me op...ik kan dan wel lekker dun willen worden en dat gebeurt ook, maar ergens moet ik toch wat eten en ik heb geen honger. Helemaal niks...welnu, zal wel een combinatie zijn van alles...tijd heelt alle wonden...weer zo'n mooie..en ook die geloof ik. Hoe ouder je wordt, hoe mooier al die uitspraken. Op facebook lees ik veel mooie citaten, mensen die iedere dag een waarheid als een koe, plaatsen, alsof ze het leven aan wijsheid al in zich hebben, en dat doe ik zelf ook. Ik plaats soms een hele mooie zin, niet omdat ik zo wijs ben, maar vooral omdat ik wil delen. Ik wil zo graag alles delen in mijn leven...niet met iedereen, maar wel met een paar mensen om me heen....zomaar, omdat het zo leuk is, want samen is echt alles leuker dan alleen. Samen eten is veel gezelliger, samen slapen ook..samen zijn, ook dat, als je weet dat er ergens iemand aan je denkt, dat er mensen zijn die om je geven, veraf of dichtbij, dat is toch prachtig...doet me denken aan dat mooie gedicht :

Wanneer ik doodga
hoop ik
dat de zon zal schijnen
met glinsteringen op het gras.
Dat er bomen zullen zijn
dichtbij het raam
waarin de vogel van mijn ziel
een poosje nog mag rusten
voor het licht
hem optilt.

Ik hoop dat er dan
kinderstemmen zullen zijn
die alles weer
laten geboren worden.
En dat de wind
die om het huis speelt
niet weemoedig is.
Maar alle zwijgen, alle spreken
zal doordringen
van zalige herinneringen.

Wanneer ik doodga
hoop ik
dat je aan mijn zijde blijft
En als het kan een eindje
met me meegaat
tot waar de horizon
ons scheidt.
Vrees dan de stilte
noch het vreemde
van de leegte.
Er is een heilig weten in.
Want vragen en verdriet voorbij
zal het onzegbare je omhelzen.

Mooi he...weer uit dat prachtige boek...'voor wie woorden zoekt'
Anita

En weer ben ik thuis....

Tja en mijn lijf is moe lijkt het wel en vertoont allerlei gekke verschijnselen, misselijk, enorm veel last van misselijkheid, tja, soms ook aan mijzelf te wijten. Ik doe net alsof ik alles weer kan en het enige dat ik voel, is een enorme vermoeidheid, ik ben niet in orde...en heb tijd nodig, meer tijd nodig dan ik zou willen, om weer rustig gezond te worden. En de waarschuwing die ik mijzelf gaf, die ga ik nu opvolgen. Ik ga rust nemen, rust inbouwen, wat minder proberen te werken en de balans tussen werk en privé wat beter te maken. Het is echt nodig...dus vandaag zet ik maar weer een streep. Zomaar een duidelijke streep, om meer samen te zijn, te genieten van de rust van elkaar. Minder zorgen te hebben, me minder zorgen te maken..., minder te piekeren, en letterlijk heel veel los te laten. Ik merk dat ik veel te veel in mijn hoofd zit, en daardoor blokkeer ik soms. En die dagen, dat ik recht vanuit mijn hart leef, voel ik me zoveel beter. En vandaag heb ik er dus voor gekozen om weer in bed te blijven...ook Cluster West heeft niets aan een Anita, die niet in orde is, niet goed in haar energie of vel zit.
Vanmorgen vroeg las ik in een boek 'Gloed' van Sandor Márai...prachtig. Dit boek heb ik van Erika gekregen toen ik ziek was, geweldig mooi...een overgetelijk boek 'we leven niet lang meer, want je bent teruggekomen. Dat weet jij ook heel ged. Je hebt tijd genoeg gehad erover na te denken. Eenenveertig jaar is een lange tijd. Je hebt er goed over nagedacht, niet waar? Maar je bent toch teruggekomen, want je kon niet anders. En ik heb op je gewacht, want ik kon niet anders. En we wisten allebei dat we elkaar nog een keer zouden ontmoeten en dat het dan afgelopen was'. Een prachtig boek over een bijzonder verbinding tussen twee mensen. Ik zit er middenin...in de ontmoeting na eenenveertig jaar...en ik voel het bijna. Zo mooi...voor vandaag, niet zoveel tekst, los van tekst..recht uit mijn hart.
En dat is deze tekst 'wat je met liefde in het leven hebt geroepen, verdient het vertrouwen om te worden losgelaten' ......een fijne dag, ik ga morgen weer wat werken, rustig aan vooral, want dat is wat het lijf me vraagt...Anita

De wereld ziet er opeens zo anders uit...

Hoe mooi was die witte deken. En hoe raakten wij geleidelijk aan eraan gewend...de wereld zag er lieflijk uit...zacht, en als je je voeten neerzette, dan kwam er zo'n mooi laagje wit over je schoenen...het knisperde. Welnu vannacht leek het alsof er kleine gletschers naar beneden kwamen schuiven van het dak af. En nu is de wereld viezig om te zien, laat staan je auto...de wegen zijn nat, en overal hangen druppels..op deze rustige zondag, zit ik in mijn werkkamer en probeer ik een enorme hoeveelheid businesscases weg te werken. Want de komende week heb ik trainingen in de avonden, en een bomvolle agenda. Dus alles bij elkaar weinig tijd hiervoor. Maakt wel, dat mijn weekend gevuld is. Zaterdag met Pa en Flakkee en zondag in mijn werkkamer...kortom, weinig tijd voor ontspanning. Weinig tijd voor samen zijn...helaas. Dit is iets wat er soms zo bij inschiet, en dat vind ik vervelend. Annemarie is nu degene die leuke dingen bedenkt, om mij te verrassen. Om mij zomaar een beetje te verwennen. Omdat ik dit altijd deed, en nu het zo druk heb, lijkt het alsof de rollen zijn omgedraaid. En zo gaat zij mij een waanzinnig weekendje aanbieden...een weekend in mijn favoriete stukje Nederland, de Alblasserwaard...een prachtige bed en breakfast, twee nachten, fietsen door mijn gebiedje....en een diner jawel in de Limonadefabriek...en voor mensen, die deze locatie niet kennen...ach ga eens googelen...want de Limonadefabriek is een drijvend restaurant, in het jachthaventje van Streefkerk, met een super keuken...en tegenwoordig zelfs een hotel, altijd volgeboekt...dus dat lukte niet meer. En ik, ik ben zo blij hiermee...en het mooie is, tussendoor kunnen we bij mijn vader op bezoek. Alles bouwen we om hem heen lijkt het nu bijna...vakanties, weekendjes weg...zodat ik altijd weer even bij hem langs kan gaan en ondertussen daarnaast kan fietsen in de Alblasserwaard. Hoe gaaf...mijn favoriete stukje Nederland, Schoonhoven en die mooie Lek...dus zomaar zorgt Annemarie weer voor mij. Altijd al, door alles wat zij hier thuis doet, ik doe namelijk niks, en nee daar ben ik niet trots op, maar ik werk bijna altijd...en ook daar ben ik niet trots op, dus 2013 betekent, dat er aan die balans nog wel wat gedaan moet worden. Maar een kwaliteit van leven, vraagt een prijs. En deze prijs moeten we betalen met elkaar...en dat kan alleen door hard te werken...nog eventjes...want over anderhalf jaar, valt er iets weg, mijn alimentatieplicht. En jawel, dan heb ik lucht...en ik kan daar zo naar verlangen. Gisteren zei ik nog tegen Annemarie, dat ik het zo gek vind, dat je in je leven kunt kiezen voor verhuizen, je hebt een huis, je besluit dat je een ander huis leuk vind en je verkoopt het oude. En koopt het nieuwe. Zo ook met een baan, je hebt een mooie baan, je bent uitgeleerd, of wilt iets anders en je verandert van baan. Maar in de liefde, kan dat niet zo vrijblijvend hoor. Je besluit, dat je verder wilt met je leven, of het potje liefde is leeg, op, over en uit. En dan krijg je toch een gedonder in de tent...dan wordt je genadeloos afgerekend en betaal je een enorm lange tijd, een godsvermogen. Welnu...het is zoals het is. En het zit er bijna op. En ik ga een klein intiem feestje bouwen, als dat moment is aangebroken...en tot dat moment, geniet ik gewoon door...van alle mooie dingen die het leven mij steeds weer aanreikt. En van de liefde, die er gelukkig is. Want zo zei ik deze week tegen mijn vader 'wij mensen zijn gemaakt om lief te hebben toch...'. Ik in ieder geval wel. Glimlach. Fijne zondag...ik ga verder met mijn businesscases. Liefs, Anita

Er is zoveel te zeggen....

En gisterenavond, moest ik heel hard huilen, in bed, samen met Annemarie, gelukkig was zij dichtbij...want soms overvalt met dit, dan voel ik dat ik, ondanks mijn geluk, ook veel heb, wat me bezighoudt. Veel dingen heb, waar ik me verantwoordelijk voor voel, of waarover ik na loop te denken. En tranen moet je altijd de vrije loop laten, want dat verdriet, die pijn, die is er ook...en dat is goed. En na een mooie rustige nacht, waar ik lekker heb geslapen, sta ik nu weer op...en zie ik weer hoe mooi de sneeuw de wereld wit maakt. Het doet me denken aan een begrafenis in de sneeuw...het koude staan op die begraafplaats, die uitvaartverzorger die helemaal wit besneeuwd voor de kist staat en deze laat zakken, de tranen van de dierbaren...het afscheid is nu echt...afgelopen maand, hadden wij een uitvaart met een witte koets. Met paarden, met witte dekens om, prachtig...indrukwekkend en Jan Pieter die statig voor de stoet uitliep. Indrukwekkend, hoe afscheid kan zijn. Afscheid, afscheid...ik ben er maar mee bezig. Zonder je dit te beseffen, neem je heel veel afscheid in je leven. Afscheid van een mens, een baan, een huis, een vriendschap, een liefde....en alhoewel het lied is 'afscheid nemen bestaat niet'....laat je steeds weer dingen los, en natuurlijk koester je al die mooie herinneringen. Als ik nu terugkijk op mijn leven, dan koester ik vriendschappen die ik niet meer zie, liefdes die ooit waren, en huizen waar ik woonde....Gisteren sprak ik nog een vriend van vroeger, Ton. Ooit woonden wij, hij en zijn partner Jan, en ik tegenover elkaar. Zijn leven is zo veranderd, Jan is overleden, hij woont ergens met een nieuwe man in het Oosten van het land...en is volgens mij niet zo gelukkig. Althans het leven lacht hem niet toe...ziekte, hartinfarcten, nieuwe heup...kortom een man, die niets zomaar heeft gekregen. En ons gesprekje ging over de uitvaart, over de uitvaartwinkel...en het was bijzonder. Een mooi moment op een bijzondere vrijdag. Er is zoveel te zeggen...iedere dag weer. Ik trotseer straks de sneeuw, om mijn vader te bezoeken, om even een bloemetje te brengen bij zijn overbuurvrouw in het ziekenhuis. Want weet je, als deze oude mensen gaan kwakkelen, dan word ik altijd een beetje bang...soms maakt het mij een beetje bang, als ik daar ben en om me heen kijk. Mijn vader die dan weer wat beter, en dan weer wat slechter is. Mijn vader die een opleving kent en een dieptepunt. Van wie je denkt 'het afscheid is nabij' en dan opeens weer niet..ingewikkeld proces. Dit loslaten....iemand schreef op facebook 'loslaten is de waarheid de ruimte geven'...tja..klopt wel denk ik. Mooi citaat, ik adopteer dit met genoegen...en vanmorgen vroeg ben ik mijn prachtige boek 'voor wie woorden zoekt'....(zelden kreeg ik een mooier boek, met dit boek ben ik heel blij) naar een tekst en deze gaat over de taal van goedheid en liefde :

De taal van liefde is onuitputtelijk
Zij wikt niet en weegt niet
Hoe oud ook, toch straalt ze van jeugdigheid.
Ze heeft zeer weinig woorden nodig
als zijn ze vaak doorregen van poëzie
Ze is bedachtzaam en verdraagt de stilte
Wat ze wil zeggen doet ze woordeloos
Soms wordt het in het zand geschreven
Ze durft het aan om arm te zijn
Maar wie haar spreekt
maakt zij ontzettend rijk.

Mooi he...de taal van liefde...gisteren zat ik bij mijn vader, en toen pakte hij mijn hand. Hij aaide erover en zei 'wat een rot dun armpje heb je...' en begon heel hard te lachen. Mooi toch...toen ik binnenkwam lachte hij, hij had me niet verwacht. Want per ongeluk had ik in zijn agenda geschreven bij de vrijdagmiddag - Pa -. En hij vroeg zich maar af, wie er toch komen zou, hij kende geen Pa. Dus toen ik kwam zei hij 'kind ik heb een raadsel' en hij zei 'wie komt er toch...er staat Pa'. En ik probeerde hem uit te leggen dat ik per ongeluk de tekst uit mijn eigen agenda in de zijne had geplaatst. En het effect was dat hij heel erg moest lachen en zei 'maar nou is het goed, nu ben jij er...'. Onze taal van liefde...

Lieve mensen, een mooi wit weekend. Rij voorzichtig zeker vanavond, er komt ijzel...niet glijden...een bijzondere dag gewenst. En spreek vanuit de taal van liefde, want hiermee maken wij elkaar ontzettend rij.
Liefs, Anita van Loon

Rustig avondje

En vanavond is een heerlijk avondje, de haard is aan, the Voicemail kids op tv, mijn glaasje Sauvignon en vanmorgen het LUMC bezocht! Mooie littekens, galblaas was nog onderzocht op rare cellen, en helemaal schoon! Mijn vader gezien en ook dat was fijn! Nu weekend! Aantallen januari behaald volgens mij! Drukke week ligt achter me en voor me! Weer gestart met trainen, typisch Yarden kick off gehad! Super.....dus t gaat lekker hier in Voorschoten! De meisjes zijn er weer,  ik heb even geen tekst meer! Dag, Anita x

Een mooi bericht, zomaar een lief kaartje...

En soms gebeurt het je zomaar, dan krijg je een kaartje in de brievenbus, met daarop een citaat, waardoor je een glimlach krijgt, die niet meer van je gezicht weg gaat...zo kreeg ik van Lia een prachtig kaartje 'Als je zon brengt in het leven van anderen, kun je de stralen niet weghouden van jezelf......' een prachtig kaartje, alsof de lichtstralen zo uit de hemel komen...en het maakt me blij. Zomaar blij...na een nacht, waarbij mijn darmen, maag weer opspeelden, heb ik vandaag een heel klein groepje mogen trainen in Amsterdam. Heerlijk is dat, inspirerend steeds maar weer. Ook een mooie afwisseling met mijn andere werk bij Yarden. Morgen eerst naar het ziekenhuis terug, om de hechtingen te laten verwijderen...ik ben benieuwd het ziet er mooi uit. Een mooie genezing en mijn lijf gaat steeds beter, alleen dat eten nog niet...een smal gezichtje, is wat ik nu vooral zie bij mezelf...maar oordeel zelf maar. Ik zal een foto erbij plaatsen...geeft niks, ik vind het ook wel gaaf om een beetje slanker te zijn. Voelt wel goed...ik wens jullie een hele mooie avond. Liefs, Anita