Zomaar even vanuit Haarlem....

En vandaag voel ik me al wat beter, een soort wattenbollenkop, maar over het algemeen gaat het goed. Al heel vroeg in Haarlem, waar achter elkaar afspraken in de agenda stonden en nu, nog heel even, voordat ik naar Almere ga. Voorzichtige tekens voor een mooie communicatie training, maatwerk, bij een grote service provider, zou toch fraai zijn zeg! April, mei en juni...leuke opdracht zomaar weer in het verschiet! Het citaat van vandaag is 'er schuilt een zekere voldoening in een beetje pijn' een uitspraak van Madonna, die ik nog niet zo goed begrijp..of misschien toch wel, want soms doen dingen die je graag wilt bereiken, pijn, en kost het je bloed, zweet en tranen. En als dat de achterliggende gedachte is achter deze uitspraak, dan teken ik ervoor...want soms is het mooier om ergens heel hard voor te knokken, dan dat dingen zomaar als vanzelf komen...en als je dan je doel bereikt, dan voel je dat echt door alles heen. Dan komt echt het gevoel uit je tenen...en wow wat is dat waardevol! Welnu...voor nu, is dit het even...ik stap in de auto, op weg naar Almere...en ga heerlijk een middagje vergaderen. Dat is zo niet mijn ding, daar heb ik zoveel moeite mee...dus misschien wel goed voor me. Liefs, Anita

Snipverkouden....

Werkelijk snipverkouden met een beetje een zwoele stem, zit ik hier op kantoor. Het bijzondere is, dat er iedere week een bloem in een vaasje naast mijn computer staat, van een nu nog voor mij anonieme medewerker, een mooi lief welkom als ik hier in alle vroegte de bureaulamp aandoe. Mijn plekje binnen Yarden...laatst zei iemand 'je hok' en zo voelt het ook, als mijn hok. Mijn eigen plekje, met een mooie foto, een kaartje, vol symbolen. En vandaag heb ik in dit hok weer de nodige gesprekken gevoerd. Zo ook met Jan, een man, die bij mij werkt. En bij hem is kanker geconstateerd, gelukkig behandelbaar zoals het er uit ziet. Maar toch...de impact en terwijl ik mijn waardering voor hem uitsprak, prikten de tranen achter onze ogen...want weer komt die verdomde kanker, zomaar binnengewandeld in iemands leven. Weer onzekerheid, angst en onmacht, weer dat oneerlijke stukje in een mensen leven. En dus is het zo belangrijk, om steeds weer al je zegeningen te tellen. Om je er bewust van te zijn, hoe mooi het is, in gesprek te zijn met elkaar en te blijven. Om vriendschappen te koesteren en alles wat er gebeuren mag in je leven. Want zo schreef een vriendin mij vandaag 'wat ooit begon zal altijd zijn, omdat ze is gebouwd op liefde'.....welnu, en deze steek je zomaar in je zak. En hier kun je verder mee en ik dus ook. Dus dank je wel....liefde de mooiste bouwsteen in ons leven. Vanavond nog even naar de kerk in Zaandam, waar ik een ontmoeting heb met de pastoor en nog wat heren, waar de basis voor ons gesprek het afscheid is...of mogelijkheden om afscheid te nemen. Bijzonder weer...en als ik thuiskom, lekker een warme douche en mijn bed weer in...liefs, fijne avond allen, Anita

Mijn Alblasserwaard.....

En dit weekend was mijn weekend in de Alblasserwaard, aangeboden en geheel verzorgd door Annemarie...ziek vertrokken, met koorts en ibuprofin, en ziek weer thuis...slapen in de auto tussendoor, zo moe was ik...en genieten van dat prachtige boerenlandschap, met plaatsjes als Ameide, Goudriaan, Oud Alblas, Streefkerk, Spijk, Arkel, Dalem, Nieuwpoort, maar ook Sluis en Langerak. Daar waar Lek, Linge, Merwede en dat hele kleine riviertje De Boezem stromen, daar waar het zo terug is in de tijd, met knotwilgen en watertjes, met hele smalle weggetjes, waar je 30 km rijdt, daar krijg ik geen enkele boete voor te snel rijden. Daar hebben wij gegeten bij de Kat in de Wilg in Oud Alblas en bij de Limonadefabriek. Ga voor de grap eens naar de site van de Limonadefabriek, futuristisch bijna, prachtig, een streling voor het oog, en je kijkt vanaf je tafel zo naar de grote vrachtschepen die richting Rotterdam varen. De eigenaresse herkende me nog...tja, of dat een goed teken is weet ik nooit, maar leuk is het zeker. Het was bijzonder, meer dan bijzonder....en een prachtige afsluiting was de ontmoeting met Roel en Karin, in Dalem. Een aantal jaren elkaar niet gezien, mijn vrienden met wie ik zoveel heb gedeeld. Roel en ik haalden herinneringen op aan het heien van onze steiger in Groot Ammers. Samen op een heiboot...en we klaarden de klus. Roel die in Schoonhoven, van alles in elkaar heeft gezet, zodanig dat het huis bergruimte kreeg om alles wat Annemarie aan kleding heeft, te kunnen verhuizen. Karin die samen met mij mijn verhuizing regelde naar Schoonhoven. Met de kast en de bank die hoog in een kraan over het dak van het huis werden getild...ach verhalen te over. Herinneringen die me dierbaar zijn, terug in de tijd...terug naar toen ik alleen woonde in Groot-Ammers en daarna in Schoonhoven. Fietsend ging ik bij hen een wijntje drinken, over met de pont en dan keihard trappen naar Dalem en laat in de avond weer terug, door de donkere polders...nog net op de tijd of net niet voor de laatste pont. En vanavond was het weer als thuiskomen, de Sancerre ging open en de zelfgemaakte soep stond klaar. Heerlijk...hun dochter Sanne, inmiddels 14 jaar, top sporter in het jeugdteam Korfbal van Oranje...groot, lang en snel denk ik zomaar...hoe bijzonder. Wat een heerlijk weekend...nu mijn nespresso, dan mijn bed...ik ben kapot, koorts, koud en snotterig...er wacht mij een mooie en vooral intense week. En ik, ik heb er zoveel zin in...glimlach!

'Als je naar de rivier van de tijd staart, en later terugdenkt aan die tijd, dan heb je een nieuwe rivier'.4
Slaap zacht, Anita

Liefde....

Afgelopen week was de week van de Liefde...14 februari Valentijnsdag en eigenlijk vind ik het eerlijk gezegd maar onzin, deze dag en dat meen ik oprecht. Ja tuurlijk heb ik een lieve kaart gekocht en geschreven en niet anoniem, aan Annemarie gegeven. Maar verder, denk ik, dat liefde iets is wat een onderdeel van je leven mag zijn. En volgens mij predik ik dit niet alleen, maar probeer ik dit uit te dragen in mijn zijn. En het ene moment doe ik het wat beter dan het andere moment. Het ene moment ben ik wat zorgvuldiger in mijn liefde, mijn liefde naar mijn medemens, dan het andere moment. Deze week was weer zo'n week vol mooie momenten. Een ontmoeting met Kirsten en steeds als wij elkaar zien, dan willen we een ding, en dat is verder gaan met samenwerken. Soms kom je mensen tegen in je werkzame leven en dan is er zo'n enorme klik...dat je moeiteloos, zonder woorden, met elkaar kunt samenzijn en werken. Dat lijkt bijna op houden van en lijkt er niet op, nee is ook zo. Houden van een mens, die zomaar je leven binnenwandelt en nooit meer weggaat...wat heerlijk was het weer. Daar aan de kade in Nieuwegein, lekker aan de borrel in de kroeg van Gabija...lekker samenzijn en jawel, wie kwamen wij tegen een clubje collega's van NorthgateArinso...zo grappig, dat gebeurt ons altijd. Kirsten en ik hebben daar allebei kort gewerkt ik werd ziek, zij werd met mij een beetje ziek, en ongeveer tegelijkertijd vertrokken wij, want we wilden daar niet zijn zonder elkaar...mooi he...
En afgelopen week, had ik mooie gesprekken met mijn teamleden, mooie momenten van contact. En mooie gesprekken in de auto, en tegenwoordig ook via whatsup of sms, hoe bijzonder dat je contact hebt via de digitale weg. Maar het is er allemaal...en thuis, thuis zit ik lekker in mijn stoel, zomaar te zijn. Wat lastiger is, is mijn lijf. Mijn lijf is met regelmaat ziek, zo ook gisteren weer, hoge koorts, en uiteindelijk eerder naar huis, mijn bed in. Vandaag ook. Een nacht zweten, vreselijk zweten en nu, nu lijkt het wel weer een beetje te gaan. Kou gevat, hoesten, op mijn borst wat benauwd. Maar dit weekend wordt een heerlijk weekend, we bezoeken de Alblasserwaard, we gaan eten bij de Limonadefabriek en jawel.....gearrangeerd door Annemarie, een hereniging met twee hele bijzondere mensen voor mij, Roel en Karin...soms kun je mensen zo intens missen, en soms loopt het leven, dat je elkaar gewoonweg niet meer ziet...en opeens voelde ik het verdriet...in een gesprek met Annemarie. Ik ging voelen en voelde het gemis...en we gaan elkaar weer zien. Heerlijk...ik verheug me erop. Later meer, een fijn weekend, ik ga vooral rusten en me niet zo druk maken...heerlijk! Anita

Uit het boekje liefde wat bij de Happinez zat van deze maand, het prachtige gedicht van Toon Tellegen. Geweldig mooi....

ZIJ keek naar mij.
Waar heb je dat uit, vroeg ik.
Uit zee, zei zij.
En streelde mij.
Zij streelde mij.
Hoe wist je dit, vroeg ik.
Ineens, zei zij.
En kuste mij.
Zij kuste mij.
Hoe kom je dáár aan, vroeg ik.
Vanzelf, zei zij.
En lachte om mij.
Zij lachte om mij.
Mijn God, zei ik.
Niet waar, zei zij.
En keer naar mij.

Toon Tellegen

12 februari 2013

En vandaag is de verjaardag van mijn tante Anita...zij wordt 89 jaar! Vorige week is ze gevallen, voorover op haar gezicht...en als zulke dingen gebeuren, dan realiseer ik me opeens, hoe oud mijn familie aan het worden is. Hoe langzaam aan de wereld om hen heen verandert..en lopen en de gewone dingen doen, zomaar geleidelijk aan veranderen. Maar vandaag en dat weet ik bijna zeker, zal zij haar broer in zijn rolstoel, mijn vader dus, en Els, zeker verwennen met allerlei lekkere hapjes en drankjes. Dus zal het een feestje zijn, daar in Sommelsdijk. Want 89 worden is toch wel iets...
Dus lieve tante, ook op deze manier, van harte gefeliciteerd! Vandaag was ik stil, had ik niet zoveel zin om veel te zeggen en mijn bijdrage te leveren, merkte ik...en nu, ben ik alweer even thuis en heb ik lekker wat voor mijzelf gewerkt. Wat administratieve dingen gedaan. En straks kruip ik heerlijk onder de zonnebank, om mijn vermoeide lijf, wat rust te geven. Want ik ben moe, moe en nog eens moe...soms een opleving, een mooie positieve flow...en dan verval ik weer, in mijn rustige sfeertje...dus voor vandaag is het genoeg. Ik wens iedereen een mooie avond toe. Ik zoek nog een mooi woord wat ik met jullie wil delen speciaal voor deze dag, de verjaardag van mijn tante Anita.

Tel niet de jaren
Tel de sterren
De uren van vervulling
De stappen naast de jouwe
De ochtenden vol schoonheid
De woorden die bezielen
De tekenen van vriendschap
De plaatsen van ontmoeting
De ogenblikken van verwondering
De redenen tot dankbaarheid
De ontelbare namen voor geluk!

Een jaartje ouder
Een haartje grijzer
En zoveel dagen wijzer!

Anita

Zomaar even....

Terwijl de bloem, die een collega naast mijn bureau heeft geplaatst, langzaam aan droog wordt en eigenlijk daarmee bijna kwetsbaar mooi, schrijf ik even. Zomaar vanaf kantoor, omdat ik daar zin in heb. De kalender voor vandaag zegt 'eventjes helemaal niks' en dat is soms wel goed. Eventjes nadenken over alles...en ik merk, dat ik juist nu weer, na een heel mooi telefoongesprek met een vriendin van mij, zomaar zin heb om me eventjes terug te trekken. Eventjes in stilte te zijn. Gisteren heb ik een telefonisch intake gesprek gehad voor Mastering your Excellence...een mooie training, welke start in april...een soort verdieping van mijzelf. En dan in juni mijn klooster...dus ik merk, dat ik veel behoefte heb aan verdieping, aan simpelweg zijn, aan 'eventjes helemaal niks'.
Ondertussen is er hier een meneer, die mijn mensen observeert bij hun telefoongedrag, die kijkt en hoort, wat zij doen of juist niet doen. Ik ben benieuwd, want het kan zomaar heel spannend zijn, als er iemand naast je zit...en naar je luistert. Ik realiseer me, misschien ook wel door de gesprekken die ik voer, dat ik in mijn leven bepaalde patronen laat zien. En het is goed, om ook hier eens bij stil te staan. Niet de eeuwige optimist uit te hangen, en ook eens te voelen wat er echt is...dus ik, als 53jarige heb nog veel te doen. Dank je wel...en de laatste maanden voel ik dat ik moe ben, moe ben van het zorgen voor alles en iedereen om me heen. Moe ben van het zijn van die sterke Anita van Loon. En dus ben ik het soms maar eens eventjes niet...en leun ik even. Ik merk ook, dat het gesprek met mijn directeur, over mijn rol, mijn zijn me geraakt heeft...geeft niks, zolang dingen schuren, ben ik mij bewust van het feit, dat ik nog veel te groeien heb...wat een dag, wat een mooi begin.

Een volle maandagochtend...

En deze dag begon heel lekker rustig. Met twee nespresso's, met mijn bakje yoghurt en de krant, alweer heel vroeg. En nu, nu ben ik hier weer in Haarlem. Zo meteen een gesprek in Amstelveen, wat beoordelingen en vanavond een training. Het werk is onder controle...de mensen hebben hard gewerkt, vandaag is een dag, vol uitvaarten, overall gezien een mooie Yarden dag. Telefoongesprekken, intake voor mijn training in april, leuk. Ik heb er zin in, deze nieuwe week.
Vanmorgen vroeg weer Huub van der Lubbe met 'zij is een vrouw, dat luistert nauw...' hij heeft van die rake teksten, die me doen nadenken over alles wat er is...Het komend weekend, heerlijk naar 'mijn omgeving' de Alblasserwaard...ach wat kun je een omgeving missen. Hoe mooi kan het zijn, om te vertoeven daar achter die Lekdijk, om te gaan eten bij De Limonadefabriek, een cadeautje van Annemarie...heerlijk, tussendoor naar Pa van Loon en verder hoop ik wat tijd voor elkaar. Het leven is soms zo gevuld en druk, dat quality time voor elkaar, erbij inschiet. En soms zijn het kleine dingen, die maken dat het goed is en goed voelt...en gelukkig, kunnen wij samen, temidden van alle hectiek, ook dit soort momentjes vinden.
Vanmorgen vroeg een mooi artikel in de Alkmaarse Courant, een interview van mij...goed stukje publiciteit, na de Uitvaartbeurs...mooie reclame!
Nu werken, en ik heb er wel zin in, ik ga er weer voor. Fijne dag allemaal...Anita