Goedemorgen Nederland!

Goedemorgen Nederland! Na een lekkere nacht slapen...ja want ook ik kan soms heel slecht slapen. Wakker liggen, denken, pijn in mijn rug, kramp, tja, alles wat ieder ander mens ook heeft. Een vol hoofd, zorgen om kleine dingen, mensen die ik mis, dromen van mijn vader en soms van mijn moeder. Kortom, gewoon gewone mensen dingetjes. Die iedereen heeft en die mij niet uniek maken. Maar wat ik wel heel uniek heb gevonden, was 'Nachtgeluiden in Wassenaar' gisterenavond. Een open lucht concert, en na een bloedhete dag op kantoor, begon het vrolijk te regenen. En Jannie en Joost en Annemarie en ik, wij hadden de intentie om naar 'Nachtgeluiden' in het bos bij de Pauw in Wassenaar te gaan. Dus ik begon met koken en hoopte dat het op zou houden met regenen. Nee, het werd meer en meer. Dus sokken aan, schoenen aan en een regenjack, paraplu van Yarden mee. Fijn..want die is lekker groot. En hieronder konden Jannie en Joost lekker zitten. Naar de ambassade van Brazilië, jawel leuke detail he...en daar onder het genot van een glas wijn in de regen, wandelend over modderige paden, over bruggetjes en door het bos, naar de plaats waar de muziek ten gehore gebracht zou worden. Bril beslagen, regencapes werden uitgedeeld...en jawel, daar was het tentzeil met daaronder de muzikanten. Stoppen waren al een keer doorgeslagen en het hoosde werkelijk van de regen. Publiek, normaal gesproken zou je zeggen 'die zijn gek', zat op klapstoeltjes en de regen viel met bakken uit de hemel. Kapsels volkomen geruïneerd. Welnu een voordeel, voor mij maakt dat niet zoveel uit. Maar toen de muziek, fado muziek, prachtige klanken, en dan zit je zomaar te genieten van iets heel moois, terwijl de regen met bakken uit de hemel komt. En daarna een wandeling door de regen terug naar waar de auto stond en naar huis. Wat een bijzondere ervaring...
Wat ook nog heel leuk was, was toen ik gisterenavond thuis kwam (ja er stond weer file...), zei Annemarie die even in het dorp was (wij wonen er namelijk midden in, dat dorp) je hebt de groeten van Elles. Grappig, Elles is een vriendin van mij van vroeger en zij zat hier in Wassenaar op een terras te dineren met een vriendin. Annemarie liep langs. En Elles herkende Annemarie en riep haar. En Annemarie wist van een Elles en kende haar achternaam. Grappig ik ben Elles en  haar vriendin nog even gaan groeten. Zo komt de wereld elkaar tegen in Wassenaar. Vroeger en nu. En het allerleukste vind ik, dat als ik nu door de Langstraat loop, waar ik tot voor kort niemand kende, nu mensen me groeten. Een mooi effect van mijn aanwezigheid op het terras van Mila's Gastrobar. Ik ken en herken mijn klanten en zij mij...leuk. Gezellig ook. Apart wel om dit te constateren. Want ik ben eigenlijk iemand die wel van de anonimiteit houdt. Van het rustig en op afstand zijn. Van gewoon lekker mijn eigen ding doen. En soms ben ik sociaal, maar soms ook helemaal niet. Dan ben ik een stille solist. En dit alles komt op de een of andere manier wel samen nu.
Nu een weekend voor me, waar ik kan genieten van het kijken naar mooie schoenen (ook een soort van afwijking, ik hou van hele mooie schoenen, in verschillende kleuren leer bij elkaar), van een nespresso en de krant. Van lekkere lounge muziek en water bij de koffie. Ik hou van de krant lezen nu en heel langzaam op gang komen. Vandaag wordt er een kistje rode wijn bezorgd. Geweldig mooi denk ik zomaar. Een schitterende 'wegleg kist' die nog wat mag rijpen. Ik geloof niet dat je dat zo zegt, want voor mijn beeldvorming hoort dat bij kaas. Maar toch, deze wijn is voor later...
Gek, want eigenlijk leef ik gewoon vooral vandaag. Want wat er morgen zijn zal, weet ik niet. Gezondheid hoop ik...even die gekke bobbel weg laten halen, lipoom. Nooit van gehoord tot deze week. Goedaardige bobbel, die eruit gesneden moet worden. En bijzonder, hoe alleen op dit soort momenten in mijn leven, ik eventjes heel bang ben. Bang dat er weer zo'n soort monstertje in mijn lijf zit, dat de boel kapot maakt en je leven kan verwoesten. Maar dit ding is gewoon een soort van grote vetbobbel. Gek, hoe dat er zomaar kan zitten, of langzaam kan ontstaan in je lijf. Zou het komen, omdat ik zo enorm mijn best doe, om een beetje een goed lijf te behouden op mijn oude dag...haha. Ik vind het zelf wel een grappige opmerking, ik, bijna 57 jaar. Mooi he...57 jaar jong zijn. Je goed voelen. Gezond zijn. Genieten. Groeien in je leven, in je loopbaan, in je menszijn vooral..dat is wat ik me voorneem. Om altijd te blijven groeien. Afgelopen week hadden we het over vitaliteit. Bij Yarden, en voor mij gaat dit veel verder. Want vitaliteit hoort bij ons leven. Bij 2016 en verder. Bij wat je doet, waar je voor staat, wat je laat. Maar ook bij het zelf de regie houden over jouw leven. Het niet zomaar laten gebeuren. Je stem laten horen. Zeggen wat je te zeggen hebt. Maar wel tegen de mens die het treft, en niet in het wilde weg. Dus eerlijk zijn, naar jezelf, naar de ander. Vanuit je persoonlijke waarden, dichtbij jezelf blijven. Geen rol spelen. Pfffttt...ingewikkeld wel. Want ik geloof zomaar dat we af en toe voor de spiegel staan en onszelf de vraag moeten stellen 'doe ik het goed zo'. Of reflecteren met elkaar, hoe we de dingen doen samen. Voorbeelden te over in mijn leven, waar ik het beter of anders had kunnen doen. Dus ook ik heb nog veel te leren. Hou me maar scherp. Geef me maar feedback. Ik wil het...ik wil in mijn leven dit bereiken. Dus help me maar. Dank u wel en ik wens jullie allemaal een prachtig weekend. Geniet maar gewoon. Dag!

Missen en verder gaan..of heet dat loslaten....???

Tja, normaal schrijf ik mooie of vrolijke of blije berichten. Vanavond zag ik Epke vallen en 7e worden. En op zo'n moment besef je hoe betrekkelijk succes en geluk is. En gistern en ook vandaag,en dus heel geleidelijk aan ontstaat bij mij het besef, dat mijn oude team van Cluster West en ik, elkaar los moeten laten. Dat opnieuw beginnen pijn doet, bij hen, bij mij...dat de wereld van 16 augustus 2016 er anders uit ziet, dan de wereld van 16 augustus 2015 om het zo maar eens te zeggen. En jawel, ook toen kende ik Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc. Maar toen was ik nog manager van een grote club en nu, niet meer. En voor mij voelt dit goed. Maar je wilt toch altijd, dat jouw mensen, jouw oude team, gewoonweg weer gelukkig zijn. En zo, door alle gesprekjes, mailtjes en app berichten, weet ik dit nog niet zo zeker. Ik probeer als volwassen mens, mij hier objectief in te bewegen, maar het doet wel zeer. Want ik wil niets meer en niets minder, dan dat mijn oude club gelukkig is en door gaat op de manier, zoals we altijd bezig waren, met veel verve, enthousiasme, en vol vertrouwen in de toekomst. Ik heb me hier niet meer mee bezig te houden, maar ik ben wel van deze club gaan houden. Simpelweg als mens, als manager, maar vooral als Anita. En ik weet dat Yarden voor mij belangrijk is. Dat mensen bij Yarden, mij raken, door wie ze zijn, door wat ze doen en hebben laten zien. Ik weet ook eerlijk gezegd niet zo goed, wat te doen. Los van eerlijk te zijn, en te delen, wat mij bezig houdt...geen vuur te stoken, maar juist de goede beweging in te zetten, zodat we met elkaar verder komen, dan waar we ooit waren. Ik gun West, alle succes, rust en geluk, en juist al die mensen, en ik zal vanuit mijn verantwoordelijkheid als mens, mijn bijdrage leveren. Hoe, dat weet ik nog niet. Maar ik ben er. En nu, kijkend naar RIO, realiseer ik me, dat winst en verlies, dat lukken en mislukken dichtbij elkaar liggen. Dat oud en nieuw, een groot verschil kan uitmaken. En dat geloof in elkaar, en hoop en positief zijn, dingen zijn waar we mee verder kunnen. Vandaag had ik een mooie dag, met allerlei ontmoetingen, mooie mensen. Ongeveer 200 foto's die van me gemaakt zijn, waarbij ik maar hopen mag, dat de fotograaf wat bijzondere opnamen uit kiest voor publicatie. Waarbij ik een lid van het hoofdbestuur mag ontmoeten, mocht ontmoeten en waardering voel voor wat ik, nee wat wij als nieuw team doen en aan het doen zijn. Waarbij telefoongesprekken met collega's mij het gevoel geven, dat wij als Yarden, mooie dingen doen. En ik, ik mag daar bij zijn. En vanuit deze nieuwe rol, zal ik doen, wat nodig is, om Yarden, welk team dan ook, groot te maken. En Cluster West, jullie vergeet ik nooit. Geloof me...ik ben er en zal er zijn. En team Verenigingszaken, wij, wij gaan ervoor, 5 september is onze teamdag. En deze wordt indrukwekkend en mooi. Mooie avond, veel goud, veel verlies, maar altijd weer perspectief, en zicht op morgen....hou vast. Anita

Een nieuwe hobby....helpen in Mila's Gastrobar in Wassenaar

Ach hoe mooi kan het leven zijn, werken met leuke mensen, vanuit een passie, wijn en goed eten. Simpel, eenvoudig, maar o zo verfijnd van smaak. En dit alles was al mijn hobby, mijn passie, maar nu doe ik het ook nog een avond in de week. Donderdagavond help ik Mila in haar Gastrobar. En afgelopen week, mijn laatste vakantieweek, heb ik haar donderdag en vrijdag geholpen. Gisteren echt een volle dag, vanaf 11 uur tot gisterenavond kwart voor 11. Ongekend druk, volle tent met de lunch, en volle avond, terras vol, zelfs tafeltjes erbij geregeld, en binnen ook vol. Werken met mensen, die houden van genieten. En reacties krijgen over de service, over de puurheid, en de manier waarop het team met elkaar werkt, op basis van vrijheid en autonomie. Mooi hoe dat kan. Voor mij als hobby, voor een collega, omdat hij geld moet verdienen, voor iedereen vanuit zijn eigenheid, voor Simone uit liefde voor Mila, kortom, ieder vanuit zijn eigen intentie. En ik, ik geniet van een jong stel, die samen beginnen met champagne en dan geleidelijk aan, de wijnkaart laten passeren in hun glas. Steeds ieder een eigen glas, en proeven van elkaar, met franse kazen, met coquilles, met van alles en aan het einde van de avond, gelukkig en tevreden weg wandelen. Volgens mij is de missie geslaagd. In september, gaan we twee weken lang, met een aantal mensen, zonder Mila en Simone de tent laten draaien. Met behulp van een chef kok, die ingehuurd wordt. Geweldig idee, vanuit vertrouwen, vanuit vriendschap, vanuit liefde voor dit concept. Hoe mooi is het, als je mensen gewoonweg mag laten genieten. Als een meneer tegen me zegt, mevrouw u draagt een heren Rado. Of als een mevrouw zegt, wat ziet u er lekker bruin uit. Maar ook, die mevrouw die om zes uur begint te pimpelen en door pimpelt, totdat ze niet meer weet wat ze gedronken heeft en ook de rekening niet kan betalen. Glimlachend observeer je met elkaar de avond nog even na, onder het genot van een glas Aalderingh Sauvignon Blanc uit Zuid Afrika. Kan slechter toch...in mijn spijkerbroek met witte blouse en sloof om. Heerlijk...dus ja mijn oude hobby is mijn nieuwe geworden. Vriendinnen tegenkomen, die zomaar samen een fles Deutz champagne komen drinken met wat garnaaltjes erbij...heerlijk. Het leven is mooi. Dat wist ik al, maar dat dit zomaar toegevoegd wordt aan je leven, is werkelijk geweldig en bijzonder. Ik las vanmorgen een boekje, en daarin stond, dat iemand aan haar vriend voor zijn verjaardag allerlei 'mandjes' als kado gaf. Een mandje met mooie woorden. Een mandje met veel glimlachjes erin, een mandje met vriendelijkheid, een mandje met aandacht en uiteindelijk had zij nog een heleboel lege mandjes over. En haar vriend zei, geef mij die mandjes maar, ik zal deze vullen. En hij vulde het ene na het andere mandje met dankbaarheid. En eigenlijk had hij mandjes tekort. Want dankbaar kun je zijn, voor zoveel mooie dingen die er zijn. Dus dank je wel dat ik zomaar van mijn oude hobby mijn nieuwe hobby mag maken. En dankbaar dat ik zomaar mensen een mooie avond kan en mag bezorgen. Dankbaar, dat ik mag zijn wie ik ben, temidden van anderen die dit ook op hun eigen wijze mogen zijn. En dankbaar dat ik deze zaterdagochtend, met kranten om mij heen en nespresso lekker dit met jullie mag delen. Fijn weekend. Maandag mag ik weer naar Yarden en ook dat maakt mij dankbaar, dat ik alles mag en kan combineren in mijn leven. Fijn weekend, Anita

Vrije woensdag in Wassenaar....

En zomaar verglijden de dagen, en nu is het al woensdag en ben ik heerlijk nog vrij. Ik heb net lekker boodschappen gedaan, op de Luifelbaan. Voor mij altijd zo'n chique bedoening, met mooie winkeltjes, mooie auto's...en bijzondere mensen. Een plezier om daar zomaar rond te lopen, vers fruit te kopen, en wat lekkere dingen in die lekkere winkeltjes. Nu een nespresso, en toch maar mijn korte broek aan...en terwijl ik dat doe, voel ik soms de wind rond mijn benen. Want het is koud in Nederland. Roos zit in Denia, in Spanje weer met vriendinnen, en daar regent het keihard. Dus ik denk altijd maar, ik heb geluk, voor twee weken prachtig weer in Spanje, en nu zomaar lekker genieten van een beetje wind, een beetje zon, een korte broek of een lange, in Nederland. Gisteren waren we in Korgene, in Zeeland. Na eerst even een stukje over Flakkee te hebben gereden. Ik rij altijd langs de boerderij waar ik geboren ben. Sta er even stil...en mijmer wat, niet meer en niet minder. Het doet geen pijn, het is gewoonweg zo als het is. De enige mens, die ik mis, als ik daar ben, is mijn vader. Zijn glimlach, zijn hand op je arm, of je been, of waar dan ook. En de blijdschap die hij liet zien, als hij je zag. Mooi toch..deze herinnering.
Nu met een hoofd en hart vol liefdevolle en mooie herinneringen, probeer ik deze vakantie en dit prachtige gevoel vast te houden. Gisteren bij Cees en Jolanda, aan de oesters met champagne, de witte wijn, met overheerlijke ham, meloen en nog meer lekkers. En  ook gisteren genoten we met elkaar, van het gezelschap, het samen zijn, het delen. Cees die via de sonde zijn voeding krijgt, Jolanda die enorm zorgt en eventjes uit haar leven als mantelzorger stapt. Kortom, zelfs aan het einde van een leven, kun je nog genieten. Knap...vind ik dat.
Ik maak niet zoveel mee. Ik heb niet zoveel te melden. Niet veel meer dan andere dagen. Vanmorgen nog even telefonisch contact gehad met iemand van de VPRO over een televisie documentaire over dood. Wel bijzonder, wordt vervolgd. Dan ben ik zomaar even aan het werk, en komt Yarden weer even binnen. Mooi en intens. Want ook hier gaat het over leven en op de een of andere manier is leven en dood voor mij een rode draad geworden in mijn zijn. Dankzij Yarden, dankzij dit prachtige bedrijf, waar ik onderdeel van mag uitmaken. Vanmorgen zei ik tegen die mevrouw 'ik heb ook een winkel in Amstelveen', toen zij mij vroeg waar zij mij kon en mocht ontmoeten. Leuk he...en ik hoorde mezelf zeggen 'ik zeg steeds ik maar ik bedoel natuurlijk Yarden, ik doe altijd alsof Yarden van mij is. En eigenlijk is Yarden ook een beetje van mij en ik een beetje van Yarden...'.
Lieve mensen, morgen vroeg ga ik een paar uur naar Yarden toe. Voor een workshop. Heb er zin in. En daarna naar mijn wijnbar hier in Wassenaar. Lekker in de bediening. Ik kwam vanmorgen een meneer tegen op de Luifelbaan en hij zei me gedag. Een klant uit de wijnbar. Mooi he...zo leer ik de mens woonachtig in Wassenaar nog kennen. Vanuit mijn wijnbar...gezellig. Fijne dag, allemaal...ik in mijn korte broek, jullie in je eigen outfit, waar je ook bent, wat je ook doet...liefs, Aniet

Valencia.....

Een aantal keren al heb ik dit liedje gezongen de afgelopen weken, 'Valencia...' en verder ken ik de tekst niet, ik word er vrolijk van, moet lachen en op de een of andere manier, is het een soort herinnering aan tijden dat ik vaak in de kroeg kwam. Maar nu zong ik dit liedje, of neuriede ik dit liedje in Valencia zelf. Een stad, die indruk op me maakte. Of het nu kwam door dat prachtige penthouse met dakterras, en hot tub, overal airco, drie slaapkamers, drie badkamers, ik voelde me een soort filmster. Of het nu kwam door het fietsen, dwars door en langs Valencia, op weg naar het strand, of zomaar door het park Turia. Het maakt niet uit, Valencia, was geweldig. Een prachtige vakantie met Annemarie, een eerste week met Roos er nog bij. Vrijheid, en na heel veel dromen in de eerste week, kon ik werkelijk alles loslaten. Genieten van wat er was, zelfs af en toe een heerlijke crepe met witte chocolade eten, en toch op gewicht blijven. Geweldig. Ben ik blij mee...
En nu, nu zit ik zomaar op maandagochtend lekker vrij te zijn, kranten door te bladeren, tijdschriften te lezen en te genieten van ons prachtige huis in Wassenaar. Thuis zijn is ook zoooo fijn. Nog even niets hoeven...mijn auto weer voor de deur. Nespresso drinken...was trouwens wel leuk. Op weg terug van het strand kwamen we altijd langs een volgens ons, wijnbar gefietst. En de laatste dag, wilden we daar een glas wijn drinken. En toen zagen we opeens, dat dit ook een koffiebar was met nespresso. En niks wijn, heerlijk genieten van nespresso...wat zalig is dat toch. Zomaar heerlijke koffie drinken. Vandaag ook weer, de krant halen...en nespresso erbij. Wassenaar is druk, veel toeristen, veel mensen op de been. De zon schijnt wel, een lange broek aan...gek idee. Mijn bruine benen verstopt in een lange broek...
Valencia, voor wie er nooit was, ga er gewoon naar toe. Huur een fiets en cross die stad door. Mooie bars, mooie restaurantjes, veel straatmuzikanten, veel mensen die mooie dingen laten zien...de zon op je huid. Een heerlijke temperatuur...gemiddeld 32 graden. En dan lacht het leven je simpelweg toe. Wel bijzonder hoe in Valencia, ik contact had met diverse mensen, via de telefoon. En zo ook met een vriendin van mij, net zo jong of net zo oud als ik, en zij heeft een hersentumor met uitzaaiingen, het ziet er niet goed uit. Zij hoopt nog mee te mogen doen met een trial, om te kijken of er nog iets mogelijk is voor haar...bizar. Hoe geluk, hoe leven en dood dichtbij elkaar liggen. Mijn vriend Cees daar gaan we nog even naar toe, ergens deze week, omdat ook hij steeds dichterbij de dood komt, dan bij het leven. En ondanks al dit verdriet, leef je zo intens. Raakt het leven je aan. Voel je geluk, en ervaar je dankbaarheid, voor alles wat is.
Een mooi bericht van mijn directeur, en van de voorzitter van het hoofdbestuur. En alles maakt, dat dingen samenkomen en op zijn plaats vallen. Ik voel me een rijker mens, dan twee weken geleden, door deze mooie vakantie. Door alles wat er langs gekomen is en ik geniet vandaag, van deze vrije dag. De komende week, lekker genieten nog, wat helpen bij Mila in de wijnbar en daarna weer volop aan de slag bij Yarden. Deze week ga ik even een paar uur langs, om een workshop te volgen. Een keer koken voor mijn schoonouders. Fijn. De dagelijkse kleine dingen, die maken, dat thuis zijn ook weer heel fijn is. Dat Valencia, een hoofdstukje in mijn leven is geworden, met een mooi gouden randje...ik wens iedereen dat je soms zomaar een hoofdstukje mag toevoegen, hoe klein of groot ook, aan je verhaal van je leven. En dat je de rijkdom voelt, dit te mogen doen, simpelweg omdat het jou gegeven is, te leven en nog een tijdje door te leven. Geniet...liefs, Aniet

Een vrije zaterdagochtend.....

Goedemorgen allemaal! Vandaag werd ik wakker in ons mooie steigerhouten bed en was ik zomaar heel blij en vrolijk. Want ik ben vrij, drie hele weken vrij. Heerlijk. De zon schijnt, gisteren hebben Roos, Annemarie en ik een glas champagne gedronken, omdat de vakantie is begonnen. Buiten gegeten en werkelijk doodmoe naar bed. Moe was ik van alles wat langs is gekomen in deze juli maand. Gisterenmiddag reed ik nog even langs Haarlem en kreeg ik van Arnold een mooie fles VSOP cognac...voor alles. En eigenlijk realiseerde ik me op weg naar huis, dat ik Arnold best iets heel moois heb gegeven, een prachtige groep mensen met een groot Yarden hart. Hardwerkende mensen, met een schitterende inborst. Ik heb hem gevraagd goed voor deze mensen te zorgen, niet te hard te gaan. En deze groep mooie mensen wil ik bedanken voor alles, wat zij mij hebben gegeven de afgelopen zes jaar. Een aantal van jullie zit in mijn hart, voor altijd! En dan is het moment daar, dat je met je fles cognac onder je arm, de deur uit wandelt, in je vrijetijd kleding, op weg naar de vakantie. Op weg naar je nieuwe toekomst bij Yarden, die al lang begonnen is. Waar ik hele mooie dingen meemaak, op donderdagochtend om kwart voor acht aan het IJ sta, om koffie te gaan drinken met iemand van het hoofdbestuur. Hoe leuk is dat...mooie mensen, die in hun vrije tijd, veel van zichzelf geven aan ons mooie bedrijf, aan Yarden. Maar de komende drie weken is dat niet, ons huis, met jacuzzi en drie badkamers, dichtbij het strand, dichtbij alles wat vakantie leven heet, wacht op ons. En tot dat moment, geniet ik met mijn nespresso, mijn kranten en prachtige muziek...It is just an illusion...en dan in die uitvoering van dat meisje Julia...prachtig. En nog meer moois...en ik zit te genieten, zomaar vrij te zijn. Misschien vanmiddag met nichtje Noor een glas wijn drinken bij Mila op het terras. Even laten zien, waar ik ook graag vertoef...en waar ik het ook zo geweldig naar mijn zin heb. Hoe leuk is het om twee Amerikaanse heren, een mooi glas wijn in te schenken. En als zij dan komen afrekenen een hand te krijgen en een dank je wel, omdat het zo 'great' was. Ik hou ervan! Afgelopen week hadden we een prachtige avond in Wassenaar, in onze gastrobar of wijnbar, zoals ik het noem. Een drukke avond, veel mooie mensen, borrelaars, wijndrinkers, levensgenieters, en nog zoveel meer. En we werkten keihard, het was druk en goed. En aan het einde van de avond aten we pasta met verse truffel en Parmezaanse kaas op het terras onder de bomen, de kaarsen aan, een glas Sauvignon Blanc erbij...en dan voel ik me zo rijk. Zo simpelweg rijk, omdat dit een pure vorm van genieten is. Mooi gezelschap, een mooie zomeravond, en weer realiseer ik me, dat het dan gaat over genieten, over leven. Niet over hebben, of over materie. Wat heerlijk dat ik dit mag ervaren. Gisterenochtend in Almere sprak ik met iemand, haar man is overleden, over dit soort rijkdom. En het mooie is, dat ik op zo'n moment me ervan bewust ben, dat mijn werk bij Yarden ook zo'n soort rijkdom is. Mooie mensen ontmoeten, met theaterproducenten in gesprek, over gave voorstellingen, om mensen te helpen bij leven en ook nadat zij te maken hebben gekregen met rouw, verlies en afscheid nemen. Tja...wat zal ik nog zeggen. Ik zit hier te genieten, dat moge duidelijk zijn. Er ligt veel moois voor me...bijna 57 jaar, eind augustus...de zomer daar zit ik midden in....ik wens eigenlijk iedereen, een hele mooie zomer. Of je naar de Gay Parade gaat, mijn collega zit op zo'n boot, geweldig denk ik...genieten van die vrijheid die er is. Gewoon simpelweg mogen zijn wie je bent...tja, als ik het hier over heb, dan heb ik wel een strijd geleverd, maar dat geeft niet, dat is de moeite waard geweest, ik ben wie ik ben. Met alle vervelende eigenschappen die ook bij me horen. Maar ik ben mezelf. En dat kost wat, als ik aan familie denk. Of je nu de vierdaagse gelopen hebt, of de finish van de Tour gaat meemaken. Of je gewoon doorwerkt en volgende week in een half verlaten warm kantoor doorbrengt, ik wens jullie allen een aantal mooie weken toe. Ik ben er soms zomaar opeens weer. Ik ga een ontbijtje eten, een kop koffie drinken en lekker me verdiepen in de krant...en in de krant staat 'niemand is ooit groots geworden door een ander klein te maken'...ik ga verder met lezen. Dag...

Steigerhout en leren lussen....

Een zaterdag die al heel vroeg begon, na gisteren heerlijk te hebben gegeten met mijn oude vrienden Arie en Fransje, in Rotterdam. We kennen elkaar al 30 jaar en delen lief en leed. We nemen met elkaar afscheid van ouders en vrienden, en we leven het leven. Met een mooi glas wijn, en een heerlijke maaltijd. Hoe simpel kan het leven zijn, vroeger sliep ik toen ik nog alleen woonde bij hen op zolder, en lag ik tussen vele dozen Sancerre op mijn matras. Een deal met een goede vriend, waardoor Arie in 'wijn' werd betaald...hoe mooi kan het leven zijn. In mijn woonkamer staat nog een kast, die ik ooit van hen heb overgenomen, en jawel in die kast...mijn collectie wijn en champagne glazen..bijna een eerbetoon. Ooit vroeger op kantoor, kreeg ik van Fransje altijd prachtig fruit en verse groenten, Arie was directeur van een vakblad over groente en fruit. En voor zijn werk, voor de fotografie kreeg hij altijd A klasse fruit en groente. En ik, ik at gewoon mee...heerlijk. En mijn directeur dacht dat de man van Fransje groenteboer was. Simpel leven en puur leven. Ik hou ervan...
Vandaag begon mijn dag met een soort ochtendgymnastiek. Het sjouwen van steigerhouten planken, allemaal naar boven de trap op en de trap af. Steeds maar weer. Heerlijk...ons bed wordt opgehoogd en krijgt luiken met leren lussen, als ik Annemarie goed mag beluisteren. Zodat we meer bergruimte krijgen en de slaapkamer die stoere uitstraling krijgt. Gaaf en leuk. Steigerhout, puur materiaal, doet me denken aan de schuren van mijn vader. Allemaal houten balken, die werden opgestapeld als een soort schutting, steeds hoger en hoger en daarachter lagen alle aardappelen, duizenden kilo's. En straks lig ik in een bed, met die geur van hout, puur hout. Gisteren kreeg ik een uitleg van Annemarie over het verschil tussen een leren lus en een leren riem. Ik kan het niet meer reproduceren, geeft ook niet. Klinkt stoer.
Deze week was een waanzinnig mooie week, waarbij ik soms ook verwonderd ben, over hoe het leven gaat. Over functiebenamingen en nog meer ingewikkelde dingen. En verwonder ik me weer, hoe druk mensen het kunnen hebben met dit soort gekkigheid. Ik heb dus nu maar voorgesteld, om gewoon maar Anita van Yarden op mijn kaartje te laten zetten. Waarom....omdat het er volgens mij niet zo toe doet, wat je functiebenaming is, en ook omdat ik persoonlijk vind, dat een titel mensen soms anders doet gedragen. En mijn simpele levenswijsheid is - het gaat er niet om wat je bent, maar wie je bent -. Jij, alleen jij, en wat jij doet en hoe jij het doet, is belangrijk. Omdat jij zelf altijd eindverantwoordelijk bent, voor je leven, voor de dingen die je doet. Vanmorgen las ik een interview met Hans Wiegel, en hij zegt 'ik wil graag iets voor mensen betekenen. Ik ben niet op macht belust. Als je veel geeft, krijg je veel terug'. En ik realiseer me dat, terwijl ik me er daarnaast van bewust ben, dat ik nooit geef om te mogen ontvangen. Ik geef, omdat ik simpelweg wil geven, wil delen met jou en met de ander. Ik voel me rijk en gelukkig en volgens mij is dat waar het over gaat. Tevreden zijn met wat er is. Genieten van het moois om je heen. En stil staan bij alle verdrietige dingen die er ook zijn, denk aan Nice, aan Turkije, maar denk ook aan verdriet, verlies en afscheid nemen. Ons werk, en vanuit dat werk, probeer ik mensen een beetje te helpen. Probeer ik af en toe mijn hand uit te steken en mensen een klein stukje op weg te helpen, zonder er iets voor terug te verwachten. En dit laatste brengt me nog een keer bij mijn oude team. Gek om te zien, hoe snel je vergeten bent, en hoe snel mensen je kunnen vervangen of laten vervangen door iemand anders. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat dit ook bij het leven hoort. Zo ben je er en zo ben je er niet meer. Zo wordt je toegezongen, en zo zingt men een ander toe. Dit is het leven, en loslaten schuurt dus soms. En heeft ook hier in dit team geschuurd, en mij geraakt. En mooi is dan weer en dit leer ik ervan, dat doordat het schuurt en me raakt, ik in ieder geval voor mijzelf kan zeggen, dat het voor mij echt was. Het gevoel voor die club. Dat ik echt van hen gehouden heb. En dat vanuit dit gevoel, ik hen zal herinneren, als een mooie periode in mijn leven. En nu, vanuit dit loslaten, weer vooruit zal gaan, verder zal gaan en niet meer terug zal kijken. Het was wat het was. En vandaag is het zoals het is. Een mooie dag, met mooie pure houten planken in mijn huis. Met een man, die ruikt zoals werkmannen ruiken, naar zweet en van die oer luchten. Altijd maar weer blij, dat mijn vader altijd zo lekker rook. Of zou dat zijn, omdat hij mijn vader was...en ik zo gek op die man was, dat zal wel iets gekleurd zijn denk ik...de geur van mijn vader. Gisterenochtend in de auto, op weg naar Almere, vroeg ik mij af, of ik een foto heb van zijn handen. Ik mis zijn hand op mijn hand zo enorm. Hij raakte me altijd zo teder aan, met die rimpelige door het leven getekende handen. Mijn vader...en gisteren was de dag van Edward, mijn team Verenigingszaken is compleet. Edward komt er bij. Een jonge man, met veel charisma en uitstraling. Een man met visie die veel gaat toevoegen aan het team Verenigingszaken. En hiermee gaan wij Yarden als uitvaartvereniging enorm op de kaart zetten. Gaan wij ervoor zorgen, dat wij als team gaan schitteren. Maar vooral dat Yarden als uitvaartvereniging van zich laat horen. Een prachtige club, waar ik energie van heb en krijg. Een nieuw team, met nieuw elan, met veel energie en hele mooie projecten. Dit bedoel ik dus met vooruitkijken...en Edward, hoort zo bij mij. Ik ben er blij mee. Met hem, met mijn team, met Tom, Wouter, Monique, Natasja, Edward, Vivian en Majid. Herbert en Sandra horen er ook bij, anders qua organisatie inrichting, maar toch...met elkaar gaan we het doen. Wat een kansen...
Vandaag een dag waar ik simpelweg van ga genieten, lekker eten bij mijn beste vriendinnetje, al veertig jaar...prachtig he..ooit samen op kamers gewoond, verliefd geworden, liefdes ontmoet en weer verlaten, samen zoveel gedeeld, lief en leed...echte vriendschap. Heerlijk...samen lekker eten, een mooi glas wijn, wat is het leven toch waardevol. Wat brengt dit leven ons veel he...wat kun je als mens simpelweg gelukkig zijn...ja dat ben ik echt. Heel simpel gelukkig....ik wens eigenlijk iedereen dit toe. Gelukkig zijn....met de dingen die er zijn, iedere dag weer, om je heen, je dagelijkse dingen...een fijne dag gewenst...