Ja mijn vriendinnetje is overleden....vanmorgen...

Hoe bizar is het, dat Eef, mijn vriendin, die dinsdag jarig zou zijn, vanmorgen is overleden. Weer die vreselijk heftige ziekte kanker. Zomaar ziek worden en heel snel sterven. Ongekend...ik las het bericht van haar man, toen ik op de landelijke Vrijwilligers dag van Yarden in Utrecht was. Ik zat met Wouter een glas wijn te drinken en te praten over verlies, over het gemis van zijn vader. En toen ik naar het toilet ging...las ik het bericht. En vanaf dat moment, wilde ik naar huis, stil zijn, muziek draaien en gewoon op mijn manier, even afscheid nemen van Eef. Hoe gek...woensdag zal het afscheid zijn in Paasloo, in de Weerribben...
Ons leven samen, begon ergens in 2001, bij De Baak. En vanaf dat moment, deelden we veel, lief en leed, verlies, verdriet, nieuwe liefdes kwamen in ons leven, en het geluk lachte ons beiden toe. Het leven maakte dat we soms elkaar veel zagen, en soms weer even niet, dat hoort zo bij het leven. En nu, nu is zij er niet meer. Eef met wie ik roze champagne dronk en zalm at. Eef die zo gelukkig was met haar Leo, en wij met zijn vieren op hun trouwdag, prachtig op het water...geweldig. Romantisch, chique, gelukkig...en nu, nu is Eef rustig ingeslapen...wij wilden samen nog champagne drinken en toasten op onze vriendschap en het leven. Het mocht niet meer zo zijn...
Vandaag is dus een rare dag. Een dag waar Yarden al haar vrijwilligers bedankt met een prachtige zonnige dag in Utrecht, mooi georganiseerd. En een dag, waarop je dus enorm met je neus op de feiten wordt gedrukt, want leven maakt kwetsbaar, raakt je diep van binnen, steeds maar weer. En in de auto naar huis terug, voelde ik mijn tranen opkomen en heb ik ze maar gewoon laten lopen. Want als iemand midden in zijn leven, met naast zich haar grote liefde en haar prachtige twee dochters, komt te overlijden, mag je als mens, best even heel erg huilen...
En dat is, wat ik nu voel, niet zoveel meer of minder, ik heb verdriet en mis haar nu al...dag lieve Eef.
Woensdag zal ik bij je afscheid zijn, ik hou van je, Aniet

Dienstbaar zijn...

En jawel, gisteren heb ik van kwart over tien in de ochtend, tot ca. elf uur in de avond gewerkt op het terras van Mila. Geweldig, en wat een mensen, wat een drukte...met dank aan Chantal, Bruno, Xavier en op het laatst nog Annemarie en Anne, is de zaak nu weer gereed voor deze mooie zondag. Wat is werken in de horeca hard werken zeg. Chapeau voor al die mensen, die dit dagelijks doen. Voor mij is het genieten, mensen verwennen, mensen laten proeven, vanuit dienstbaarheid mensen benaderen. Bezig zijn met mooie producten, mooie mensen, internationaal, heerlijk werkelijk. Maar het einde van dit alles is even simpel als het gewone leven. Toiletten schoonmaken, voorraad aanvullen, vloeren dweilen en alles weer laten glimmen, zodat je collega's de volgende dag, weer fris en schoon van start kunnen. Het prachtige september weer helpt ons hierbij...mijn rug, was volkomen de weg kwijt, toen ik gisterenavond thuis kwam. Liggen, lopen, ik leek wel een 100 jarige...maar mijn filosofie is, dat ik nu spieren gebruik, die ik nooit zo goed gebruik. Sjouwen met zware borden, planken met prachtig gegrilde biefstukken, flessen wijn, balanceren op een klein houten trapje, kortom de sportschool is er niets bij. En weet je wat het leukste is, dat mensen voelen, wat we met elkaar aan het doen zijn. En eigenlijk is onze basis genieten, samen werken en mensen een mooi moment laten beleven. Ondertussen ben ik in Wassenaar niet meer die onzichtbare, onbekende. Maar gewoon Anita van het terras. Ik ken mensen van de Lions, van de tijdschriftenwinkel, van de ambassades, maar ik ben en blijf gewoon Anita, de boerendochter, die zomaar in deze chique omgeving terecht is gekomen. En terwijl ik dit schrijf glimlach ik, want Pa van Loon zei ooit 'als je van verwaandheid naast je schoenen gaat lopen, zet ik je er weer terug in kind..'. Mooi toch en dus ben ik gewoon wie ik ben, als ik iets niet weet, dan vraag ik het even aan de chef, en dan leg ik het uit...en eigenlijk zouden we dat allemaal moeten doen, gewoon onszelf blijven, dichtbij wie je bent en waar jij voor staat. En dus zit ik nu, met een stapel kranten om me heen, een kiwi te eten, een Nespresso er bij. Straks een stukje fietsen, het hoeft niet zo spannend, gewoon lekker, maar als je een keertje wilt langskomen, kom gewoon, Mila's Gastrobar, geopend van donderdag tot en met zaterdag, van 12 tot.....de keuken is open tot 20.00 uur, en zondag zijn we open vanaf 15.00 uur..., op het pleintje in de Langstraat, vlak bij de bekende ijssalon van Wassenaar, Luciano...de beste ijsmaker van Nederland, tja...leuk he, en dat allemaal hier om de hoek, 3 minuten van ons huis af...je bent welkom, kom genieten en wil je tips, een heerlijk glas witte huiswijn, doet al wonderen...een in tempura gebakken garnaaltje...heerlijk! Fijne zondag, Anita

En soms val je eventjes helemaal stil....

Ik geloof dat het donderdagochtend was. Ik liep met mijn werk tas naar mijn auto en daar stond 'de burgemeester'. Een lieve wat oudere buurman, al met pensioen, die alles in de gaten houdt hier in onze woonomgeving. Die altijd groet en zwaait, al is het zes keer per dag. Hij helpt de mevrouw die de straten komt vegen, hij kijkt altijd tv, en draagt altijd een blauwe trui. Althans in mijn beleving. Een heel erg vriendelijk mens, en iemand, waar je als buurvrouw, alleen maar van kunt genieten. Hij maakte ooit de opmerking tegen me 'dat ik voor een vrouw wel hele lange werkdagen maak'. En deze donderdagochtend zwaaide hij me na, toen ik de straat uitreed. En opeens, zomaar weer, miste ik mijn vader. Mijn vader, die in het jaar dat ik weer thuis was gaan wonen, het laatste levensjaar van mijn moeder, altijd om kwart over zes in de ochtend, in de stoel op me zat te wachten met koffie. Want om half zeven reed ik weg naar ADP in Rotterdam. En altijd weer zwaaide hij me uit, en genoot hij van ons kwartiertje. En vaders kunnen je zo het gevoel geven, dat het goed is wat je doet. Die vorm van waardering, die zwaaiende hand...jawel ik weet het, ik heb een enorm zwak voor de hand van mijn vader. Voor handen sowieso. Mooie verweerde handen, vingers, lange vingers...ik kijk ook altijd naar handen. En ik hou ervan...en deze donderdag maakte onze 'burgemeester' iets van melancholie in me los. Miste ik mijn vader weer. Mooi is dat eigenlijk wel, dat dit soort gevoelens er zijn. Dat je aan mensen denkt, om wie je geeft, van wie je houdt. Mensen, die je raken of hebben geraakt in je leven. Herinneren is belangrijk, en blijven herinneren nog meer. Soms heb ik neiging om de deur dicht te doen, en het leven dat achter me ligt, te laten. Maar juist in dat leven, schuilt zoveel moois, waar ik het dagelijks mee doe. Ik praat veel over waarden, en ik realiseer me, dat het leven dat achter me ligt, me deze inhoud heeft gegeven...
Het is nu zaterdagochtend, genietend van de krant, van Nespresso, wacht mij zo dadelijk een drukke dag. Want Mila en Simone zijn op vakantie en ik ga de hele dag werken, met Bruno en Xavi, de kok uit Bonaire. Leuk, een zomerdag, dus ik hoop op veel mensen. Ik vind het ook wel spannend, maar ik vertrouw op mijn gezonde verstand. Komt vast wel goed. De komende twee weken, werk ik meer, samen met al die andere mooie mensen, om ervoor te zorgen, dat Mila's Gastrobar gewoon door kan draaien terwijl Mila zelf in India op een Unesco kookwedstrijd gaat koken. Gaaf he...
Gisteren was ook weer zo'n hele mooie dag. Een dag met een gouden randje. Het begon met een gesprek met een franchise collega. Over werk, over leven...heerlijk. Daarna een vergadering en in de middag, gaf ik een inleiding over Yarden, over mijn rol bij Yarden, voor een groep nieuwe studenten van Apres la Vie. Een opleidingsinstituut, voorheen Vitaedis, genoemd, waar ik jaarlijks mijn verhaal vertel. Prachtig is dit, juist omdat hier alles samenkomt. Yarden, en waarom ik dit bedrijf zo mooi vind, de Vereniging en hierdoor de toegevoegde waarde die wij bieden of kunnen bieden. En Anita en waar ik voor sta in dit leven. Bijzonder en mooi vind ik de interactie, want altijd kom ik uit bij je authentieke ik. Wie ben je, waar sta je voor in je leven en blijf je daar dichtbij. En gisterenochtend werd ik wakker en droomde ik over een goede en dierbare vriendin van me. En zij is ziek. Net zo jong als ik en een hersentumor. En zij heeft te horen gekregen, dat zij uitbehandeld is. Even was er nog de hoop op deelname aan een trial in Daniël den Hoedt Kliniek, maar nee men kon niets meer doen...en steeds weer hoopte ik om nog met haar een fles champagne te drinken, op het leven, op ons leven samen. Ons leven dat begon in 2003, toen we elkaar hebben ontmoet bij De Baak. Een prachtige intense tijd, vol verlies, vol liefde, vol emoties volgde. Annemarie en de meiden en ik, zijn dichtbij haar en haar gezin geweest. Elkaar een tijdje verliezen, door andere wijzen van leven, maar op het moment dat zij ziek was, ontstond er weer contact. En op zo'n moment voel je hoe intens het leven is. Hoe je ieder je eigen weg gaat, en weer samen komt, op moeilijke ingewikkelde momenten. En gisteren realiseerde ik me opeens, dat ik haar waarschijnlijk niet meer in levende lijve zal kunnen zien, puur omdat het laatste stukje voor haarzelf, haar kinderen is. En dat wij nooit meer kunnen toasten op ons leven. Dus nu is ons contact wat foto's over en weer, waarbij zij in bed ligt met haar kinderen om zich heen, haar geliefde bij zich, en wat lieve woorden...Gisteren heb ik haar een kaart gestuurd met daarin de zin 'ik zal je iedere ochtend als ik in de auto zit, even omhelzen, voor ik weer verder ga...' en terwijl ik dat schreef moest ik huilen. Huilen omdat er weer zo'n heel mooi mens, veel te vroeg uit dit leven wordt weggenomen. Omdat ik me zo'n mazzelaar voel, dat ik hier mag zijn en zitten. Dat ik met pijn in mijn lijf soms, mijn dingen doe, maar ze wel doe. En kan doen, dat ik het leven mag leven, mag liefhebben, mag zingen, in mijn mooie auto mag rijden met het dak open, dat ik zomaar simpelweg gelukkig mag zijn en nog wat tijd heb gekregen...En voor al die mensen, die een ander bericht hebben gekregen, kan ik niets anders doen, dan hen koesteren en bij me dragen, af en toe verdrietig zijn, omdat ik hun hand nooit meer kan aanraken, maar me gelukkig prijzen, dat ik hun handen, hun harten heb mogen leren kennen....
En weer, weer voel ik me gezegend. Een week met een gouden randje loopt nog even door. Een team dag in Loenen aan de Vecht, werkelijk bijzonder, zo mooi, zo goed. Met mijn vriendinnetje Monique aan het roer, een dag waar ik collega's mocht trainen, mooie ontmoetingen met mensen uit mijn Hospice tijd, waar we nu bij Yarden weer mee gaan samenwerken, hoeveel rijkdom kun je dragen...
Ik ga nog even zomaar wat stil zijn, voordat ik straks het terras op ga, de zon in stap...en lieverd jij daar in je bed, ik lig zomaar even naast je, en hou je hand eventjes vast, in gedachten...rust zacht...

Yarden Open Huis Almere...en nog veel meer....

Lieve mensen, hoe mooi was gisteren het Open Huis van het hoofdkantoor van Yarden in Almere. Familie, vrienden, relaties en nog veel meer mensen, bezochten ons hoofdkantoor. En hoe leuk was dit. Trotse medewerkers, collega's die genoten van alles wat Yarden te vertellen heeft. Een prachtig bedrijf, met prachtige mensen. En de reacties waren super positief...ik ben trots onderdeel, medewerker te mogen zijn, van dit geweldige bedrijf. En alles klopte, de zon scheen, de act met de poppen en de kist, het was geweldig...ik heb gisteren volgens de stappenteller van Yarden wel meer dan 12000 stappen gelopen. Dus ook voor mijn fysiek was dit een goede dag...
En mijn familie was er niet bij, welnu familie...want hoe groot is die familie nu nog helemaal, maar dan bedoel ik Annemarie en haar familie, want gisteren werd Roos 19 jaar jong, of oud. Maakt niet uit..en toen ik thuis kwam, begon hier gewoon het gezellig samenzijn en hebben we met elkaar lekker gegeten en champagne gedronken. Waarbij muziek de rode draad van gisterenavond was, ik was de deejay en je kon verzoeknummers bij mij aanvragen, geweldig...tot redelijk laat was het zingen geblazen hier. Gezellig...hoe eenvoudig kan het leven zijn...muziek brengt het verleden dichterbij en met 'zon in Scheveningen' van Rita Reys...eindigden wij de avond. Een herinnering voor Emmy en Reynaud, prachtig gewoon.
En vanmorgen was het druk, doordat iedereen weer zijn eigen weg zou gaan. En ik, ik had een surprise, al heel lang geleden geboekt, waardoor Annemarie en ik weg zouden gaan. Want Brouzje, dit betekent in het fries, en dan schrijf je het als volgt - Bruzje - bruisend, levend, sprankelend...bestond 5 jaar. En Brouzje is een bedrijf, waar je prachtige champagnes kunt kopen. Maar ook een bedrijf, waar je champagnes kunt proeven, reizen kunt maken, wijnwandelingen etc. bedenk het maar. En ooit heb ik dit bedrijfje op een beurs ontmoet, een beurs rondom wijn, dat moge duidelijk zijn. En hoe leuk was het vandaag, om en Brouzje Jubileum Champagne Lunch in hotel De L'europe te Amsterdam te mogen genieten. Gezellig, met indrukwekkende champagnes, wat dacht je van de Cépages d'Antan van Aspassie. Een prachtige champagne van de oude druiven, die tegenwoordig niet meer gebruikt worden, in een champagne met daarbij Dorade met kokkelsaus en roergebakken broccoletti. Ach het leven op een druilerige zondag kan slechter toch...
Een mevrouw bij ons aan tafel zei 'weet je als je het echt niet meer weet, kun je altijd champagne schenken, bij welke gerecht dan ook'...mooi. Passie ligt aan dit bedrijf Brouzje ten grondslag. De eigenaresse, Hinke, wilde champagne dichtbij de mensen brengen. Net als Mercier dit ooit bedacht heeft, champagne voor de man met de kleine beurs. Mooi vind ik het als iemand zijn passie volgt. En voor mij denk ik bij passie altijd aan auto's aan het merk als Mercedes, maar voor mij is passie ook doen, en bezig zijn, met dingen waar je blij van wordt. En dit weekend was dus wel een weekend vol passie. Met mooie mensen, met Yarden, met champagnes, met ontmoetingen...en weer dus een bladzijde in mijn levensboek, vol waarde.
Waarde...morgen is de dag van het team van Verenigingszaken. Een leuke dag, vol mooie mensen. Een dag waar we met elkaar gaan werken aan onze passie, aan datgene waar we goed in zijn en blij van worden. En een dag, waar wij de basis leggen voor onze gezamenlijke toekomst. Ik ben er klaar voor...
Een fijne zondag nog. Liefs, Anita

Soms is het leven wel even zoeken....

Ken je dat, dat alles eigenlijk heerlijk is, en dat je toch een stukje onrust in jezelf ontdekt. En ik weet exact, waar dat vandaan komt. Ik merk, dat ik moet zoeken naar een andere energie, had ik in mijn beleving, een baan, waar ik 7 dagen per week keihard werkte, en altijd bereikbaar was. Zo heb ik nu een andere baan, met een ander team. Op een hoofdkantoor. Met ontzettend aardige en lieve mensen om me heen. Maar de dynamiek is anders. De energie die dit bij mij oproept is anders. Ik ben meer vermoeid, dan ik ooit was, en ik ben vol energie als ik op het terras van de wijnbar ben, tussen de mensen. Vrolijk, anders, hard werkend....dus Anita van Loon heeft weer iets te leren, denk ik dan maar. Misschien en dit zei een van mijn vriendinnen, zit dat leerpunt er bij jou in, dat gewoon 10 uur per dag werken, prima is. En dat het niet altijd van 7 uur in de ochtend, tot 8 uur in de avond hoeft te zijn. Dat er ook wel momenten van rust mogen zijn, van reflectie. Welnu ik ben er nog niet uit...voor mij is er een ook een andere laag. Spanning tussen mensen onderling, en ik, ik ben wel van de harmonie...ik merk, dat ik last heb, als ik een vergadering zit (gisteren) en ik zie dat mensen elkaar willen aftroeven, of mij willen aftroeven. Tja...dat is niet zo mijn ding merk ik. En dan ben ik stil. Ja ken je dat...Anita die stil valt. Of is het dat ik zenuwachtig ben..voor de oproep van het ziekenhuis, voor het feit, dat ze een dikke klier uit mij gaan weghalen, onder mijn arm. En dat ik dit wel weer spannend vind....geen idee...en dus, is ook voor mij op mijn 57e het leven soms wel even zoeken.....
Inmiddels heb ik een prachtig draadloze speaker gekocht, eigenlijk gekregen voor mijn verjaardag, door alle cadeaubonnen bij elkaar te leggen. En gisteren heb ik een prachtige play list gemaakt. Geweldig..klassiek, piano muziek, pop, jazz, alles door elkaar. Spaans, Portugees...heerlijk echt wel heel erg genieten. En deze muziek staat nu aan, ongekend mooi. En muziek is wel rijkdom, enorm...gisteren was het alsof ik een muzikale reis door mijn 57 jarige leven heb gemaakt, van de singles die mijn ouders nog hadden, en toen ik dus 4 of 5 jaar was, tot mijn laatste muziek, welke ik op cd gekocht heb, de single collectie van Racoon ofzo. Prachtig, en het bijzondere is, dat bij muziek in mijn hoofd ook beeld verschijnt, mijn ouders dansend in de woonkamer. Of in Rotterdam bij Engels, terwijl ik als klein meisje cola met bitterballen kreeg en mocht tekenen. Of Tina Turner, destijds nog met Ike, in Rotterdam Ahoy, ik was 16 jaar. Of Pia Beck in Scheveningen, geweldig allemaal...en als je dan deze reis weer maakt, dan realiseer je je, dat leven genieten is, en dat een beetje zoeken goed is. Ik probeer te leren van mijn zoektocht en waardeer weer andere dingen. Een lunch met iemand uit het verleden, een jeugdliefde. Geweldig. Ontmoetingen met nieuwe mensen, gesprekken met vrijwilligers van 77 jaar, die een bijdrage willen leveren aan onze Vereniging, aan ons mooie bedrijf. Vitaliteit, en hierover nadenken. Een foto van mezelf terugzien uit 2011 en constateren dat ik er nu veel beter uit zie. Mooi toch, dit leven...gezond zijn, verdrietig zijn om mijn vriendin, die uitbehandeld is, en of ik haar nog kan zien...en toch altijd weer, daarnaast die eeuwige dankbaarheid voor alles wat er wel is. Een mooie fijne dag, heb het goed! Met elkaar, alleen, en vergeet niet af en toe stil te staan, eens om je heen te kijken en te zien wat er wel is....Anita

Jarig zijn.....

Tja en dan ben je zomaar jarig. 57 jaar jong. En gisterenavond op het terras was het ongekend druk. Overal de terrassen in Wassenaar, in heel Nederland schat ik in, zaten bomvol. Geweldig, een oma met allemaal jonge mensen, 10 in totaal, haar kleinkinderen met aanhang. Genieten, echtparen die terugkomen en mensen die voor het eerst bij ons zijn. Wat een fantastische avond. Druk, en veel...en toen wij zo rond kwart voor elf bijna klaar waren, nog twee tafels waren aan het nagenieten, waaronder oma en haar kroost, toen begon het al, dat jarig zijn. Annemarie was gekomen, en Mila en Simone, de broer van Mila en ik, dronken een prachtig glas sauvignon blanc. En aansluitend kwamen de garnaaltjes en jawel de champagne en zo werd het gewoon heel bijzonder en mooi twaalf uur en was ik echt jarig. 57...wat een mooi getal. Een meneer op het terras zei me 'vroeger was ik onderwijzer, en ik geef graag cijfers. Jij krijgt een 9 misschien wel een 10, voor de heerlijke service die je geeft' waarop ik zei 'meneer wat zou mijn moeder blij zijn geweest als ik vroeger ooit een keer met een 9 zou zijn thuisgekomen, maar wat leuk dat u dit zegt, dank u wel...'. En weet je bij Yarden zijn we altijd bezig met die 9 en die 9 plus. Een prachtig streven om hoog te scoren in je dienstverlening. En ik zeg altijd, dit kan alleen als het echt recht uit je hart komt. En werken bij Mila, is ook zoiets. Genieten, recht vanuit mijn hart, op dit prachtige plekje in Wassenaar. Leuke, mooie mensen en vooral een enorme gezelligheid met en onder elkaar. Plezier, om wat je doet, en om wat je op tafel zet, gisteren was er een echtpaar en meneer wilde de lekkerste witte wijn proeven, en hij proefde een aantal glazen van de kaart. Geweldig toch...genieten.
En nu, voor ik straks wegga en ik weer iets heel moois mag meemaken, zit ik in alle stilte hier heerlijk even alleen jarig te zijn. Annemarie is naar haar werk, ik ga zo ook op pad, en ik ben al enorm verwend, met kaartjes, lieve kadootjes, ook van de meisjes, die in Turkije zijn nu...weet je, jarig zijn, is echt al een kado op zich. Want zomaar een jaar ouder mogen worden, is gewoonweg mazzel hebben. Geluk hebben dat het leven jou gegeven is. Gisteren was ik bij het afstuderen van Marissa aan de Rijks Universiteit Groningen, cum laude...echt bijzonder, om dat ook mee te mogen maken. Een scriptie over natuurbegrafenissen. En weet je mensen, denken aan een aantal prachtige mensen, die ik ken, en die weten dat dood dichterbij is, dan leven, realiseer ik me, dat ik me gelukkig mag prijzen, met dit leven. Met al die liefde die ik mag ontvangen, mooie mensen om me heen. Een prachtig stel ouders in mijn hart, en herinneringen aan hen, een schitterende baan, een heerlijke bijbaan..waar genieten met een grote G een onderdeel van is. Wel...wat ben ik gelukkig. Ik tel mijn zegeningen en bid af en toe voor hen, die het zo hard nodig hebben, want het leven is niet iedereen op deze manier gegeven. Terugkijken op een intens levensjaar, het verlies van Pa van Loon en van Pa Smitshuijsen, best gek, dat die twee prachtige oude mannen, niet meer bij ons zijn, ook op een dag als deze. Vorig jaar was Pa Smitshuijsen nog hier op bezoek, met Anke en Ruud. Een leegte die gevuld wordt, door de herinnering in mijn hart. Lieve mensen, ik ga gewoon door met genieten. Ik ontmoet zakelijk wat mensen vandaag en ga mijn vriendin Nathalie uit Zwitserland ontmoeten. Geweldig toch...een prachtig mens, die ik aan de Rijks Universiteit in Groningen heb ontmoet, jawel ook ik heb daar wat leuke dingen gedaan ooit in mijn leven, in mijn ADP tijd. En zij woont met haar gezin in Zwitserland. En vandaag ontmoet ik haar eventjes voor zij terugvliegt in het Hilton hotel. Hoe fraai kan het leven zijn, iemand die me zeer dierbaar is, gewoon weer even mogen omhelzen. Ja dat is nu simpelweg rijkdom. Afgelopen week bij Aram en zijn familie zijn, voor een laatste groet aan zijn vader, ook dat is rijkdom. Bij verdrietige momenten, elkaar omarmen. Er voor elkaar zijn. Liefde in de puurste vorm. Ik wens jullie een mooie dag, de mijne is eigenlijk heel vaak heel mooi, en vandaag een dag, met een heel bijzonder randje. Zingende mensen aan de telefoon, lieve kaarten in de brievenbus, en veel, heel veel intense berichten...dank jullie wel, ik ben jarig...en ik geniet!

Zomaar.....

En nu is het nog een beetje nacht. Heerlijk is dat, Nederland slaapt nog, en ik zit al lekker achter mijn computer, na te denken en wat te schrijven. Waarover, over van alles. Vandaag is een dag van afscheid nemen. Van Dick. Een bijzonder mens, de vader van Aram. Voor mij staat Aram voor een mooie familie, mooie mensen, die ik ooit in mijn leven mocht ontmoeten. Zo'n gezin met een gouden randje. Aram is een soort van 'zoon' voor me, destijds geworden, toen hij verkering had met Tessa. Bijzonder hoe hij ergens is gebleven. En ook hoe hij er was toen mijn vader overleed. En nu, vandaag nemen we afscheid van zijn vader. Met een prachtige tekst van Frank Boeijen...
Ik werd wakker, omdat ik lag te rekenen. Nee, niet mijn eigen boekhouding, maar die van Verenigingszaken en ik voelde de behoefte om dit direct op papier te zetten. Ik lag maar te malen, te draaien en was eigenlijk om 04.40 of zo al klaar wakker. Computer aan en mailen. Zo werkt dat in mijn systeem. Soms word ik overvallen door een vraag, en reageer dan soms te positief. Zonder na te denken en dan neemt mijn hoofd het over. En wil ik deze vraag ook concreet beantwoorden, met realiteitszin. En dit gebeurde dus vannacht. En zo ga ik de dialoog in met iemand om 5 uur in de ochtend...
En nu, nu zit ik hier...ik denk dat ik een nespresso neem. En even geniet van de stilte, ik hoor een brommer, zal wel een krantenmeneer zijn, en verder is het nog aarde donker en dood stil. Heerlijk....
Gisterenochtend reed ik over de nieuwe A1 naar Almere. Prachtig. Een mooie weg, met heel veel banen wel zes ofzo...een aquaduct waar ik doorheen mocht rijden en op dat moment ben ik wel trots op wat wij Nederlanders allemaal kunnen. En hoe die mannen (en misschien een enkele vrouw) onze wegen in de nachtelijke uren gereed maken voor al die auto's. Ongekend hoeveel auto's....
Gisterenavond was ik even in Haarlem, bij Arnold, bij mijn oude team en ben ik even met Aty een hapje gaan eten. Leuk, hoe we nu vanuit vriendschap andere dingen met elkaar delen dan vroeger. Toen we nog samenwerkten, als we dan bij Loetje gingen eten, dan ging het over werk, het team. Nu ging het over Aty, over haar gezin. Over mij, over de vakantie, of bedenk maar iets. Over 'mijn' wijnbar. Of zomaar over iets wat voorgevallen is in een van onze levens. Leuk, gezellig en ongedwongen. We zagen Hans Klok nog. De broer van Arnold, nee hoor gekkigheid. Die illusionist. Grappig is op dit terras zit vaak een bekende Nederlander, zo heb ik daar een keer Wendy van Dijk met het hele gezin gezien. En Bastiaan Ragas. Ik heb eigenlijk niks met bekende Nederlanders, dus grappig dat ik dit nu meld.
De stilte...ik luister nog even naar de stilte..en realiseer me hoeveel energie je hiervan kunt krijgen...dus ik geniet er nog even van. De dag die voor me ligt, zal veel met me doen. Op alle fronten...dus ik pak nog even mijn moment.

Hier wat woorden die zomaar in me opkomen ..

Als...
Als jij er ooit niet meer zult zijn
Dan zal ik doorgaan
Met jou in mij..
Als..
Als jij er ooit niet meer zult zijn
Dan zal ik doorgaan
En jij, je zult altijd onderdeel zijn van mij..
In ieder gebaar, in iedere ontmoeting
zal ik iets van jou zien...
In iedere hand, getekend door het leven
zie ik jouw hand
en wat deze mij heeft gegeven...
Als...
Als jij er ooit niet meer zult zijn
Dan ben ik jou, in mij...

Volgens mij gaat dit over mijn vader. Ik merk, dat ik zo vaak ben zoals hij was, doe zoals hij deed...
Pa van Loon. Vandaag zal ik weer afscheid nemen van een vader, een vader van wie intens gehouden wordt, net zoals ik dat doe van jou. Dag Pa...

Aniet