De zon schijnt....

Ja het is 5 oktober 2016 en de zon schijnt, het is een beetje fris, maar de zon schijnt gewoon weer lekker verder. En niet alleen buiten, maar ook in mij. Soms staat je leven bol van die momenten, zo'n moment waarop mensen aan je vragen hoe het met je gaat, zo'n moment waarop je team wordt uitgebreid en Edward er bij is. Het moment waarop ik een enorme knuffel krijg van Adelheid zelf, omdat ons gesprek zo mooi en intens is. En dan kom je vandaag bij een school terecht en daar zie je leerlingen Havo 3 die kennis mogen maken met theatergroep TRAXX...waanzinnig. En het theaterstuk Weerzin, gaat over jongeren die te maken krijgen met een vorm van depressiviteit. Een wervelend stuk, intens, prachtig, het komt binnen bij mij, maar ook bij die klas. Jongens en meisjes, die emotioneel worden en hier ook over praten. Geweldig...ik heb met kippenvel op mijn armen, gekeken naar vier schitterende jonge acteurs, die met elkaar zoveel geven aan jou, aan mij, aan elkaar. Hartverwarmend...en nu werk ik een paar uur thuis, en wil ik vooral delen, wat ik heb gezien. Onderweg gestopt om mooie bloemen voor mijn lief te kopen. Romantisch als ik ben, en van Odile krijg ik witte chocolade spekjes, kortom...de zon schijnt, in mij en om mij heen. En weer voel ik, hoe mooi deze week is, mooie woorden van Sabrina als een dank je wel voor mij. En terwijl zij deze woorden uitsprak, voelde ik zo, dat het goed is, dat mijn keuze voor mijn werk bij Yarden Verenigingszaken goed is. Dat alles op zijn plaats is gevallen. Edward, die vol verve allerlei initiatieven oppakt. Het leuke is ook dat ik mijzelf dienstbaar voel zijn en zie zijn. De ander mag het podium, en ik faciliteer. Volgens mij is dat een houding die past bij de Vereniging van Yarden, faciliteren, ondersteunen en er simpelweg zijn. Je plaats kennen en ervoor zorgen, dat de ander zijn ding mag doen. Mooi ook om te zien, hoe ik nu kan luisteren en stil kan zijn, in een overleg. Ik hoef niet meer het hoogste woord. Mijn plaats innemen en me hier zo goed bij voelen. Genieten van alle mooie dingen, die ik vandaag mag ervaren. Maar ook de emotie die zo bij mij hoort, mogen voelen, steeds maar weer. Vandaag lees ik in de krant de brief van Marieke de Ridder, gericht aan haar overleden zoon Mees, die vorige week omkwam door een verkeersongeval. Haar zin 'we huilen, hebben verdriet en gaan weer door' voel ik en deze dan 'En dan jouw nalatenschap. In je sterven is er iets gegroeid dat groter is. Namelijk vriendschap, betrokkenheid en loyaliteit'. Prachtig wat een moeder, wat een vrouw, wat een mens, hoe zij deelt en hierdoor haar hand reikt naar ieder ander. Wat een voorbeeld...en weer schijnt de zon, door deze woorden. Weer ben ik geraakt, door hoe het leven geleefd kan worden, en hoe je vanuit het leven kunt delen, alles dat er is, je emotie, je vriendschap, je tranen, je armen. Ik denk aan de woorden van TRAXX 'je hoeft het niet alleen te doen'.
En juist deze woorden, doen je beseffen, hoe je leven is, het is van ons, van jou en mij, en met elkaar, alleen maar met elkaar, kunnen we onze doelen bereiken. Met die arm om je schouder, die knipoog, die hand die je opsteekt, die glimlach die je mag ontvangen, die kus op je wang, je hoeft het niet alleen te doen. Voor mij, nog een paar volle en intensieve dagen, Mila helpen morgenavond, zaterdag een Ledenraad in Almere, maar ook een borrel bij Oscar en Elselien, zomaar na een paar jaar weer. Gezellig. En zondag, naar Leo van Eveline. Want ook hij heeft die arm nodig, die knipoog, dat woordje, want Eveline is niet meer hier...en die leegte zal voelbaar zijn. Dat gemis, maar ook haar nalatenschap zal voortleven in alles waar zij voor stond. En ook hij, ook jij, hoeft het niet alleen te doen....bedankt TRAXX. Bedankt Adelheid, bedankt jij daar...en zoals Marieke de Ridder schrijft 'gelukkig is daar dat doorkijkje naar later. Hij belooft dat jij het goed hebt. Daar houd ik mij aan vast.' dus waar je ook bent lief mens, van wie gehouden wordt, ik ga er maar gewoon van uit, dat jij het goed hebt. En de zon verwarmt mij wel...dank je wel.

Regenachtige zondag...

En vandaag is zo'n dag, waarop er niets hoeft en alles mag. Het lijkt alsof de weergoden mij daarbij helpen, want het hoost hier werkelijk van de regen. Zelfs even geld halen bij de bank, lijkt dan te veel, omdat ik dan werkelijk zeik nat zal worden. Mila organiseert Jazz onder de luifel, ik ben benieuwd, want in haar Gastrobar is het klein en intiem, en als de mannen binnen Jazz gaan spelen, is de tent al heel snel vol. We gaan het zien, zondagmiddag jazz met een glas witte sauvignon van Aaldering uit Zuid Afrika, ach het kan slechter toch. 2 oktober, sokken aan, een trui aan, zou de zomer nu dan echt voorbij zijn, en wat was de nazomer mooi he...werkelijk intens genieten van het prachtige weer, de lange zomeravonden, een vuurtje in de houtkachel op het terras, kortom de zomer van 2016 was prachtig! Dus dank je wel hiervoor. De herfst vind ik altijd bijzonder. Ik had het er net met Rosanne over. Zij zei 'ik vind het wel knus als je dan binnen bent'. En zij vertelde over haar leerkracht van de basisschool, die zo graag fietste door de regen. Doet mij denken aan vroeger, toen ik op de boerderij woonde. En de middelbare school was 10 km verderop. Je kon kiezen, een regenpak aan (oranje) of heel stoer door fietsen en de hele dag in een natte Levi's lopen. Je kunt wel raden wat ik deed. Door fietsen in mijn Levi's en stoer zijn. Het koud hebben, klamme benen, tot op je bot nat, maar een oranje regenpak, nee echt niet, dat vond ik zo stom...En met de opmerking van mijn moeder, dat ik van fietsen door de regen, krullen in mijn haar zou krijgen, maakte dat ik stoer doorfietste, want ik wilde zo graag krullen. Ik heb er nog vaak aan gedacht, toen ik na mijn kale koppie door de chemo, daarna een tijdje heel veel woeste krullen had. Ik was blij, toen mijn eigen haar weer terugkwam. Ach, zo wensen we allemaal wel dingen, die onbereikbaar lijken. Zo droom ik van die nieuwe Mercedes C klasse cabrio die in 2017 uit komt, een vier deurs...en wie weet kan ik er ooit in rijden. Maar eigenlijk maakt het natuurlijk niks uit, dromen is leuk. Het bezit van de zaak, einde van het vermaak. Beetje stomme uitspraak vind ik, maar al die materialistische dromen zijn echt niet belangrijk. Gezondheid, liefde en geluk. Genieten van je werk, met je collega's, gewoon lekker bezig zijn, volgens mij zijn dat de dingen in het leven, die werkelijk geluk brengen. Ondertussen zit ik hier aan onze mooie eettafel, en klettert de regen op de schuine ramen, het is net alsof ik op een boot zit, en ondertussen maakt het me rustig, die regen die ik hoor, en vind ik deze zondag zomaar heel eenvoudig heel erg fijn. Wel een gezellige boot trouwens kijk maar.

Zaterdagmiddag

Na een ingewikkelde nacht, met veel kramp, in twee benen soms ben ik nu een beetje moe merk ik. Bijna hilarisch als je me dan zou zien, ik kan dan niet goed staan, omdat ik kramp heb in allebei mijn benen. Ik hang in het donker tegen de muur aan, totdat de kramp uit mijn benen is. En als ik dan weer in bed stap, dan is die kramp er soms zomaar weer. En het gekke is, soms heb ik het nachten niet, en soms heb ik het een hele nacht wel. Dan zie ik ieder uur de klok. En vanmorgen, jawel op zaterdag moest ik vroeg op, naar Almere, van der Valk voor een overleg met de leden van het regionaal activiteiten bestuur en een afvaardiging van het Hoofdbestuur van Yarden Vereniging. En het was een mooi overleg, met veel interactie, leuke onderwerpen en uiteindelijk ga je uit zo'n vergadering weg, met veel acties die opgepakt moeten worden door mij en mijn team. Maar dat komt goed. Maandag is ons eerste echte werkoverleg, en de eerste werkdag van Edward in mijn team. Leuk, ik heb er zin in.
Nu zaterdag einde van de middag, heb ik net een glaasje spa bij Mila gedronken, en genoten van de drukte van het dorp. Het is eigenlijk vanaf dat zij terug is gekomen, hartstikke druk op het terras. Mila achter het fornuis, Simone en nog iemand, en dat kan Corrie, Bruno, ik of Demi zijn, in de bediening. Leuk om te zien, hoe haar concept aanslaat en hoe er steeds weer veel gasten op zowel het terras, als binnen zitten. Gezellig druk, lekker voedsel, een mooi glas wijn, eigenlijk is dat wat we nodig hebben als mens. Een mooi bord, heerlijke smaken en een ambiance, die aanspreekt. Ik hou er van...soms kom je op plekken in het land, en daar begrijpt een uitbater precies wat mensen nodig hebben. En Mila verstaat deze kunst ook goed. Het is meer dan druk in haar tent. Geweldig!
Hier thuis gebeurt iets heel leuks. Annemarie is leuke gezonde gerechten aan het maken, een mooi stukje vis, met wat verse groente erbij, in de oven. Soms met een vleugje witte wijn erdoor heen. Heerlijk. Net een kopje zelfgemaakte tomatensoep gekregen, heerlijk. Leuk hoe zij, vanuit haar dieet, allerlei gezonde dingen op tafel zet nu. En wij dus, eigenlijk nog gezonder leven, dan we al deden, met aandacht voor vers, voor gezond, voor minder koolhydraten, kortom bewust leven. Ik zie mijn leven als een soort aaneenschakeling van mooie dingen. En ik kocht net het blad van Pink Ribbon, en ik adviseer iedereen dit te doen, want hiermee draag je bij aan de strijd tegen kanker. En als je zo'n blad leest en al die verhalen over mensen die ziek zijn, sommigen die beter worden, sommigen die nooit meer beter worden, dan voel ik eigenlijk maar een ding. En dat is dat ik me zo gelukkig mag prijzen met het leven. En dan tel ik mijn zegeningen, dan ervaar ik de waarde van alles, nog zoveel meer. Ik luister naar heel gekke muziek van Kings of Leon. Ik heb zo'n playlist aangezet, die door iemand anders is samengesteld en kom veel muziek tegen, die ik totaal niet ken. Ik ben oud aan het worden geloof ik. Vroeger wist ik alles van muziek, kende ik iedere band, ieder nummer, nu is dit echt anders. Maar het nummer dat ik nu beluister is van Eric Clapton 'Riding with B.B.King' lekker is dat...lieve mensen, geniet maar lekker van een zaterdagavond. Of je nu alleen bent, of met vrienden, je familie, je collega's, maakt niet uit. Het is een avond die voor je ligt, en waar jij iets heel fijns van kunt maken. Ik ga niet zoveel meer ondernemen, een mooi glas wijn, een visschotel met veel gezondheid schat ik zo maar in, muziek, krantjes, tijdschriften, kortom genieten. Morgenmiddag jazz bij Mila, dus gezelligheid op het terras, komt goed dit weekend! Fijn weekend allemaal.

Katie Melua - it's a wonderful life -

En vandaag was weer zo'n gekke dag. Veel gewerkt, veel gedaan, veel gereisd...van hieruit naar Eindhoven, een ontmoeting bij een mortuarium, gek hoor, toch maar in de koffie corner van het ziekenhuis, het Maxima Medisch Centrum gaan zitten. Met een prachtig mens, iemand met een mooi verhaal. De laatste dagen ontmoet ik steeds weer mensen, die een bijdrage gaan leveren aan Zuidoost en de realisatie daarvan. Fijne mensen, met een eigen invalshoek, deze mens heeft zijn roots in India en Suriname. Eergisteren mocht ik iemand ontmoeten uit Irak. En daarna is het ook weer fijn om in de auto lekker muziek te luisteren, terwijl je zomaar 300 km op de teller erbij zet. En dan al die indrukken voor jezelf te ordenen en te kijken hoe langzaam aan de puzzel in elkaar valt.
En nu zit ik aan tafel, heb ik allerlei plannen geschreven, voor mijn team Verenigingszaken en luister ik naar dit prachtige lied van Katie Melua - it's a wonderful life...ja dat vind ik echt! Katie Melua een zangeres aan wie ik mooie herinneringen heb. Ik hoorde haar muziek Nine Million Bicycles toen ik Annemarie net leerde kennen. Prachtig en eigenlijk is dit een soort liefdesliedje van ons samen. Vanmorgen was zij op radio 2, en zong zij een nieuwe ballad...en toen ben ik gaan zoeken naar oudere nummers. Heerlijk, met een stukje weemoed terug gaan in de tijd. Genieten....en gisteren was mijn Wijngenietgids binnengekomen. Een schitterend boek van Hubrecht Duijker over wijn, kiezen, proeven, begrijpen, schenken, drinken en vooral genieten. En in dit boek staan zulke mooie wijsheden, wijnwijsheden...'als een leven van wijn, vrouwen en veel gezang teveel wordt, geef dan het zingen op....'ooit kreeg ik deze als verjaardagskaart. Leuk vind ik dat...maar nog leuker vind ik het om wijn te kiezen, bij een gerecht, en dan te zien wat er gebeuren kan. Zo heb ik een prachtige Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland van het wijnhuis Two Rivers. Deze wijn heet Attitude. En deze wijn is prachtig, maar komt nog beter tot zijn recht als je hier een mooi stukje witvis bij eet, goddelijk werkelijk. Probeer het maar eens...ooh nu klinkt Pearl Jam met het prachtige nummer Just Breathe...ook zo fraai. Soms hou ik van die rauwe nummers, en eigenlijk met van die eenvoudige teksten, maar dan pakt die melodie me zo....
Morgen weer een prachtige voorstelling van 'Broertje dood' in ons prachtige crematorium in Oosterhout. Met mensen van Yarden, vrijwilligers, personeel en wat gasten. Volgens mij gaan we weer genieten met elkaar...van Kiki en Jan! Wil je ook een voorstelling bijwonen, laat het me weten, dan zorg ik dat je aangemeld bent of wordt. Volgende week in Diepenveen. De week erop in Schagerkogge. Je bent welkom bij Yarden.
Fijne avond. Ik heb niet zoveel tekst meer...ben moe. Zat halve nacht op, mijn hoofd wilde niet stoppen...beetje druk, beetje vol. Oh ja, 26 oktober wordt die gekke bobbel weggehaald...fijn, in het LUMC. Dag.

Zaterdagochtend rituelen....

Hoe heerlijk kan een rustige zaterdagochtend zijn. De auto blijft staan, de kranten liggen klaar om te worden gelezen, tijdschriften op tafel, Nespresso erbij, en heerlijke muziek. Zomaar van alles wat, soms denk ik opeens aan een nummer van vroeger, herinneringen komen voorbij, en terwijl ik om me heen kijk, realiseer ik me, hoe intens ik geniet van dit moment. Stilte, rust, tijd en alles op zijn beloop laten. Dit weekend zou ik werken in onze wijn bar, maar er is geen chef dus ben ik zomaar een heel weekend vrij. Geen afspraken niets...straks lekker fietsen, even richting den Haag, of een andere weg, het leven zomaar op zijn beloop laten. Eigenlijk doe je dit te weinig. Champagne besteld bij Chrisje. Ook zo'n mooi ritueel. Chris woonde vlakbij mijn vader en een broer van Chris woont in de buurt van Reims. En altijd als hij naar zijn broer ging, of zijn broer naar hem kwam, bestelde Pa champagne bij Chris. Zelfs tot in zijn laatste levensjaar, hadden we altijd champagne, ook in de zorginstelling. Mooi he...en nu, nog steeds twee keer per jaar, bestel ik champagne bij Chris. Ik krijg een app wanneer hij weer gaat, ik bestel x dozen, deze keer 10 denk ik. Nee, ik hoor jullie alweer in gedachten, wat houdt ze toch van een mooi glas. En ja, dat klopt zeker. Maar 4 dozen zijn voor Cees en Jolanda. Ja Cees mijn jeugdvriend, de man die ALS heeft. Ik vertelde hen, onder het genot van een zo'n fles, over Chris en zijn champagne leveringen en heb toen afgesproken ook voor hen te bestellen. Heerlijk...champagne, hoort gewoon bij het leven. Klinkt arrogant, zo bedoel ik het niet. Maar champagne is wel mijn ding, heerlijk, genieten en zomaar even stil staan bij alles wat er is. Altijd even een glimlach als ik champagne drink, omdat ik weet hoe graag Pa en ik een toast uitbrachten met elkaar....Een weerzien, een herinnering, kortom er is altijd een moment te bedenken om een mooi glas met elkaar te drinken en die toast uit te brengen. En natuurlijk zal ik heel veel toasten op Eveline...en in gedachten zal ik haar met regelmaat omhelzen, vasthouden en dan weer laten gaan....
Nu hoor ik Abba, en ik weet dat heel veel mensen hier niet van houden, maar steeds weer als ik aan Abba denk, denk ik aan de film Mama Mia, en hoe ik hier heb gezongen, samen met Annemarie en mijn schoonmoeder. Geweldig!
Ik heb niet zoveel te melden, los van het feit, dat ik terugkijk op een mooie en vooral ook intense week. Een week waarin ik fijn heb gewerkt, mooie nieuwe mensen heb mogen ontmoeten, collegialiteit heb mogen ervaren op heel veel gebied. Mensen heb gemist, van mensen heb gehouden, weet je, als iedereen zou mogen ervaren, dat wat ik deze week heb gevoeld, dan zijn er veel gelukkige mensen op de wereld. Ik wens jullie allemaal een mooie week. Heb je zin om naar de voorstelling te komen van 'Broertje dood' van Kiki en Jan Groenteman, laat het me weten. Indrukwekkend, mooi, ruw, schurend, intens....dag, fijn weekend, en bedankt voor deze week. Aniet

Let it be...en afscheid nemen....

Let it be...wie kent het nummer niet, the Beatles. Toen ik nog op de boerderij woonde, draaide ik dit nummer op mijn Dual pick up. En nu, nu probeer ik, bij mijn zesde poging om piano te leren spelen, me de eenvoudige akkoorden van dit nummer eigen te maken. Ja, want gisterenavond heb ik mijn eerste pianoles gehad, bij een hele leuke jonge man in Leiden. Een creatieve club mensen, bij elkaar in een oude school, bandjes, muzieklessen, kunstenaars, kortom een omgeving, waar het goed vertoeven is. En daar probeer ik op een heel andere manier muziek te leren spelen. Simpele nummers, eigentijdse nummers en mooie herinneringen, vandaar Let it be...
Leuk, en ik ga nu proberen, met deze jonge man, voorzichtig vorderingen te maken en te genieten van mijn mooie Kawai piano.
En vandaag vertrokken wij al rond negen uur naar Paasloo, een prachtig kerkje met een mooie begraafplaats erbij, en daar stond de kist met het lichaam van Eveline, omringd door witte rozen, veel mensen, uit allerlei windstreken, en prachtige muziek. Speeches, waardoor de tranen over je wangen liepen en muziek, die raakte...zo ook het nummer Kenau van Wyke van Weerden, prachtig...zo intens. Dit nummer was door haar dochters voor Eveline uitgezocht. En in dat prachtige kerkje kwamen al die mooie momenten uit het leven van Eveline langs. En daarna dronken we met elkaar prosecco en waren er mooie hapjes, verzorgd door de cateraar die ook het eten tijdens hun bruiloft heeft verzorgd. Het was een dag, waar Eveline zelf volledig de regie in heeft gehad, zo kenmerkend voor deze vrouw.
En tijdens de nazit, ontmoeten we weer zoveel mooie mensen en waren de herinneringen, warm en bijzonder. Dus ik vermoed zomaar, dat we binnenkort afreizen naar Oldemarkt, om bij Leo te zijn. Dank je wel voor dit mooie samenzijn, op een zonnige woensdag in dat prachtige rustige landschap nabij de Weerribben, en Eef, dank je wel voor jouw mooie zijn in mijn leven. En zoals de dominee me zondag weer vertelde, betekent, dit dat ik je meedraag in mijn leven, in mijn hart. En waar ik ook ga, jij gaat met me mee...zoals ik zelf altijd zeg, is mijn rugzak weer een beetje meer gevuld vandaag. En koester ik wat er is. Op de weg terug, even gestopt bij Yarden, in Almere, en daar Annemarie even voorgesteld aan wat collega's. Leuk, en bijzonder. En van Wouter, kreeg zij een heel lief Yarden knuffeltje. Een heel zacht lammetje...
En terwijl Let it be uit de speaker knalt, trek ik me nog even terug.
Ik draai prachtige muziekjes, herinneringen aan vroeger, aan vriendschappen, aan mooie mensen...en muziek maakt, dat je ook een glimlach op je gezicht krijgt, als je terugdenkt aan dat ene moment, en dus denk ik vanaf vandaag als ik Dansen aan Zee van Blof hoor, terug aan Eveline en haar liefde voor Vlieland. Mooie foto's kwamen voorbij, ook van haar 50e verjaardag, waarbij wij als verrassing ook een huisje hadden gehuurd op Vlieland, en op haar feestje binnenstapten, geweldig...

Every time I say goodbye I die a little....

En gisteren was ik te gast bij Dinari Dei in Amsterdam. De jaarlijkse dag van de bewassingsverenigingen. Een prachtig en vooral kleurrijk samenzijn, waarbij er een afvaardiging is van belangrijke personen van de Surinaamse Federatie uit Suriname en ook het voltallige bestuur van de Surinaamse Federatie van Aflegverenigingen in Nederland is. Een prominente tafel voor Yarden, veel speeches en vooral veel vriendelijke mensen, die zingen met elkaar. En alsof het zo moest zijn, een prachtige kerkdienst, protestants, over het herinneren van dierbaren. Namens onze tafel mocht ik een kaarsje branden, en natuurlijk heb ik een kaarsje gebrand voor Eveline. Ik heb haar in het licht geplaatst...en zoals de dominee zo mooi sprak, of je kunt verdrietig zijn en blijven hangen in dit verdriet, of je kunt je wentelen in de mooie herinneringen die er zijn. En het was, alsof zij gisteren speciaal voor mij sprak. Zo mooi. Ik ben geloof ik niet gelovig...maar ik voel wel een vorm van houvast, bij dit soort woorden, op emotievolle momenten. En het laatste berichtje dat Eveline me stuurde had de tekst zoals de titel van deze blog. Waardoor zij ervoor koos, om haar laatste levensdagen met haar man Leo en haar dochters met aanhang door te brengen. Haar nabije kring...mooi, intens en zo waar.
Gisteren kon ik werkelijk niet slapen. Het leek alsof iedereen, die overleden is de afgelopen jaren, even langs kwam, in mijn gedachten, en ik zag hen, op allerlei manieren, op bed, ziek, zwak, angstig, sterk. Ik viel pas om vijf uur in slaap, en was dus de hele dag in een soort roes, maar best wel okay volgens mij. Een mooi samenzijn met allerlei collega's van het team Webcare en het YCC. Een mooie en vooral intense ontmoeting. Leuk om mensen te zien, die alle vragen, klachten, opmerkingen ontvangen van families, nabestaanden, leden van Yarden. Die soms boze mensen aan de telefoon krijgen, omdat men zich ergert aan Adelheid Roosen, of aan iets anders. En deze mensen zijn iedere dag weer bezig, met door te vragen, tot zij de vraag achter de vraag te pakken hebben. Tot zij de emotie aanraken, waar het echt over gaat of mag gaan. En ons samenzijn vanmorgen, was voor mij een prachtig begin van een hele mooie dag. Een dag met mooie gesprekken, en ook vandaag weer realiseerde ik me, dat mijn leven, veel moois met zich meebrengt, en dus telde ik maar weer eens mijn zegeningen. Vanmiddag een afspraak in Amersfoort, de Nieuwe Stad, een prachtige omgeving, een oude fabriek, waar start ups, restaurants, creatieve ondernemingen gevestigd zijn. Een ontmoeting met theatergroep Bint. De winnaar van de Afscheidsprijs van Yarden, erg leuk en inspirerend. Samenwerking, en uiteindelijk een theater waarbij we in gesprek gaan met de verschillende generaties over de dood. Oud en jong, oma en kleinkind, mooi...ook dat is wat wij doen met elkaar. En toen was daar de file...een hele lange file, van Amersfoort naar huis. En weet je, nu zit ik voor het eerst weer met sokken aan. Koude voeten en een trui. Gek is dat, na al die prachtige warme dagen. Het licht is alweer aan, de avond valt snel in...en het weer verandert heel langzaam. De krant, een kop koffie en verder niet zoveel. Vroeg naar bed, hoop ik...oh ja Memories kijken, herinneringen...mooi als je na zoveel jaar, je oude liefde weer mag ontmoeten. Ja leuk is dat, ik ga binnenkort met mijn oude liefde lunchen...ja, ik tel mijn zegeningen weer. En ik draag weer een herinnering mee in mijn hart, een hele mooie....