Ouders

Vandaag zal de uitvaart zijn van de moeder van Jolanda. Jolanda is al een vriendinnetje van mij, sinds mijn 28e ofzo. Samen hebben wij gewerkt bij de voorloper van Connexxion in Boskoop, in Rotterdam, in Leiden. Een mooie tijd, en nog steeds goed bevriend. Ja haar moeder, nog niet zo lang geleden, mocht ik haar nog ontmoeten bij Jolanda thuis. Gezond, zelfstandig, een vrouw, die nog lang niet 'op het lijstje stond', zoals haar andere dochter José zou zeggen. En zomaar opeens, is het dan zover, herseninfarct, ziek worden en binnen een paar maanden is ook deze moeder, ook deze ouder, overleden. In deze fase in je leven, heb je veel uitvaarten, al mijn vrienden van mijn eigen leeftijd, die nog ouders hebben, nemen in deze fase afscheid van een vader, een moeder. En steeds weer sta je elkaar bij, op dit soort mooie momenten. Zo ook vandaag. Bij de concurrent, dat denk ik dan wel altijd...hier in Wassenaar. Ik loop daar rond, kijk daar rond met een andere blik. Maar dit terzijde. Ouders, de mensen die je gevormd hebben, die je zoveel hebben meegegeven, waar je nog dagelijks plezier of soms, last, van hebt. Ouders, hoe vaak in een verhaal refereer je niet aan je eigen jeugd, aan de boerderij in mijn geval, of aan iets dat mij daar aan doet terugdenken. Mijn ouders daar ben ik eeuwig trots op. Hun ruimdenkendheid, hun openhartigheid, hun gastvrijheid, maar vooral de liefde die zij mij hebben gegeven voor onze medemens. Het kunnen delen, het willen delen, en vooral de dienstbaarheid. Ik ben wel trots op mijn 'roots'. Op de humor, de ondeugd, op alles wat ik met en in mij meedraag. Pa en Ma van Loon, dank jullie wel. En vandaag zal Jolanda, met haar broer en zus, ook haar moeder bedanken, voor het leven dat zij hen gegeven heeft. Voor haar grote hart. En ik, ik zal Jolanda voorzichtig vast houden, gewoon als mens. Omdat het zo intens veel pijn doet, als je je opeens beseft, dat je geen kind meer bent, dat zowel je vader als je moeder niet meer hier in je dagelijks leven bij je is. Maar weet maar gewoon, zij zijn er ergens wel, op moeilijke momenten, voel je die hand, zie je die glimlach, en realiseer je je, ik ben jouw kind en dat, dat zal ik altijd zijn. Ongeacht wat Karin Bloemen zingt 'geen kind meer'. Volgens mij blijf je dat altijd, het kind van je ouders. Lief vriendinnetje van me, heel veel sterkte vandaag en vooral ook daarna, liefs van mij. Aniet

Heerlijk in mijn veilige cocon...

Ken je dat gevoel, dat je zo vreselijk moe bent. En dat je dan niks wilt, alleen maar lekker zijn. Jezelf toestaan, weg te kruipen, achter je krant, in je muziek, in je veilige stoel. Welnu, zo eindigde voor mij deze prachtige week. Een intensieve week. Veel avonden weg, veel, heel veel laat thuis. Files, vergaderingen, ontmoetingen, kortom heel veel. En overwegend mooi, met af en toe iets om over na te denken. En dit maakte dat ik mij af heb gemeld voor een prachtig feest vrijdagavond, ik kon werkelijk niet meer. Niet aardig, niet lief naar deze mensen, maar voor mijzelf wel even heel goed. En dan is een avond thuis, zo zalig. Gewoon simpelweg the voice kijken. Spannender dan dat is het niet. En hoeft ook niet. Ik voel me zo veilig in deze cocon die Wassenaar heet. Heerlijk...de komende week, is een heel andere week. Het tegenovergestelde. Twee dagen werken, maar ook nog het afscheid nemen van de moeder van een vriendinnetje van mij. Gek, hoe afscheid nemen, steeds frequenter terug komt in ons leven. Ja het hoort bij deze leeftijd, al onze ouders gaan overlijden. Ingewikkeld hoor. Mensen met wie je zoveel hebt mogen delen. En stap voor stap verdwijnen deze mensen uit je aardse bestaan. Maar ook jongeren, ik denk aan de vriendin van een collega van me. Maar ook aan een goede vriendin van mijn broer. Allemaal in een week. En soms is het dan gewoonweg goed, om even pas op de plaats te maken. Stil te staan. Oh ja de komende week, lekker paar dagen naar Lissabon, 10 jaar getrouwd he...woensdagmiddag weg en zondagavond terug. Niks spannends, niks heftigs. Samen slenteren door een stad, temperatuur volgens mij IPhone rond de 20 graden, zon, af en toe een klein buitje, maar het ziet er goed uit. Ik heb er zin in. Heerlijk even vrij zijn. De komende maanden zijn nog erg vol, in de agenda althans. Veel brainstorm sessies, veel vergaderingen, trainingen, kortom druk. Dus het is goed om de batterij op te laden, zodat alles wat voor me ligt, goed zal gaan. Het is druk bij Yarden, er gebeurt veel. Zo gaan we starten met de kick off van '1 Yarden, Yarden nummer 1'. Een programma voor iedereen, die betrokken is bij Yarden. Een mooi programma, het gaat over jouzelf, jouw rol, jouw gedrag, het gaat over onze klanten, de reis die zij maken, het gaat over contact maken en het gaat over synergie met bedrijfsonderdelen. Tussendoor, gaan we nog aan de slag met vitaliteit en stem dus op ons, want wij willen het meest vitale bedrijf van Nederland zijn. Zou super mooi zijn. Ik mag mee naar de prijsuitreiking, ergens medio november, ook weer zo leuk. En weet je, en dit is wat mij bezig houdt, we zouden nog vitaler zijn, als we ook goed zorgen voor elkaar. Als we met elkaar in gesprek blijven, ook binnen Yarden. Als we proberen het met de ander, goed te doen. Elkaar te verstaan, elkaar te horen, elkaar te zien dan zou ons leven er nog veel leuker uit zien. Geloof me, dit is nog een soort van droom van mij. Om dit ook in mijn eigen leven, en met anderen, heel goed te doen. Dus daar hebben we nog wat te leren, echt. Terwijl ik dit onsamenhangende geheel opschrijf, luister ik naar heel oude muziek van Donna Hightower 'this world today is a mess'. Ik vond dit vroeger een prachtige zangeres, zo'n grote donkere dame, en zij bewoog zo sensueel mee op haar eigen muziek. Ik als meisje, was dan in de ban, van die stem, van die bewegingen en probeerde op mijn kamertje op Flakkee mee te zingen, als ik alleen was. Heerlijk, beetje ruig, beetje meebewegen, schudden met alles, wat er toen nog niet was. Mooie herinnering. Gek, hoe je terug gaat in de tijd, en steeds meer praat over vroeger, volgens mij ben ik dus een beetje oud aan het worden. Heerlijk. Morgen komt Wouter, vind ik wel fijn. Eens in alle rust lekker doorpraten met hem. Ik heb al een prachtige bekroonde bordeaux voor hem uitgezocht. Mag hij meenemen naar huis. Voor bij zijn houtkachel, samen met zijn vrouw. Ik vind wijn geven aan mensen, echt heerlijk. Het samen delen en samen genieten. Voor nu, een mooie zondag, ik ga me netjes maken, voor de condoleance van Jolanda's moeder. En daarna naar den Haag, de Kunstkring, een prachtig boek, van Inge Tielman, zal onthuld worden in een feestelijk omgeving. Mooie woorden horen en genieten van de mensen om je heen. Een mooie rustige zondag gewenst. Lieve groet, Anita

Een beetje stout....

Tja, zijn we niet allemaal af en toe een beetje stout dan? En wat is stout? Geen idee, het enige idee dat ik nu heb, is dat ik vanmiddag even ontrouw ga zijn aan mijn vaste kapper, en dat ik naar een nieuwe kapper ga. Zomaar voor een keer denk ik. Omdat ik zo een kapper binnen wil lopen en wil kunnen zeggen, 'kan ik even geknipt worden'. Meer is het niet he. Gewoon knippen. En ik zei tegen die meneer, ik wil het een beetje woest, niet te netjes. En niet te veel gedoe. Gewoon een beetje stout en ja die zaak heet echt 'een beetje stout' en dat hier in Wassenaar, haha...
Dus ja, dat gaat gebeuren. En terwijl ik nu mijn nespresso drink, mijn broodje eet, mijn krantje lees, moet ik lachen. Lachen, omdat ik eigenlijk mijn hele leven al, soms een beetje stout ben. Niks om je zorgen over te maken, maar gewoon net af en toe eens buiten de paden lopen. Even iets anders doen, dan anderen. Bijna zonder regels willen leven. Het breekt me soms op. Dus in een leven waar alles volgens de norm moet ben ik niet zo op mijn plaats. En ik denk dat ik dit niet bewust doe, ik ben me er wel van bewust, maar ik denk dat ik wel heb moeten knokken om te mogen zijn, wie ik ben. Niet met mijn ouders, maar met de omgeving, het houden van een meisje als meisje, op Goeree en Overflakkee vond ik wel lastig. En ik denk mijn moeder stiekem ook wel. De familie van vaders kant vond het zeker ingewikkeld, en dit alles maakte dat ik al heel jong, net vier dagen 17, in den Haag woonde. Op kamers. En op zoek ging naar dat beetje stout. Nee het was niet stout, maar voelde wel zo. Als ik als jonge vrouw in een vrouwenbar zat dacht ik zo vaak 'oh wat zou mijn moeder hier wel niet van vinden'. Nooit dacht ik 'oh wat zou mijn vader hiervan vinden, nooit'. Nee ik heb hem zelfs meegenomen naar zo'n gelegenheid en hij schrok zich rot. En dus was hij maar wat blij, dat mijn smaak als het over vrouwen gaat, gelijk op ging met zijn smaak. Ik hou van vrouwelijke vrouwen, van charmante dames. En hij ook. Samen waren wij dus met regelmaat een beetje stout, omdat we zomaar zaten te genieten. Ik als vrijgezelle dochter en hij als getrouwde vader. Hoe gaaf is dat, en volgens mij dus helemaal niks mis mee, hij en ik, grinnikend om alles wat we zagen. Dat is altijd gebleven. Zelfs toen hij in de rolstoel zat grinnikten wij nog samen om alles wat er om ons heen te zien was. Gisteren vertelde ik nog aan Hendrik-Jan over mijn ouders. Leuk zomaar op een late vrijdagmiddag een heel persoonlijk gesprek, over kinderen, over de relatie met je ouders. Fijn he...
Ik heb me vandaag leuk aangekleed, een mooie groene trui, met een donkerblauwe passende pantalon, een chino heet dat geloof ik...best wel modern, voor mij, ik moet lachen om mezelf. 57 jaar en dan in een chino, met een kekke trui, met leren armstukken op de mouwen. Vanmorgen liep ik door het dorp, en zag ik allemaal bekenden, 'de burgemeester' die vertelde over zijn kleinkinderen, Mila en Simone (zij zagen mij niet, zij waren alweer druk bezig), Anne aan de koffie bij SooFrench en meneer Staal, die me even zoende. Gezellig, Wassenaar voelt voor mij als thuis zijn en thuis komen. En eerlijk gezegd heb ik dat lang niet zo gevoeld. Me op mijn plaats gevoeld, met mensen om me heen, die me groeten, bekenden, vriendelijke mensen, de dames van de boekwinkel, de groenteboer, de wijnhandel die zelfs de kistjes wijn al thuis aflevert bij me, boven. Hoe leuk, hoe fijn. Je thuis voelen, is volgens mij heel belangrijk. Het gaat over veiligheid, over geborgenheid. Ik had het altijd als kind op onze boerderij. Het ging niet zozeer om die plek, maar om de geborgenheid die mijn ouders me gaven. Ik had het heel bewust later in Schoonhoven, toen ik een fijne plek voor mijzelf had gemaakt. En gek, maar waar, ik had het altijd bij mijn vader. Als ik in zijn zorginstelling, zijn kamer was, en zo maar bij hem zat. Een kopje koffie, een glimlach, of simpelweg kijken naar zijn slapende hoofd. Daar voelde ik ook die intense rust, die je zelden voelt. En die rust, die voel ik hier. Hier in Wassenaar, in dit huis, in mijn leven, in mijn werk, met mijn vrienden. In de bar bij Mila, maar ook als ik hier rondloop en zomaar geniet, van al die lieve ontmoetingen. Ik vind dat heel erg fijn. Ik heb dat nu ook op kantoor. Ik voel me er thuis. Met de mensen om me heen. De gesprekken, de ontmoetingen. Met de dingen die we doen met elkaar. Het voelt goed, dus langzaam aan vallen dingen op zijn plaats. Mijn ouders zijn niet meer fysiek hier bij me, maar in mijn hart leven zij voort, ieder op een eigen wijze. Mijn onafhankelijkheid, zowel ingegeven door mijn vader als mijn moeder, mijn manier van leven, van vrij zijn, mijn contact met mijn nicht in Zeeland, met mijn vrienden. Wat een rijkdom...nog steeds of weer, dromend van die Mercedes cabrio en die komt er echt, geloof me...en dan blijft ie tot in de eeuwigheid...dan wordt dat onze privé auto, of mijn privé auto. Dus het moment is nog ver, want nu is het nog niet nodig...nu werk ik nog bij Yarden. Yarden mijn bedrijf, waar vitaliteit hoog in het vaandel staat, binnenkort een ontmoeting met Matthijs van Nieuwkerk, Pieter van den Hoogenband, en nog wat sporters waar ik mee mag met de directie omdat wij het meest vitale bedrijf van Flevoland zijn nu en meedingen naar de titel van meest vitale bedrijf van Nederland. Hoe mooi...wij van Yarden. Tja, het begon met een beetje stout vandaag en het eindigt weer helemaal niet stout. Vitaliteit, gelukkig zijn, goed in je leven en in je vel zitten. Mensen missen...ja mensen missen, dat hoort daar ook bij. Omdat ze er niet meer zijn, of wel zijn maar niet meer dichtbij. En toch zoals Noor ooit als klein meisje zei bij het afscheid van mijn moeder in 2003 'je hoeft niet verdrietig te zijn oma zit in je hart'. Ja de mensen die niet dichtbij meer zijn, die hebben een plekje in je hart. En die draag je mee, waar je ook gaat. Dus dank je wel, al die mooie mensen, die mij gemaakt hebben tot nu toe, ik draag jullie mee. En ook al denk je vandaag, wat een kakker die Aniet, ach maakt niet uit, ik ben en blijf, Aniet. Fijn weekend, met liefs...terwijl ik afscheid wil nemen, denk ik met hele mooie herinneringen terug aan het afscheid van de tweede groep van de leergang 'rouwen, sterven en rituelen ...'. Deze leergang hebben wij gisteren op mooie wijze met inspirerende verhalen gisteren afgesloten. En ook hier weer dat gevoel, dat dingen samen komen. Mooie gesprekken met mensen. Over wie zij zijn en waar zij voor staan. Prachtig, en ik, ik mocht daar zomaar bij zijn. Fantastisch mooi te horen, dat deze leergang ons allen zoveel rijker heeft gemaakt als mens. Vanuit deze tweede leergang, weet ik, dat ik zomaar kan stoppen ergens in het land, om bij Marjo in Zwolle, een kop koffie te gaan drinken, mooi toch. Fijn weekend...Anita ik draai het nummer 'Leef' van Hazes junior...ja leef!

Catch...by Simonis in Scheveningen

Gisteren wilde ik op tijd thuis zijn. Want het team van Mila's Gastrobar ging op stap. En hoe, na een mooi glas Deutz Champagne in de wijnbar werden we opgehaald door Kees. De chauffeur met een bus voor 9 personen. En hij bracht ons bij Catch in Scheveningen. Een prachtig restaurant, met hoe leuk in de toiletten onze eigen tegel uit onze badkamer en toilet. Mooi, stijlvol en vooral heel gezellig. Een mooi gezelschap, vrienden die met elkaar samen een prachtige dienstverlening neerzetten. En de wijnen gingen open, voor mij de Fransola, een prachtige sauvignon blanc van het spaanse wijnhuis Torres, uit de Penedes. Er was ook een hele mooie chardonnay, en later nog een rode wijn, een bourgogne denk ik. Ik bleef bij mijn Fransola, fris, mooi van smaak, genieten. Een enorme schaal met prachtige hapjes, oesters, sushi, verse zalm, verse tonijn, overheerlijke carpaccio een weldaad. Met heerlijk brood erbij, boter en olijfolie, kortom genieten in optima forma. En daarna kon je kiezen wat je wilde...en weer was dit genieten. Prachtige borden met vis, vlees werden geserveerd. En toen was daar weer Kees en werden we door het mooie Den Haag naar Wassenaar terug gereden. Hoe fijn, hoe goed, drie maanden na de opening van haar Gastrobar, trakteerden Mila en Simone ons op deze schitterende avond.
Tja en dan heb ik nu zomaar een vrije dag. Doe ik niet zoveel. Boekhouding bijgewerkt, krantje met koffie, straks een zonnebankje en eventjes op de fiets naar Voorschoten. Flessen wegbrengen, gewoon wat rommelen. En vanmiddag naar het LUMC. Kijken wat men daar voor mij in petto heeft. Een voorgesprek. Geen idee, wat ik kan verwachten, en dan de operatie na 15 november 2016. Ja, want eerst gaan we even een paar dagen naar Lissabon. Samen weg, Lissabon ik heb zo'n beeld van slenteren door de stad, met het oude trammetje omhoog en omlaag, wandelen langs de boulevard, niet zo spannend allemaal, maar wel heel fijn, eventjes weg.
De weken vliegen voorbij in mijn beleving. De herfst is voelbaar, koud in de auto vroeg in de ochtend, veel blad op straat, een mooi jaargetijde vind ik. Voor mij altijd een beetje mijmeren over wat er ooit was, en wat er is. Soms heb ik zo'n moment van bezinning. Dan denk ik na, over hoe het leven loopt of verloopt en het lijkt wel alsof ik dit in deze periode iets bewuster doe, dan in een ander jaargetijde. Het kan ook zijn, dat dit helemaal niet klopt en ik dit nu alleen maar zo voel. Ik geniet nog even na van al het goede van gisteren, en voel me rijk, dit alles zomaar mee te mogen maken. Het is fijn als mens, om onderdeel te mogen zijn, van dit team. Het team van Mila's Gastrobar. En...niet te vergeten, het team van Yarden Verenigingszaken. Gisteren had ik nog een gesprek op kantoor, over het feit, dat mensen 'ergens' bij willen horen. Bij een groepje mensen, of je nu vrijwilliger bent, of niet. Je wilt onderdeel uitmaken van een groep, een team. En gek is dan, dat dit gevoel ook weer anders kan worden. Dat je ooit vrienden had, die je nu niet meer ziet. Dat je ooit veel dingen ondernam met mensen, en nu niet meer. En toch hoort dat ook bij het leven, net als dat vallen van de bladeren, de evolutie, je verandert, je groeit, je beweegt mee met de stroom. Zo ook ik, zo ook mijn team. En dus voel ik me onderdeel van veel, hoor ik ergens bij. Een hele dikke zoen, voor vandaag, voor jullie.

Zomaar simpelweg tevreden zijn....

Zaterdag is echt mijn dag. Vanmorgen wat trager opgestaan, kopje koffie, krantjes, bloemen gekocht, die mooie herfsttint, en dan heerlijk te voet boodschappen doen. Kopje koffie bij Mila en Simone, de chique slager, die overheerlijke bakker, en nu aan tafel, tijdschriften lezen, kranten lezen en weer een kopje koffie. Met daarbij een goddelijk lekker stukje koek, gebakken door Floor met witte chocolade. Echt verwennerij in optima forma. Heerlijk is het dan. Net een heel mooi colbertje gezien, straks eens kijken of mijn maat erbij zit. En dit soort dagen, dan realiseer ik me weer, dat tevredenheid vooral in jezelf zit. In wat je doet en met wie. In die heel eenvoudige dingen, Leonard Cohen klinkt door de speakers, zijn laatste cd 'you want it darker'. Prachtig zo'n mooie beschaafde oude man, met hoed, en die heerlijke lage duistere stem. Nee, het is geen vrolijke muziek, maar voor mij is Leonard Cohen een muzikant, die ik al beluisterde op mijn kamertje op de boerderij en waar ik nog steeds intens van kan genieten. Beetje melancholiek, beetje verdrietig soms, en daarnaast ook zo inspirerend, zo mooi. Denk aan 'So long Marianne' een prachtig lied, een ode aan de liefde. Ik denk op dit soort dagen altijd terug aan mijn week. En de afgelopen week, was een mooie en vooral bijzondere week. Een geweldige avond in de wijnbar, bomvol, met veel tevreden klanten. Een mooie week met Verenigingszaken, leuke ontmoetingen, een gesprek met een bureau, over onze bedrijfscultuur. Interessant en boeiend, we hadden nog wel uren kunnen doorpraten. Mijn ernstige foto op het afscheid van Petra. Mooi, hoe mijn kop sommigen doet denken aan mijn vader. Ernstig, met grijze woeste haren, iets te lang meestal, en voor mij geeft dat mij een glimlach, die herinnering aan mijn vader. De man van wie ik zielsveel hou en altijd zal houden. Voor nu, een mijmering, een terugdenken, en een glimlach, omdat ik weet, dat bij iets loslaten, altijd weer iets nieuws hoort, een nieuw begin. En het lijkt alsof er van alles nieuw is begonnen, mijn nieuwe baan, die al niet meer zo nieuw is, mijn zijn in de wijnbar, mijn leven in Wassenaar, mijn genieten van koken, en de combinatie van wijn en spijs. Vanmorgen vertelde ik Mila over mijn voorgerecht en toen, na even denken, zij goedkeurend knikte, moest ik lachen. Want ja 'de chef' weet het echt wel, als het gaat over koken. Leuk he...voor nu, een heerlijk weekend, lieve groet, van mij, Aniet.

Vitaliteit en Pieter van den Hoogenband....

Hoe leuk is het, als je zomaar onverwachts op kantoor met Pieter van den Hoogenband in gesprek raakt. Ja, want Yarden is het meest vitale bedrijf van Flevoland geworden. Prachtig. En in dat kader raakte ik in gesprek, want sport, fruit en trappen lopen, maar ook lachen en plezier maken, is een basis voor vitaliteit. Met elkaar in gesprek zijn, stil staan bij iemands welzijn, en aandacht voor gezond eten en drinken. Leuk, we krijgen later een prachtige app, waarop we van alles kunnen bijhouden, over bloeddruk, gewicht, een stappenteller, kortom ben ik gezond en blijf ik dit?
Super gaaf. Mooi vind ik dat vitaliteit en hoe gezond te zijn en te blijven, nu past bij waar ik mee bezig ben. En oh ja, die Pieter is echt een ontzettend leuke vent. Geweldig. Alles is gefilmd, ik ben erg benieuwd!
En vanavond ben ik eventjes naar het afscheid van Petra geweest. Gek hoe vreemd het voelt om daar te zijn. Hoe snel kun je ontwennen en ook weer wennen in een andere omgeving. Hoe heerlijk ik het nu vind om in Almere te werken, hoe zaken volledig anders zijn geworden. Fijn om even bij Petra te zijn en lief, hoe zij mij noemde in haar speech. Een vorm van waardering over en weer naar elkaar. Mooi. En nu, heerlijk een stapel met kranten, een nespresso met een heerlijk koekje gebakken door Floor. Zomaar even tijd voor mezelf, voor niets, tijd om te genieten. Morgen lekker even onder de zonnebank. Fijn.
Mijn ingreep wordt verplaatst, na 15 november, en moet onder volledige narcose. Vervelend hoe die klier, leuk woord, is ingekapseld in een spier en dus operatief verwijderd moet worden. Ik moet woensdag weer naar het ziekenhuis, en dan hoor ik weer iets meer. Wordt vervolgd. Nu even niets...lekker niets. Fijn weekend, Anita

Fietsen door de regen...

Goedemorgen en terwijl Supertramp met zijn 'Logical song' mij omringt, Nespresso in het koffiekopje, een zonnebankje achter de rug, zit ik weer op mijn vertrouwde plekje. Lekker thuis, aan tafel, kranten en water erbij, heerlijk. Het is mijn favoriete moment van de week, zaterdagochtend. Vrij zijn, niks hoeft en alles mag. Fijn.
Gisterenavond gingen we eten bij een goede vriendin van ons in Den Haag, in Scheveningen eigenlijk, en wij besloten lekker te gaan fietsen. De weersvoorspelling was best okay. Beetje fris, maar goed, na een week hard werken, even de trappers te laten bewegen. Het lijf in goede conditie houden, zo heet dat toch. Fijn, beetje fris, en nog wat zoeken, welke weg te fietsen. Want met de auto rij je als vanzelfsprekend overal naar toe. En zo rond half elf, kwart voor elf, besloten we terug te gaan fietsen. En jawel, het begon voorzichtig te regenen en geleidelijk aan steeds harder. En al eerder had ik geconstateerd, als je naar huis wilt, dat je heel hard kunt fietsen, zo ook gisteren, ik schat in 35 tot 40 minuten waren we hier weer binnen. En toen begon het toch hard te regenen. We waren inmiddels best goed nat geworden hoor, maar wat is dat heerlijk, fietsen door de regen, alsof alles van je af glijdt. Heerlijk ontspannen, en na nog even een glas water, daarna heerlijk je bed in, slapen...een mooi begin van het weekend.
En nu met de muziek aan, denk ik terug aan de afgelopen week. Een mooie, maar vooral ook intensieve week. Mooie soms wel stevige gesprekken. Een geweldige dag weer met mijn Yarden collega's in de leergang 'succesvol leiderschap' een leergang waar ik af en toe docent mag zijn. Maakt me nog altijd zo blij. Ik vond lesgeven voorheen altijd erg leuk. Bij het ISBW, Schouten en Nelissen, de Politie, of voor Coachboulevard, Defensie. De interactie, het met elkaar delen van ervaringen, echt heel gaaf. Ook bij Yarden vind ik dit een prachtig onderdeel van mijn werk. Het mooie vind ik van dit soort momenten, dat je werkelijk dingen deelt. Dat je stil staat bij elkaar, bij onze onzekerheden, onze krachten en soms ook ons onvermogen. En dat je vanuit die veiligheid, dat vertrouwen, zo dicht bij de ander mag komen. Prachtig. Ook mocht ik deze week gespreksleider zijn bij een interview met 8 nabestaanden. Prachtig, praten over verlies, ervaringen delen, zodat wij kunnen en mogen leren. Wat doe je wel, wat doe je niet. Waar help je de ander mee, bij verlies, bij rouw. Wat me deze week ook heel erg bezig houdt is de discussie over 'voltooid leven'. Een mooi initiatief vind ik. Dat ik zelf mag bepalen, wanneer mijn leven voltooid is. Dat ik mag kiezen wanneer ik wil, om te stoppen met een leven. Weloverwogen. En als ik dan interviews lees, mensen op tv hoor vertellen, dat men wel 'klaar' is met die leven, dan denk ik vaak 'wie zijn wij dan, om anders hierover te oordelen'. Zelfbeschikking, zelf de regie hebben, zou ik in alle gevallen willen. Dus ook als het over mijn leven gaat. Beth Hart klinkt nu door de kamer. Beetje stoer, beetje rauwe stem, beetje jazzy vind ik...mooi. Lieve mensen, ik weet niet wat jullie allemaal gaan doen, hoef ik ook niet te weten. Ik hoop dat je je niet laat weerhouden, door de regen, die herfst in Nederland heeft ook wel iets toch. Voor sommigen is het herfstvakantie, geniet ervan. Voor anderen, waaronder ikzelf, is het gewoon weer lekker werken. Wat avonden, wat dagen, kortom best veel. Maar eerst weekend, een lekker feestje, beetje dansen denk ik vanavond. Gezellig, wat mensen zien van mijn oude team. Fijn. Want hoe mooi is het om af en toe mensen te missen, want dan weet je ook, dat wat er was, goed en echt is geweest. Ik wens jullie momenten van rust toe, even niks doen, dat boek lekker lezen, waar je zo graag in verder wilt. Een interview in de krant, zomaar even lekker samen zijn. Geniet ervan. Dag!