Terug in de tijd....

En vandaag kwam ik op weg terug langs Dalem, en zomaar opeens sloeg ik af en ging ik spontaan op bezoek bij mijn vrienden van vroeger, Roel en Karin. Roel was nog aan het werk, en Karin was thuis. En weet je wat het fijne is, soms gaat ergens een deur open en dan stap je binnen en voelt het als thuiskomen. En in hun prachtige huis, aan de Nespresso, in de keuken, al pratend, over ons leven, over familie banden, kinderen, werk maar vooral over hoe je je kunt voelen als mens, was het gewoonweg heerlijk even daar te zijn. Afgesproken dat we weer een keer met elkaar gaan eten. En dit vooruitzicht is fijn, en op dit soort momenten, dan is vriendschap gewoonweg kwaliteit, en deze is voelbaar door de jaren heen. Ik weet nog, dat ik vroeger met Roel samen, toen ik alleen woonde in Groot-Ammers een steiger heb gemaakt voor het huis, en de palen gingen vanaf een heiboot de grond in. Wij deden dit samen, Roel en ik, in het water. En dat we daarna uitgeput, op de heiboot dreven op het riviertje de Boezem, moe maar voldaan. En Roel, hij was weer mijn klusjesman in Schoonhoven. Hij hing alle schilderijen, en alles op, wat maar nodig was. Karin en ik hingen in het huis uit het raam, toen mijn meubels met een enorme kraan, over het pand in de Koestraat heen, naar binnen getild werden. En Karin zorgde voor sfeer, en was bij mij op deze verhuisdag. Iedere dinsdagavond was ik bij hen, fietste of reed ik met de auto van Schoonhoven naar Dalem, best een stukje hoor. We praten wat af met zijn 3en en dronken steevast mooie wijnen met elkaar. Roel en ik samen op wijncursus, proeven, slikken, ruiken, een rode wijn op eiken vat, rook voor mij naar 'natte schuur'. En Sanne hun dochtertje toen nog, kwam bij me logeren. En ik gaf haar 'kleine schatten' van mijn moeder om te bewaren. Geweldig. En die dochter studeert nu in Delft, heeft verkering en Roel en Karin, waren getuigen bij ons huwelijk, kortom deze mensen zijn al jarenlang in mijn leven, soms heel frequent, dan wat minder. En toen mijn vader overleden was, waren ze op zijn uitvaart. Gewoon er simpelweg zijn. Bijzonder is dat Karin gelijk met mijn broer jarig is. En dat Sanne gelijk met Noor, mijn nichtje jarig is. Dus verjaardagen was altijd een dingetje...en vandaag, zaten Karin en ik in de keuken in Dalem, en glimlachten we om wat het leven ons gebracht heeft. En dat is veel en waardevol. Want dit zijn zo de pijlers in het leven, waar je op kunt bouwen. Waar je op kunt rekenen. Heerlijk...en op weg naar huis, belde Edward me, en zei hij me dat hij ook zo'n mooie dag had gehad. En vandaag was dus weer een dag met een gouden randje..zomaar een cadeautje van het leven! Bedankt...de zon scheen, het regende af en toe even, mijn gesprekken en vergaderingen waren goed. Een prachtige dag, en toen ik thuiskwam, heerlijk eten...en nu lekkere muziek, een kop Nespresso...wat is het leven toch fijn! Ik wens jullie een mooie avond... En waarom ik nu deze foto plaats, weet ik niet zo goed. Wel weet ik, dat ik Karin heb verteld vanmiddag, hoeveel ik van mijn vader hou, en hoe fijn wij het hadden samen...met een stukje weemoed dus. En dit is een foto die zo mooi onze liefde voor elkaar weergeeft!

Voorjaar en italiaanse muziek...

En vandaag is weer zo'n dag. Zo'n mooi cadeau. De zon die prachtig door de houten lamellen van het ronde raam over onze eettafel schijnt, oude Italiaanse muziek, water en nespresso. Kortom, een dag die niet mooier kan beginnen. Bij dit soort dagen, hoort in mijn beleving, met een trui aan op een nog iets te winderig terras, genieten van alle mensen die erop uit trekken, je fiets uit de schuur halen en zomaar een eind weg trappen. Of een lange wandeling over het strand, of door de duinen. Een dag om buiten te zijn. Op tv zag ik die reclame - mensen zijn er voor gemaakt om buiten te zijn - en met een glimlach, denk ik weer aan vroeger. Toen was ik ongeveer altijd buiten, of in de schuur. Althans in mijn beleving, lekker ravotten, vlotten bouwen, in bomen klimmen, appels plukken, of het gras maaien, meehelpen met mijn vader op het land, aardappels rooien of poten, wagens met aardappels lossen en via transportbanden in de schuur laten lopen. Heerlijk, wat een gouden tijd. En vandaag is weer zo'n hele mooie dag...een van mijn vriendinnen is champagne gaan halen in Epernay voor mij. Heerlijk, dus er ligt ergens een voorraad op mij te wachten. Ook wat voor mijn collega, zodat hij zijn nieuwe huis kan inwijden straks. Heerlijk...die bubbels, vanmorgen kreeg ik van een andere vriendin een app met de tekst 'start the dag with a smile and end it with champagne' zo die kent me tenminste goed. Leuk he....ik zou heel graag iets gaan ondernemen met mijn 'spiegeltjes'. Geinspireerd door al die leuke bars hier in Wassenaar, wil ik met al mijn mooie spiegeltjes (dat zijn onderdelen van wijnkisten, waar de naam van de wijn en het chateau op staat)iets leuks gaan bedenken. Zodat ik deze kan laten zien...of in ieder geval zelf kan zien. De rest van de kistjes is prachtig hout voor de houtkachel op het dakterras. Brandt super. Ook dat vooruitzicht is zo heerlijk. Na een dag werken, eindigen op je dakterras, genieten van een zonnige avond, een fikkie stoken, lekker buiten eten. Hier in Wassenaar staan overal in het centrum prachtige houten kisten met narcissen, hyacinten en andere voorjaarsbloemen. Dan ben je gelijk heel blij, als je hier door het dorp loopt. Zo vrolijk. En eigenlijk wens ik iedereen een super fijne zondag toe. Wat je ook gaat doen, geniet, zoek goed gezelschap op, of heb het in je eentje gewoon heel erg fijn. Het voorjaar is begonnen, de zon glimlacht, en jij ook hoopt ik...dag!

Afscheid nemen bestaat niet....

En gisterenmiddag was ik even in Haarlem, voor het afscheid van Colette, met Oscar en Petra samen, gezellig. Gek, hoe vreemd een omgeving kan voelen, waar je je altijd zo thuis hebt gevoeld. En eigenlijk hoort dit er ook bij. Het leven gaat door, je reis gaat verder. Ooit heb je ergens gewoond. En als ik nu langs mijn oude woonplaatsen ga, dan voelt het als heel erg vreemd, dat ik mij daar ooit zo thuis heb gevoeld. En zo is dat met werken ook. Maar voor Colette was het een waardevol afscheid. Leuk, hoe ik daar wat oude collega's heb gesproken. Eenmaal thuis, mijn mooie blauwe shawl vergeten in Haarlem, ik hoop dat die terug komt bij mij...gingen Annemarie en ik naar de film Lion. Prachtig werkelijk waar. Een waargebeurd verhaal, een tranentrekker van jewelste. En toen met Floor nog een mooi glas wijn gedronken, in een nieuwe locatie in Wassenaar, Plein 14. Leuk hoe ons kleine Wassenaar, steeds meer gave locaties krijgt, de Gastrobar van Mila, voor genadeloos lekker eten, een glas Aaldering Sauvignon Blanc en in de zomer, het leukste terrasje van onze woonplaats. Nu een wijnbar erbij bij Me Gusta, en een tent, waar het ook 's avonds laat nog goed vertoeven is, Plein 14. Voor je glas wijn, een lekkere zit, op een van de hippe banken. Leuk dat in zo'n kleine gemeenschap er zoveel te doen is. Er was al meer. Maar alles is om tien uur dicht hier. Beetje jammer...oh ja, voor ik het vergeet, zondag 19 maart jazz bij Mila. Wel tijdig reserveren, want de tent zit bomvol normaal gesproken. En ik in de bediening, dus, kom... Lekker een weekend, waar je zomaar je gang kunt gaan. Vandaag weer lekker vrij, de meisjes zijn hier...gerommel, omeletten die gebakken worden, kranten op tafel, Nespresso erbij, kortom...lekker. Nog wat terugdenkend aan El Gouna, de rust, de blauwe luchten, hoor ik nu Buddha to Buddha muziek hier door het huis...ooit heb ik deze muziek in El Gouna bij de bar Dunes leren kennen...heerlijk. Ik mijmer nog wat...en wens iedereen af en toe een mijmermoment toe...zalig...Anita

Koud hoor in Wassenaar!

En jawel, daar ben ik weer. Thuis in Wassenaar, nog 1 dag vrij, dan een lekker weekend en maandag weer terug naar Yarden. Wat een geweldige vakantie was het weer. Zo lekker warm. Aardige mensen, vriendelijke sfeer, mooie plek El Gouna. Gezellig dineren in de Marina, een glaasje champagne van Pommery gedronken, net alsof dat daar zo normaal is. Het duurde even, voordat de fles kwam, en toen moest deze nog even op temperatuur komen, leuk wel. Maar ach, wat kan een vakantie een mens goed doen. Gisterenavond heeft Reynaud ons opgehaald op Schiphol, we hadden wind tegen en dus wat vertraging. En eenmaal thuis ontvangen door Roos, met een lekker glas Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc, kortom ook hier is het leven weer heel aangenaam. Vanmorgen lekker bloemetjes in huis gehaald, boodschappen gedaan en een kopje koffie bij Mila en Simone gedronken. Gezellig. En dan is thuiskomen zomaar ook weer fijn. De kranten lezen, nog nagenieten, foto's van je telefoon bekijken en glimlachen om de mooie herinnering. Heerlijk op het strand liggen, veel boeken lezen, en zwemmen in de nog wat koude Rode Zee. Een mooie tocht door de lagunes van El Gouna gemaakt. En leuke mensen ontmoeten, en straks even naar mijn oude werkplek, de Zijlweg in Haarlem, om afscheid te nemen van Colette. Zij gaat met pensioen. Bijzonder, dat ik uitgenodigd ben. Fijn ook wel, om eventjes zo daar binnen te stappen. Het lijkt zover weg, een nieuwe wind waait er daar, en soms ben je blij even uit de wind te kunnen staan, simpelweg, omdat het beter is. Of omdat het beter voelt voor mij. En dit impliceert, dat ik veel zin heb om maandag weer heerlijk uitgerust te beginnen. Zondag herdenken wij Annemarie's vader, hij zou maandag jarig zijn. En is alweer bijna een jaar geleden overleden. Mooi om ook stil te staan bij onze lieve ouders, en zondag doen wij dit in het bijzonder voor vader Smitshuijsen. Bij Ruud en Anke thuis. Zomaar een mooi moment van samenzijn. De meisjes komen dit weekend langs, dus het gewone leven neemt ons weer mee. Een ervaring rijker, en met een lekker bruin kleurtje, wens ik iedereen een mooi weekend toe. Tot snel. Ik voel me weer zo rijk, met dit mooie leven. Vanmorgen alle administratie weer netjes bijgewerkt, lekker opgeruimd gevoel. De koffers weer in de berging, het leven in Wassenaar is weer ons leven nu. Bedankt El Gouna! Voor onze vakantie had ik nog een supermooie avond in Gouda met mijn collega's van het team Gouda, Martin en Nicole. Een prachtige avond met elkaar, over werken vanuit je hart. Werkelijk genieten, wat ik daar mocht zien. Een gouden team, team Gouda IJsselhof. Top!

Het zal je toch maar gebeuren....

Op Facebook staat een indringend verhaal van een vrouw, die kanker heeft gekregen, op 47-jarige leeftijd. In de krant het overlijden van een vrouw van 50 in Naaldwijk, kanker. Met een collega een voorbespreking gehad met een mevrouw die terminaal was en haar uitvaart al zelf wilde regelen, zondagnacht is zij overleden aan kanker. En iedere keer weer, als ik dit soort berichten lees dan ben ik even geraakt. En iets in mij is dan een beetje bang. Dan voel ik aan mijn rug, en aan al die plekjes, waar ik soms van denk 'is dit gewoon'. En dan realiseer ik me weer, wat kanker met je doet. Dan denk ik aan Eveline, gisteren was ik mijn mail aan het opschonen en kwam ik een mail van haar tegen. En had daarna even contact met haar man. Als je ooit in je leven kanker hebt gehad, dan blijft dit altijd je zwakke plek. De plek, waardoor je emoties voelt als je er een verhaal over hoort. En helaas horen we veel te veel verhalen over kanker, en helaas gaan er heel veel mensen, vrienden, bekenden, collega's dood aan die rotziekte. Want dat is het. Niet meer en niet minder. Mijn oud collega waar ik een paar weken geleden op bezoek was, hij is opgegeven. De kanker is terug. Ook zo'n zin. De kanker is terug. Blijkbaar komt het heel vaak voor, dat die kanker weer terugkomt. Denkend aan mijn moeder, vier keer kwam die kanker terug. Lekker verhaaltje zo vroeg in de morgen, maar soms maakt het mij zo bang. En geloof me, ik ben echt niet bang. Ik vecht overal tegen als het moet. Ik knok mezelf altijd terug, als ik denk te verliezen. Ik knok voor mijzelf en mijn medemens. Ik sta voor mensen op en ga geen strijd uit de weg. Als deze maar eerlijk gevoerd wordt. En als je het over kanker hebt, dan is dit vaak zo oneerlijk. Als ik denk aan die kleine kinderen, aan de reclame van KWF, of kinderen die een prednison hoofdje hebben, dan huil ik echt. Genoeg erover, iedereen weet, dat hier mijn enige angst zit. Angst, dat er ooit iets in mij zit, of groeit of ontstaat, dat kanker heet. Ik vond die ene keer genoeg. Meer dan. Voor mijzelf en voor mijn omgeving. En ik ga ervan uit, dat ik klaar ben met kanker. En daarom sta ik op, voor anderen. Voor al die anderen die hulp nodig hebben, die ziek zijn, die wat minder sterk zijn. Gewoon omdat het zo ongelooflijk belangrijk is, dat je mag leunen als je even niet meer kunt. En dit staat los van kanker. Gewoon als mens, heb je het af en toe nodig, om eens even wat minder sterk te mogen zijn. En dat er dan iemand is, die je even vast houdt. Die je een knuffel geeft of gewoon zijn of haar hand even op je arm legt. Niets meer en niets minder. En die rol, die heb ik denk ik wel. Nu in dit leven. Gewoon mijn medemens wat liefde geven. Hoe moeilijk is dat? Ik weet zelf, hoe belangrijk dit is. En ik ben al die mensen, die ooit hun hand op mijn arm legden, hun woord tot mij richten, voor eeuwig dankbaar. Want het zal je toch maar gebeuren... Ja en ik zie al die vragen die jullie hebben, op woensdagochtend een blog. Om kwart voor negen geschreven, ja ik ben vrij. Ik werk vandaag nog een beetje thuis, rond nog wat dingen af en ben vanavond nog heerlijk in Gouda met het team van Martin en Nicole bezig. Als gastdocente. En daarna naar bed, want..het zal je toch maar gebeuren, dat je, terwijl hier de wind hard waait, de regen uit de hemel valt, je in het vliegtuig mag stappen en naar de zon mag gaan. Ja en ik ben die mazzelaar, samen met Annemarie. Heerlijk he...terug naar een plaats, met prachtige herinneringen, El Gouna. Gisteren vroeg een hele leuke jonge man, op kantoor mij, of ik niet bang was om naar Egypte te gaan. Nee, ik ben niet bang. Ik geloof dat veiligheid een betrekkelijk begrip aan het worden is. Als ik denk aan de wereld waarin ik leef. Maar ik wil niet uit angst gaan leven. Ik wil leven, vanuit mijn optimistische geloof. Ik wil leven vanuit een half vol glas, of nog iets meer. Ik wil genieten en vooral leven. Ik wil lachen en huilen, ik wil geen zorgen hebben en als er zorgen zijn, deze oplossen. Gewoon vanuit mijn kracht. Vanuit mijn optimisme. Ik wil vooral leven. Zolang als het mij gegeven is. En ik wil herinneren, en dansen en wijn drinken en lekker werken. Ik heb geen bucket list, omdat ik dit onzin vind. Ik wil vooral vandaag de dingen doen, die er toe doen. En ik heb sterke armen en zal die om je heen slaan, als het nodig is. Ik zal je vasthouden in moeilijke tijden, met je lachen in betere tijden en er simpelweg zijn. Voor nu, het zal je toch maar gebeuren, verheug ik me, op de zon, ook die zal ik omarmen, zorgen dat mijn gezicht en ietsje meer wat mooi van kleur gaat worden, ik hou zo van mensen die een gezonde kleur op hun toet hebben, de zon maakt het leven zoveel lekkerder. Ik hoop dus, dat iedereen die dit leest, ook zonnestralen mag ontvangen. Van het leven, van de mensen om je heen en af en toe van de echte zon. Enjoy...en leef vandaag, wat morgen komt weet niemand...

Ontmoeten...

Ken je de plek NAP aan het IJ, in IJburg, een leuke ambiance, aan het water, waar iedereen elkaar ontmoet en waar zakelijk en niet zakelijk door elkaar heen loopt. Ik kwam er voor het eerst, ongeveer een maand of vijftien geleden, toen ik kennis mocht maken met een aantal mensen van het hoofdbestuur van Yarden. Een goede plek om te zijn. Lekkere koffie, een lekker broodje, goed eten, en vriendelijke mensen. Verse jus, verse munt thee, mocht je daar van houden, gewoon fijn om daar te zijn. Vandaag was ik daar, voor wat zakelijke ontmoetingen, en heb ik daar met Paul, de filmer, de regisseur, een broodje gegeten. Ik hou van dat soort plekken, om zomaar binnen te lopen, elkaar te ontmoeten, en daarna weer te gaan. Plekken, waar veel mensen zijn, en waar de energie goed is en goed voelt. Waar je tijd en ruimte hebt, om te zijn. Heerlijk...en mijn droom is, om ooit zelf zo'n plek, heel klein te hebben. Wijn, water, koffie en kunst, lekkere tijdschriften. Toen Annemarie en ik in Lissabon waren, was er ook zo'n wijk, waar een geweldig leuk tentje was, met mooie spulletjes erin, lekkere luie stoelen, banken, veel te zien, veel te ontdekken, boeken erbij, en daar zit je zomaar te genieten...en nu, gewoon in Amsterdam, en volgens heb je deze plekjes ook in andere plaatsen in ons land, waar het lekker samenzijn is. En dat heet dan nog werken ook. Mooi toch...vanavond, gaan we naar Dordrecht, een ontmoeting met vrienden van ons, in een prachtige koetshuis, bij een kasteeltje...ik ben benieuwd, ben er nooit eerder geweest, ga het ervaren. Dit is ontmoeten en ont-moeten. Niets hoeft er nog...onafhankelijkheid ten voeten uit. Heerlijk....een fijn weekend voor jullie allemaal! Anita Een foto van Annemarie in Lissabon, en een foto van dat leuke wijkje daar.

Zonnestralen vangen en Daniël Lohues luisteren...

Ken je dat, autorijden en zodra het even lijkt te kunnen, je dak openschuiven en de eerste zonnestralen op je huid voelen. Heerlijk. En weet je wat nog lekkerder is, lekker rijden, beetje tempo en dan luisteren naar mooie muziek. Voor mij is dat Daniël Lohues soms, toen ik naar mijn vader terugreed, een dag nadat hij overleden was, en ik nog even naar hem wilde kijken, draaide ik ook deze muziek, verdrietig, eenvoudig en eerlijk en het nummer 'zo schier zo mooi zo lief' hoort bij mijn herinnering aan dat moment. Vandaag was ik in vrolijker stemming en reed ik lekker op tijd terug naar huis, omdat ik straks bij Mila ga helpen en hoorde ik ook deze muziek, het dakje open, een paar verdwaalde zonnestralen, op mijn gezicht. Rijkdom he...zomaar op donderdagmiddag. Lekker in mijn spijkerbroek naar Yarden, vanmorgen op de weegschaal, nog steeds goed, weer een paar ons kwijtgeraakt. En ja, die paar ons, eet ik er zo weer bij hoor. Maar het gewicht is stabiel. Moet ook he....voelt zoveel beter. Nu hier aan tafel, even tijd voor zomaar niets. Even rust. Ik ben moe merk ik. Een paar nachten wat minder goed geslapen. Inmiddels goede gesprekken gevoerd, met de mensen uit mijn team. Met collega's. Lekker als je werk fijn is. En op dat werk heb ik een vriend. Een externe collega, een leuke man, met wie ik af en toe een kopje koffie drink, heel vroeg in de ochtend. We praten over het leven, zijn gezin, zijn vakantie, auto's, wijn, kortom, de mooie en soms ook wat minder mooie dingen van het leven, delen we. Leuk, vandaag zei hij tegen me 'als ik straks hier niet meer ben, je weet het nog niet, maar dan kom je een glas wijn bij me drinken...'. Ik kan wel genieten van dit soort spontane dingen. Gewoon leuke mensen, die zomaar je leven in stappen, er soms ook weer uit stappen, maar ondertussen heb je een kwaliteitsmomentje. Sta je even stil, bij alle andere dingen, die er ook zijn. Gewoon simpelweg fijn. En zo ervaar ik het contact met deze leuke man ook...lieve mensen, vandaag las ik het citaat van de dag 'wanneer je dingen vanuit je hart onderneemt, voel je een rivier van vreugde door je stromen'. Mooi he...krijg je zomaar iedere dag, een cadeautje in je mailbox. Dank je wel...ik doe mijn best vanuit mijn hart te leven. Moeilijk soms hoor...want dat hart van mij, wordt met regelmaat ook aangetikt. Vanmorgen sprak ik nog een collega over wie soms niet zo aardig gesproken wordt. En refereerde ik aan de Bijbeltekst, die mijn moeder mij af en toe voor hield 'wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook aan een ander niet'. Maar soms is dit wel lastig. Ik probeer altijd maar, als iemand lelijk doet, of onaardig is, even stil te zijn. En dan heel rustig te reageren, werkt meestal wel. Ik probeer niet kwaad met kwaad te vergelden, maar merk, dat hier (vooral als ik moe ben) wel een aandachtspunt zit voor mij soms. Genoeg voor vandaag, niks is voor niks zingt Daniël Lohues nu...fijne dag verder. En geniet, van de zon, je medemens, een mooi muziekstuk, een glimlach, of zomaar van niks, van het even stil zijn....